II SA/Lu 620/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 8 lipca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2015 r., znak: [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia K. C. (dalej: skarżąca) pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku handlowego – sklepu wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej do zbiornika bezodpływowego (szambo) na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości M. K., gmina P. – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, iż odmawiając wydania pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., znak: [...], skarżąca została zobowiązana do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Po ich uzupełnieniu organ ten stwierdził, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia 28 grudnia 2001 r. ([...]; dalej także: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź plan miejscowy), działka nr [...] leży w części na obszarze usług komercyjnych oraz na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy. Wskazał, że skarżąca, pomimo wezwania, przedłożyła projekt zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie do celów projektowych. Linie rozgraniczające tereny oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "RP" i "UC" zostały na tej mapie wyrysowane niezgodnie z rysunkiem planu miejscowego. Przeznaczony do nadbudowy i rozbudowy budynek sklepu jest zlokalizowany na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy (oznaczonym w planie symbolem: "RP"), na którym dopuszcza się jedynie rozbudowę i modernizację istniejącego siedliska. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego wystąpił pismem z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...] do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o sprawdzenie, czy geodeta prawidłowo naniósł na mapie do celów projektowych, a dalej na planie zagospodarowania działki linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu - "RP" i "UC". Organ ten w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r. znak: [...], potwierdził, że przedłożona do oceny mapa do celów projektowych została sporządzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Wojewoda podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że projektowane roboty budowlane nie są zgodne z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że przewidziany do nadbudowy i rozbudowy budynek handlowy znajduje się w przeważającej części na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy "RP". Jednocześnie budynek handlowy znajduje się w odległości mniejszej niż wymagana w § 20 ust. 2 pkt 5 lit. "e" planu miejscowego, to jest 15 m od drogi gminnej, oznaczonej w tym planie symbolem KUD/G, co stanowi dodatkową przeszkodę do jego rozbudowy. Planowana nadbudowa i rozbudowa sklepu została ponadto błędnie zaprojektowana w kierunku drogi KUD/G, co mogłoby prowadzić do pomniejszenia i tak już nie zachowanej wymaganej odległości sklepu od drogi. Nadbudowa i rozbudowa budynku sklepu, jak wynika z rysunków L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, byłaby natomiast możliwa na niewielkiej części działki nr [...], znajdującej się już na terenie "UC" - usług komercyjnych. W skardze do Sądu na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez: wadliwe ustalenie stanu faktycznego w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej i słusznego interesu obywateli. Zdaniem skarżącej obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł być podstawą do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 455/10, stwierdził nieważność tego planu m.in. w części obejmującej § 11. Powyższy zapis planu wskazywał na możliwość modyfikacji przebiegu linii rozgraniczających tereny o różnych rodzajach przeznaczenia w celu dostosowania do aktualnego stanu własności lub użytkowania. Dotychczas nie została jednak podjęta w tej sprawie uchwała Rady Gminy ani nie został przeprowadzony tryb zmiany planu. Skarżąca podniosła, że przedłożony przez nią projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy sklepu został opracowany przez uprawnionego projektanta w oparciu o dostarczony przez skarżącą wypis z miejscowego planu zagospodarowania gminy P.. Mapa do celów projektowych również została sporządzona zgodnie z tym wypisem, na którym zakreślono kolorem zielonym na fragmencie rysunku planu jedyną zabudowaną działkę w obrębie skrzyżowań drogi gminnej oraz wojewódzkiej. Pierwsza strona powyższego wypisu zawiera stwierdzenie: "Obszar objęty opracowaniem projektowym leży na terenie przeznaczonym pod: - obszar usług komercyjnych - zapis planu UC". W ocenie strony, zarzuty Wojewody dotyczące niezachowania wymaganej minimalnej odległości linii zabudowy od drogi gminnej są nieuzasadnione, gdyż plan dopuszcza zmniejszenie tych odległości za zgodą zarządcy drogi przy zastosowaniu ochrony przed hałasem i drganiami. Takie zabezpieczenie stanowi zastosowany układ pomieszczeń w którym sala sprzedaży - czyli miejsce gdzie głównie będą przebywać ludzie w budynku znajduje się za pomieszczeniami nie przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a w części rozbudowywanej budynku zaprojektowano jedynie kotłownię. Strona skarżąca podkreśliła, że działka ewidencyjna, na której usytuowany jest opisany wyżej budynek handlowy, została wyłączona z użytkowania rolniczego, gdyż zdaniem Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i L., działającego z upoważnienia Starosty L., położona jest ona – w świetle zapisów planu miejscowego – na obszarze oznaczonym symbolem "UC – usługi komercyjne". Potwierdza to również wydane dnia 24 października 2011 r. przez Starostę [...] pozwolenie na budowę przyłącza wodnego (nr [...]) m.in. do budynku handlowego na wspomnianej działce. Mając powyższe na względzie, skarżąca stwierdziła, że w stosunku do jej nieruchomości popełniono szereg błędów przy podejmowaniu decyzji administracyjnych na różnych szczeblach administracji publicznej oraz przy opracowywaniu obowiązującego planu miejscowego. Zdaniem strony, nie ulega wątpliwości, iż w obecnym zasobie geodezyjnym i kartograficznym omawiany wyżej budynek oznaczony jest jako "h – handlowy" i od wielu lat był w ten sposób wykorzystywany. Od 2011 roku, kiedy to zakupiła działkę, płaci za nią podatki, jakie są należne za budynki handlowe. Skarżąca wskazała, że w jej przekonaniu z rysunku planu w skali 1:10000 można odczytać tyle, że jedyna w obrębie skrzyżowania drogi gminnej KUD/G nr [...] L, z której działka posiada dostępność komunikacyjną oraz drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...], zabudowana działka leży na terenie UC - usług komercyjnych, zgodnie z zaświadczeniami i wypisem z gminy. Taką nieruchomość skarżąca nabyła w dniu 11 kwietnia 2011 r., tak też była ona wykorzystywana od 1983 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku handlowego – sklepu wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej do zbiornika bezodpływowego (szambo) na działce nr [...] w [...]. Podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni (J. Dessoulavy-Śliwiński [w:] Prawo budowlane. Komentarz, por red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, s. 447; por. także: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 marca 2011 r., II SA/Rz 1222/10, LEX nr 1127658, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2015 r., II SA/Gd 807/14, LEX nr 1665539). Wbrew zarzutom strony skarżącej organy administracji wyjaśniły w niniejszej sprawie wszystkie okoliczności istotne w sprawie, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co pozwoliło na prawidło zastosowanie przepisów prawa materialnego i niewadliwe rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy obliguje właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl art. 35 ust. 3 ustawy w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Prawidłowe jest stanowisko organów administracji obu instancji, iż w rozpatrywanej sprawie wobec nieusunięcia przez skarżącą nieprawidłowości w projekcie budowlanym, a także w związku z niezgodnością projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należało wydać decyzję odmawiająca pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że prawidłowo organ pierwszej instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym i wezwał go do przedłożenia projektu zagospodarowania działki sporządzonego na aktualnej mapie do celów budowlanych, wykonanej zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. Nr 25 z 1995 r., poz. 133). Niewątpliwie bowiem na mapie do celów projektowych, a dalej w projekcie zagospodarowania działki nie zostały naniesione, istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy, linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu i osie dróg. Zasadnie też, w ocenie Sądu, organ ten, po uzupełnieniu projektu budowlanego, pomimo, że geodeta na mapie do celów projektowych zlokalizował rozbudowę i nadbudowę sklepu na terenie oznaczonym w Planie symbolem "UC"- usług komercyjnych, uznał, że rozbudowa ta znajduje się na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy "RP". Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że organ odwoławczy, w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących prawidłowości złożonego przez skarżącą projektu zagospodarowania działki oraz usytuowania nieruchomości skarżącej (w odniesieniu do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), w trakcie postępowania odwoławczego wystąpił pismem z dnia 15 czerwca 2015 r., znak: [...], do L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o sprawdzenie, czy geodeta prawidłowo naniósł na mapie do celów projektowych, a dalej na planie zagospodarowania działki linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oznaczone w planie miejscowym symbolami "RP" i "UC". L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielając odpowiedzi organowi w piśmie z dnia 2 lipca 2015 r., znak: [...], stwierdził, że "Przeprowadzona analiza udostępnionej do oceny mapy do celów projektowych dla działki nr [...], położonej w miejscowości M. K., gm. P., przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Ś. w dniu 29 grudnia 2014 r. za numerem [...] wykazała, że została ona sporządzona w sposób nieprawidłowy. W szczególności stwierdzono, że linia rozgraniczająca obszar usług komercyjnych "UC" z obszarem rolnym "RP" została wykazana w sposób niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego opracowanym w skali 1:10000, stanowiącym załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z 28 grudnia 2001 r. w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze gminy P. ([...]). Dodatkowo stwierdzono, że opisana powyżej linia rozgraniczająca, uzupełniona na mapie do celów projektowych w dniu 3 kwietnia 2015 r., została wykazana w sposób odmienny na poszczególnych egzemplarzach, tj. inny przebieg przedstawia oryginał mapy włączony do projektu technicznego, a inny projekt zagospodarowania działki. Odrębną kategorię stanowi wymaganie względem mapy do celów projektowych wynikające z § 5 rozporządzenia, zgodnie z którym mapa powinna obejmować również obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej - także teren tej strefy. Dokonana w tym zakresie analiza także wykazała nieprawidłowości w postaci niezachowania minimalnej wielkości obszaru otaczającego teren inwestycji. W świetle powyższego wskazać należy, że przedłożona do oceny mapa do celów projektowych została sporządzona niezgodnie z obowiązującymi przepisami" (k. 10 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Zdaniem Sądu prawidłowość powyższego stanowiska nie budzi wątpliwości. Potwierdzają to zwłaszcza dołączone do wskazanego pisma L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rysunki, z których wynika, że przewidziany do nadbudowy i rozbudowy budynek handlowy - sklep na działce nr [...], znajduje się w przeważającej części na terenie upraw polowych bez prawa zabudowy "RP". Zasadnie stwierdził również organ odwoławczy, że opisany budynek handlowy znajduje się w odległości mniejszej niż wymaganej w § 20 ust. 2 pkt 5 lit. "e" części tekstowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wymaga zachowania minimum odległości 15 m od drogi gminnej, oznaczonej w planie symbolem KUD/G, co stanowi dodatkową przeszkodę do jego rozbudowy. Trafnie podniesiono przy tym, że projektowana przez skarżącą nadbudowa i rozbudowa sklepu została ponadto błędnie zaprojektowana w kierunku drogi KUD/G, co mogłoby prowadzić do pomniejszenia i tak już niezachowanej wymaganej odległości sklepu od drogi. Słusznie zatem organ pierwszej instancji, stwierdzając naruszenia w zakresie zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z uwagi zaś na stwierdzenie, że planowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami powołanego planu - organ zobligowany był do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub też gdy obowiązujący plan miejscowy nie dopuszcza możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazuje lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., II OSK 2666/12, LEX nr 1559658). W ocenie Sądu nie ulega więc wątpliwości, iż z tych względów brak było podstaw prawnych do udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę. Powołane przepisy ustawy wymagają w sposób bezwzględny uzyskania wszystkich wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a ich brak obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Ponownie należy podkreślić, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną. Powołany art. 35 ust. 3 ustawy nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości, iż nieusunięcie naruszeń w zakresie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy, niezależnie od subiektywnego przekonania inwestora o niecelowości sanowania tych braków, uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora. Niezasadne były również pozostałe zarzuty strony skarżącej. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), jest aktem prawa miejscowego. Z tego względu zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Wiąże zatem właścicieli (użytkowników wieczystych), nieruchomości gruntowych, położonych na jego obszarze, a także wiąże gminy oraz organy państwa, we właściwości których znajdują się sprawy dotyczące kształtowania praw i obowiązków podmiotów objętych ustaleniami tego planu. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących, określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie ma podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właściciela gruntu, stanowi naruszenie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2012 r., II SA/Sz 888/12, LEX nr 1241507). Organy administracji publicznej nie mogą więc kwestionować powszechnie obowiązującej mocy przepisów prawa miejscowego uchwalanych przez organy gminy. Zapisy szczegółowe obowiązującego planu mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r., II OSK 1916/08, LEX nr 574407). Nie budzi przy tym wątpliwości, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 ustawy nie jest możliwe kwestionowanie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Temu celowi służy jedynie instytucja skargi przewidziana w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.). Wykonywanie prawa własności ograniczone może być regulacjami przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Właścicielowi przysługują w toku procedury uchwalania planu określone uprawnienia służące ochronie jego interesu prawnego. W ramach procedury przewidzianej prawem może on więc dążyć do zmiany niekorzystnych dla niego rozwiązań planistycznych. W odniesieniu natomiast do obowiązujących przepisów planu miejscowego skarżąca, jako właścicielka nieruchomości, może podejmować jedynie działania inwestycyjne dopuszczone przez ten plan. Należy także zauważyć, że istotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 października 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 455/10, stwierdził nieważność miejscowego planu m.in. w części obejmującej jego § 11. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem powyższy zapis planu nie był podstawą do stwierdzenia wadliwości złożonego przez skarżącą projektu budowlanego. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika ponadto, że powodem stwierdzenia nieważności planu miejscowego w tej części było w szczególności to, że powyższy zapis zawierał prawnie niedopuszczalne zapisy pozwalające organowi wykonawczemu gminy na zmianę przebiegu linii rozgraniczających obszary o różnych rodzajach przeznaczenia "w celu dostosowania go do aktualnego stanu własności lub użytkowania pod warunkiem, że odległość linii nowo poprowadzonej od ustalonej na rysunku planu nie przekracza 10 m oraz że powierzchnia żadnego z obszarów o podstawowym przeznaczeniu nie będzie pomniejszona o więcej niż 10% powierzchni ustalonej na rysunku planu". Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).