II SA/Lu 42/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Maciej Gapski Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 26 listopada 2024 r., znak SKO.4012/PL/741/24 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. K.-K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) z tytułu podatku od towarów i usług. Zaskarżoną do sądu decyzją z 26 listopada 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej jako: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania J. R. (dalej jako: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Stoczek Łukowski (dalej jako: organ I instancji) z 11 lipca 2024 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Na wniosek Gminy Stoczek Łukowski, decyzją z 11 lipca 2024 r., organ I instancji, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym w postaci rozbiórki istniejącego mostu i budowy nowego mostu przez rzekę Ś. w ciągu drogi gruntowej – W.-S.na części działek nr ew. [...] obręb W. oraz na części działek nr ew. [...], obręb S. W uzasadnieniu organ wyjaśnił m.in., że wykonanie nowego obiektu mostowego ma przyczynić się do poprawy warunków drogowych, w tym w szczególności bezpieczeństwa ruchu. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący, będący właścicielem działek nr ew. [...], przylegających bezpośrednio do działek objętych decyzją lokalizacyjną oświadczył, że nie wyraża zgody na sporną inwestycję, gdyż "most i młyn wraz z przyległą parcelą" budował jego dziadek, a na skutek dziedziczenia to skarżący jest obecnie właścicielem mostu i przyległych do niego gruntów. Zakwestionował także potrzebę realizacji takiej inwestycji, ze względu na ograniczony krąg zainteresowanych. Po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z 26 listopada 2024 r., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że organ jest związany wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej i nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Sporna inwestycja polegająca na budowie mostu nad rzeką Ś., w ciągu drogi gminnej gruntowej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), niezależnie od tego, jaka liczba mieszkańców gminy będzie z tej drogi korzystać. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z przepisami szczególnymi, wniosek czyni zadość warunkom formalnym, inwestycja została uzgodniona z właściwymi organami. Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące własności działek objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji celu publicznego nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż wydając decyzję o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie bada stanu prawnego nieruchomości, której dotyczy decyzja, co wynika z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Kwestia prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane istotna jest dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Jednocześnie Kolegium ustaliło na podstawie informacji z ewidencji gruntów i budynków, że żadna z działek objętych wnioskiem nie jest własnością skarżącego. Właścicielem działek drogowych nr [...] (oznaczonej w ewidencji symbolem dr) i nr [...] (dr) jest Gmina Stoczek Łukowski. Planowany most przebiega nad rzeką Ś., przebiegającą w tym miejscu na działkach nr nr [...] i nr [...], stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Lublinie. Gmina jest również właścicielem działki nr [...]. objętej wnioskiem o ustalenie spornej inwestycji. Tylko działka nr [...] w części jest własnością osób fizycznych. Natomiast skarżący jest właścicielem działek przylegających bezpośrednio do działek nr [...] oraz [...], zaś przepisy nie uzależniają możliwości wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu bezcelowości realizacji spornej inwestycji (budowy nowego mostu) Kolegium stwierdziło, że jako organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie jest uprawniony do badania czy inwestycja jest zasadna. Niemniej jednak Kolegium podzieliło stanowisko organu, że wykonanie nowego obiektu mostowego na rzece Ś. przyczyni się do poprawy warunków drogowych, w tym szczególności bezpieczeństwa ruchu. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium J. R. wniósł o uchylenie decyzji ustalającej lokalizację spornej inwestycji, podnosząc, że istniejący most, który zgodnie z zaskarżoną decyzją ma podlegać rozbiórce, a także przyległe do niego grunty i młyn wodny odziedziczył po krewnych i jako aktualny właściciel nie zgadza się na rozbiórkę mostu. Podniósł, że most i dojazd do niego, są wąskie (mają 3 m) i dlatego korzysta z niego zaledwie kilka osób; poza tym wybudowanie nowego mostu wymagałoby poszerzenia drogi i dokonania w tym celu rozgraniczenia sąsiednich nieruchomości. Ponadto, w okolicy istnieje inny most, który zapewnia mieszkańcom dostęp do gruntów na terenie miejscowości S. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."; wniosek organu w odpowiedzi na skargę; skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie odnosi się do tego, czy zostały spełnione ustawowe przesłanki do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbiórce istniejącego mostu oraz budowie nowego mostu przez rzekę Ś. w ciągu drogi gruntowej – W.-S., na wskazanych wyżej działkach. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym, że na terenie Gminy Stoczek Łukowski na działkach objętych sporną inwestycją nie obowiązuje plan miejscowy, lokalizacja inwestycji celu publicznego na tym terenie wymagała wydania decyzji. Skarżący nie kwestionuje, że budowa (w tym przypadku nowego, większego) mostu jest inwestycją celu publicznego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera definicję legalną takiej inwestycji. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, ze zm.; dalej jako "u.g.n."). Inwestycja tego rodzaju powinna: po pierwsze - mieć co najmniej lokalne znaczenie, czyli powinna być ukierunkowana na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, a jej realizacja nie może zmierzać do zaspokojenia jedynie interesu prywatnego (osoby bądź grupy osób) (zob.: wyrok NSA z 23 maja 2017 r., II OSK 2407/15; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2015, s. 398); po drugie - jej przedmiot (cel) powinien mieścić się w celach wymienionych w art. 6 u.g.n. Organy obydwu instancji prawidłowo stwierdziły, że budowa mostu stanowi realizację celu wskazanego w art. 6 pkt 1 u.g.n. określonego jako "wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji". Organy trafnie wyjaśniły, że mosty mieszczą się w pojęciu "drogowych obiektów inżynierskich" (zgodnie z art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Dz. U. z 2024 r., poz.320 ze zm.; dalej jako: u.d.p.), które – stosownie do definicji zawartej w art. 4 pkt 2 u.d.p. – stanowią część "drogi" ("droga - budowla składająca się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub drogowych obiektów inżynierskich (...) stanowiąca całość techniczno-użytkową, usytuowana w pasie drogowym i przeznaczona do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt"). Niewątpliwie sporny most znajduje się w ciągu drogi W.– S., obejmującej działki nr [...] (k. 14-16, 19, 69 akt admin.), a więc stanowi część tej drogi. Budowa tego mostu mieści się więc w celach określonych w art. 6 pkt 1 u.g.n. Należy też przypomnieć, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465) do zadań własnych gminy, służących zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty należą m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Przytoczona regulacja oznacza, że budowa i utrzymanie mostów jest jednym z istotnych zadań gminy w zakresie zaspokojenia potrzeb społeczności lokalnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, inwestycja mieszcząca się w ustawowych zadaniach gminy zasadniczo jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja, aby mogła zostać uznana za inwestycję celu publicznego, musi przecież realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny, a takim jest oczywiście wspólnota samorządowa na poziomie gminy (zob. np. wyrok NSA z 26 marca 2025 r., II OSK 1941/22). Nietrafny jest zarzut skarżącego, że inwestycja jest zbędna, ponieważ z istniejącego mostu korzysta niewielu mieszkańców, a poza tym niedaleko znajduje się drugi, uczęszczany przez rolników most. Odnosząc się do tej argumentacji należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym zasadniczo przyjmuje się, że ani organy, ani też sąd administracyjny, nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2012 r., IV SA/Wa 1790/11). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne wyłącznie od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Organy administracji nie mogą odmówić wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, jeżeli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna (por. wyrok NSA z 14 listopada 2019 r., II OSK 3398/18; A. Despot-Mładanowicz, (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, wyd. el., SIP LEX 2021; Komentarz do art. 56, pkt 2). To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2020 r., IV SA/Wa 2482/18). Niezależnie od tego, w rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji wypowiedziały się w kwestii zbędności spornej inwestycji. Stwierdziły, że jest ona uzasadniona, ponieważ wykonanie nowego obiektu mostowego przyczyni się do poprawy warunków drogowych, w szczególności poprzez poprawę bezpieczeństwa ruchu. Stanowisko organów jest w pełni słuszne. Nie budzi wątpliwości, że bezpieczeństwo użytkowników mostu jest istotą wartością chronioną prawem, a obiekt mostowy znajdujący się w stanie technicznym uniemożliwiającym bezpieczne użytkowanie i stwarzający zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może funkcjonować, lecz musi zostać zastąpiony przez nowy obiekt. Na konieczność eliminacji istniejącego niebezpieczeństwa związanego ze złym stanem technicznym istniejącego mostu wskazywał Wójt Gminy Stoczek Łukowski w piśmie z 20 czerwca 2024 r. skierowanym do skarżącego (k. 64 akt admin.), zaś skarżący tej okoliczności nie kwestionował – nie przedstawił żadnych argumentów podważających twierdzenia Wójta co do złego stanu technicznego istniejącego mostu. Biorąc ponadto pod uwagę, że istniejący most został wybudowany najpóźniej w połowie ubiegłego wieku, co potwierdza sam skarżący i złożona przez niego dokumentacja (k. 24 akt sądowych), a jednocześnie brak materiału wskazującego, aby był kiedykolwiek remontowany czy przebudowywany, argumentacja organów dotycząca konieczności poprawy bezpieczeństwa ruchu na tym odcinku drogi, jest absolutnie trafna Ponadto okoliczność, że z istniejącego mostu korzysta niewiele osób oraz że w okolicy istnieje inny most, w żadnym wypadku nie podważa prawidłowości rozstrzygnięć organów. Jak wskazuje się w orzecznictwie, żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie uprawnia do twierdzeń, iż inwestycja celu publicznego musi służyć ogółowi zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym, w znaczeniu bycia zawsze i koniecznie wykorzystywaną przez ten ogół społeczności. Inwestycja celu publicznego winna służyć ogółowi zbiorowości, ale nie zawsze w znaczeniu dosłownym. Tym samym, nawet w sytuacji, gdy dana inwestycja będzie realnie służyła ograniczonej grupie osób (nie będzie wykorzystywana przez wszystkich członków społeczności) nie traci przymiotu inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., II OSK 1/11). Niezasadny jest również drugi zarzut skarżącego, dotyczący prawa własności istniejącego mostu i nieruchomości z nim związanych. Kolegium ma rację wywodząc, że przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej kwestia własności działek, na których realizowana jest inwestycja celu publicznego nie ma znaczenia. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem decyzją określającą sposób zagospodarowania i warunki zabudowy na danym terenie w sytuacji, gdy nie ma planu miejscowego (art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Decyzja taka stanowi informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W przepisie art. 54 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.z.p. przewidziano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna zawierać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z (...) przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z powyższych regulacji wynika, że decyzja lokalizacyjna jest pierwszym etapem w procesie inwestycyjnym, na którym nie ma znaczenia tytuł prawny do nieruchomości i związanych z nią obiektami budowlanymi, objętymi planowaną inwestycją. Roboty budowlane można bowiem rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie zgłoszenia, do którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zgłosił w ustawowym terminie sprzeciwu. To zatem dopiero na tym kolejnym etapie realizacji inwestycji inwestor musi wykazać swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle art. 52 ust. 3 oraz art. 56 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków, jak również, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu albo inwestycji liniowej na danym obszarze, nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, mających prawa do nieruchomości, na których inwestycja ma być położona. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2007 r., IV SA/Wa 2082/07). Z kolei jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2009 r. (II OSK 374/09), dla dopuszczalności wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obojętne jest, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności, a ustalenie, czy inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustala właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Decyzja w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządzona na zasadach i w trybie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w zgodzie z powszechnie obowiązującymi przepisami nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności, przewidzianej w art. 21 Konstytucji RP (zob. też: A. Despot-Mładanowicz, w: A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, wer. el., SIP LEX 2021; Komentarz do art. 52, pkt 3). Okoliczność, czy podmiotowi ubiegającemu się ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje tytuł prawny do nieruchomości objętej planowaną inwestycją celu publicznego, nie stanowi przesłanki podlegającej badaniu przy wydawania decyzji lokalizacyjnej (podobnie jak w przypadku decyzji o warunkach zabudowy). Zarzuty skarżącego w tym zakresie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia. Kwestionowanie tytułu prawnego Gminy Stoczek Łukowski do nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją mogłoby być ewentualnie podnoszone na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Również ewentualna kwestia rozgraniczenia nieruchomości czy rozliczenia ewentualnych nakładów poczynionych na budowę istniejącego starego mostu, może być przedmiotem odrębnych postępowań przed właściwymi organami czy sądami. "Skoro tytuł prawny podmiotu wnoszącego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja, nie ma istotnego znaczenia dla wydania takiej decyzji, to nie ma także w takiej sprawie żadnego znaczenia rozgraniczenie nieruchomości, gdyż sprawa o rozgraniczenie nieruchomości sprowadza się do sporu o to, jak daleko sięga prawo własności" (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., II OSK 1932/08). Trzeba jednak zauważyć, że inwestycja będzie realizowana na działkach stanowiących własność Gminy Stoczek Łukowski (nr [...]), z wyjątkiem jednej działki (nr [...]), stanowiącej własność osoby fizycznej. Skarżący nie jest właścicielem żadnej działki, na której realizowana jest inwestycja. Jego status jako strony postępowania wynika z prawa własności działek leżących w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji (nr [...]; zob. k. 13-19 akt adm.) Kontrolując zaskarżoną decyzję również niezależnie od zarzutów skargi, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jej zgodności z prawem. Publiczny charakter spornej inwestycji uzasadniał wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postępowanie wszczęto na wniosek (k. 10 akt admin.), którym organy administracji publicznej były związane, ponieważ spełnia on wymagania przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p. We wniosku przedstawiono charakterystykę inwestycji oraz dołączono dane dotyczące obiektu budowlanego niebędącego budynkiem, w tym charakterystyczne (minimalne i maksymalne) parametry obiektu – k. 8 akt admin.) i wskazano na mapie położenie inwestycji (k. 2), co jest wystarczające do przyjęcia, że w ten sposób inwestor wykazał, że planowana inwestycja służy realizacji celu publicznego, który w tym przypadku uwzględnia interes publiczny polegający na utrzymaniu drogi tj. będącego jej częścią obiektu mostowego, w należytym, bezpiecznym stanie, zapewniającym dostęp do nieruchomości położonych po obu stronach rzeki Ś. Zaskarżona decyzja odpowiada również wymaganiom z art. 54 ust. 1 pkt 1-3 u.p.z.p., tj. zawiera wszystkie wymagane tymi przepisami elementy. Biorąc pod uwagę przedmiot planowanej inwestycji – budowa mostu, organ prawidłowo jako warunek realizacji inwestycji wskazał obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego stosownie do art. 389 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.), wymaganego dla prowadzenie przez wody powierzchniowe płynące obiektów mostowych. Realizacja inwestycji nie stoi zatem w sprzeczności z regulacjami odrębnymi oraz z zagospodarowaniem terenu. Decyzja została uzgodniona z Lubelskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (postanowienie z 27 maja 2024 r., k. 50 akt admin.) oraz z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Dyrektorem Zarządu Zlewni w Warszawie, który postanowieniem z 28 maja 2024 r. (k. 52 akt admin.) umorzył postępowanie uzgadniające "jako bezprzedmiotowe, nie wnosząc innych uwag do projektu". Z kolei Starosta Łukowski jako organ właściwy do uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) zaakceptował inwestycję milcząco (k. 42). Nie jest przy tym sporne, że inwestycja nie należy do inwestycji mogących zawsze, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz.1839 ze zm. - § 3 ust. 1), a więc nie wymagała wydania decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.). Nie zaistniały zatem przeszkody prawne (wynikające z przepisów odrębnych) do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w takiej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji (art. 56 u.p.z.p.). Nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego, świadczącego pomoc prawną z urzędu (pkt II sentencji wyroku), Sąd orzekł na podstawie do art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., 763).