II SA/Lu 706/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane - nałożenia na M. i R. H., obowiązku wykonania określonych robót budowlanych przy budynku gospodarczym zlokalizowanym na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w P.. Organ wyjaśnił, że powyższa decyzja jest kolejną decyzją w sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy w wyniku zaskarżenia przez B. M. decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem o sygn. akt II SA/Lu [...] z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. znak: [...] z dnia [...] r. (wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 50 ust 1 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane, nakazującą M. i R. H., zaniechanie dalszych robót budowlanych, polegających na samowolnym remoncie budynku gospodarczego), ale także uchylił postanowienie L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] r. oraz postanowienie organu I instancji znak j.w. z dnia [...] r. (wydane w sprawie na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane, wstrzymujące inwestorom prowadzenie robót budowlanych). Po uchyleniu przez WSA w Lublinie powyższych orzeczeń LWINB i PINB w P., organ I instancji wezwał strony postępowania, do złożenia wyjaśnień dotyczących daty i legalności powstania oraz utrzymania i obecnego stanu technicznego przedmiotowego budynku. R. H. oświadczył, że budynek powstał około 1970 r. na podstawie pozwolenia na budowę, które uzyskał poprzedni właściciel działki, a budynek jest użytkowany bez zmiany sposobu jego użytkowania. W toku postępowania żadna ze stron postępowania nie przedłożyła dokumentów, potwierdzających legalność powstania budynku. Takich informacji organ nie uzyskał także ze Starostwa Powiatowego w P. ani z Urzędu Miasta P. - Wydziału Planowania Przestrzennego. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem znak: [...] z dnia [...] r., wydanym w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane, nakazał M. i R. H., obowiązek dostarczenia ekspertyzy stanu technicznego budynku gospodarczego wraz z instalacją elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną, opracowanej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi i przynależącej do izby samorządu zawodowego. Rozpatrując zażalenie A. R. na ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] r., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie PINB w P. zapadło z obrazą zasady wynikającej z treści art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem konieczną przesłanką nałożenia na stronę, na podstawie powołanego wyżej przepisu (art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego), obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz, jest jednak powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Okoliczność ta nie została przez organ I instancji należycie wykazana. W wyniku tego uchylenia sprawa została ponownie przekazana organowi I instancji i organ ten w dniu [...] r., wydał decyzję odmawiającą - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - nałożenia na M. i R. H., obowiązku wykonania określonych robót budowlanych przy spornym budynku gospodarczym. Decyzja ta stanowi przedmiot niniejszej sprawy A. R. - reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. dnia [...] r., wskazując, że decyzja rażąco narusza prawo, poprzez zlekceważenie przez organ powiatowy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] r. oraz orzeczenia LWINB zawartego w postanowieniu z dnia [...] r., gdzie w jego uzasadnieniu organ II instancji szczegółowo wskazuje "najistotniejsze kolejne czynności, jakie winien zawierać tok postępowania organu ponownie rozpatrującego sprawę, czego organ I instancji zaniechał". Poza tym strona zakwestionowała wszelkie działania PINB w P., (przede wszystkim sposób ustalenia legalności budowy spornego obiektu, a także wadliwe pełnomocnictwa), zarzuciła przewlekłość prowadzonego postępowania, nierzetelność i "manipulowanie" przez PINB w P. przepisami prawa. A. R. podniosła, że organ I instancji na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, legalizuje budowę, przebudowę, rozbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania, poprzez odmowę nakazu wykonania określonych robót, w sytuacji, gdy powołane wyżej przepisy prawa, nakładają obowiązek wykonania robót budowlanych, celem doprowadzenia do zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi, pozwoleniem na budowę, zgłoszeniem, projektem, odbiorami i pozwoleniem na użytkowanie. Zdaniem odwołującej, organ I instancji nie uzasadnił, dlaczego "wykonana samowola budowlana nie podlega procesowi legalizacji. Podniosła ponadto, że z akt sprawy wyraźnie wynika, że wysokość budynku powiększyła się o 1,00 m, a szerokość i długość budynku zwiększyła się o grubość termoizolacji oraz, że w aktach sprawy brak jest zaświadczenia o "zgodności realizacji budowy i przebudowy budynku gospodarczego, z planem zagospodarowania przestrzennego". Zdaniem odwołującej współwłaściciele nieruchomości, powinni wylegitymować się pozwoleniem na użytkowanie spornego budynku, bowiem brak takiego dokumentu świadczy o samowoli budowlanej. Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., zgodnie z zasadą wynikającą z treści art. 7 Kpa, podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 Kpa) oraz ocenił na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa). Organ II instancji stoi na stanowisku, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy oraz materiał uzupełniający, pozwala na wydanie w niniejszej sprawie stosownego orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że nietrafny w ocenie organu jest zarzut dotyczący zwiększenia wysokości budynku. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna, obrazująca stan budynku przed rozpoczęciem przebudowy i stan obecny, z której nie wynika, by w trakcie realizacji robót zmieniła się wysokość budynku. Wykonanie docieplenia spornego obiektu nie wpływa na zmianę jego charakterystycznych parametrów. Wykonanie ocieplenia budynku zostało zakwalifikowane przez ustawodawcę jako wykonanie innych robót niż budowa (rozbudowa, nadbudowa i odbudowa - art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy wskazał – mając na względzie dotychczasowe postępowanie w sprawie że - zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążące, zarówno dla PINB w P. oraz LWINB, są zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Lu [...]). W uzasadnieniu wyroku wskazano bowiem dalszy tok postępowania organu ponownie rozpoznającego sprawę, przede wszystkim jakie w tej sprawie okoliczności należy jeszcze wyjaśnić oraz ewentualnie jakie dowody należy przeprowadzić. Wyjaśnił w dalszej części uzasadnienia, że charakter i zakres wykonanych przez M. i R. H. w roku 2012 robót budowalnych, obejmujących, między innymi: wykonanie brodzika, ustępu spłukiwanego, położenie płytek ceramicznych, wymianę instalacji elektrycznej w całym budynku, wymianę okien, wykonanie nowych tynków i gładzi, nowych posadzek, "przemurowanie" komina, zamurowanie jednego z otworów drzwiowych oraz wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych budynku, nie stanowią remontu, jak pierwotnie uznały organy I i II instancji, lecz mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, między innymi podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r., w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r., w ocenie LWINB - roboty te należy uznać jako przebudowę (w związku ze zmianą parametrów użytkowych i technicznych). Poza tym podniósł, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w toku prowadzonego postępowania, żadna ze stron nie przedłożyła pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W związku z powyższym PINB w P. podjął z urzędu niezbędne czynności, celem ustalenia legalności wykonania budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w P.. Organ I instancji wystąpił o stosowne dokumenty do Urzędu Miasta P., a następnie do Urzędu Wojewódzkiego i do Archiwum Państwowego w L.. Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, iż w dokumentach Urzędu Miasta P., Urzędu Wojewódzkiego w L. i Archiwum Państwowego w L., nie natrafiono na informację dotyczącą pozwolenia na budowę dla ww. budynku. W ocenie organu jednak nie może to świadczyć o samowolnej jego realizacji, bowiem żadna z tych instytucji nie udzieliła jednoznacznej odpowiedzi, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Zwrócił organ uwagę za pismem Wojewody L. z dnia [...] r., że w latach powstania budynku dla tego typu dokumentów jak pozwolenie na budowę, okres archiwizacji wynosił pięć lat, natomiast od dnia [...] r., okres przechowywania tego typu dokumentów wynosił dziesięć lat. Zatem w ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. zasadnie uznał, iż nie można wykluczyć, że pozwolenie na budowę ww. budynku gospodarczego zostało wydane, a poprzedni właściciel, od którego M. i R. H. kupili nieruchomość, przyjmując, że budynek gospodarczy powstał w roku 1970 r., nie miał obowiązku przechowywania dokumentów związanych z jego budową oraz wydanym pozwoleniem na jego realizację. W związku z powyższym uznał, że budynek gospodarczy powstał legalnie i nie stanowi samowoli budowlanej. Na potwierdzenie tego faktu może świadczyć okres użytkowania budynku wynoszący prawie pięćdziesiąt lat. Organ odwoławczy wyjaśnił, że niekwestowane jest, że będący inwestorami M. i R. H. w roku 2012 rozpoczęli wykonywanie robót budowlanych, polegających na przebudowie budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w P.. Jednak w ocenie organu odwoławczego, na skutek wykonanych prac nastąpiła zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, czy też liczba kondygnacji. Wobec powyższego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy (w tym protokoły oględzin z dnia [...] r., z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. wraz z dokumentacją fotograficzną), świadczą zdaniem organu o tym, że stan techniczny obiektu nie budzi zastrzeżeń, a w wyniku wykonanych robót stan ten uległ nawet poprawie. Odnosząc się do kwestii zgodności budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego - uchwalonego uchwałą Rady Miasta P. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. "S. " w P., organ uznał, że budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 49 MN,U - przeznaczonym m.in. pod mieszkalnictwo jednorodzinne z zabudową wolnostojącą, jako przeznaczenie podstawowe oraz pod mieszkalnictwo jednorodzinne z zabudową bliźniaczą, jako przeznaczenie dopuszczalne. Lokalizacja przedmiotowego budynku nie narusza więc ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak słusznie zauważył organ I instancji, cały ten teren, na którym znajduje się sporny obiekt, wykazuje podobny charakter zabudowy i sądzić należy, że zabudowa ta została wykonana w podobnym okresie czasu, co uprawdopodabnia fakt legalności powstania przedmiotowego obiektu. Dalej organ wyjaśnił kiedy może zastosowanie znaleźć art. 51 ust. 7 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 - stanowiące o nałożeniu przez właściwy organ w drodze decyzji obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Konkludując organ przyjął, że w niniejszej sprawie, inwestor wykonał roboty budowlane uznane za przebudowę budynku gospodarczego zlokalizowanego, w legalnie powstałym obiekcie, wprawdzie bez uzyskania stosownych zezwoleń właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, jednak – w jego ocenie - są one wykonane poprawnie pod względem techniczno-budowlanym, o czym świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z tych względów zasadnie organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do nakładania na inwestora, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 , w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, obowiązku wykonania określonych robót budowlanych dotyczących przebudowy ww. budynku gospodarczego, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. A. R. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., w uzasadnieniu której wskazała, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do odmowy nałożenia obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 7 tej ustawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jako wydanych wbrew przepisom prawa. W ocenie skarżącej sporny budynek został wybudowany niezgodnie z prawem, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ natomiast bezkrytycznie oparł się na domniemaniu istnienia dokumentacji, której faktycznie brak. W aktach sprawy brak jest także – zdaniem skarżącej - jakiejkolwiek dokumentacji pozwalającej przyjąć, iż wybudowany budynek został wzniesiony legalnie, podobnie jak sposób jego użytkowania. Poza tym skarżąca podniosła, że organy nadzoru budowlanego w sposób opieszały prowadziły postepowanie, jak i zlekceważyły wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawarte w wyroku z dnia [...] r. Skarżąca poza tym wskazał, że "współwłaściciele nieruchomości" nie byli prawidłowo zawiadamiali o czynnościach organów nadzoru, w tym również o oględzinach. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżone decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe ma istotne znaczenie z uwagi na fakt, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1201/13), w następstwie którego uchylono uprzednio wydane przez organy nadzoru budowlanego decyzje. Sąd w powyższym wyroku wskazał, że charakter i zakres wykonanych przez inwestorów robót budowalnych obejmujących, między innymi: adaptację istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, wykonanie brodziku, ustępu spłukiwanego, położenie płytek ceramicznych, wymianę instalacji elektrycznej w całym budynku, wymianę okien, wykonanie nowych tynków i gładzi, nowych posadzek, przemurowanie komina, zamurowanie jednego z otworów drzwiowych oraz wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych budynku w żadnym razie nie stanowią remontu, lecz – mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie – zdaje się wskazywać, że winny być ocenione jako przebudowa albo budowa. Podkreślił także, że z treści protokołów oględzin nie wynika, by organy nadzoru budowlanego rozważały, czy w wyniku robót budowlanych wykonanych przez inwestorów nie nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu, czy też sytuacja taka – w ich ocenie – nie miała miejsca. Wyjaśnienie tej kwestii ma zaś istotne znaczenie dla sprawy, albowiem gdyby okazało się, że wskutek zrealizowanych robót doszło do zmiany choćby jednego z charakterystycznych parametrów istniejącego dotychczas budynku gospodarczego, robót tych nie można by ocenić jako samowolnej przebudowy, lecz jako samowolnej budowy. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy Prawo budowalne od robót budowlanych stanowiących przebudowę obiektu budowlanego odróżnia się roboty budowlane kwalifikowane jako budowa, które z mocy art. 3 pkt 6 obejmują nie tylko wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, lecz również między innymi rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Organy ponownie rozpoznając sprawę uzupełniły materiał dowodowy, przeprowadzono bowiem dodatkowe oględziny w dniu [...] r., zwrócono się do Urzędu Miasta P., a następnie do Urzędu Wojewódzkiego i Archiwum Państwowego, by ustalić, czy przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę. Zbadano także, czy przeprowadzone roboty budowlane zostały przeprowadzone bez zastrzeżeń pod względem technicznym. Po przeprowadzeniu powyższego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] r. - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - odmówił inwestorom nakazania wykonania określonych robót budowlanych, polegających na wykonaniu brodzika, ustępu spłukiwanego, położeniu płytek ceramicznych, wymianie instalacji elektrycznej w całym budynku, wymianie okien, wykonanie nowych tynków i gładzi, nowych posadzek, "przemurowanie" komina, zamurowanie jednego z otworów drzwiowych oraz wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych budynku. Decyzja ta następnie została w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymana w mocy decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., która jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ten przepis jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie przepisy prawa materialnego, co oznacza w praktyce, że ustalenia organu odwoławczego są zbieżne z ustaleniami organu pierwszej instancji i nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w zakresie, który ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z taką sytuacją mamy doczynienia w rozpatrywanej sprawie. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły natomiast przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Na zasadzie art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane obejmują budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, przy czym przez przebudowę, stosownie do art. 3 pkt 7a tej ustawy, należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Dostrzec należy, że w powołanym przepisie mowa jest o przebudowie obiektu budowlanego, co nie jest tożsame z pojęciem przebudowy instalacji wewnętrznych, którym komentowana ustawa się nie posługuje. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że rozbudowa lub przebudowa wewnętrznych instalacji obiektu budowlanego stanowi jego przebudowę tylko wówczas, gdy w wyniku takich prac dochodzi do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych istniejącego obiektu (por. wyroki WSA w Krakowie z 31 października 2008 r., II SA/Kr 797/08 i z 13 kwietnia 2012 r., II SA/Kr 193/12; wyrok WSA w Lublinie z 17 listopada 2011 r., II SA/Lu 597/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2012 r., VIII SA/Wa 383/12, CBOSA). Tylko takie roboty będą też podlegały reglamentacji ustawy Prawo budowlane. Zatem kwalifikując wykonane roboty wskazać należy, że nie wszystkie roboty budowlane mogą być bowiem przedmiotem zainteresowania i rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, ale tylko wskazane w ustawie Prawo budowlane i należące do właściwości tych organów. Mając na uwadze powyższe badając legalność zaskarżonej decyzji odmawiającej nałożenia na M. i R. H. obowiązku wykonania określonych robót budowlanych przy budynku gospodarczym zlokalizowanym na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w P. w kontekście powołanych przepisów p.p.s.a. i ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W realiach rozpoznawanej sprawy podstawowym zagadnieniem była prawidłowość zakwalifikowania wykonanych prac. Podkreślić należy, że na skutek ww. prac nastąpiła zmiana jednie parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego, a nie charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, czy też liczba kondygnacji. Na podstawie zebranego materiału dowodowego uznano także, że stan techniczny obiektu jest bez zastrzeżeń pod względem technicznym, a w wyniku wykonanych robót uległ nawet poprawie, biorąc pod uwagę materiały z których został wykonany (opinia techniczna z dnia [...] r.). Poza tym nie stanowią dowolności ustalenia organów, że brak jest podstaw do przejęcia, iż przedmiotowy budynek zrealizowany został bez pozwolenia na budowę. Organy w tym zakresie podjęły konieczne działania wskazując, że brak jest jakichkolwiek informacji ustalających te kwestię z uwagi na to, że czas archiwizowania dokumentów upłynął w latach 90-tych. Z tego względu nie można uznać, że budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej. Organy zatem prawidłowo przyjęły, że pomimo braku dokumentacji budowlano - technicznej w archiwach urzędów, nie można przyjąć, że budynek ten został wykonany samowolnie bez pozwolenia na budowę. Należy bowiem podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 i z 1965 r. Nr [...], poz. 91), jak i ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie obligowały inwestora, ani właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do archiwizowania dokumentacji związanej z realizacją tego obiektu, a organy wydające pozwolenia na budowę były zobligowane do przechowywania dokumentów dotyczących wydawanych pozwoleń na budowę tylko przez okres 5 lat. Słusznie także organy wyjaśniły, że zgodnie z ustaleniami miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwała Rady Miasta P. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego O. "S.-S." w P.), budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 49 MN,U - przeznaczonym m.in. pod mieszkalnictwo jednorodzinne z zabudową wolnostojącą, jako przeznaczenie podstawowe oraz pod mieszkalnictwo jednorodzinne z zabudową bliźniaczą, jako przeznaczenie dopuszczalne. Powyższe bowiem świadczy, że lokalizacja budynku nie na narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkludując, w niniejszej sprawie – na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - Sąd przyjął, że inwestorzy przeprowadzili roboty budowlane w legalnie powstałym obiekcie i zostały wykonane one poprawnie pod względem techniczno-budowlanym. Zasadnie zatem organy przyjęły, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestorów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 1 zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane obowiązku wykonania określonych robót budowlanych dotyczących przebudowy ww. budynku. Dodatkowo należy wyjaśnić, że z akt administracyjnych sprawy – mając na uwadze wątpliwości strony skarżącej – nie wynika, żeby A. R. nie została o jakiejś czynności organów nie zawiadomiona. Na każdym etapie postępowania administracyjnego reprezentowana była przez swojego pełnomocnika – H. T., która brała czynny udział w postępowaniu (np. protokół z dnia [...] r. i pismo z dnia [...] r., czy notatka służbowa z dnia [...] r.). W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.