II SA/Lu 334/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Malek Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi E.L Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. numer [...] Wojewoda na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2020 r. poz.256 ze zm., dalej powoływana jako k.p.a.) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej powoływana jako p.b.),po rozpatrzeniu odwołania E. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. sp. z o.o. sp.k. pozwolenia na budowę budynku hali produkcyjnej wraz z budynkiem administracyjno - biurowym, infrastrukturą techniczną i utwardzeniem terenu oraz o odmowie pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w P. Pierwszej, gm. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskiem z dnia 10 grudnia 2020 r. E. sp. z o.o. sp.k. wystąpiła o pozwolenie na budowę i rozbiórkę wyżej opisanych budynków. Organ I instancji dokonał sprawdzeń wymaganych art. 35 ust. 1 p.b. i uznał, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. S. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 27 maja 2002 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że inwestowana działka znajduje się w obszarze planistycznym MR przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, gdzie obowiązuje m.in. utrzymanie tradycyjnego charakteru przestrzennego wsi i nawiązanie formy projektowanej zabudowy do istniejącej tradycyjnej. Organ podał, że na terenach zabudowy zagrodowej plan dopuszcza adaptację i lokalizację usług nieuciążliwych oraz innych nieuciążliwych funkcji pod warunkiem, że nie ogranicza możliwości realizacji podstawowej funkcji terenu na sąsiednich działkach (sytuowania obiektów i urządzeń związanych z zabudową siedliska). Organ przytoczył również definicję przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego zawartą w przepisach § 3 pkt 4 i 5 uchwały Rady G. S. nr [...] z dnia 12 maja 2015 r. zmieniającej wcześniejszy plan zagospodarowania w zakresie wskazanym w uchwale, z których wynika, że przeznaczenie uzupełniające może stanowić 40% udziału powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na działce, z zastrzeżeniem budynków mieszkalnych jednorodzinnych, realizowanych na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), gdzie dopuszcza się wydzielenie lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku (...). Organ uznał, że rozbiórka dwóch budynków na działce nr [...] w celu usunięcia kolizji z projektowaną halą produkcyjną, czyli likwidacja istniejącego siedliska na działce, prowadzi do zaburzenia proporcji między funkcją podstawową działki, tj. zabudową zagrodową i przewagi funkcji dopuszczalnej, tj. lokalizacji i adaptacji usług nieuciążliwych i innych nieuciążliwych funkcji. Zauważył również, że organem właściwym do oceny uciążliwości działalności produkcyjnej jest właściwy terytorialnie wójt gminy. Podał, że zgodnie z rysunkiem planu miejscowego pas zabudowy zagrodowej stanowi ok. 130 m od drogi powiatowej, a pozostała część działki to teren użytkowany rolniczo. Stwierdził, że rozmiar projektowanej hali, tj. 1191,28 m2 powierzchni użytkowej jest kilkukrotnie większy od istniejącego siedliska, co uniemożliwia zachowanie właściwych proporcji udziału funkcji dopuszczalnej w stosunku do funkcji podstawowej. Organ podał, że parametry hali wykluczają jej posadowienie na części działki i umożliwienie dalszej zabudowy. Zauważył, że plan zagospodarowania przestrzennego G. S. przewidział tereny pod działalność produkcyjną (PP) oraz tereny składowania i magazynowania (PS). Ponadto organ uznał, że projektowana hala produkcyjna wraz z budynkiem administracyjnym pełniłaby na działce funkcję podstawową, co byłoby sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. Starosta przywołał brzmienie § 8 planu zagospodarowania przestrzennego stanowiące, że zagospodarowanie terenu musi być zgodne z przeznaczeniem podstawowym albo przy dochowaniu warunków przewidzianych dla przeznaczenia podstawowego - zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym. Od decyzji organu I instancji odwołała się E. sp. z o.o. sp.k., nie zgadzając się z jej orzeczeniem i wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił decyzji: - całkowity brak rozpoznania istoty sprawy, ponieważ zaskarżona decyzja dotyczy innej nieruchomości niż wskazywana we wniosku złożonym przez skarżącego, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że projektowana hala jest kilkukrotnie większa od istniejącego siedliska, a siedlisko znajdujące się na spornej nieruchomości nie jest wyłączone z produkcji rolnej, - naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób skutkujący przyjęciem braku możliwości zrealizowania planowanej inwestycji. Zauważył, że decyzja wydana w toku niniejszego postępowania dotyczy zupełnie innej nieruchomości (nr [...]) niż podana we wniosku o pozwolenie na budowę (nr [...]), a więc organ rozpoznał inną sprawę niż wnosił o to skarżący. Tym samym sprawa nie została w ogóle rozpoznana przez organ I instancji, a zatem nie może być poddana merytorycznej kontroli przez organ II instancji, bowiem prowadziłaby do naruszenia postępowania administracyjnego. Stwierdził, że organ I instancji przyjął całkowicie dowolnie, że siedlisko nie jest wyłączone z produkcji rolnej, podczas gdy nie jest prowadzona na nim taka produkcja, ewentualnie nie zostały poczynione żadne ustalenia w tym względzie. Skarżący podkreślił, że okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podał, że organ I instancji pominął zapisy planu nie uwzględniając, że plan dopuszcza adaptację i lokalizację usług nieuciążliwych oraz innych nieuciążliwych funkcji (np. rzemiosła produkcyjnego) pod warunkiem, że nie ogranicza możliwości realizacji podstawowej funkcji terenu na sąsiednich działkach. W ocenie skarżącego organ pominął również przepis § 12 Dz. IV pkt 1 ust. 3 lit. c uchwały, dopuszczający na terenach zabudowy zagrodowej przekształcanie siedlisk wyłączonych z produkcji rolnej na zabudowę letniskową i inne nieuciążliwe funkcje. Podkreślił, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji mieści się w granicach działki, a jej specyfika nie ma charakteru działalności uciążliwej. Zauważył, że utrzymanie projektowanego obiektu w należytym stanie wpłynie istotnie na poprawę estetyki istniejącego zagospodarowania działki. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedłożył opinię mgr inż. D. K.. Z opinii m.in. wynika, że powierzchnia działki przeznaczona pod zabudowę (obszar MR) wynosi 3549 m2, natomiast powierzchnia zabudowy budynkiem hali wynosi 1161,40 m2, zatem nie przekracza powierzchni istniejącego siedliska, jak podał w uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji. Ponadto projektowane zagospodarowanie inwestowanej działki nie przekracza 80 m od krawędzi jezdni, tymczasem plan dopuszcza możliwość zabudowy w odległości 130 m od drogi powiatowej. W opinii, na którą powołuje się skarżący podano również, że na terenie hali będą realizowane usługi ślusarskie, a te nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2019 r. poz. 1839). Starosta K. postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. działając w oparciu o art. 113 § 1 k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 31 grudnia 2020 r. w zakresie numeru inwestowanej działki, wskazując jako poprawny nr [...] (zamiast nr [...] podanego w decyzji). Rozpatrując odwołanie organ II instancji przeanalizował treść art. 35 ust.1 p.b. Wskazał, że jak wynika z akt sprawy organ I instancji po dokonaniu sprawdzeń w trybie tego przepisu uznał, że brak zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego G. S. przesądza o braku możliwości usunięcia nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 ww. ustawy i tym samym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że przedmiotem inwestycji jest hala produkcyjna wraz z budynkiem administracyjno-biurowym. Obiekt o wymiarach w rzucie 58,07 x 20,0 m i wysokości w najwyższym punkcie 11,28m, zaprojektowano jako wolnostojący, niepodpiwniczony, 1-kondygnacyjny w części hali produkcyjnej i 2-kondygnacyjny w części administracyjno-biurowej, pokryty dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci 7°. Na terenie działki nr [...] znajduje się budynek gospodarczy i mieszkalny przeznaczone do rozbiórki. Dojazd do działki odbywa się przez istniejący zjazd z drogi powiatowej, do działki doprowadzona jest napowietrzna linia zasilająca, przyłącze wodociągowe i przyłącze telefoniczne. Projektowany budynek zlokalizowano w południowej części działki nr [...]. W opisie przedstawiono również bilans terenu, z którego wynika, że inwestowana działka posiada powierzchnię 14700 m2, istniejąca zabudowa zajmuje 270,70 m2, tj. 1,84% powierzchni terenu (budynki przewidziane do rozbiórki), projektowana powierzchnia zabudowy zajmie 1160,0 m2 (7,89%), projektowany teren utwardzony 1300 m2 (8,84%), tereny zielone 12240 m2 (83,27%). Wskazano lokalizację budynku w stosunku do poszczególnych granic działki. Według projektu obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu będzie obejmował jedynie działkę, na której został zaprojektowany. Wody opadowe z budynku będą odprowadzane do projektowanego zbiornika na deszczówkę (wg odrębnego opracowania). Inwestycja nie emituje szkodliwych zapachów i pyłów oraz substancji stanowiących jakiekolwiek zagrożenie i wymagających dodatkowych uzgodnień i opracowań. Nie emituje również hałasów, wibracji, promieniowania, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, nie wywiera ujemnego wpływu na glebę oraz wody powierzchniowe i podziemne. Przyjęte w projekcie rozwiązania nie wpływają ujemnie na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty oraz są zgodne z obowiązującymi przepisami i normami. Projektowana hala ma służyć produkcji urządzeń wykorzystywanych w ochronie obiektów i mienia oraz specjalistycznych maszyn dla przemysłu, związanych z transportem i ochroną produktów. Powierzchnia inwestowanej działki przeznaczonej pod zabudowę w obszarze MR stanowi iloczyn szerokości działki i "głębokości" pasa terenu MR od krawędzi drogi, tj. 27,3 m x 130,0 m = 3549 m2, tymczasem bilans terenu (procentowy) przedstawiony w projekcie odnosi się do całej powierzchni działki. Organ odwoławczy wskazał, że o możliwości realizacji danej inwestycji w terenie przesądzają przepisy planu miejscowego i warunków technicznych, dlatego istotne dla niniejszej sprawy jest spełnienie wymienionych przepisów. Sposób zabudowy na działce nr [...] określają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. S., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr LIV/286/2002 z dnia 27 maja 2002 r. (Dz.U. Woj.Lub. z 2002 r. Nr 69 poz.1466). Działka nr [...] znajduje się w dwóch obszarach planistycznych o symbolach: MR (przeznaczonym pod mieszkalnictwo rolnicze) i RP (tereny rolne bez prawa zabudowy). Według rysunku planu sporna inwestycja jest lokalizowana w obszarze o symbolu MR stanowiącym tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej (rozdział IV -Mieszkalnictwo). Z ustaleń zawartych w planie wynika, że dopuszcza on wprowadzenie w obszar zabudowy zagrodowej MR nieuciążliwych usług oraz przekształcanie siedlisk istniejących w tym obszarze, wyłączonych z produkcji rolnej, na zabudowę letniskową lub inne nieuciążliwe funkcje, określając jednocześnie zasady takiego dopuszczenia. Ponadto Rada G. S. uchwałą NR [...] Rady G. S. z dnia 12 maja 2015 r. zatwierdziła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wymienionych w planie działek oraz w zakresie pojęć przedstawionych w § 3 uchwały. W myśl § 4 pkt 4 ww. uchwały zmieniającej, przez przeznaczenie podstawowe terenu należy rozumieć wskazaną dla danego terenu określonego symbolem terenu funkcję lub funkcje (w przypadku terenów innych niż jednofunkcyjne), której udział w zagospodarowaniu działki budowlanej w granicach tego terenu wynosi minimum 60% udziału powierzchni użytkowej wszystkich budynków znajdujących się na działce budowlanej, wraz z infrastrukturą komunikacyjną i techniczną niezbędną do właściwej obsługi zabudowy i zagospodarowania terenu; w przypadku gdy w ustaleniach szczegółowych jako funkcję podstawową wskazuje się więcej niż jedną, na terenie dopuszcza się realizację wszystkich wymienionych funkcji lub jedną z nich. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 5 uchwały zmieniającej przez przeznaczenie uzupełniające terenu należy rozumieć wskazaną dla terenu określonego symbolem, funkcję, której udział w zagospodarowaniu działki budowlanej w granicach tego terenu wynosi maksimum 40% udziału powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na tej działce, z zastrzeżeniem budynków mieszkalnych jednorodzinnych realizowanych na terenach zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej (MN), gdzie dopuszcza się wydzielenie lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, zgodnie z przepisami odrębnymi oraz wcześniejszej lub równoczesnej realizacji przeznaczenia podstawowego; w przypadku gdy w ustaleniach szczegółowych jako funkcję uzupełniającą wskazuje się więcej niż jedną, na terenie dopuszcza się realizację wszystkich wymienionych funkcji. Z definicji zawartej w słowniczku planu jednoznacznie wynika, że na działce powinno dominować przeznaczenie podstawowe, natomiast powierzchnię przeznaczenia uzupełniającego odniesiono do powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na tej nieruchomości. Tymczasem na działce nr [...] inwestor wyeliminował przeznaczenie podstawowe (przeznaczając do rozbiórki obiekty stanowiące zabudowę zagrodową) zagospodarowując ją jednocześnie halą produkcyjną mogącą w ramach swojej funkcji jedynie uzupełniać zabudowę zagrodową. Z zapisów planu w kontekście projektowanej zabudowy kubaturowej jednoznacznie wynika, że inwestor nie wypełnił wymogów planu, projektując na działce o przeznaczeniu podstawowym "zabudowa mieszkaniowa zagrodowa", obiekt mogący (po spełnieniu wymogów planu w kwestii formy oraz przeznaczenia) ewentualnie spełniać funkcję uzupełniającą lub wzbogacającą przeznaczenie podstawowe. Kolejną kwestią sprzeczną z zapisami planu jest kubatura projektowanej hali z budynkiem administracyjnym. Z projektu wynika, że planowany budynek posiada wymiary 58,07 x 20,0 m i wysokość 11,28 m (w najwyższym punkcie). W zapisach uchwały z 2002 r. planu wyraźnie podkreślono (rozdział IV pkt 1 lit. a i b), że w terenie MR przeznaczonym pod zabudowę zagrodową obowiązuje utrzymanie tradycyjnego charakteru przestrzennego wsi i nawiązanie formą projektowanej zabudowy do istniejącej tradycyjnej. Tymczasem zarówno gabaryty, jak i architektura hali znacząco odbiega od istniejącej i dopuszczonej planem zabudowy w obszarze MR, a realizacja obiektu w formie przedstawionej w projekcie stanowiłaby zaburzenie ładu przestrzennego w ciągu zabudowy zagrodowej. Kolejnym zagadnieniem, na które zwrócił uwagę Wojewoda, jest ocena, czy hala produkcyjna i budynek administracyjno-biurowy stanowią funkcjonalne uzupełnienie bądź wzbogacenie zabudowy zagrodowej. Z opisu funkcji obiektu (pkt 6.2 opisu) wynika, że ma być on przeznaczony do produkcji m.in. maszyn dla przemysłu, związanych z transportem i ochroną produktów. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać takiej działalności za rzemiosło produkcyjne, które zostało dopuszczone planem zagospodarowania przestrzennego, ponadto taka działalność nie stanowi uzupełnienia czy wzbogacenia zabudowy zagrodowej. Nie można również uznać, jak chce skarżący, że wyłączenie siedliska z produkcji rolniczej (rozbiórka zabudowy zagrodowej), jednocześnie pozwala na pełną dowolność zabudowy w terenie MR poprzez realizację obiektów o funkcji jedynie z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego. Zapisy planu, jak podano wyżej, w sposób jednoznaczny dopuszczają zabudowę inną niż podstawowa tylko wtedy, kiedy ta spełnia wymóg przeznaczenia uzupełniającego, nie powodując zakłóceń w ogólnym funkcjonowaniu terenu i nie kolidując z funkcją podstawową. W ocenie organu odwoławczego projektowana hala produkcyjna i rodzaj zamierzonej działalności nie wzbogaca ani nie uzupełnia zabudowy zagrodowej. Organ podkreślił, że wyłączenie siedliska z produkcji rolnej nie zmienia przeznaczenia terenu MR, określonego planem, a jedynie stwarza możliwość wprowadzenia funkcji uzupełniającej w istniejącą zabudowę tj. przekształcenia siedlisk na zabudowę letniskową i inne nieuciążliwe funkcje. Nie można uznać, że rozbiórka istniejącej zabudowy zagrodowej na działce stanowi "przekształcenie zabudowy siedliskowej", o której mowa wyżej. Z projektu oraz treści odwołania jednoznacznie wynika, że inwestor nie przewiduje na pozostałej części działki nr [...] wprowadzenia funkcji podstawowej określonej planem, tj. zabudowy zagrodowej. Na podstawie przedstawionego przez inwestora zakresu produkcji nie można też określić, czy prowadzona produkcja mieściłaby się w pojęciu "nieuciążliwej", uwzględniając parametry określone dla mieszkalnictwa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że organ I instancji uznał za oczywistą omyłkę popełnioną w zaskarżonej decyzji, podając zamiennie numery inwestowanej działki jako 359 bądź 358 i postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. sprostował wymienioną omyłkę. Również zawarte w uzasadnieniu decyzji sformułowanie, że rozmiar projektowanej hali o powierzchni 1191,28 m2 powierzchni użytkowej jest kilkukrotnie większy od istniejącego siedliska odnosił się, jak należy domniemywać, do powierzchni istniejącej zabudowy, a nie powierzchni działki, na której znajduje się zabudowa zagrodowa. Powyższe omyłki i nieścisłości zawarte w decyzji organu I instancji nie mają znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał , że plan zagospodarowania przestrzennego G. S. przewidział tereny przeznaczone pod działalność produkcyjną (w terenach wytwórczości i składowania) o symbolu planistycznym PP, z przeznaczeniem podstawowym na lokalizację obiektów przemysłowych, rzemiosła produkcyjnego, przetwórstwa płodów rolnych, produkcji materiałów budowlanych, zakładów produkcyjno-naprawczych, drobnych zakładów wytwórczych, motoryzacji i innych obiektów gospodarczych, towarzyszących procesom produkcyjno - usługowym, zakładając jednocześnie obowiązek grupowania obiektów usługowo- produkcyjnych i strefowanie funkcjonalne oraz ograniczanie kolizyjności zagospodarowywania w granicach terenu. Profil wskazanej przez inwestora produkcji kwalifikuje obiekt do realizacji w terenie o przeznaczeniu PP. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że realizacja wnioskowanej inwestycji naruszałaby ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego G. S. i tym samym nie może zyskać akceptacji organów administracji architektoniczno-budowlanej ze względu na gabaryty obiektu, zamierzony sposób jego użytkowania (produkcja określona w projekcie) oraz fakt, że inwestycja nie uzupełnia ani nie wzbogaca przeznaczenia podstawowego. Ponadto inwestor nie przekształca siedliska wyłączonego z produkcji rolniczej na zabudowę letniskową lub inne nieuciążliwe funkcje, lecz zamierza zupełnie zmienić przeznaczenie terenu MR z zabudowy mieszkaniowej zagrodowej (ze wskazanymi w planie dopuszczeniami) na niezgodne z planem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a. § 12 Dz. IV pkt. l. ust. 2/ Uchwały nr [...] Rady G. S. z dnia 12 maja 2015 roku w zw. z § 3 ust. 5 Uchwały nr [...] Rady G. S. z dnia 12 maja 2015 roku, a to poprzez przyjęcie, że w przypadku wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę znajduje kryterium ilościowe wynikające z pojęcia przeznaczenia uzupełniającego określonego § 3 ust. 5 Uchwały nr [...] Rady G. S., podczas gdy przedmiotowe kryterium zastosowania w niniejszej sprawie nie znajduje; b. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a to poprzez odmowę wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku, w którym skarżący spełnił wszystkie warunki niezbędne do wydania takiej decyzji. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]złotych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że stosownie do § 33 ust. 1 zd. ostatnie Uchwały nr [...] Rady G. S. z dnia 12 maja 2015 roku, w mocy pozostają postanowienia Uchwały nr [...] Rady G. S. z dnia 27 maja 2002 roku, które nie zostały objęte zmianą planu dokonaną Uchwałą [...] Uchwała [...] posługuje się pojęciem przeznaczenia podstawowego terenu (§ 3 ust. 4) oraz przeznaczenia uzupełniającego terenu (§ 3 ust. 5), definiując przedmiotowe pojęcia, a także określając dopuszczalny sposób wykorzystania nieruchomości. Żadna z regulacji określających przeznaczenie podstawowe lub przeznaczenie uzupełniające nie dotyczy nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. W konsekwencji powyższego, do przedmiotowej nieruchomości znajdują zastosowanie regulacje ogólne, to jest wynikające z § 12 Dz. IV Uchwały nr [...] W tym kontekście – w ocenie strony skarżącej - o ile § 12 Dz. IV Uchwały nr [...] określa przeznaczenie podstawowe terenów zabudowy mieszkaniowej zagrodowej (MR), co dokonuje się w § 12 Dz. IV pkt. 1. ust. 2/ Uchwały nr [...], to dla ww. kategorii terenów nie określono przeznaczenia uzupełniającego. Powyższe jest związane z tym, że Uchwała nr [...] nie posługiwała się pojęciem przeznaczenia uzupełniającego, bowiem posługiwała się ona innym pojęciem - przeznaczeniem dopuszczalnym. Wynika to m.in. z § 8 Uchwały nr [...], stanowiącym, że zagospodarowanie terenu musi być zgodne z przeznaczeniem podstawowym albo przy dochowaniu warunków przewidzianych dla przeznaczenia podstawowego - zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym. Z powyższym z kolei koreluje treść postanowień § 12 Dz. IV pkt 1. ust. 3 lit b. Uchwały nr [...], które określają dopuszczalne przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem MR (a nie przeznaczenie uzupełniające): "Na terenach oznaczonych symbolem MR ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę zagrodową oraz następujące warunki zagospodarowania: a. adaptacja, rozbudowa i budowa obiektów budowlanych w granicach istniejących zabudowanych działek zagrodowych, b. lokalizacja nowych siedlisk rolniczych, c. adaptacja nieuciążliwych usług i działalności produkcyjnej, funkcjonujących w zabudowie siedliska, warunkowana ograniczeniem oddziaływania do granic działki, 3/ Na terenach zabudowy zagrodowej dopuszcza się: a. lokalizację zabudowy jednorodzinnej na działkach o powierzchni minimum 800 m2 jako uzupełnienie niezabudowanych enklaw lub wydzielonych z siedliska rolnego, na warunkach określonych w obszarze MN z zastrzeżeniem pkt.i c, b. adaptację i lokalizację usług nieuciążliwych oraz innych nieuciążliwych funkcji (np. rzemiosła produkcyjnego) pod warunkiem, że: - nie ograniczą możliwości realizacji podstawowej funkcji terenu na sąsiednich działkach (sytuowania obiektów i urządzeń związanych z zabudową siedlisk), - są dostępne od drogi publicznej lub ciągu pieszo-jezdnego," Tym samym, wniosek złożony w niniejszej sprawie przez skarżącego odpowiada w jego ocenie miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego. Dla spornej nieruchomości - prawdopodobnie na skutek braku synchronizacji Uchwały nr [...] oraz Uchwały [...] - nie określono bowiem przeznaczenia uzupełniającego, a poprzestano na określeniu dopuszczalnej zabudowy, co odpowiada przeznaczeniu dopuszczalnemu. Tym samym, w stosunku do nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania rozważania co do spełnienia przez wniosek wszczynający postępowanie w niniejszej sprawie kryterium przeznaczenia uzupełniającego są całkowicie bezpodstawne. W rezultacie powyższego, do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę doszło niesłusznie i niezgodnie z przepisami prawa. Z ostrożności procesowej, skarżący odnosząc się do kwestii relacji pomiędzy pojęciem przeznaczenia dopuszczalnego (Uchwała nr [...]) oraz przeznaczenia uzupełniającego (Uchwała [...]) zauważył, że: 1) albo pojęcie przeznaczenia dopuszczalnego zostało zastąpione przeznaczeniem uzupełniającym (poprzez Uchwałę [...]), a skoro dalsze zmiany nie zostały wprowadzone do § 12 Dz. IV Uchwały nr [...] (pojęcia tego nie wprowadzono do § 12 Dz. IV pkt i. Ust. 3 lit b. Uchwały nr [...]), to jednocześnie kryterium to nie znajduje zastosowania do nieruchomości skarżącego; albo 2) pojęcie przeznaczenia dopuszczalnego nie zostało usunięte Uchwałą [...] i funkcjonuje obok pojęcia przeznaczenia uzupełniającego, a tym samym ograniczenia wynikające z kryterium ilościowego wprowadzone przez pojęcie przeznaczenia uzupełniającego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Niezależnie od przyjęcia któregokolwiek z ww. rozwiązań, kryterium ilościowe nie znajduje zastosowania do wniosku złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącego. Pełnomocnik strony skarżącej podniósł również, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz o udzielenie pozwolenia na budowę wskazuje na konieczność dokonania rozbiórki dwóch budynków dotychczas posadowionych na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Nawet gdyby przyjąć, że w przypadku nieruchomości skarżącego granice dopuszczalnej zabudowy wyznacza nowa definicja przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego odnosząca się do powierzchni dotychczasowej zabudowy (§ 3 ust. 5 lit. a) Uchwały [...]), to należy jednocześnie zauważyć, że po dokonaniu rozbiórki dwóch budynków dalsza zabudowa zmierzająca do zrealizowania przeznaczenia uzupełniającego będzie mogła przebiegać bez ograniczeń. W przypadku rozbiórki budynków istniejących dotychczas na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego brak bowiem będzie istniejącej zabudowy, a tym samym brak będzie możliwości zastosowania kryterium ograniczenia stanowiącego "maksimum 40% udziału powierzchni użytkowej budynków znajdujących się na tej działce'" (§ 3 ust. 5 lit. a) Uchwały [...]). Skarżący podkreślił, że § 3 ust. 5 lit. a) Uchwały [...] odnosi się wyłącznie do istniejącej zabudowy (budynków "znajdujących się na działce"), a nie zabudowy uprzednio istniejącej. Siłą rzeczy kryterium to nie odnosi się także do zabudowy nigdy nie istniejącej. Chociaż w ocenie skarżącego rozwiązanie wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydaje się być co najmniej nieprzemyślane, to jednak obowiązuje. Wskazał, że w przypadku istnienia dwóch porównywalnych działek (dla których przewidziane są co do zasady takie same warunki zabudowy) faworyzowana jest działka, na której nie istnieje jakakolwiek zabudowa. Według strony skarżącej, z punktu widzenia wpływu na nieruchomości sąsiednie oraz na całość zagospodarowania przestrzennego - brak jest racjonalnych względów przemawiających za tym, że w przypadku nieruchomości niezabudowanej przeznaczenie uzupełniające de facto nie jest limitowane, podczas gdy w przypadku nieruchomości zabudowanej jest limitowane. W ocenie pełnomocnika skarżącego w przypadku planu zagospodarowania przestrzennego w okolicy nieruchomości stanowiącej własność skarżącego nie będzie nawet konieczne uzyskanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, bowiem dostateczne będzie samo zgłoszenie rozbiórki, a to stosownie do postanowień art. 31 ust. 1 p.b. Konkludując strona skarżąca wskazała, że skoro projekt budowlany wskazuje na konieczność dokonania rozbiórki budynków dotychczas istniejących na nieruchomości przed posadowieniem nowych budynków, to dokonanie rozbiórki tych budynków skutkuje jednocześnie brakiem możliwości zastosowania kryterium ilościowego (maksimum 40% udziału powierzchni użytkowej budynków znajdujących się) na tej działce wynikającego z dotychczasowego stanu zabudowy. Jeżeli zaś tak jest, a spełnione zostały pozostałe warunki do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz do zatwierdzenia pozwolenia na budowę, to decyzje odmowne wydane w niniejszej sprawie są bezzasadne. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w tej sprawie jest bez znaczenia, czy: 1) najpierw zostanie złożony wniosek o pozwolenie na rozbiórkę (ew. zostanie dokonane samo zgłoszenie rozbiórki) oraz dokonana rozbiórka dotychczas posadowionych budynków; 2) następnie zostanie złożony wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - czy też wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę będzie zawierał w sobie wniosek o pozwolenie na rozbiórkę. W sensie prawnym ww. operacje są tożsame — chronologia rozbiórki oraz budowy z punktu widzenia planistycznego będzie tożsama, nowe budynki nie powstaną bowiem przed dokonaniem rozbiórki budynków dotychczas istniejących. Skarżący zauważył, że stanowisko prezentowane przez niego w toku niniejszego postępowania jest zbieżne ze stanowiskiem G. S. zawartym w piśmie z dnia 19 marca 2021 roku (znak [...]), z którego wynika, że zrealizowanie inwestycji planowanej przez skarżącego jest dopuszczalne. W treści ww. pisma G. S. nie odnosi się do ograniczeń wynikających z Uchwały [...], które w ocenie G. S. nie znajdują zastosowania do inwestycji planowanej przez skarżącego. W niniejszej sprawie – według skarżącego – należy mieć na względzie wykładnię autentyczną dokonaną przez G. S., tym bardziej, że potwierdza ona zasadność stanowiska skarżącego co do tego, że pojęcie przeznaczenia uzupełniającego wynikające z Uchwały [...] nie znajduje zastosowania do inwestycji planowanej przez skarżącego na nieruchomości stanowiącej jego własność. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa, a zarzuty skargi nie wykazały tego rodzaju nieprawidłowości, które uzasadniałyby jego uchylenie. Poddaną kontroli Sądu decyzją z 4 marca 2021 r., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę budynku hali produkcyjnej wraz z budynkiem administracyjno – biurowym, infrastrukturą techniczną i utwardzeniem terenu oraz o odmowie pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków zlokalizowanych na działce o nr [...] położonej w P. Pierwszej, gm. S.. Istota przedmiotowej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy skarżącemu (inwestorowi) prawidłowo odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku hali produkcyjnej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy wynika, że zamierzona inwestycja zlokalizowana jest na działce nr [...], położonej na terenie oznaczonym w planie symbolem MR (mieszkalnictwo rolnicze). Według rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady G. S. Nr [...] z dnia 27 maja 2002 r.) dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MR - przeznaczeniem terenu jest zabudowa zagrodowa (rozdział IV - Mieszkalnictwo). Na wyznaczonych terenach obowiązuje: 1) utrzymanie tradycyjnego charakteru przestrzennego wsi i nawiązanie formy projektowanej zabudowy do istniejącej tradycyjnej: a. w skali zabudowy - maksymalna wysokość dwie kondygnacje, w której ostatnia stanowi poddasze użytkowe, b. w formie i proporcji bryły budynków w nawiązaniu do tradycji lokalnych, c. sytuowanie budynków w ujednoliconej linii od krawędzi dróg publicznych, z wyłączeniem przypadków, gdy warunek kalenicowego usytuowania uniemożliwiałby zabudowę działki, d. pokrycie budynków mieszkalnych dachami dwuspadowymi o symetrycznym nachyleniu połaci powyżej 30°, z wyjątkiem, gdy warunek ten uniemożliwiałby zabudowę działki, 2) na terenach oznaczonych symbolem MR ustala się podstawowe przeznaczenie na zabudowę zagrodową oraz następujące warunki zagospodarowania: a. adaptacja, rozbudowa i budowa obiektów budowlanych w granicach istniejących zabudowanych działek zagrodowych, b. lokalizacja nowych siedlisk rolniczych, c. adaptacja nieuciążliwych usług i działalności produkcyjnej, funkcjonujących w zabudowie siedliska, warunkowana ograniczeniem oddziaływania do granic działki, 3) na terenach zabudowy zagrodowej dopuszcza się: a. lokalizację zabudowy jednorodzinnej na działkach o powierzchni minimum 800 m2 jako uzupełnienie niezabudowanych enklaw lub wydzielonych z siedliska rolnego, na warunkach określonych w obszarze MN z zastrzeżeniem pkt 1 c, b. adaptację i lokalizację usług nieuciążliwych oraz innych nieuciążliwych funkcji (np. rzemiosła produkcyjnego) pod warunkiem, że: - nie ogranicza możliwości realizacji podstawowej funkcji terenu na sąsiednich działkach (sytuowania obiektów i urządzeń związanych z zabudową siedlisk), - są dostępne od drogi publicznej lub ciągu pieszo-jezdnego, c. przekształcanie siedlisk wyłączonych z produkcji rolniczej na zabudowę letniskową i inne nieuciążliwe funkcje, d. możliwość realizacji w siedlisku rolnym drugiego budynku mieszkalnego (bez wydzielania działki), przy spełnieniu warunków wynikających z przepisów budowlanych, pod warunkiem, że obiekt nie spowoduje kolizji z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem, e. wyklucza się lokalizację ferm hodowlanych mogących znacząco oddziaływać na środowisko, f. zwarte tereny wydzielane na usługi, zabudowę jednorodzinną lub letniskową nie mogą przekraczać powierzchni 0,5 ha dla gruntów I-III klasy oraz 1,0 ha dla gruntów IV klasy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że projekt budowlany (złożony wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę) nie zachowuje wymogu zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w istocie oznacza naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Pojęcie "zabudowy zagrodowej" było przedmiotem analiz w orzecznictwie sądowo- administracyjnym. Tak więc zgodnie ze stanowiskiem sądów, zabudowa zagrodowa to zespół budynków i budowli zlokalizowanych w obrębie "działki siedliskowej", chodzi więc o zabudowę tworzącą zagrodę, a więc o budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia. Zabudowa w postaci zagrody prowadzi do powstania siedliska (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 2860/16). W słownikach języka polskiego przyjmuje się, że "zabudowa zagrodowa" to zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07). Sądy wiążą pojęcie "zabudowy zagrodowej" z "siedliskiem" jako wyodrębnioną częścią gospodarstwa rolnego. Działka siedliskowa to taka działka, na której rolnik mieszka i pracuje, a zabudowa zagrodowa to zespół zabudowań na tej działce składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerze). Zabudowa ta może być zwarta lub wolnostojąca, jednak musi znajdować się w tzw. jednym obejściu, ogrodzeniu, na zwartym obszarze (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2010 r., II SA/Gd 455/09). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1969 r. (III CZP 12/69, OSN 1970, Nr 3, poz. 39) za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego (uchwała SN z dnia 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, Nr 1, poz. 8). Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego budynki lub ich części, wraz z gruntami rolnymi, urządzeniami i inwentarzem, razem stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, określane są jako gospodarstwo rolne. Zdarzają się sytuacje, że utożsamia się siedlisko z zabudową zagrodową, używając tych pojęć zamiennie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 listopada 2011 r., II SA/Sz 917/11). Zgodnie z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1173/11, siedliskiem jest działka gruntu, na której znajdują się, a więc istnieją, użytkowane zabudowania, w szczególności budynek mieszkalny, zabudowania gospodarcze, budynki rolnicze, czy też sam budynek mieszkalny. Jest to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony pod zabudowania zabezpieczające działalność rolniczą. Istniejącym siedliskiem rolnym jest miejsce stanowiące zaplecze gospodarstwa, zabudowane budynkiem mieszkalnym oraz innymi budynkami gospodarczymi i rolnymi, czy też samymi zabudowaniami gospodarczymi i inwentarskimi, służące do racjonalnego prowadzenia gospodarstwa. Siedliskiem nie są natomiast same grunty, nawet wykorzystywane rolniczo. Podzielając ten pogląd nie można pominąć, że współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody. Produkcyjny charakter gospodarstwa rolnego oraz konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków mieszkaniowych w ramach zagrody wymuszają bowiem, aby niektóre budowle, zwłaszcza te uciążliwe dla otoczenia pozostawały we właściwej odległości od zabudowań domowych i przydomowych. Powyższy pogląd prezentowany jest też w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z 28 września 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 340/10). Nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie "zagrody" rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego, ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko). W aktualnym rozwoju gospodarstw rolnych wiązanie pojęcia "zabudowy zagrodowej" wyłącznie z siedliskiem, czy działką siedliskową nie znajduje uzasadnienia normatywnego. Należy zwrócić uwagę na wykładnię celowościową art. 61 ust. 4 u.p.z.p., którego zadaniem jest, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwienie rolnikom posiadającym duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego pod budownictwo zagrodowe, czyli wchodzące w skład gospodarstwa, które może mieć charakter rozproszony. Nie sposób bowiem postrzegać współczesnego gospodarstwa rolnego, jako archaicznej zagrody, w której budynek mieszkalny otoczony jest budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na jednej działce czy podwórzu. Pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne. W świetle przytoczonych orzeczeń, nawet szeroka interpretacja pojęcia "zabudowy zagrodowej" nie daje podstaw do uznania, że sporna inwestycja mieści w tym pojęciu W konsekwencji, inwestycja obejmująca budowę budynku hali produkcyjnej, która miałaby służyć produkcji urządzeń wykorzystywanych w ochronie obiektów i mienia oraz specjalistycznych maszyn dla przemysłu, związanych z transportem i ochroną produktów, nie wpisuje się w definicję zabudowy zagrodowej, a zatem planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami m.p.z.p. Sąd podziela w całości pogląd wyrażony przez organy administracji, że zarówno gabaryty, jak i architektura hali znacząco odbiega od istniejącej i dopuszczonej planem zabudowy w obszarze MR, a realizacja obiektu w formie przedstawionej w projekcie stanowiłaby zaburzenie ładu przestrzennego w ciągu zabudowy zagrodowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że G. S. to teren z przewagą pól rolniczych oraz zabudową zagrodową towarzyszącą obsłudze rolnictwa. Zabudowa utrzymywana jest w charakterystycznym wiejskim stylu, bez dużych budynków usługowych i handlowych. Tymczasem jak wynika z opisu zawartego w projekcie budowlanym "obiekt budowlany zaprojektowano w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy w zakresie użytych materiałów elewacyjnych oraz charakterystycznych elementów architektonicznych" ( część IV pkt 6 ppkt 6.3 – k. 41 akt adm. organu I instancji). W ocenie Sądu nie jest możliwe dostosowanie formy architektonicznej tej hali do istniejącej zabudowy (chociażby z uwagi na wymiary). Hala produkcyjna wraz z budynkiem administracyjno - biurowym nie może stanowić również uzupełnienia ani wzbogacenia tej zabudowy. Niezasadny jest także podnoszony w skardze zarzut, że stanowisko prezentowane przez skarżącego jest zbieżne ze stanowiskiem G. S.. W dołączonym do skargi piśmie z 19 marca 2021 r. Wójt G. S. przytoczył przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące terenu, na którym położona jest działka nr [...] w P. Pierwszej. Organ ten użył sformułowania, że "lokalizacja hali wydaje się być zgodna z przepisami planu. Wątpliwości może budzić możliwość oceny warunku nieograniczenia możliwości realizacji podstawowej funkcji terenu, (a więc obiektów budowlanych zabudowy zagrodowej) na sąsiednich działkach". Słusznie w konkluzji pisma Wójt wskazał, że "ocena zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym należy jednak do organu wydającego pozwolenie na budowę, który nie może opierać swoich decyzji na interpretacjach przedstawionych przez gminę" (k. 13 akt sądowo-administracyjnych). Według Sądu organy administracji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo dokonały takiej oceny. Podkreślić należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli inwestor nie spełnił określonych prawem wymogów, nie może zostać wydane rozstrzygnięcie uwzględniające jego wniosek. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. W konsekwencji zasadnie Wojewoda uznał, że nie było możliwe wydanie w tej sprawie zgodnego z prawem pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Również ewentualne dokonanie rozbiórki budynków dotychczas istniejących na działce nr [...] (stanowiących zabudowę siedliskową) nie wpłynie na zmianę przeznaczenia tej działki, która położona jest w terenie oznaczonym w planie symbolem MR. Dlatego też bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają rozważania zawarte w skardze, a dotyczące braku konieczności uzyskania pozwolenia na rozbiórkę ("dostateczne będzie samo zgłoszenie") oraz chronologii operacji (rozbiórka, budowa). Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły przynieść rezultatu oczekiwanego przez skarżącego. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.