II SA/Lu 543/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2020 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz uchyla decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], znak: [...]; II. odrzuca skargę w pozostałej części; III. zasądza od Wojewody na rzecz S. J. kwotę [...]([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] maja 2019r. Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] z wewnętrzną linią zasilającą na działkach nr: [...] położonych w Ł.. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r, poz. 1202 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] października 2003r., wymaganiami ochrony środowiska i przepisami techniczno-budowlanymi. Dokonał również oceny kompletności projektu budowlanego, w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o przynależności projektantów do właściwej izby samorządu zawodowego. Według organu inwestycja jest zgodna z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] października 2003r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Działki nr ewid.[...] i [...] położone są w obszarze oznaczonym symbolami RP, ZŁ, opisanym jako Strefa 9 Strefa przywierzchniowa [...] o funkcji podstawowej upraw polowych. W zakresie ochrony i kształtowania środowiska obowiązuje kontynuacja rolniczego użytkowania terenu, ochrona rozległych panoram widokowych przed zabudową i zeszpeceniem, pozostawienie otwartych, eksponowanych widokowo terenów rolnych, przeciwdziałanie degradacji struktury ekologicznej i fizjonomii krajobrazu. W zakresie zagospodarowania terenu obowiązują zapisy dotyczące symbolów : RP, ZŁ - uprawy polowe, łąki, zasady zagospodarowania: utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania, utrzymanie istniejących samotniczych siedlisk z możliwością rozbudowy w granicach obecnych działek, zakaz lokalizowania jakiejkolwiek nowej zabudowy kubaturowej, zachowanie licznych cieków wodnych. Zgodnie z § 13 ust. 2 planu w zakresie rozwoju telekomunikacji projektuje się sukcesywną rozbudowę sieci telefonii komórkowej w celu zapewnienia pełnego pokrycia obszaru gminy; dla potrzeb stacji bazowych cyfrowej sieci telefonii komórkowej należy wydzielić działki na terenach rolnych, zlokalizowanych w miejscach zapewniających dobre pokrycie obszaru; stacje w pobliżu terenów zabudowanych wymagają każdorazowej pozytywnej opinii Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Organ wskazał, że zgodnie z stanowiskiem Wójta Gminy [...] oraz Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. brak jest podstaw do kwalifikacji planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco bądź potencjalnie oddziaływać na środowisko zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity z 2016r. poz. 71), w związku z czym nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego. Zdaniem organu inwestycja nie spowoduje ograniczenia działek sąsiednich w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z kanalizacji, wody, energii elektrycznej cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości spowodowanych hałasem, wibracjami i promieniowaniem, a także nie spowoduje zanieczyszczenia wody, powietrza, ani gleby. Po odwołaniu S. J., J. P. i M. S. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie odwoławcze wobec M. S.. Także organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany jest kompletny, a jego autorzy legitymują się stosownymi uprawnieniami. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo zakwalifikowano inwestycję jako nie wymagającego postępowania środowiskowego. Nie mieści się bowiem wśród wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 (dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) (dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Wyjaśnił, że w skład projektowanej stacji bazowej wejdą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych, umieszczonych na typowych rusztach stalowych oraz anteny sektorowe zamontowane na projektowanej wieży [...] (wysokość konstrukcji wraz ze sztycą odgromową wynosi 61,95 m). Planowana jest instalacja dwunastu anten sektorowych: 8 x ADU4518R8v06 oraz 4 x A704517R0v06 o azymutach podanych w tabelach przedłożonych projektów. Wysokość zawieszenia anten to 59,00 m n.p.t. Dodatkowo na działce nr [...] zostanie wykonana wewnętrzna linia zasilająca. Zgodnie z powołanymi przepisami dla każdej anteny należy wyznaczyć wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP), oś głównej wiązki promieniowania i sprawdzić, czy i w jakiej odległości od środka elektrycznego, występują na jej przebiegu miejsca dostępne dla ludności. Według przepisu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 799), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Organ zaznaczył, powołując się na wyrok NSA z dnia 27 lipca 2017 r., ( II OSK 2922/15 ), że przez "miejsca dostępne dla ludzi" należy rozumieć miejsca dostępne dla ludzi przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dniu kwalifikowania przedsięwzięcia emitującego promieniowanie elektromagnetyczne, w przestrzeni od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których w normalnych warunkach mogą przebywać ludzie. Z uwagi na brak definicji tego pojęcia w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. (obecnie w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r.) należy sięgnąć do kryterium, które przyjęto na potrzeby badania pól elektromagnetycznych w środowisku w załączniku nr 2 pkt 7 i 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W tym przypadku wyniki obliczeń wartości EIRP zawarte zostały w tabeli kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej sprawdziły, że dla poszczególnych anten wyliczono wartości EIRP: 465,05 W dla anten ADU4518R8v06 i 1012,98 W dla anten A704517R0v06. Z kolei ustalenia co do występowania miejsc dostępnych dla ludności oparto na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rysunkach rzutów poziomych i pionowych osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych przedstawionych w przedłożonym projekcie. Stwierdzono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zarówno strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m, jak i obszar do 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych, występują na terenie pozbawionym istniejącej zabudowy (najbliższy budynek gospodarczy około 240 m od wieży, najbliższy budynek mieszkalny około 255 m od wieży). Wysokość osi głównych wiązek promieniowania nad poziomem terenu wyliczona w odległości 20 m i 70 m od środka elektrycznego wynosi dla azymutu 10° odpowiednio 55,3 m, 44,6 m, dla azymutu 100° odpowiednio 55,1 m, 45,7 m, dla azymutu 190° odpowiednio 55,8 m, 47,7 m, a dla azymutu 280° odpowiednio 55,2 m, 45,9 m. Ponieważ oś główna wiązki promieniowania w przypadku wszystkich anten nie przechodzi przez miejsca dostępne dla ludności, organ uznał, że przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zwrócił ponadto uwagę, że takie stanowisko zajął również Wójt Gminy [...] z dnia 15 lutego 2019 r. jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) oraz L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. jako organ właściwy w zakresie higieny radiacyjnej dla postępowań dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 78 ust. 1 pkt b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 12 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2019 r. poz. 59). Organ zwrócił ponadto uwagę, że w pobliżu inwestycji nie znajduje się inna stacja bazowa będąca źródłem pól elekromagnetycznych istotnych dla określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej (najbliższa w odległości około 2,73 km na działce nr [...], lokalizacja według [...], [...]). W omawianym przypadku nie występuje zatem sytuacja opisana w § 3 ust. 2 pkt 3 wspomnianego rozporządzenia, według którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1. Poza tym organy administracji architektoniczno-budowlanej związane są ściśle zakresem wniosku i orzekają zgodnie ze stanem faktycznym w dacie wydania decyzji. Nie mogą rozważać stanu hipotetycznego, który jeszcze nie istnieje. Uzasadniając umorzenie postępowania odwoławczego wobec M. S. Kolegium stwierdziło, że nie jest ona stroną postępowania. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a obszar oddziaływania to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Przedstawiony w projekcie budowlanym obszar oddziaływania obejmuje działki nr [...]. Według organu nie ma powodów do stwierdzenia, że tak określony obszar oddziaływania należy powiększyć. Analiza złożonych oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz informacji z rejestru gruntów, pozwoliła ustalić, że wnosząca nie jest właścicielką lub użytkownikiem wieczystym którejkolwiek z powyższych nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. J. i J. P. zarzucili decyzji Wojewody naruszenie przepisu art 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, co do której istnieją uzasadnione podstawy do jej podważenia, art. 8 i 10 kpa poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, skoro organ pierwszej instancji nie doręczał stronom postępowania odpisów wszelkich istotnych dokumentów z zakreśleniem terminów pozwalających na merytoryczne ustosunkowanie się do tychże oraz z uwagi na konsekwentne uchylanie się od szczegółowego rozpatrzenia zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania. Zdaniem skarżących naruszono ponadto art. 9 i 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania decyzji rażąco naruszającej zbiorowy interes społeczny, art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na zaniechaniu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenia całego niezbędnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia materiału dowodowego, a także na niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 2) i 9) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji sprzecznej z obowiązkiem zachowania ładu krajobrazowego oraz sprzecznej z potrzebami i interesem publicznym w rozumieniu interesu publicznego, jako interesu lokalnej społeczności. W motywach skargi podnieśli, że wobec lokalizacji stacji blisko zabudowań mieszkalnych mieszkańcy okolicznych gospodarstw, jak i organy administracji gminnej wielokrotnie zwracali się do Inwestora z prośbami o delikatną jego zmianę, proponując alternatywne lokalizacje posiadające te same walory z punktu widzenia interesu Inwestora, co jednak nie spotkało się z akceptacją. Zdaniem skarżących zaniechano jednoznacznej oceny wpływu (bądź braku jakichkolwiek wpływów) planowanej inwestycji na środowisko, najbliższe otoczenie oraz zdrowie mieszkańców posesji posadowionych najbliżej planowanej inwestycji. Organ jedynie wskazał, że z dokumentacji wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi - tj. występują na terenach pozbawionych zabudowy. Jednocześnie wskazano, że najbliższe zabudowania występują w odległości już 240 metrów od wieży. Całkowicie pominięto, że spółka [...] Sp. z o.o. planuje budowę 2 wież przekaźnikowych oznaczonych symbolami [...], wszelkie zaś dokumenty i opinie przedłożone do akt niniejszego postępowania dotyczą jednej z nich. Ich zdaniem takie "rozdrobnienie" inwestycji ma na celu niejako zatuszowanie faktycznych konsekwencji realizacji całego przedsięwzięcia oraz wpływu na środowisko i organizmy przebywające w najbliższym otoczeniu. Zdaniem skarżących przeoczono art. 53 ust .2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 2010 r. nakazujący uwzględniać nakładanie się fal elektromagnetycznych. Za zasadne uznali sumowanie promieniowania poszczególnych źródeł promieniowania oraz uwzględnianie również promieniowania anten radiolinii, jeżeli anteny radiolinii nie stanowią samodzielnej i wyłącznej inwestycji. W konsekwencji obszar oddziaływania inwestycji nie został prawidłowo ustalony. Zaznaczyli ponadto, że przez przedmiotowe działki nr [...] realizowany jest dojazd do działek położonych w dalszej linii, które nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej i chodzi tu przynajmniej min. o działki oznaczone numerami [...]. Organ nie wziął tego pod uwagę, a przez to nie zostało zbadane, czy zaprojektowana inwestycja znajduje się w odpowiedniej odległości od pasa, którym realizowany jest przejazd oraz czy nie koliduje z przejazdem. Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. P.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2019r. poz. 1186 ) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U z 2018r. poz. 2081 ). Nie ma zatem wątpliwości, że oceny złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, również pod kątem sprawdzenia, czy nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko dokonuje organ architektoniczno – budowlany w ramach przysługujących mu kompetencji. Według art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W orzecznictwie uważa się, że skoro nie w każdej sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wynika z tego jednoznacznie, że ewentualna konieczność przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Wydaje się to oczywiste tym bardziej, jeśli zważyć, że właściwy organ dokonując kwalifikacji przedsięwzięcia jako nie wymagającego wydania decyzji środowiskowej, a więc nie wymienionego w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U z 2010r. Nr 213 poz. 1397 ) nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia procesowego. Zgodnie z art. 63 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. jedynie w sytuacji, gdy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wydaje postanowienie. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Nie ma więc możliwości skontrolowania jego stanowiska inaczej, niż przez organ architektoniczno – budowlany przy rozpoznawaniu wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Przed wydaniem tej decyzji organ winien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób bowiem rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji. W razie zatem stwierdzenia na dalszym etapie postępowania braku takiej decyzji organ powinien postanowieniem nałożyć obowiązek uzupełnienia dokumentacji, a po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braku wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, wyniki zaś dokonania przez organ takiej analizy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (tak NSA w wyrokach z dnia 18 października 2017r. II OSK 1888/17 i II OSK 1773/17 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Co jasne, przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie może być dokonana ocena już wydanej decyzji środowiskowej. Organ architektoniczno – budowlany nie jest bowiem właściwy do rozstrzygnięcia kwestii unormowanych w Dziale V ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom właściwym w tych sprawach ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2015r., sygn. akt II OSK 323/14 opubl. w CBOSA). Słusznie uważa skarżący, że ocena dokonana przez organ, według którego omawiane przedsięwzięcie nie należy do kategorii wymienionych w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 ) lub mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia) nie jest prawidłowa. Prawdą jest, że zajęte przez organ stanowisko odpowiada wnioskom zawartym w załączonej do akt sprawy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko sporządzonej i uzupełnionej w październiku 2018r. Wynika z niej, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma zatem obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Miejsca dostępne dla ludności nie występują bowiem w osi promieniowania anten. Oceny tej nie można jednak podzielić, jest ona bowiem co najmniej przedwczesna. Podkreślić należy, że składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, jest dowodem, który jak każdy inny podlega jego ocenie. Ocena jej wartości dowodowej, wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to on rozstrzyga sprawę. W tym przypadku bezkrytycznie zaaprobowano stanowisko autora kwalifikacji, mimo nienależytego wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co nie pozwalało na prawidłową ocenę charakteru inwestycji i zakresu oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko. Słusznie uważa organ odwoławczy dowodząc, że powołane przepisy rozporządzenia jako parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej decydujące o wpływie na środowisko nakazują uwzględniać rodzaj anteny, ich liczbę, moc promieniowania poszczególnych anten, emisje pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem oraz występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. II OSK 104/13 opubl. w CBOSA). Bez wątpienia uwzględnia je również wspomniana już kwalifikacja oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oraz opinia Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2019r. w której stwierdził brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla jego realizacji. Z opisu zawartego w kwalifikacji wynika, że zamieszczone w nich obliczenia mocy promieniowania elektroenergetycznego ( EIRP) dotyczą każdej z anten oddzielnie na pasmo każdej z anten z uwzględnieniem mocy nadajników, zysku energetycznego anteny i tłumienia toru antenowego. Na tej podstawie dokonano obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż wiązki promieniowania przy maksymalnym i minimalnym jej wychyleniu. Z kwalifikacji jasno wynika, że taki sposób wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotopowo jest zgodny z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, według których wyznacza się ją dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja telekomunikacyjna, radionawigacyjna i radiolokacyjna. Zaznaczono też, że skoro rozporządzenie stanowi o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, zatem badać należy, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy dla pojedynczego nadajnika. Nie ma zatem podstaw do badania sumy energii emitowanej na poszczególnych kierunkach przez wszystkie anteny instalacji. Zatem nie sumuje się mocy anten. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, że powyższe stanowisko podzielił również organ odwoławczy powołując się na wyliczenie wartości EIRP dla poszczególnych anten : 465,05 W dla anten [...] i 1012,98 W dla anten [...] W oparciu o te wartości ustalono miejsca dostępne dla ludności na rysunkach rzutów poziomych i pionowych osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych przedstawionych w przedłożonym projekcie. Stwierdzono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zarówno strefy o gęstości mocy pola przekraczającej wartość 0,1 W/m, jak i obszar do 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych, występują na terenie pozbawionym istniejącej zabudowy (najbliższy budynek gospodarczy około 240 m od wieży, najbliższy budynek mieszkalny około 255 m od wieży). Wysokość osi głównych wiązek promieniowania nad poziomem terenu wyliczona w odległości 20 m i 70 m od środka elektrycznego wynosi dla azymutu 10° odpowiednio 55,3 m, 44,6 m, dla azymutu 100° odpowiednio 55,1 m, 45,7 m, dla azymutu 190° odpowiednio 55,8 m, 47,7 m, a dla azymutu 280° odpowiednio 55,2 m, 45,9 m. Rzeczywiście podobny pogląd, sprowadzający się do konieczności uwzględnienia wartości EIRP poszczególnej anteny, wyrażono również w orzecznictwie ( wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018r. II OSK 766/16 opubl. w CBOSA). Dominujące jest jednak stanowisko zgoła odmienne, wyprowadzające wnioski z konieczności uwzględnienia systemowej wykładni wspomnianych już § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Uważa się zatem, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko ( wyroki NSA z dnia 9 października 2019r. II OSK 2792/17 , 11 lipca 2018r. II OSK 907/18, 28 lutego 2018r. II OSK 243/18 i 3 lipca 2018r. II OSK 1570/18 oraz podane w nich orzecznictwo opubl. w CBOSA). Konieczne było zatem, w celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie. Jak bowiem trafnie zauważono, nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym wskazuje się również, że odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne ( zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018r. II OSK 1847/17 w którym powołano się także na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości opubl. w CBOSA). Z tych względów niezbędne dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Pozwoli to również jednoznacznie ustalić granice wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. W powołanym wyroku z 28 lutego 2018r. ( II OSK 243/18 ) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje zatem sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne. Sąd wyjaśnił również, że przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. Zdaniem sądu materiał dowodowy sprawy winien dawać odpowiedź na pytanie, czy w danej sprawie może znaleźć zastosowanie przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Przed wydaniem decyzji organ winien zatem zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Skoro w kwalifikacji przedsięwzięcia w ogóle pominięto kwestię badania poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowego obejmującego całą instalację, nie mogła zostać uznana za wiarygodną dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w konsekwencji przedwczesna była ocena organów o spełnieniu wymagań o jakich mowa w art. 35 ust.1 prawa budowlanego. Podkreślić należy, że niczego w tym względzie nie zmienia uzupełnienie kwalifikacji w której podano zasięg sumaryczny dla wszystkich występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej. Natomiast w tabeli podano całkowitą wartość 1943,08 EIRP - równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla anten dla każdego azymutu 10°,100°,190° i 280 °. Trzeba zauważyć, że chociaż na różnych azymutach, wszystkie anteny będą zawieszone na tej samej wysokości 59m n.p.t, a w tabeli podano całkowitą równoważną izotropowo moc zastępczą na wyjściu anten dla jednego sektora. Nadal zatem nie dokonano sumowania parametrów charakteryzujących całe przedsięwzięcie i nie rozważono, jaki wpływ ma to przedsięwzięcie jako całość na tereny w pobliżu których planowana jest stacja bazowa, w tym nieruchomości skarżącego. Nie jest wystarczające uwzględnienie całkowitej mocy równoważonej izotropowo jedynie dla poszczególnych sektorów. Warto zaznaczyć, że również organy nie odniosły się do uzupełnienia kwalifikacji, swoja ocenę wywodząc z analizy dotychczasowych obliczeń i opisu zawartego w jej pierwotnej treści, który nie został zmodyfikowany. Odnośnie odrzucenia skargi w części należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Oparcie legitymacji skargowej na kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady podmiot, który wykaże osobisty, konkretny i aktualny, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z jego indywidualną i prawnie chronioną sytuacją (tak NSA w wyroku z 25 marca 2014 r., II OSK 355/14 ). Skarga może zatem dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" określonego podmiotu. Brak legitymacji skargowej powoduje, że sąd administracyjny nie może przejść do rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem tego działania lub zaniechania, a następnie w wyniku tego rozstrzygnięcia zastosować środków prawnych przewidzianych we wspomnianej ustawie. Ze skargi złożonej w rozpoznawanej sprawie wynika, że skarżący zaskarżył decyzję Wojewody w całości, a zatem także w części umarzającej postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek M. S.. W świetle art.50 § 1 nie miał jednak interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji w tej części. Nie przedstawił również pełnomocnictwa uprawniającego do wniesienia skargi w imieniu M. S.. Z tych względów na podstawie art. art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę w tej części jako niedopuszczalną należało odrzucić. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt.1 lit. a ) i c) oraz art. 135 należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty w części wskazanej w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 wspomnianej ustawy. Obejmują one zwrot uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...]złotych.