II SA/Lu 590/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2018 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018r., znak: [...] wnoszącą sprzeciw do złożonego przez D. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...] zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...], ark. 13, obr. 0001 T. L.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: D. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. G. [...] 1" dokonał w dniu [...] grudnia 2017 r. w Starostwie Powiatowym w T. L. zgłoszenia zamiaru budowy na działce nr ewid. [...], ark. 13, obr. 0001 T. L., tymczasowego obiektu budowlanego o wymiarach zewnętrznych 2,50 m x 4,20 m, z płyt warstwowych z rdzeniem ze styropianu, obłożonych blachą stalową, nietrwale połączonego z gruntem; inwestor w zgłoszeniu określił okres funkcjonowania obiektu przez 180 dni. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wydruk z portalu internetowego z naniesioną działką i obiektem oraz umowę najmu działki. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Starosta [...] - na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1332 ze zm.), dalej jako "Pr. bud." - organ nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia – w terminie 14 dni - zgłoszenia o: 1) przedłożenie planu sytuacyjnego (mapy sytuacyjno- wysokościowej) z dokładną lokalizacją projektowanego pawilonu; 2) opis techniczny zawierający sposób przeprowadzenia robót budowlanych z określeniem obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki sąsiednie oraz określający teren, a także przeznaczenie projektowanego pawilonu tymczasowego; 3) złożenie poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. W dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "Wykonanie zobowiązania", w którym wniósł o przedłużenie terminu do [...] stycznia 2018 r. z uwagi na oczekiwanie na mapę sytuacyjno - wysokościową do celów projektowych. Odnosząc się do obowiązku sformułowanego w pkt 2 – wyjaśnił, że pawilon tymczasowy zostanie postawiony jako produkt gotowy, nie montowany na miejscu, za pomocą dźwigu HDS, posadowiony na bloczkach fundamentowych w sposób nietrwały. Skarżący nie przewiduje przy tym żadnego oddziaływania obiektu na działki sąsiednie z uwagi na brak otworów okiennych czy wejściowych od stron sąsiednich działek. Obiekt nie będzie generował wibracji, hałasu ani zakłóceń elektrycznych ani w żaden sposób nie przyczyni się do zanieczyszczenia środowiska. Natomiast w odniesieniu do pkt 3 wezwania wyjaśnił, że oświadczenie zostało wypełnione z uwzględnieniem inwestora jako podmiotu gospodarczego, zgodnie z zawartą umową najmu gruntu, czyli firmy "[...] D. G., a więc przez podanie nr NIP firmy. Organ I instancji uznał, że skarżący nie wykonał należycie nałożonych obowiązków, dlatego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. wniósł sprzeciw do zamiaru zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że skarżący, mimo upływu wskazanego przez siebie terminu, nie przedstawił planu sytuacyjnego inwestycji, nie można więc określić, w jakiej odległości od drogi i zabudowań na sąsiednich działkach obiekt będzie usytuowany, gdyż wydruk z portalu internetowego jest niewystarczający. Nie można więc ustalić prawidłowo obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud., zwłaszcza, że inwestor nie określił także przeznaczenia obiektu, a obiekt został usytuowany w narożniku działki, co sugeruje, że będzie oddziaływał na działki sąsiednie. Ponadto organ I instancji stwierdził, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wadliwe, bo wzór oświadczenia określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz.U. z 2016 r., poz. 1493) nie przewiduje wskazywania w nim NIP, czy REGON przedsiębiorcy. Również załączona umowa najmu nie daje podstaw do przyjęcia, że inwestor posiada prawo do dysponowania wynajętą nieruchomością na cele budowlane tj. pod zabudowę, gdyż nie precyzuje ona jaki ma być zakres i rodzaj prowadzonej na objętej umową działce – działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji D. G., reprezentowany przez adwokata B. G., zarzucał naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez użycie instrumentów prawnych nieadekwatnych do okoliczności sprawy, niezgodnie z zasadą budzenia zaufania uczestników do władzy publicznej, a także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., podnosząc, że nie miał jakiejkolwiek możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Podniósł także, że konstrukcja spornego obiektu (kontenera) posiada odpowiedni atest Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowy Zakład Higieny, określający go jako zawierający "płyty warstwowe z dwoma okładzinami z blachy stalowej i rdzeniem ze styropianu". Podniósł, że wbrew stanowisku organu, wykonał wezwanie do uzupełnienia braków zgłoszenia, gdyż w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. wskazał na trudności z otrzymaniem niektórych wymaganych dokumentów z zakreślonym terminie. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając ustalenia i stanowisko tego organu. W obszernym uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. zgłoszenia właściwemu organowi wymaga między innymi wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 tj. tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tymczasowym obiektem budowlanym jest natomiast obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe - art. 3 pkt 5 Pr. bud. Zamiar wykonania tego typu obiektu, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., podlega procedurze zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a więc inwestor zasadnie dokonał zgłoszenia zamierzonych przez siebie robót budowlanych. Wojewoda wskazał jednocześnie, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że dokonane zgłoszenie było niekompletne i nie zostało uzupełnione, pomimo wezwania do tego skarżącego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. W tej sytuacji organ I instancji miał zatem obowiązek wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c Pr. bud., gdyż sprzeciw wydawany na podstawie tego przepisu jest aktem związanym, niezależnym od woli organu. Wojewoda w pełni podzielił stanowisko i argumentację organu I instancji co do tego, że załączona do zgłoszenia dokumentacja była niewystarczająca do dokonania oceny zgodności inwestycji z przepisami, do czego organ był zobowiązany na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. Stwierdził ponadto, że postępowanie w sprawie zgłoszenia, do czasu wydania decyzji o sprzeciwie, nie jest postępowaniem administracyjnym, dlatego zarzuty o naruszeniu przez organ I instancji art. 8 i 10 k.p.a. są chybione. Zgłoszenie jest oświadczeniem woli inwestora składanym organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jeżeli zgłoszenie jest kompletne, a objęta nim inwestycja odpowiada prawu, postępowanie zgłoszeniowe nie kończy się wydaniem żadnego aktu administracyjnego, ale tzw. milczącą zgodą organu na realizację tej inwestycji. Postępowanie toczące się w rezultacie dokonania zgłoszenia - aż do momentu wydania przez organ decyzji o sprzeciwie, nie jest postępowaniem administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. kodeksu, ale postępowaniem szczególnym. Niezależnie od powyższego Wojewoda stwierdził, że nawet w przypadku przyjęcia, że w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy k.p.a., przepisy te nie zostały naruszone przez organ I instancji. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego. Organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że wprawdzie akta sprawy potwierdzają, iż obowiązek informacyjny określony tym przepisem nie był przez organ wykonany, jednak skarżący w żaden sposób nie wykazał, by uchybienie to uniemożliwiło mu przeprowadzenie jakichkolwiek czynności w sprawie. Sam natomiast zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyroki NSA dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. G. domagał się stwierdzenia nieważności bądź uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając - podobnie, jak w odwołaniu - ich wydanie z naruszeniem art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przesadzonych, nieadekwatnych do okoliczności sprawy i nie realizujących zasady budzenia zaufania uczestników do władzy publicznej czynności postępowania i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku organu do zapewnienia czynnego udziału i brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału przed wydaniem rozstrzygnięcia. Podniósł, że zasada zaufania zakłada maksymalną humanizację stosunku jednostka - władza publiczna, która ma stanowić przeciwieństwo biurokracji i dążyć do wypracowania wzajemnego zaufania obywatela do władzy i władzy do obywatela. Organy administracji publicznej są obowiązane, w ramach wykładni zgodnej z Konstytucją RP, uwzględniać, że zasada zaufania, również w aspekcie procesowym, jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa. Zasada ta wyznacza standardy funkcjonowania organów administracji publicznej, które powinny działać w taki sposób, aby podstawy ich działania były zrozumiałe dla obywateli, a skutki niedopełnienia obowiązków służbowych, czy niewłaściwe prowadzenie postępowania nie może działać na niekorzyść obywateli. Skarżący dodał ponadto, że konstrukcja kontenera posiada odpowiedni atest higieniczny (HK/B/0526/02/2012), wydany przez N. Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny, określający go jako zawierający "płyty warstwowe z dwiema okładzinami z blachy stalowej i rdzeniem ze styropianu" i fizycznie przez swój charakter nie jest trwale związany z gruntem. Podniósł, że wykonał zobowiązanie nałożone przez organ I instancji, wskazując w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. na trudności z uzyskaniem niektórych wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów obu instancji nie zostały wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów. Sprawa dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego, tj. pawilonu, nietrwale związanego z gruntem (co jest niekwestionowane), znajdującego się na działce oznaczonej nr ewid. [...] w T. L.. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Pr. bud. realizacja tego obiektu wymagała zgłoszenia. W świetle bowiem art. 28 ust. 1 Pr. bud. - roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które przewidują dokonania zgłoszenia właściwemu organowi nadzoru budowlanego m.in. zamiaru tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Pr. bud., zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a organ administracji architektoniczno - budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Z przepisu art. 30 ust. 2 Pr. bud. wynika natomiast, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 (tj. oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane) oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Z kolei w świetle art. 30 ust. 5 c Pr. bud. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Rację mają organy obu instancji, że dokonane przez skarżącego zgłoszenie nie zawierało wszystkich elementów wymaganych w przytoczonym wyżej przepisie art. 30 ust. 2 Pr. bud. Ze zgłoszenia nie wynikało przede wszystkim przeznaczenie obiektu, ani też jego położenie, co uniemożliwiało dokonanie oceny zgodności inwestycji z przepisami. Wskazać bowiem należy, że badanie zgłoszenia po jego wniesieniu (a przed ewentualnym sprzeciwem organu) odbywa się w oparciu o niesformalizowane zasady (por. NSA w wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1685/11), a więc musi ono, podobnie jak wniosek o pozwolenie na budowę, dla swej skuteczności spełniać (chociaż w sposób uproszczony) określone warunki formalne i materialnoprawne, gdyż celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęta nim budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Wynika to wprost z art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud., który stanowi, że "organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli (...) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy", przez które należy rozumieć wszelkie regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego, ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych. Chodzi więc w szczególności (choć nie tylko) o przepisy ustawy - Prawo budowlane i przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tych przepisów wynika m.in. to, w jakich odległościach od granic działek sąsiednich, czy innych obiektów i dróg publicznych powinien być sytuowany obiekt budowlany pełniący funkcje użytkowe. Zgłoszenie powinno jednak przede wszystkim określać ż przeznaczenie obiektu budowlanego, bo od tego zależy prawidłowa kwalifikacja obiektu, a w konsekwencji prawidłowa ocena tego, czy może być on realizowany na podstawie zgłoszenia, czy też wymaga pozwolenia na budowę. Od przeznaczenia obiektu zależy również prawidłowe określenie obszaru oddziaływania inwestycji, co jest niezbędne do oceny, czy nie narusza on interesów osób trzecich, o czym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Wobec natomiast braku określenia w zgłoszeniu dokonanym przez D. G. przeznaczenia spornego tymczasowego obiektu budowlanego i jego usytuowania, organ architektoniczno - budowlany nie miał możliwości dokonania takiej oceny. W tej sytuacji organ zasadnie nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, a wobec niewykonania nałożonego obowiązku, słusznie wniósł sprzeciw na podstawie przytoczonego wyżej art. 30 ust. 5 c Pr. bud. Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionuje, że nałożonych obowiązków nie wykonał, wskazując ogólnie na trudności z uzyskaniem niektórych dokumentów. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 8 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. przez to, że przy wydawaniu decyzji o sprzeciwie został całkowicie pominięty jako strona, gdyż nie został powiadomiony o prawach wynikających z art. 10 k.p.a. Okoliczność tę bezspornie potwierdzają akta sprawy. Odnosząc się do tych zarzutów stwierdzić jednak należy, że istota sporu dotyczy tego, czy organ w ogóle miał obowiązek dokonywać takiego powiadomienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie jest bowiem jednoznaczne stanowisko, czy zgłoszenie wszczyna postępowanie administracyjne, a więc czy stosuje się przy jego rozpatrywaniu przepisy k.p.a., czy nie. Sąd w składzie niniejszym stoi na stanowisku, że zgłoszenie właściwemu organowi przez inwestora zamiaru realizacji określonej budowy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i nie powoduje ono wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż nie stanowi wniosku zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej. Jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po dokonaniu zgłoszenia budowy jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji o sprzeciwie (zob. wyrok NSA z 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania przez organ decyzji o sprzeciwie (zob. wyrok NSA II OSK 401/10). W literaturze poświęconej instytucji zgłoszenia w Prawie budowlanym wskazano, iż zgłoszenie jest wnioskiem o milczącą akceptację przez organ zgłaszanego zamierzenia budowlanego, a milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, uprawnia do podjęcia robót budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2011r., II OSK 1685/11). Założeniem ustawodawcy w tym przypadku było bowiem doprowadzenie do uproszczenia, a zarazem przyśpieszenia procesu budowlanego, ze względu na brak potrzeby akceptacji zgłoszenia w formie decyzji administracyjnej właściwego organu. Wyrazem tego jest krótki, bowiem zaledwie 21-dniowy termin dla organu administracji przyjmującego zgłoszenie do wniesienia w formie decyzji administracyjnej sprzeciwu i to tylko w razie zaistnienia ściśle określonych ustawą przesłanek. Zgłoszenie budowy jest w istocie oświadczeniem woli składanym przez inwestora, sformalizowanym ze względu na wymogi w zakresie formy i dokumentacji, która musi być do niego dołączona, wymaganym przez ustawę w określonych wypadkach przed rozpoczęciem budowy (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 7 kwietnia 2011 r., II SAB/Bk 7/11). W sprawie zgłoszenia zamierzenia budowlanego nie toczy się więc postępowanie administracyjne regulowane przepisami k.p.a. Badanie tego zgłoszenia odbywa się w oparciu o nieuregulowane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego wewnątrzadministracyjne procedury. Jeżeli jednak organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 30 ust. 6 Pr. bud. zdecyduje się wnieść sprzeciw, to nastąpi wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a. W związku z powyższym, do dnia wydania decyzji wnoszącej sprzeciw, organ architektoniczno – budowlany nie ma obowiązku stosowania przepisów k.p.a., w tym również dotyczących zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Taki obowiązek powstaje dopiero z chwilą wydania takiej decyzji. Z tego powodu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Starostę [...] art. 8 i 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o prawie końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania oświadczeń i wniosków dowodowych. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że skarżący po doręczeniu mu decyzji organu I instancji, na etapie postępowania odwoławczego, w którym miał już prawo –jako strona postępowania - zapoznać się z aktami sprawy, nie zakwestionował dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, ani nie dokonał uzupełnienia zgłoszenia o wymagane dokumenty, pomimo upływu wskazanego przez siebie w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. terminu. W związku z tym nie ma podstaw do przyjęcia, że brak jego udziału w czynnościach organu architektoniczno-budowlanego, poprzedzających wydanie decyzji wnoszącej sprzeciw, mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie i zapobiec wniesieniu przez organ sprzeciwu. Dodać należy, że w odniesieniu do postępowań toczących się w trybie k.p.a., w orzecznictwie przyjmuje się, że o naruszeniu zasady czynnego udziału stron, określonej w art. 10 § 1 k.p.a. można mówić tylko wtedy, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, a więc że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., II GSK 1142/11, wyrok NSA z dnia 12 października 2018 r., I OSK 779/18). W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że organ zasadnie wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy spornego obiektu tymczasowego, gdyż skarżący nie wykonał nałożonego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty konieczne do prawidłowej kwalifikacji rodzaju inwestycji, jej zakresu oddziaływania, co uniemożliwiało organowi ocenę jej zgodności z przepisami (art. 30 ust. 5 c i ust. 6 pkt 2 Pr. bud.). Zarzuty skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie, a więc skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302).