II SA/Lu 507/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. i Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na budowę - modernizację linii energetycznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz A. K. i Z. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. zezwolił wnioskodawcy Z. E. w L. na budowę - modernizację linii energetycznej niskiego i średniego napięcia na nieruchomości położonej w K. przy ul. K. – W., oznaczonej w ewidencji gruntów numerami: 85/1 i 2, 113, 177, 178 stanowiącej własność Z. K. Ograniczenie prawa własności nastąpiło na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22. poz. 99). Z wnioskiem z dnia 4 lutego 2008 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] bądź w przypadku braku podstaw do wznowienia postępowania o wypłatę odszkodowania w kwocie stanowiącej wartość rynkowa, ustaloną na podstawie opinii biegłego, za wyłączenie z korzystania areału o pow. 3930 m² na skutek zajęcia pod budowę i modernizację linii energetycznej, sprecyzowanym w dniu 14 maja 2009 r. wystąpiła A. K. jako spadkobierczyni J. W. i W. W. (postanowienie Sadu Rejonowego w K. z dnia [..] r. sygn. akt [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...], sygn. akt [...]). W uzasadnieniu wniosku A. K. stwierdziła, że została pominięta w postępowaniu choć była współwłaścicielem nieruchomości, tj. działek nr 85/1 i 85/2, a wymieniona wyżej decyzja nie została doręczona ówczesnej stronie postępowania W. W. - właścicielowi działek nr 113, 177 i 178 oraz widniejącemu na decyzji Z. K. współwłaścicielowi działek nr 85/1 i 85/2. Postanowieniem z dnia [...] Starosta K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Urzędu Miejskiego w K. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] znak: [...]. Po rozpatrzeniu odwołania A. K. i Z. K. Wojewoda L. decyzją z dnia [...], nr [...]. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając wniosek A. K. z dnia [...] o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] - Starosta K. decyzją z dnia [...] znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie po wznowieniu postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o wznowienie niniejszego postępowania A. K. złożyła z uchybieniem terminu jednego miesiąca, określonego w art. 148 § 1 k.p.a., a zatem należało umorzyć przedmiotowe postępowanie jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ w uzasadnieniu wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się złożone na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 14 marca 2008 r. oświadczenie A. K. działającej również w imieniu męża Z. K., że o istnieniu decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] dowiedziała się z pisma Zakładu Energetycznego z dnia 2 października 2007 r. O wydanie kserokopii odpisu tej decyzji wystąpiła także do Urzędu Miasta w K. (kopia została załączona do wniosku z dnia 4 lutego 2008 r., data poświadczenia z oryginałem ww. decyzji to dzień 26 listopada 2007 r.). Z treści pisma L.-D. Spółki z o.o. z siedzibą w L. Zakładu Energetycznego K. z dnia [...] wynika, że poinformowano zainteresowaną, że Urząd Miejski w K. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami, na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zezwolił Z. E. L. na budowę - modernizację linii elektroenergetycznej z jednoczesnym ograniczeniem prawa własności na nieruchomości położonej w K. przy ul. K.- W. 117 - decyzja z dnia [...]. Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego nie można precyzyjnie ustalić daty doręczenia A. K. tego pisma, ponieważ przesłano to pismo przesyłką zwykłą, co potwierdzała sama zainteresowana w piśmie z dnia 23 kwietnia 2010 r. W celu ustalenia daty doręczenia A. K. pisma z dnia 2 października 2007 r. organ I instancji wystąpił pismem z dnia 21 maja 2010 r. do nadawcy tj. do L.-D. Sp. z o.o. Zakładu Energetycznego K., który poinformował organ, że przedmiotowe pismo zostało wysłane do adresata dnia 3 października 2007 r. Ponadto organ I instancji wskazał, że A. K. pismem z dnia 22 października 2007 r. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w K. o wydanie decyzji z dnia [...] r. Pismo to zostało przekazane postanowieniem Burmistrza Miasta K. z dnia [...] znak: [...]. Z powyższych informacji organ wywnioskował, że pismo z którego A. K. dowiedziała się o istnieniu decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] zostało doręczone wnioskodawczym pomiędzy datami 3 października 2007 r. a 22 października 2007 r. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli A.K. i Z. K. Wskazali, że organ błędnie ustalił, że decyzja Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] została doręczona Z. K., gdyż na zwrotnym poświadczeniu odbioru nie widnieje jego podpis. W aktach sprawy brak jest również dokumentów potwierdzających wyrażenie przez właścicieli zgody na wejście na nieruchomości. Nie otrzymali również odszkodowania za zniszczone zbiory, ponieważ nie otrzymali żadnej decyzji, ani innych pism z których mogliby się dowiedzieć, że takie odszkodowanie im się należy. A. K. starała się uzyskać decyzję Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...], na podstawie której modernizowano linię energetyczną na ul. J, P. i K., ale też ich nie dotyczyła. Ponadto wyjaśnili, że po otrzymaniu pisma w dniu 16 stycznia 2008 r. od Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] A. K. wysłała swój wniosek do Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...], które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w K. w dniu 15 lutego 2008 r. Zatem zdaniem skarżącej niesłuszne jest twierdzenie, że nie zmieściła się w terminie jednego miesiąca. Wojewoda L. decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania A. K. i Z. K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że ustalenia organu I instancji potwierdza przypuszczenie organu II instancji zawarte w uzasadnieniach poprzednich decyzji Wojewody L., tj. decyzji: z dnia [...] znak: [...] oraz z dnia [...] znak: [...], co do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przez A.K., z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało już wszczęte postanowieniem Starosty K. z dnia [...] znak: [...] pomimo, iż podanie A. K. o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem miesięcznego terminu do jego wniesienia, czego organ I instancji wówczas nie zbadał zanim wznowił przedmiotowe postępowanie. Jak wskazał Wojewoda wznowienie postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Wobec zatem wadliwego wznowienia postępowanie w niniejszej sprawie organ odwoławczy był obowiązany do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.). Ponadto wskazano, że z załączonych do akt poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii akt archiwalnych, zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...], znak [...], mającego na celu ograniczenie prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. K. – W. oznaczonej w ewidencji gruntów nr 85/1 i 2, 113, 177, 178 stanowiącej własność Z. K., zostało doręczone Z. K. (kserokopia zwrotnego poświadczenia odbioru - k.94). Oznacza to że Z. K. wiedział o toczącym się postępowaniu w tej sprawie. Ponadto organ odwoławczy nie uznał zawartych w odwołaniu argumentów A. i Z. K. jakoby złożyli oni podanie o wznowienie postępowania w terminie zawartym w art. 148 k.p.a. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewody A. i Z. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję z dnia [...] zarzucając zaskarżonej decyzji: błędne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony oraz pominięcie, że postępowanie w sprawie zostało wcześniej wznowione. Ponadto wskazali, że organ pominął zagadnienie odszkodowania "za okres ubiegły", jak i, że wskutek wstawienia słupów zmniejszono obszar uprawy oraz, że słupy mogą uniemożliwiać rozbudowę siedliska przy ulicy Janowskiej. Skarżący zwrócili również uwagę, na pominięcie przez organy treści uzasadnienia decyzji Wojewody L. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie nie zbadały z należytą starannością, tak jak wymagają tego regulacje art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czy wniosek A. K. o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie, przewidzianym w art. 148 § 2 k.p.a. A. K. domagała się bowiem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...], znak: [...] zezwalającej wnioskodawcy Z. E. w L. na budowę - modernizację linii energetycznej niskiego i średniego napięcia na nieruchomości położonej w K. przy ul. K. – W., oznaczonej w ewidencji gruntów numerami: 85/1 i 2, 113, 177, 178 stanowiącej własność Z. K. wskazując na okoliczność, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w tymże postępowaniu. Wskazanie przez A. K. przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Należy jednak rozróżnić samo powzięcie wiadomości o wydaniu określonej decyzji, od powzięcia informacji na temat szczegółowych treści rozstrzygnięcia. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 1996r., sygn. akt I SA 570/95, opublik. ONSA 1997/2/100, wyrok NSA z dnia 15 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 547/07, Lex nr 489632). W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 kpa nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, by do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 773/09, z dnia 6 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 714/08 oraz z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 547/07- publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 25/09, Lex nr 558422; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 506/09, Lex nr 554245; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II SA/GL 1195/09, Lex nr 577026). Podkreślić należy, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. To z kolei, nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroku NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) i że decyzja była do niej skierowana. Jak wynika natomiast z niniejszej sprawy, w tym m.in. z odwołania skarżącej, jak i z pisma z dnia 25 lipca 2012r., że ani ona (jako współwłaścicielka działek nr 85/1 i 85/2, ani jej ojciec W. W., który był właścicielem działek nr 113, 177 i 178, nie otrzymali żadnej decyzji chociaż na ich własności wybudowano urządzenia energetyczne i nie wiedzieli, że taka decyzja w stosunku do nich został wydana. Natomiast z pisma L. D. Spółka z o.o. z dnia 2 października 2007r., na podstawie którego bezspornie organy przyjmują, że skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu decyzji wznowienia której żąda, jest zbyt dowolne i przedwczesne, mając na uwadze jego treść. Z pisma z tego bowiem wynika, że skarżąca dowiedziała się jedynie o fakcie wydania decyzji z dnia 6 grudnia 1985r. W niniejszej sprawie należy zatem wskazać, że organy administracji nie ustaliły bezspornie, kiedy A. K. dowiedziała się o decyzji oraz o jej treści na tyle skutecznie, by pozwalało jej to sformułować żądanie o wznowienie postępowania. Poza tym należy wskazać, że organy nie uwzględniły także kwestii, że strona nie miała pewności, co wynika z jej oświadczeń, że decyzja z 1986 r. było do niej bądź do jej ojca skierowana. Brak ustalenia tej zasadniczej kwestii nakazuje zatem sądzić, że naruszono przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane były bowiem wziąć pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na jego podstawie zweryfikować twierdzenia strony w tym względzie. Wznowienie postępowania przez organy bez zbadania i oceny wszystkich okoliczności sprawy należy uznać za wadliwe. Wadliwości tej nie usunął także organ odwoławczy, przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, co musiało skutkować oceną naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę, organ odwoławczy wyjaśni powyższe wątpliwości i w zależności od dokonanych ustaleń wyda stosowne rozstrzygnięcie. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.