II SA/Lu 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Wójt Gminy C., ustalił na wniosek G. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości C., gmina C. W ramach określenia warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji w decyzji tej wskazano, że dojazd do terenu inwestycji zapewniony będzie z drogi publicznej (gminnej) nr [...] za pośrednictwem działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], na których została ustanowiona służebność drogi koniecznej zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] oraz postanowieniem Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji stwierdził m.in., że dla terenu objętego projektowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwala zaś uznać, że inwestycja ta spełnia wymagania określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla przedmiotowego terenu nie jest ponadto wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, a w toku postępowania uzyskano uzgodnienia niezbędne do wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyli wspólnie E. S. (będący właścicielem działki nr [...]) oraz jego matka A. S. W odwołaniu podniesiono, że działka nr [...] o pow. 1,26 ha jest "ojcowizną" E. S. i stanowi "dożywocie" jego matki A. S. W ocenie odwołujących działka ta "na dzień dzisiejszy jest ich własnością" i nie uwzględniają oni, jakoby doszło do jej podziału na działki nr [...] i [...]. Odwołujący stwierdzili, że T. S. z córką G. (inwestorką) powołując się na nieformalną umowę bezprawnie dopuszczają się kradzieży ich działki. Odwołujący nie uznają bowiem wyroków Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] lipca 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r., jak też postanowienia z dnia [...] października 2008 r. W decyzji organu I instancji nie wykazano natomiast, że nieruchomości są sporne i błędnie wskazano w jej treści na istnienie działek nr [...] i [...]. E. S. i A. S. podkreślili, że ich działka jest bardzo wąska i nie nadaje się, aby ustanowić na niej i wykonywać służebność drogi koniecznej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. stwierdziło niedopuszczalność odwołania A. S. przyjmując, że nie jest ona stroną przedmiotowego postępowania. Uznając natomiast za dopuszczalne odwołanie E. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium stwierdziło, że z przekazanych mu przez organ I instancji akt sprawy wynika, iż teren objęty wnioskiem spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja pierwszoinstancyjna została zaś wydana w sposób zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postępowaniu przeprowadzona została przez uprawnionego urbanistę analiza obszaru objętego wnioskiem. Osoba ta sporządziła także projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zawierający stosowne załączniki. Projekt ten został następnie uzgodniony w trybie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze Starostą J., Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w L. oraz Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w L. W ocenie Kolegium, z treści sporządzonej analizy urbanistycznej oraz załączonych do decyzji pierwszoinstancyjnej map wynika, że teren objęty wnioskiem znajduje się w zwartym obszarze zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej (budynki mieszkalne oraz gospodarcze, garażowe i składowe) w drugiej linii zabudowy. Inwestowana działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym parterowym z dachem dwuspadowym o pow. zabudowy około 100 m2 i kalenicy głównej równoległej do granicy z działką nr ewid. [...], przy granicy z działką [...]. Wnioskowana inwestycja stanowi zatem uzupełnienie istniejącej zabudowy. Z akt sprawy wynika ponadto, iż wnioskowany teren, stanowiący własność T. S., ma dostęp do drogi publicznej, to jest drogi gminnej nr [...], poprzez działki nr [...],[...],[...] i [...], na których ustanowiono służebność drogi koniecznej oraz będącą własnością ww. strony działkę nr [...]. Analizowany teren uzbrojony jest w sieć wodociągową teletechniczną i elektroenergetyczną i nie jest dla niego wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, wiążących się z kwestią własności działek nr [...] i [...], powstałych w wyniku podziału działki nr [...], organ odwoławczy stwierdził, że pozostają one bez wpływu na wynik sprawy, gdyż przedmiotowe postępowanie nie dotyczy bezpośrednio tych działek, lecz działki oznaczonej numerem [...]. Ponadto, w ocenie Kolegium, kwestia własności tych działek uregulowana została w postępowaniu przed sądem powszechnym i ich rzeczywisty stan prawny nie budzi aktualnie wątpliwości (stosowne wyroki Sądu Rejonowego w J. i Sądu Okręgowego w Z. w aktach sprawy). Ubocznie organ zaznaczył, że ustalenie warunków zabudowy następuje niezależnie od tego, czy wnioskodawca dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości, a decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza o realizacji zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ inwestor przed przystąpieniem do realizacji inwestycji zobowiązany jest sporządzić projekt budowlany i uzyskać pozwolenie na budowę. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że w istniejącym stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do odmowy ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem G. S. z dnia [...] kwietnia 2013r. i należało warunki te określić zgodnie z ustaleniami urbanisty zawartymi w analizie oraz w sporządzonym projekcie decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję złożyli E. S. i A. S. Skarżący zwrócili się o "odwołanie i wstrzymanie wykonania" wydanej w pierwszej instancji decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2013 r., gdyż w jej treści "nie wykazano, iż nieruchomości są sporne i figurują w niej działki [...] i [...], które nie istnieją". W ocenie skarżących naruszone zostało w ten sposób prawo własności ich działki nr [...], zakupionej przez A. S. w 1960 r. Wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt. [...] został wydany w oparciu o postanowienie z dnia [...] lipca 2003r., sygn. akt [...], które – zdaniem skarżących – opierało się na nieprawdziwych zeznaniach T. S. W ich ocenie działka nr [...] na dzień dzisiejszy stanowi własność E. S. i została bezprawnie przekazana w całości G. S. przez jej ojca J. S. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków w osobach: A. M., W. P., S. S., E. S., J. B. i J. B.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe skarżących o przesłuchanie świadków, z uwagi na ich niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem w granicach zakreślonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosując środki określone w wyżej wskazanych ustawach sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uznając zaskarżony akt za zgodny z prawem, sąd ma natomiast obowiązek oddalić skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd doszedł do wniosku, że jest ona niezasadna, przy czym skarga E. S. podlega oddaleniu z innych przyczyn niż skarga A. S. Przedmiotem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] jest ustalenie na wniosek G. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości C. C., gmina C. Skarga A. S. na powyższą decyzję ostateczną podlega oddaleniu, albowiem skarżąca ta nie posiada legitymacji do jej wniesienia. W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego unormowania, kryterium rozstrzygającym o dopuszczalności inicjowania postępowania przed sądem administracyjnym przez określony podmiot jest "interes prawny". Pojęcie "interes prawny’ użyte w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a., który definiuje pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazując, iż jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1387/07, Lex nr 365847). Pojęcie "interes prawny" w orzecznictwie rozumiane jest jako interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Źródłem interesu prawnego musi być zaś norma prawa materialnego, na postawie, której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt II SA 2923/03, LEX nr 717935). Zastosowanie powyższych kryteriów na gruncie spraw prowadzonych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy prowadzi do wniosku, że status strony w takim postępowaniu determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2278/10, LEX nr 1134728). Co do zasady stronami postepowania o ustalenie warunków zabudowy są więc właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których planowana inwestycja ma być realizowana. Stronami takiego postępowania mogą być ponadto właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, o ile mieszczą się one w obszarze jej oddziaływania. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca A. S. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Wprawdzie złożyła ona wraz z E. S. odwołanie od wydanej w pierwszej instancji decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2013 r. (pomimo, że decyzja ta nie była jej doręczana), jednak rozpatrując jej odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdziło jego niedopuszczalność (merytorycznie zaskarżoną decyzją rozpatrzone przez organ II instancji zostało jedynie odwołanie E. S.). Brak przypisania A. S. statusu strony przedmiotowego postępowania nie budzi zastrzeżeń Sądu, skoro nie jest ona w tej sprawie wnioskodawcą, jak również nie posiada ona tytułu prawnego do żadnej nieruchomości objętej terenem inwestycji, czy też znajdującej się w obszarze jej oddziaływania, W szczególności w tym miejscu należy zwrócić uwagę na nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków miasta B. nr [...] (poprzez którą – w świetle rozstrzygnięć organów obu instancji – teren inwestycji ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej na zasadzie służebności drogi koniecznej). Niezależnie bowiem od zastrzeżeń skarżących co do rzeczywistego powstania działki o tym numerze ewidencyjnym, analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że działka ta obecnie stanowi wyłączną własność E. S., a A. S. posiada jedynie ograniczone prawo rzeczowe w stosunku do tej nieruchomości, wynikające z ustanowionej służebności, polegającej na prawie korzystania z połowy zabudowań na przedmiotowej nieruchomości. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie zarówno w wypisie ze skorowidza działek (k. 98 akt adm. I inst.), jak i w treści załączonych do akt sprawy odpisów orzeczeń Sądu Rejonowego w J. i Sądu Okręgowego w Z., w tym przede wszystkim w wyroku SR w J. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...] (k. 33 akt adm. I inst.) oraz w wyroku SO w Z. z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. [...] (k. 30-28 akt adm. I inst.). Okoliczność tę potwierdzili zresztą również sami skarżący, wskazując w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, że działka nr [...] (z której w wyniku kwestionowanego przez skarżących podziału powstała działka nr [...]) jest "ojcowizną" E. S. i stanowi "dożywocie" jego matki A. S. Powyższe ustalenia potwierdzają, iż A. S. nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości przeznaczonej pod teren inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy, ani też nieruchomości mieszczącej się w obszarze oddziaływania tej inwestycji, a tym samym, że nie posiada ona interesu prawnego, który uprawniałby ją do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. Wynik tego postępowania nie dotyczy bowiem w żaden sposób jej praw lub obowiązków wynikających z konkretnej normy prawa materialnego. Tym samym skarżąca ta nie posiada legitymacji procesowej do zaskarżenia do sądu administracyjnego merytorycznej decyzji kończącej przedmiotowe postępowanie. Z tego też względu jej skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wypada w tym miejscu wyjaśnić, że orzekając w tym zakresie Sąd uznał za właściwy pogląd, iż brak przymiotu strony, a więc uprawnienia do złożenia skargi, jest przesłanką materialnoprawną, która skutkuje oddaleniem skargi, a nie jej odrzuceniem (por. postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 227/11, LEX nr 1071206 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1133/12, LEX nr 1333846). Z kolei legitymacja skargowa E. S. w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń, skoro jest on właścicielem działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem przedmiotowej inwestycji (nr [...]), poprzez którą inwestycja ta ma mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, a ponadto brał on udział jako strona w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."). Ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że dla terenu objętego planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W związku z tym bezspornym jest również, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 u.p.z.p. stanowi, że właściwy organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, iż decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną. Jeśli wniosek o ustalenie dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. oraz z unormowaniami przewidzianymi w przepisach szczególnych, jak również czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną (por. T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004, s. 220-222). W ocenie Sądu, organy administracji zasadnie w niniejszej sprawie uznały, że inwestycja objęta wnioskiem G. S., polegająca na budowie budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości C. C., spełnia łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W obszarze analizowanym planowanej inwestycji występuje zabudową zagrodową i mieszkaniowa jednorodzinna, zaś sama inwestowana działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym parterowym, zatem nie budzi wątpliwości, że realizacja w jej obrębie budynku gospodarczego stanowić będzie uzupełnienie istniejącej zabudowy. Teren inwestycji nie wymaga przy tym uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnej z ustawą z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266). Przedmiotowa inwestycja nie narusza również wymogów wynikających z przepisów odrębnych. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym w prawidłowy sposób przeprowadzona została analiza obszaru objętego wnioskiem. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę i uzgodniony w trybie art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze Starostą J., Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska w L. oraz Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w L. Podkreślić również należy, że Sąd nie znajduje jakichkolwiek zastrzeżeń co do prawidłowości wykonania części graficznej decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2013 r., jak i załączników do tej decyzji (analizy kontynuacji funkcji zamierzonego przedsięwzięcia w formie tekstowej i graficznej), które w pełni spełniają wymogi określone w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1558 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, wszystkie te elementy przedmiotowej decyzji zostały osobiście podpisane przez Wójta Gminy C. oraz oznaczone w taki sposób, że ich związek z decyzją, której dotyczą, nie budzi żadnych wątpliwości. Wbrew argumentom podnoszonym przez E. S. brak jest podstaw dla podważenia stanowiska organów, iż teren przedmiotowej decyzji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Podkreślić należy, że pojęcie dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako dostęp i faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. Dostęp prawny oznacza, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Dostęp faktyczny zaś, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość komunikacji z drogą publiczną (por. wyrok NSA dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 239/06, LEX nr 320109 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 221/13, LEX nr 1429596). W niniejszej sprawie objęta wnioskiem inwestora działka nr [...], stanowiąca własność T. S., takowy dostęp do drogi publicznej (drogi gminnej nr [...]) ma zapewniony poprzez będącą własnością tej samej osoby działkę nr [...] oraz ustanowioną na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] października 2008 r., sygn. akt [...] (od którego apelacje oddalił Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., sygn. akt [...]) służebność drogi koniecznej na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...]. Skoro zaś ww. orzeczenie jako prawomocne funkcjonuje w obrocie prawnym, zarzuty skarżącego podważające jego prawidłowość pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Z tych samych przyczyn nie mogą zostać uwzględnione zarzuty E. S. co do prawidłowości rozgraniczenia działek nr [...] i [...], dokonanego wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...], sprowadzające się do kwestionowania posiadania przez T. S. tytułu prawnego do terenu objętego planowana inwestycją. Kwestia tytułu prawnego do nieruchomości – jak słusznie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy – pozostaje zresztą bez znaczenia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie stanowi bowiem jedynie o dopuszczalności inwestowania na określonym terenie i według art. 63 ust. 2 u.p.z.p. nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Stąd też o ustalenie warunków zabudowy może wystąpić każdy, nawet osoba nie legitymująca się prawem do nieruchomości objętej planowaną inwestycją. Końcowo wskazać wypada, iż zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania określonych świadków, który Sąd oddalił na rozprawie, nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na jego niedopuszczalność. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających, jednak jedynie z dokumentów oraz wyłącznie wówczas, gdy okaże się to "niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być zatem prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt I SA 428/99, LEX nr 55767). Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy C. nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461).