II SA/Lu 426/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025r. sprawy ze skargi Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 maja 2025r., znak: SKO.41/920/LI/2025 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 27 maja 2025r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpoznaniu odwołania Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 — 6 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej "u.p.z.p.") i w związku z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, dalej jako "ustawa zmieniająca") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 30 stycznia 2025 r. ustalającą na rzecz I. B. warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na: budowie hotelu z częścią usługową w parterze na działce nr ewid. [...] (obręb: [...] - [...], arkusz: [...]), położonej w L. przy al. [...], pas drogowy - działka nr [...] (Al. [...] [...] - droga wojewódzka), działka nr [...] (ul. [...] — droga gminna). W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy; przytoczył i omówił treść regulacji prawnych (art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p., art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., art. 61 ust. 1, 5a u.p.z.p., art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Wskazał, że Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w [...] (dalej również jako "ZDiTM") odmówił, wymaganego stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 470 ze zm., dalej jako "u.d.p."), uzgodnienia pierwotnego projektu decyzji w zakresie obsługi komunikacyjnej od pasa drogowego Al. [...] (droga wojewódzka nr [...]). W piśmie z 8 stycznia 2025 r. Zarządca wskazał, że obsługę komunikacyjną dla działki nr ewid. [...] należy przewidzieć wyłącznie od pasa drogowego ul. [...] (droga gminna nr [...] Argumentując to stanowisko wyjaśnił, że włączenie do drogi ruchu drogowego [spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu] zapewnia zjazd, który (...) jest częścią drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej(...), natomiast w świetle z § 55 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno — budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022r., poz. 1518, dalej jako "rozporządzenie ws. d.p."), zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu, w szczególności w obszarze węzła lub skrzyżowania, co miałoby miejsce w niniejszej sprawie, a więc w przypadku ustalenia dla spornej inwestycji obsługi komunikacyjnej od pasa drogowego Al. [...]. W ocenie organu uzgadniającego, zwiększyłoby się ponadto natężenie ruchu pojazdów na drodze i zostałaby zachwiana płynność ruchu, co w konsekwencji stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników tego ruchu, w tym pieszych i rowerzystów. W związku z tym organ I instancji sporządził nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 13 stycznia 2025 r., który poddano uzgodnieniom. W pkt 7.1. przewidziano: "Obsługa komunikacyjna terenu inwestycji od ul. [...] (drogi kategorii gminnej - pas drogowy działka nr [...]), na warunkach uzgodnionych z Zarządem Dróg i Transportu Miejskiego w [...]."; Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w [...] pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. uzgodnił projekt, a ustalenia tego projektu zawarto następnie we wskazanej na wstępie decyzji z dnia 30 stycznia 2025 r. ustalającej warunki zabudowy. Kolegium ponadto wskazało, że dostęp terenu spornej inwestycji do drogi publicznej kategorii gminnej - ul. [...] został potwierdzony w pkt VII "Wyników analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu", gdzie dodatkowo wskazano, że przy zagospodarowaniu terenu należy mieć na uwadze planowane poszerzenie i urządzenie pasa drogowego Al. [...]. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Powiatowy Lekarz Weterynarii w L. zakwestionował omawiany pkt 7.1 decyzji, zarzucając organom naruszenie art. 53 ust. 3 u.p.d. w związku z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. Wskazywał, że mniej uciążliwe dla sąsiedztwa byłoby umożliwienie obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji od Al. [...]; podniósł, że ul. [...] jest krótka, wąska, jej parametry nie są dostosowane do intensywnego ruchu pojazdów ani dodatkowego obciążenia komunikacyjnego, już obecnie występuje na niej duże natężenie ruchu pieszego, ulica znajduje się bowiem w gęstej zabudowie jednorodzinnej i jest jedynym ciągiem komunikacyjnym umożliwiającym dotarcie mieszkańcom, pracownikom urzędów do przystanku autobusowego czy do bramy cmentarza przy ul. [...]; ponadto mieści się przy niej siedziba skarżącego, do której muszą dojechać i zaparkować interesanci; duże natężenie ruchu na tej ulicy spowoduje dalsze pękanie położonych przy niej budynków. Organ odwoławczy nie uwzględnił powyższych zarzutów. Jego zdaniem, organ I instancji dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, co zawarł w załączniku Nr [...] do zaskarżonej decyzji, tj. w "Wynikach analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu". Przyznał, że zapewne realizacja zaskarżonej decyzji spowoduje zwiększenie natężenia ruchu na ul. [...], jednak realizacja obsługi komunikacyjnej od Al. [...] (zjazdu) spowodowałaby zagrożenie w ruchu drogowym i byłaby niezgodna z § 55 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego w.t. dróg publicznych. Działka nr [...] objęta inwestycją znajduje się bowiem przy skrzyżowaniu ulic o dużym natężeniu ruchu tj. Al. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przylega do zatoki przystankowej — przystanek [...], z której odjeżdża wiele autobusów - lokalizacja zjazdu ze spornej działki nr [...] w tym miejscu spowodowałoby zwiększone zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W związku z tym ustalenie obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji od ul. [...] jest rozwiązaniem optymalnym. Organ odwoławczy dodał, że ruch ciężkiego sprzętu budowlanego po tej ulicy będzie miał charakter tymczasowy, tj. w okresie ewentualnej realizacji planowanej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem: - art. 53 ust. 3 u.d.p. w związku z art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. {przepis w brzmieniu ustalonym z uwzględnieniem art. 59 ust.2 ustawy zmieniającej} poprzez pominięcie szczegółowej, realnej analizy warunków zagospodarowania terenu, w tym infrastruktury komunikacyjnej ul. [...] i jej otoczenia, skutkujące wadliwą oceną bezpieczeństwa i dostępności terenu inwestycji; - art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5 u.p.z.p. przez przyjęcie, że działka objęta inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej w sposób zapewniający bezpieczną i racjonalną obsługę komunikacyjną oraz że projekt nie narusza przepisów odrębnych, mimo przeciwnego stanu faktycznego i prawnego; - przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań i niedokonanie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie informacji istotnych dla oceny wpływu planowanej inwestycji na istniejącą infrastrukturę, art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji naruszającej powyżej wskazane przepisy postępowania administracyjnego; - zasady proporcjonalności i zrównoważonego rozwoju oraz ochrony interesu osób trzecich poprzez nieuwzględnienie interesów mieszkańców, instytucji publicznych i użytkowników ul. [...], w szczególności w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz możliwości korzystania z infrastruktury publicznej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił podobne, jak w odwołaniu, okoliczności świadczące o tym, że ul. [...] nie jest drogą przystosowaną technicznie i funkcjonalnie do obsługi takiego rodzaju i natężenia ruchu, jaki wiąże się z realizacją i późniejszym użytkowaniem planowanej inwestycji, a obsługa terenu inwestycji z tej ulicy spowoduje znaczne uciążliwości dla mieszkańców i jej użytkowników, utrudni też dojazd interesantów do siedziby skarżącego. Zarzucił, że organ nie wyjaśnił wystarczająco, na czym konkretnie polega zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku ustalenia zjazdu od Al. [...], nie przedstawił żadnej analizy czy ekspertyzy w tym zakresie, nie dokonał oceny stanu technicznego istniejącej zabudowy, nie wziął pod uwagę jej uszkodzeń, błędnie uznał, że droga wojewódzka jest mniej bezpieczna od drogi gminnej - wbrew logice i standardom inżynierii ruchu (drogi wyższej kategorii są z założenia lepiej przystosowane do obsługi ruchu); w decyzji brak ponadto gwarancji, że ruch ciężkiego sprzętu budowlanego po ul. [...] będzie miał charakter jedynie tymczasowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a.". W świetle art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że rozpatrując skargę sąd bada wyłącznie to, czy zaskarżone rozstrzygnięcie (decyzja, postanowienie) są zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrolując legalność zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów. Materialnoprawną podstawą jej wydania był art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (...) wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jednocześnie w świetle art. 60 ust. 1 u.p.z.p. – decyzję o warunkach zabudowy wydaje (...) wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Uzgodnień dokonuje się co do zasady w trybie art. 106 k.p.a., co wynika z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – w takim przypadku uzgodnienie następuje w drodze postanowienia, na które inwestorowi przysługuje zażalenie. Postanowienie uzgodnieniowe jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie główne i organ ten nie może weryfikować takiego postanowienia (zob. wyroki NSA: z 20 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 922/06; z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2322/10; z 1 października 2014 r., sygn. II OSK 733/13; z dnia 29 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1487/18). Inna sytuacja występuje wówczas, gdy organem uzgadniającym jest organ prowadzący postępowanie główne. W takim przypadku, a więc gdy zachodzi tożsamość organu rozstrzygającego w sprawie głównej i organu uzgadniającego, nie dochodzi bowiem do wydania postanowienia w oparciu o przepis art. 106 k.p.a., lecz organ prowadzący postępowanie w sprawie głównej w uzasadnieniu decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty zamieszcza motywację obejmującą zakres uzgodnienia. Stanowisko (opinia) jednostki organizacyjnej, przy pomocy której zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5 u.d.p. wykonuje swoje zadania (art. 21 ust. 1 u.d.p.) w sprawie "uzgodnienia" projektu decyzji o warunkach zabudowy, nie jest uznawane w orzecznictwie sądowym za postanowienie uzgadniające w rozumieniu art. 106 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2011r., sygn. akt II OSK 111/11; wyrok WSA w Łodzi z 5 października 2017r., sygn. akt II SA/Łd 487/17; wyrok WSA w Poznaniu z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 324/21). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ organem uzgadniającym była jednostka organizacyjna (Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w [...]) organu wydającego decyzję (Prezydent Miasta [...]). Przeniesienie zadań z zakresu zarządu drogami na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie oznacza przeniesienia kompetencji organu. Pomimo powierzenia ZDiTM obowiązków zarządcy drogi, w myśl ustawy o drogach publicznych, to nadal prezydent miasta jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miast na prawach powiatu. Ta jednostka nie może być zatem traktowana jako odrębny organ, lecz jest jednostką, przy pomocy której prezydent miasta wykonuje swoje obowiązki (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 487/17). W świetle przedstawionych regulacji prawnych, to na organie wydającym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję o warunkach zabudowy, a więc na Prezydencie Miasta [...], spoczywał obowiązek wskazania motywów określenia w zaskarżonej decyzji sposobu obsługi terenu inwestycji w zakresie komunikacji drogowej, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Spór dotyczy wyłącznie tej kwestii. Organ w pkt 7.1 zaskarżonej decyzji przewidział obsługę komunikacyjną terenu inwestycji od ul. [...] (drogi kategorii gminnej - pas drogowy działka nr 80/2), a więc na warunkach uzgodnionych z ZDiTM w piśmie z dnia 28 stycznia 2025r. Skarżący zarzuca, że dojazd do terenu inwestycji z tej ulicy będzie powodował uciążliwości i ograniczenia dla jej użytkowników oraz będzie zagrażał ich bezpieczeństwu, dlatego właściwym rozwiązaniem byłoby określenie tej obsługi z Al. [...]. Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wymienia kryteriów uzgodnienia inwestycji planowanych na obszarach przyległych do pasa drogowego, uzgodnienie ma charakter uznaniowy. W konsekwencji należy przyjąć, że zarządca drogi (a w przypadku, gdy zachodzi tożsamość organu uzgadniającego i organu prowadzącego postępowanie główne – także ten organ) powinien kierować się zakresem swoich zadań oraz swojej właściwości rzeczowej. Zakres tych zadań regulują przede wszystkim przepisy u.d.p. Stosownie do art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 u.d.p.). Z mocy art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1966/17). Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Organ I instancji określając obsługę komunikacyjną terenu inwestycji od ul. [...], nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ wziął pod uwagę wyjaśnienia wyspecjalizowanej jednostki organizacyjnej tj. ZDiTM, sformułowane zarówno w piśmie z dnia 8 stycznia 2025r. jak i z dnia 28 stycznia 2025r., z których wynika, że ze względu na zagrożenie dla ruchu drogowego, nie jest możliwe ustalenie włączenia do ruchu drogowego spornej inwestycji od Al. [...]. Taki zjazd byłby sprzeczny z § 55 ust. 2 rozporządzenia ws. d.p., który jednoznacznie stwierdza, że zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu, w szczególności w obszarze węzła lub skrzyżowania, a taka sytuacja miałaby miejsce w niniejszej sprawie w przypadku ustalenia dla spornej inwestycji obsługi komunikacyjnej od pasa drogowego Al. [...]. Działka nr [...] objęta inwestycją znajduje się bowiem przy skrzyżowaniu ulic o dużym natężeniu ruchu tj. Al. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przylega do zatoki przystankowej, z której odjeżdża wiele autobusów - lokalizacja zjazdu z działki nr [...] w tym miejscu spowodowałaby zwiększone zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jednocześnie ani fachowa jednostka pomocnicza organu (ZDiTM), ani sam organ nie dopatrzyły się, by takie zagrożenie mogło spowodować włączenie terenu inwestycji do ruchu drogowego od ul. [...]. Bezspornie jest to urządzona droga, położona w zabudowie jednorodzinnej, która zapewnia terenowi inwestycji skomunikowanie z innymi drogami publicznymi. Zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, że było to wystarczające do określenia w spornym pkt. 7.1 zaskarżonej decyzji, obsługi komunikacyjnej terenu objętego inwestycją, od tej ulicy. Również wskazane przez skarżącego okoliczności nie potwierdzają, by wjazd na teren inwestycji z ul. [...] stanowił zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Skarżący uzasadniając naruszenie art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. podnosi, że organ nie dokonał realnej analizy warunków zagospodarowania – jego zdaniem organ powinien uwzględnić uciążliwości i ograniczenia dla użytkowników drogi, jakie spowoduje obsługa komunikacyjna przez ul. [...], a także niewystarczające parametry techniczne tej ulicy. Odnosząc się do tej argumentacji należy podnieść, że okoliczności faktyczne, na które wskazuje skarżący, nie mają znaczenia na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W istocie dotyczą one oddziaływania inwestycji na inne nieruchomości oraz prawa osób trzecich, w tym skarżącego. Dojazd do planowanego hotelu przez ul. [...] spowoduje wzrost uciążliwości i ograniczenia w wykonywaniu prawa własności (zwiększenie natężenia ruchu, uszkodzenia budynków, ograniczenia miejsc parkingowych). Okoliczności te nie świadczą o zagrożeniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a więc nie podlegają uwzględnieniu przy dokonywaniu uzgodnienia z zarządcą drogi. Mogą natomiast mieć ewentualnie znaczenie na etapie wydawania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. "Na etapie ustalania warunków zabudowy (...) nie bada się kwestii związanych z potrzebą projektowania budynków oraz prowadzenia robót budowalnych w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Kwestie te są badane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Dotyczy to w szczególności (...) zapewnienia odpowiednich warunków technicznych dojazdu do nieruchomości (por. np. wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1048/15; wyrok NSA z 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 841/21; wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3868/19; wyrok NSA z 12 października 2023 r., sygn. akt II OSK 123/21 - CBOSA). "Na etapie ustalenia warunków zabudowy dostęp do drogi publicznej należy rozumieć w znaczeniu funkcjonalnym, co oznacza, że działka, na której zaplanowano realizację inwestycji, powinna mieć zapewnioną możliwość obsługi komunikacyjnej celem zapewnienia dojazdu (por. np. wyrok NSA z 5 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 1698/21, CBOSA). Na tym etapie procesu inwestycyjnego wymóg dostępu do drogi publicznej dotyczy wyłącznie istnienia dostępu faktycznego, czyli możliwości skomunikowania całej planowanej inwestycji z drogą publiczną, co jest możliwe nawet poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej. Okoliczność, że w decyzji o warunkach zabudowy uznano za spełniony warunek dostępu do drogi publicznej, nie przesądza, że spełnione zostaną warunki uzyskania pozwolenia na budowę przewidziane w przepisach techniczno - budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1315/22). Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie oznacza automatycznie, że zostanie udzielone pozwolenie na budowę. Zarzuty skargi okazały się więc nietrafne. Organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego (art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p.), ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie miał obowiązku przeprowadzać uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i dokonywać "realnej" analizy warunków zagospodarowania terenu – te kwestie będą podlegały badaniu na etapie udzielania pozwolenia na budowę, co zresztą potwierdził ZDiTM w piśmie uzgadniającym z 28 stycznia 2025r. wskazując, że "obsługę komunikacyjną należy uzgodnić [ponownie] w tut. Zarządzie przed uzyskaniem pozwolenia na budowę". Zarzut niewyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego i niewyjaśnienia sprawy (art. 7, 77 k.p.a.) jest więc nietrafny. To samo dotyczy naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i związanego z nim naruszenia art. 8 k.p.a. Organy przedstawiły i omówiły regulacje prawne, podały wystarczające powody przemawiające za określeniem obsługi komunikacyjnej dla terenu planowanej inwestycji od ul. [...]. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.