II SA/Lu 296/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [..] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr VII [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. domagając się stwierdzenia nieważności § 13 tej uchwały o treści: "Ustala się obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli w ilości minimum 1 miejsce garażowo-parkingowe na 1 mieszkanie, a 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 20 m2 powierzchni użytkowej usług". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ponieważ jest użytkownikiem wieczystym zabudowanej działki nr [...] położonej w Ś. przy ul. [...], objętej tym planem, a przepis § 13 planu uniemożliwia mu adaptację istniejącego budynku na działce nr [...] na inne cele - organ architektoniczno – budowlany odmówił bowiem z tego powodu udzielenia mu pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku byłej wymiennikowni W4 z jednoczesną adaptacją na aptekę i lokale użytkowe. Wyjaśnił, że wymiary i kształt działki nr [...], na której planuje inwestycję, nie pozwalają na wybudowanie miejsc postojowych zgodnie z kwestionowanym § 13 uchwały. Powierzchnia tej działki wynosi zaledwie 389 m2, zaś istniejący na tej działce budynek zajmuje powierzchnię 195 m2. Na niezabudowanej powierzchni można więc byłoby teoretycznie wyznaczyć (uwzględniając niezbędne powierzchnie na dojazd) zaledwie pięć miejsc postojowych (każde o pow. 20 m2), o ile pozwalałby na to kształt tej działki oraz usytuowanie istniejącego budynku, jednak w praktyce można na tej działce urządzić jedno miejsce postojowe na samochód osoby niepełnosprawnej, gdyż działka ma nieregularny kształt. Skarżący planuje natomiast rozbudowę istniejącego budynku, co wymagałoby – zgodnie z § 13 planu – zapewnienia znacznie większej liczby miejsc postojowych. Zdaniem skarżącego warunek wskazany w tym przepisie nie mógł być w rzeczywistości spełniony już w dacie powzięcia zaskarżonej uchwały. Skarżący podniósł, że zwracał się do Burmistrza Miasta Ś. o zmianę planu miejscowego, jednakże organ nie uwzględnił wniosku. Podniósł, że przepis § 13 jest wadliwy dlatego, że odnosi się do pojęcia "własnej parceli", które nie zostało zdefiniowane w uchwale. Pojęcie to budzi wątpliwości. Zdaniem skarżącego, należy je odnosić do wszystkich nieruchomości inwestora, nawet położonych w innym miejscu. Skarżący wskazał organowi, że bilansowanie miejsc może zapewnić na swojej działce w miejscowości C. N. II, jednak organ stwierdził, że działa ta nie może być uznana za "własną parcelę", gdyż jest położona "w tak znacznej odległości od terenu projektowanej inwestycji". W udzielonej skarżącemu odpowiedzi Burmistrz Miasta Ś. określił "parcelę" jako "nieruchomość na cele budowlane" (posiłkując się definicją wynikającą z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane), aczkolwiek określenia te – zdaniem skarżącego - nie są tożsame, ponieważ miejsca postojowe mogą być urządzane także na nieruchomościach, które nie są przeznaczone na cele budowlane, na przykład, na placach postojowych, ulicach oraz różnych nieutwardzonych terenach przeznaczonych na komunikację, jednakże bez prawa zabudowy tych terenów. Zdaniem skarżącego nieprecyzyjność przepisu § 13 uchwały dyskwalifikuje go i uzasadnia stwierdzenie jego nieważności. Ponadto, zdaniem skarżącego, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w szczególności z wyroku WSA w Krakowie sygn. akt: II SA/Kr 646/17, wynika, że w sytuacji, gdy na danym terenie nie można urządzić miejsc postojowych, ponieważ teren ten jest już tak zabudowany, że brak na to miejsca, możliwe jest odstąpienie od wymogu zapewnienia takich miejsc, co organ gminy powinien w niniejszej sprawie w odniesieniu do działki skarżącego uwzględnić. Ze względu na obiektywny brak możliwości spełnienia warunków kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie bilansowania miejsc postojowych, Gmina Miejska Ś., w dniu [...] maja 2009 r. podjęła uchwałę zmieniającą plan zagospodarowania Uchwałą Rady Gminy NR [...], w tym zakresie, ale zmiana dotyczy wyłącznie obszaru "IV", oznaczonego symbolem "ŚIW6UP/U". Zmiana polegała na wprowadzeniu całkowicie uznaniowej i jeszcze bardziej nieprecyzyjnej – zdaniem skarżącego – zasady, że w odniesieniu do tego obszaru "wielkość parkingu i sposób obsługi komunikacyjnej należy analizować indywidualnie dla każdej funkcji". Zmiana ta związana była z gminną inwestycją polegającą na przebudowie budynku Gimnazjum nr [...] na lokale biurowe przeznaczone na zaspokojenie własnych potrzeb lokalnej administracji, przy zbilansowaniu miejsc parkingowych wg ponad dwukrotnie wyższego wskaźnika - 45 m2 rozległej powierzchni użytkowej budynku administracyjnego na jedno miejsce postojowe. Zdaniem skarżącego, wobec dokonania takiej zmiany planu na potrzeby inwestycji gminnej, odmowa zmiany planu na wniosek skarżącego, jest niesprawiedliwa i krzywdząca. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł w pierwszej kolejności, że określenie "własne parcele" użyte w § 13 zaskarżonej uchwały, należy rozumieć w sensie "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", zdefiniowanego w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane jako "tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych". Tytuł prawny do terenu należy natomiast oceniać według przepisów prawa cywilnego. Może on zatem wynikać nie tylko z prawa własności, ale także innych praw rzeczowych (w szczególności użytkowania wieczystego), nawet umowy najmu lub dzierżawy albo innych stosunków zobowiązaniowych, jeżeli ich przedmiotem jest prawo zagospodarowania nieruchomości na określone cele, np. budowlane. Uznając, że z właścicielem terenu zrównany jest każdy, kto ma tytuł prawny do terenu, zapis § 13 skarżonej uchwały mówiący o "obowiązku bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli" oznacza obowiązek bilansowania miejsc parkingowych na terenie, do którego inwestor posiada tytuł prawny czyli posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie odnosząc się do zarzutu, że w dacie uchwalania planu, warunek § 13 uchwały nie był spełniony i był niewykonalny ze względu na wielkość działki (zaledwie 389 m2), jej kształt oraz usytuowanie istniejącego budynku o pow. 195 m2, organ wyjaśnił, że działka nr [...] w dacie uchwalania planu tj. w 2003 r., zabudowana była budynkiem technicznym wymiennikowni ciepła, należącym do Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej. Dla usług wymiennikowni, podana wyżej ilość miejsc parkingowych była wystarczająca. Techniczna funkcja budynku sprawiała, że podana przez skarżącego liczba pięciu miejsc parkingowych (dla samochodów pracowników PEC konserwujących lub dozorujących pracę budynku technicznego, a także samochodów przebywających okresowo na działce) zabezpieczała potrzeby parkingowe działki. W chwili zakupu działki nr [...] przez skarżącego, omawiany plan z 2003 r. już obowiązywał. Oznacza to, że kupując w 2006 r. działkę, znał ustalenia planu i akceptował jego zapisy również w zakresie dotyczącym bilansowania miejsc parkingowych. Istotne jest, że zapis § 13 planu nie obliguje do realizacji miejsc postojowych na terenie inwestycji, jak również nie uniemożliwia budowy podziemnych miejsc postojowych na terenie inwestycji. Nie można więc zgodzić się z zarzutem "trwałej niewykonalności planu w zakresie § 13 już w dacie uchwalenia planu, jak również w przyszłości, w stosunku do działki nr [...]". W zakresie trzeciego zarzutu, dotyczącego rażącej sprzeczności zapisów § 13 planu z ukształtowanym orzecznictwem sądownictwa administracyjnego, w szczególności wyrokiem WSA w Krakowie sygn. akt: II SA/Kr 646/17, w analogicznym według skarżącego stanie faktycznym, organ uznał go za zupełnie nieuzasadniony. W przytoczonym wyroku, sąd orzekł, że z przepisów § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wynika obowiązek lokalizowania miejsc parkingowych na posesjach, które w całości lub prawie w całości są zabudowane. Uznać należy, że również z planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nie wynika obowiązek bilansowania miejsc postojowych na terenie inwestycji. Nie można więc mówić o rażącej sprzeczności między ukształtowanym orzecznictwem sądownictwa administracyjnego a ustaleniami planu miejscowego. Organ wskazał ponadto, że sprawa, w której orzekał WSA w Krakowie nie jest analogiczna, ponieważ sąd orzekał w sprawie inwestycji polegającej na przebudowie budynków, które w całości lub prawie w całości zajmują działkę budowlaną. Natomiast w przypadku działki [...] inwestycja polega na rozbudowie czyli powiększeniu kubatury budynku, w tym liczby kondygnacji. Zgodnie z definicją art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane, przez przebudowę należy rozumieć "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania wymiennikowni czyli budynku funkcji technicznej na budynek usługowy, uzasadnia potrzebę bilansowania miejsc parkingowych. Działka nr [...] położona jest w terenie zrealizowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Na terenie zrealizowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zgodnie z § 25 ust. 4 lit. b planu, dopuszcza się lokalizację nowych nieuciążliwych obiektów usługowych, pod warunkiem nie powodowania uciążliwości dla mieszkańców i nie niszczenia estetyki otoczenia. W tej sytuacji nie było podstaw stwierdzenia nieważności spornego przepisu § 13 uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą jej wniesienia był art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz.594), dalej jako "u.s.g.", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy określa art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r. sygn. akt II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził swoją ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa. W świetle natomiast art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.647) dalej jako "u.p.z.p". - nieważność uchwały rady gminy w sprawie studium bądź planu miejscowego w całości lub części powodują: istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przyjmuje się, iż zakres przedmiotowy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jest węższy niż zakres art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. Tym samym może mieć on zastosowanie jedynie łącznie z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. Naruszenie prawa przez studium bądź plan miejscowy może przybrać m.in. formę naruszenia zasad jego sporządzania. Nie każde jednak naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 kwietnia 2018 r., II SA/Bk 61/18). Jest to naruszenie przepisów powszechnie obowiązujących przy formułowaniu treści planu tj. jego części tekstowej i graficznej. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 11 września 2008 r. (II OSK 215/08) - dokonując wykładni przesłanki materialnoprawnej, tj. zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Naruszenie tych przepisów przy uchwalaniu planu miejscowego stanowi więc naruszenie zasad jego sporządzania. Z kolei przez istotne naruszenie trybu uchwalania planu należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011, s. 263 i n.; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SA/Bd 166/12, LEX nr 1217254). Szczegółowy tryb uchwalania planu (a także jego zmiany, art. 27 u.p.z.p.) został określony w przepisach art. 16 – 19 u.p.z.p. Skarżący zarzuca, że kwestionowany § 13 zaskarżonej uchwały jest nieprecyzyjny i wywołuje wątpliwości interpretacyjne, a ponadto że od początku był on niewykonalny w odniesieniu do działki skarżącego. Tak sformułowane zarzuty są zarzutami dotyczącymi zasad sporządzania planu miejscowego w powyższym rozumieniu. O ile rację ma skarżący, że nieprecyzyjne przepisy planu miejscowego mogą stanowić naruszenie zasad sporządzania planu, jako niezgodne ze standardami dokumentacji planistycznej określonymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz.283), uzasadniające stwierdzenie nieważności planu, to jednak dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy niejasność jest oczywista i nie da się ustalić treści tego przepisu przy zastosowaniu systemowej, a nie tylko literalnej wykładni planu. Obowiązek jasnego formułowania przepisów wynika z § 6 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że przepisy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy, tzn. w niniejszej sprawie intencje Rady Miejskiej w Ś.. Tylko wówczas, gdy intencji prawodawcy wyrażonej w danym przepisie nie da się wyinterpretować, bądź gdy prawidłowe odczytanie tej intencji wymagałaby skomplikowanych procesów myślowych, można mówić o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie nieważności danego przepisu. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przepis § 13 planu stanowi, że "Ustala się obowiązek bilansowania miejsc parkingowych w granicach własnych parceli w ilości minimum 1 miejsce garażowo-parkingowe na 1 mieszkanie, a 1 miejsce parkingowe lub garażowe na 20 m2 powierzchni użytkowej usług". Wątpliwości skarżącego odnoszą się do wykładni sformułowania "własna parcela". Ani miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ś., ani obowiązujące przepisy nie definiują pojęcia "parcela". Pojęcie to używane jest w mowie potocznej i jest rozumiane jednoznacznie jako działka gruntu, tak zatem należy je rozumieć pryz ustalaniu treści kwestionowanego § 13 planu. W Słowniku Języka Polskiego, wyd. PWN pod red. W. Doroszewskiego, "parcela" to «działka gruntu, wydzielona z większego obszaru, przeznaczona pod zabudowę lub użytkowana w inny sposób» (https://sjp.pwn.pl/slowniki/parcela.html). W spornym § 13 do pojęcia "parcela" dodano przymiotnik "własny", co oznacza własną działkę gruntu inwestora, bądź taką działkę, do której inwestor posiada prawo dysponowania nią. Pojęcie to obejmuje zatem również całą nieruchomość inwestora, składającą się z kilku przylegających, wyodrębnionych geodezyjnie działek. Skarżący podnosi natomiast, że sformułowanie przepisu § 13 planu sugeruje, że możliwe jest bilansowanie miejsc parkingowych na działkach inwestora (skarżącego), ale położonych w innym terenie, nawet znacznie oddalonym od terenu inwestycji, choć interpretacja organów architektoniczno – budowlanych jest inna, dlatego zdaniem skarżącego, przepis ten jest niejasno sformułowany i należy stwierdzić jego nieważność. Odnosząc się do tego zarzutu uznać należy, że powyższa wątpliwość skarżącego nie jest uzasadniona. Przepis § 13 został wprowadzony przez Radę Miejską Ś. jako obligatoryjny element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazany w art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że w planie miejscowym obowiązkowo określa się "zasady kształtowania zabudowy (...), minimalną liczbę miejsc do parkowania (...)". Celem tego przepisu jest zapewnienie możliwości swobodnego dostępu do obiektów budowlanych za pośrednictwem środków transportu. Chodzi przy tym o to, żeby środkiem tym znaleźć się jak najbliżej danego budynku czy innego obiektu. Miejsca parkingowe powinny zatem znajdować się w pobliżu danego obiektu, gdyż przewidziane w dalszej odległości nie spełniałyby swego celu. W związku z tym bilansowanie miejsc parkingowych polega na tym, by w zależności do przewidywanej liczby osób korzystających z danego budynku/obiektu, określić taką liczbę miejsc do parkowania, by umożliwić tym osobom swobodny dostęp do tego budynku za pośrednictwem środków transportu. W każdym przypadku chodzi jednak o zapewnienie parkingów jak najbliżej danego obiektu. Taki sens ma również sporny w niniejszej sprawie przepis § 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś.. Nakazuje on bilansowanie miejsc parkingowych w granicach własnych parceli, co – w świetle powyższych rozważań – oznacza, że chodzi o nieruchomość objętą inwestycją, przy czy nieruchomość ta może składać się z kilku wyodrębnionych ewidencyjnie działek, którymi inwestor ma prawo dysponować, jednak zasadniczo powinna ona stanowić zwarty obszar. Mając zatem na uwadze z jednej strony to, że wbrew zarzutom skargi, pojęcie "własna parcela", pomimo braku definicji legalnej, jest zrozumiałe, a z drugiej strony istotę i cel tworzenia miejsc parkingowych, uznać należy, że kwestionowany przepis § 13 nie został sformułowany w sposób budzący istotne wątpliwości interpretacyjne. To, że skarżący odmiennie, na własne potrzeby interpretuje to pojęcie, nie oznacza, że wykładnia tego pojęcia jest na tyle nieprecyzyjna, by konieczna była zmiana planu w tym zakresie. Należy ponadto zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. obowiązuje już kilkanaście lat, a więc niewątpliwie na jego podstawie były realizowane inwestycje, w tym z zachowaniem wymogów § 13, mimo to Gmina nie stwierdziła konieczności dookreślenia tego przepisu, gdyż nie podjęła uchwały zmieniającej, co sugeruje, że przepis ten nie wywoływał istotnych wątpliwości interpretacyjnych. Jak natomiast wskazuje sam skarżący, Gmina podjęła uchwałę zmieniającą plan miejscowy w zakresie bilansowania miejsc parkingowych. Jednak, jak wynika z wyjaśnienia skarżącego, związane to było z tym, że Gmina planowała inwestycję polegającą na przebudowie budynku Gimnazjum, a przeszkodą do tego była konieczność bilansowania miejsc postojowych w sposób wskazany w § 13. Nie oceniając legalności tej uchwały, stwierdzić należy, że w istocie jej podjęcie świadczy o tym, że przepis § 13 nie budzi istotnych wątpliwości interpretacyjnych. Należy przy tym podkreślić, że kontrola przez sąd administracyjny uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą, procedury planistycznej" (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., II OSK 1981/16). Kwestia zatem przyjętej w §13 planu ilości miejsc parkingowych, a także ewentualnego odstąpienia od określania w planie takich miejsc, nie podlega kontroli Sądu. Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego, że w odniesieniu do jego działki, uchwała w części dotyczącej przepisu § 13 była od początku niewykonalna. Do zarzutu tego odniosła się Rada Miasta w odpowiedzi na skargę, wyjaśniając, że działka nr [...] początkowo, jeszcze zanim nabył ją skarżący, w dacie uchwalania planu tj. w 2003 r., zabudowana była budynkiem technicznym wymiennikowni ciepła, należącym do Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej, a dla usług wymiennikowni, podana wyżej ilość miejsc parkingowych była wystarczająca. Techniczna funkcja budynku sprawiała, że podana przez skarżącego liczba pięciu miejsc parkingowych (dla samochodów pracowników PEC konserwujących lub dozorujących pracę budynku technicznego, a także samochodów przebywających okresowo na działce) zabezpieczała potrzeby parkingowe działki. Ponadto należy odróżnić niewykonalność obowiązku wskazanego w przepisie od ograniczeń, które wynikają z tego obowiązku. Istota zarzutów skargi sprowadza się do tego, że skarżący nie może (w ocenie organów architektoniczno – budowlanych) zrealizować inwestycji polegającej na rozbudowie znajdującego się na jego działce budynku, gdyż mając na względzie rozmiary i przeznaczenie planowanej inwestycji, należałoby zapewnić znaczną ilość miejsc parkingowych, co jest niemożliwe ze względu na wielkość i ukształtowanie działki. Oznacza to, że przepis § 13 nie tyle uniemożliwia w ogóle realizację jakiejkolwiek inwestycji na działce skarżącego, ale uniemożliwia realizacją inwestycji o takich rozmiarach, jakich chce skarżący. Przepis ten faktycznie ogranicza jedynie prawa skarżącego do zabudowy działki, ale jej nie uniemożliwia. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że przepis § 13 jest niewykonalny. Nie podlega kontroli sądu administracyjnego kwestia ilości przewidzianych w § 13 miejsc parkingowych, gdyż – jak wyżej wskazano – kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga nie jest uzasadniona, dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.