II SA/Lu 945/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. G. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze Służby w Policji I. uchyla zaskarżone orzeczenie; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz K. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2016 r., [...] Inne po rozpatrzeniu odwołania K. G. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] - na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz, 355 ze zm.) - uchylił to orzeczenie w części uznającej K. G. za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego stwierdzonego w dniu [...] września 2014 r. polegającego na braku ważnych obowiązkowych badań technicznych dopuszczających do ruchu pojazd tj. samochód marki Fiat M. W. nr rej. [...] oraz utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w pozostałym zakresie tj. uznającym K. G. za winnego przewinień dyscyplinarnych określonych w pkt I, III, IV i V i wymierzającym karę wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania przez organ po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu [...]. Wyrokiem tym Sąd uchylił poprzednie orzeczenie Inne tj. orzeczenie z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] utrzymujące w mocy wskazane wyżej orzeczenie organu I instancji z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] Sąd wskazał, że zostało ono wydane w następującym stanie sprawy: W postępowaniu dyscyplinarnym, wszczętym postanowieniem Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] września 2014 r., obwinionemu K. G. postawiono pięć zarzutów: braku posiadania ważnych obowiązkowych badan technicznych dopuszczających do ruchu pojazdów marki Fiat M. W. nr rej. [...] i Ford Marea nr rej. [...], których współwłaścicielem i użytkownikiem jest obwiniony; niedopełnienia obowiązku umieszczenia naklejki kontrolnej dopuszczającej pojazd do ruchu na przedniej szybie użytkowanego przez siebie samochodu marki Fiat Marea o nr rej. [...] niedopełnienia obowiązku poinformowania starosty o zakupie w dniu [...] października 2011 r. samochodu marki Fiat Marea o nr rej. [...] oraz zakupie w dniu [...] sierpnia 2011 r. samochodu tej samej marki o nr rej. [...] W ocenie organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne wymienione czyny stanowiły wykroczenia z art. 97 Kodeksu wykroczeń, co oznacza, że obwiniony nie dał przykładu praworządności i podważył społeczne zaufanie do Policji, przez co dopuścił się przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.). Po przeprowadzeniu postępowania, orzeczeniem z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w Ł. uznał K. G. winnym popełnienia powyższych przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę wydalenia ze służby. W odwołaniu od powyższego orzeczenia pełnomocnik obwinionego zarzucił błędną wykładnię art. 132 ust. 1 ustawy o Policji; wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym okoliczności wyjaśniających przyczyny niedopełnienia obowiązków w zakresie rejestracji pojazdów przez skarżącego (zły stan techniczny, uniemożliwiający korzystanie, przeznaczenie wyłącznie na części). Pełnomocnik zarzucił również niewspółmierność zastosowanej kary, biorąc pod uwagę stopień szkodliwości zarzucanych czynów oraz pozytywną opinię służbową obwinionego. Po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem z dnia [...] marca 2015 r., L. Inne, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w kontekście postawionych obwinionemu zarzutów organ odwoławczy powołał się na przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.; dalej: P.r.d.), z których wynikają obowiązki: zaopatrzenia pojazdu w nalepkę kontrolną, zawiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu oraz przedstawiania pojazdu do badania technicznego. Komendant Wojewódzki wskazał, że obwiniony w złożonych wyjaśnieniach pomimo, że nie przyznał się do winy, to jednocześnie nie wykluczył możliwości popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Obwiniony jako funkcjonariusz z wieloletnim stażem służby powinien dawać przykład poprawnego zachowania. Tymczasem zachowanie policjanta nie było przykładem praworządności i podważało społeczne zaufanie do Policji, a więc naruszało § 2 "Zasad etyki zawodowej policjanta". Obwiniony po zapoznaniu się z aktami postępowania dyscyplinarnego nie złożył żadnego wniosku o uzupełnienie akt. W złożonych wyjaśnieniach nie ustosunkował się do zarzutów, twierdząc, że są one wyrazem szykan skierowanych pod jego adresem z powodu odwołania się od wcześniejszych orzeczeń o ukaraniu karą dyscyplinarną. W postępowaniu dyscyplinarnym bezsprzecznie ustalono, że obwiniony jest właścicielem pojazdu o nr rej. [...], a także, że był on faktycznym użytkownikiem tego pojazdu, dojeżdżając nim do służby, gdzie na terenie parkingu Komendy Powiatowej Policji w Ł. został poddany kontroli. Zgodnie z obowiązującymi przepisami obwiniony, jako współwłaściciel i użytkownik miał obowiązek sprawdzić nie tylko, czy pojazd w terminie został poddany obowiązkowym badaniom technicznym, ale również miał obowiązek sprawdzić stan techniczny pojazdu oraz jego wyposażenie. W toku swojej służby obwiniony niejednokrotnie spotykał się z podobnymi pospolitymi wykroczeniami. Odwołanie się do braku świadomości popełnienia wykroczenia przez obwinionemu uwłacza dobremu imieniu samego funkcjonariusza Policji oraz jego znajomości podstawowych przepisów ruchu drogowego, których zasady powinien znać nie tylko, jako policjant, ale również, jako wieloletni kierowca. Odnosząc się do czynu związanego z brakiem właściwej naklejki kontrolnej, Komendant Wojewódzki powołał się na ustalenia postępowania dyscyplinarnego, z których wynika, że na kontrolowanym pojeździe umieszczona była naklejka z nr rej. [...], który to numer został zmieniony po przerejestrowaniu przez K. i J. G. na nr rej. [...]. Z uwagi na to, że nie ustalono faktycznych numerów nadwozia kontrolowanego na terenie KPP w Ł. pojazdu (numery nadwozia zostały zaspawane) tłumaczenia obwinionego mogą jedynie świadczyć, że pojazd ten posiada inne numery identyfikacyjne nadwozia lub też obwiniony po przerejestrowaniu samochodu nie nakleił naklejki kontrolnej na przedniej szybie pojazdu pozostawiając tam starą naklejkę kontrolną. Tak więc organ bezsprzecznie stwierdził, że obwiniony zaniechał podjęcia czynności zmierzających do usunięcia wyżej wskazanych nieprawidłowości. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego twierdzenia, że celem nabycia przez obwinionego pojazdu o nr rej. [...] było pozyskanie niezbędnych części samochodowych, co było przyczyną braku dopełnienia obowiązków wynikających z ustawy – Prawo o ruchu drogowym, nie jest okolicznością łagodzącą, a wręcz wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary. Podnoszona przez obrońcę obwinionego argumentacja może jedynie świadczyć o braku wiedzy na temat obowiązujących przepisów w tym zakresie. Komendant Wojewódzki zwrócił uwagę, że ustawodawca wyraźnie wskazał obowiązek poinformowania starosty o zakupie samochodu zakreślając termin 30 dniowy. Stan techniczny zakupionego pojazdu oraz brak możliwości przeprowadzenia badań technicznych nie jest konieczny do zgłoszenia faktu nabycia pojazdu staroście. Odnosząc się do wymiaru kary Komendant Wojewódzki wskazał na to, że obwiniony w dniu [...] lipca 2013 r. otrzymał ogólnie pozytywną opinię służbową, choć w zakresie kryterium dyspozycyjności został najniżej oceniony przez przełożonego. Komendant Wojewódzki powołał się ponadto na fakt, że w dniu [...] czerwca 2014 roku orzeczeniem Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Ł. wymierzył obwinionemu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za popełnione przewinienie dyscyplinarne w służbie polegające na niedopełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. L. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Komendant wskazał na art. 134c ustawy o Policji, zgodnie z którym kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego w sprawie nie sposób doszukać się jakichkolwiek okoliczności łagodzących określonych przez ustawę o Policji. Analizując zgromadzony materiał dowodowy organ nie stwierdził okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego i mogących mieć wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Organ uznał, że obwiniony miał zamiar popełnienia przewinień dyscyplinarnych, bowiem znając przepisy prawa świadomie je ignorował. Obwiniony miał za zadanie ujawnianie i represjonowanie wykroczeń, których jednocześnie sam się dopuszczał. Lekceważąco podchodząc do obowiązujących przepisów prawa użytkował samochód będąc jego współwłaścicielem nie posiadając aktualnych badań technicznych dopuszczających pojazd do ruchu, czy też nalepki identyfikacyjnej na przedniej szybie pojazdu. Jednocześnie wskazuje to na fakt, iż obwiniony musiał co najmniej przewidzieć możliwość nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej i na to się godził. Oznacza to popełnienie przewinień dyscyplinarnych z winy umyślnej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego obwiniony swoim postępowaniem wykazał się daleko idącą ignorancją dla służby, a jego dotychczasowe zachowanie nie daje gwarancji okazywania przykładu praworządności. Jednocześnie takie negatywne zachowanie obwinionego postawiło Policję w złym świetle, a zatem naruszyło dobre imię formacji, w której on służy. Naruszenie dobrego imienia Policji jest jedną z okoliczności mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary dyscyplinarnej. Obwiniony w sposób rażąco lekceważący podszedł do obowiązku przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta. Jako policjant był świadomy, że nie powinien zachowywać się w negatywny sposób. Popełnienie zarzucanych przewinień dyscyplinarnych spowodowało również utratę zaufania do obwinionego ze strony przełożonych, a zatem nie może on nadal pełnić służby w Policji. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego czyny, których dopuścił się obwiniony zasługują na potępienie i dyskwalifikują go, jako policjanta. Takie zdarzenia niewątpliwie godzą w dobre imię Policji oraz nie sprzyjają kształtowaniu autorytetu i należytego wizerunku tej formacji. Nie ma przy tym istotnego znaczenia fakt, że zdarzenia, które skutkowały pociągnięciem go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, miały miejsce w czasie wolnym od służby. Na wymiar kary wpływ miał bardzo długi okres i częstotliwość popełniania przewinień dyscyplinarnych. Wymierzona kara była adekwatna, bowiem brak jest jakiejkolwiek pozytywnej prognozy odnośnie dotychczasowej postawy obwinionego i przestrzegania przepisów prawa. W konsekwencji, organ odwoławczy wydał orzeczenie z dnia [...] marca 2015 r. utrzymujące w mocy orzeczenie organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. o wydaleniu K. G. ze służby w Policji. Po rozpatrzeniu skargi K. G. na to orzeczenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., III SA/Lu 716/15 uchylił orzeczenie organu II instancji, stwierdzając, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa procesowego mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie są kwestionowane przez skarżącego. Za niesporne Sąd uznał zatem ustalenia, z których wynika, że skarżący: nie posiadał obowiązkowych badań technicznych dopuszczających do ruchu pojazdy o nr rej. [...] i [...], których jest współwłaścicielem i użytkownikiem; nie umieścił naklejki kontrolnej na przedniej szybie pojazdu o nr rej. [...], bowiem ujawniona w trakcie kontroli naklejka należała do pojazdu o innym numerze rejestracyjnym; nie poinformował starosty o zakupie pojazdów o nr rej. [...] i [...] Czyny te wyczerpywały znamiona odpowiednich, a zatem w konsekwencji wypełniały również znamiona przewinień dyscyplinarnych, polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji). Trafnie organy zakwalifikowały czyny skarżącego jako sprzeczne z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta (Zarządzenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta"; Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr [...], poz. 3), nakazującego policjantowi postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i pogłębiały społeczne zaufanie do Policji. P., który popełnia wykroczenia ewidentnie nie daje przykładu praworządności, nie pogłębia też swoim zachowaniem zaufania do Policji. Nie budziło również wątpliwości Sądu przyjęcie przez organy dyscyplinarne, że skarżący popełnił przewinienia z winy umyślnej, jego zachowanie dowodzi bowiem istotnego niedbalstwa. Sąd nie dopatrzył się również żadnych naruszeń proceduralnych w toku postepowania dyscyplinarnego. Sąd za nieprawidłowy natomiast uznał wymiar kary dyscyplinarnej. Podkreślił, że sądowa kontrola ukierunkowana jest wyłącznie na legalność orzeczenia, a nie na jej celowość czy słuszność. Kontrola sądu obejmuje więc przede wszystkim kwestie tego, czy organ uwzględnił wszystkie okoliczności determinujące wymiar kary oraz czy wyczerpująco wyjaśnił swój wybór konkretnej kary z katalogu przewidzianego w ustawie. W tym zakresie, w ocenie Sądu, Komendant Wojewódzki Policji popełnił błędy, które muszą skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Sąd podkreślił, że ustawa o Policji wprowadza szeroki katalog kar dyscyplinarnych i wyraźną ich gradację, począwszy od nagany aż po wydalenie ze służby (art. 134). Ustawodawca nie dokonał przy tym sztywnego przypisania określonych kar do określonych przewinień, pozostawiając wybór kary uznaniu organu dyscyplinarnego. Wybierając konkretną karę organ powinien jednak kierować się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 134h ustawy o Policji. Zasadą ogólną jest dostosowanie wymiaru kary do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, natomiast wśród przesłanek szczegółowych determinujących wysokość kary ustawodawca każe brać pod uwagę takie elementy jak: okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W dalszej kolejności należy uwzględnić również czynniki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary (art. 134h ust. 2), jak i na złagodzenie wymiaru kary (art. 134h ust. 3). Sąd uznał, że w sprawie żadna z okoliczności wpływających na złagodzenie kary nie miała miejsca, gdyż czyn został popełniony umyślnie, nic nie wskazuje na podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków, skarżący jest doświadczonym funkcjonariuszem, nie poinformował też dobrowolnie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania. Z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego wynika natomiast, że jedną z okoliczności, która zadecydowała o wymiarze kary było ukaranie skarżącego we wcześniej prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby tj. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem z dnia [...] września 2014 r. Sąd ustalił natomiast, że orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] lipca 2014 r. zostało zaskarżone do Sądu, który wyrokiem z dnia [...] marca 2015 r. uchylił, a o toczącym się postępowaniu w tej sprawie organ musiał wiedzieć, skoro był jego stroną. W związku z tym – zdaniem Sądu – niezasadnie organy dyscyplinarne zastosowały najsurowszą z dopuszczalnych kar. Nie może ostać się orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby w sytuacji, gdy jednym z argumentów przemawiających za takim wymiarem kary było wcześniejsze orzeczenie dyscyplinarne wymierzające karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku, jeżeli orzeczenie to zostało uchylone prawomocnym wyrokiem sądu. Nie ma w sprawie znaczenia fakt, że w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia, orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] lipca 2014 r. miało jeszcze walor prawomocności (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Komendant Wojewódzki musiał wiedzieć o zaskarżeniu tego orzeczenia, co więcej wydał nowe orzeczenie w przeddzień rozprawy, o której był informowany. Przyjęcie innej interpretacji oznaczałoby podważanie skutków wyroku WSA w Lublinie z dnia [...] marca 2015 r., nie zostałby bowiem wzięty pod uwagę fakt, że odpadła jedna z przesłanek przesądzających o wymiarze kary w badanej sprawie. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że Komendant Wojewódzki naruszył ustawowe dyrektywy wymiaru kary dyscyplinarnej (art. 134h ustawy o Policji), błędnie też uwzględnił w sprawie art. 134c ustawy. Błąd organu oznacza również naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, bowiem wadliwie uwzględniono okoliczność przemawiającą na niekorzyść obwinionego. Sąd podkreślił, że oceny powyższej nie może zmienić fakt, że w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia przesłanka z art. 134c jeszcze istniała. Z uwagi na konieczność uwzględnienia skutecznej ochrony praw jednostki i gwarancji jakie wynikają z prawomocnego wyroku WSA w Lublinie uchylającego orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] lipca 2014 r., nie można zaakceptować faktu, aby stanowiło ono istotną przesłankę wymiaru kary w zaskarżonym w niniejszej sprawie orzeczeniu dyscyplinarnym. Wobec powyższego Sąd uchylił orzeczenie dyscyplinarne L. Inne z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Rozpatrując sprawę ponownie organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. powołał – na podstawie art. 135 m ustawy o Policji – komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] i odniesienia się do zarzutów odwołania. W dniu [...] lipca 2016 r. powołana komisja sporządziła sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania odwoławczego, a następnie Komendant Wojewódzki wydał wskazane na wstępie orzeczenie z dnia [...] lipca 2016 r., [...]. W uzasadnieniu tego orzeczenia wyjaśnił, że w dniu [...] września 2014 r. dokonano kontroli pojazdów na parkingu Komendy Powiatowej Policji w Ł., podczas której stwierdzono, że K. G. dopuścił się kliku wykroczeń z zakresu prawa ruchu drogowego, co spowodowało konieczność wszczęcia postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. postępowania dyscyplinarnego wobec niego. Wyrokiem nakazowym z dnia [...] sierpnia 2015 r., Sąd Rejonowy L. -[...] w L. z siedzibą w Ś. III Wydział Karny, sygn. akt III W [...] uznał K. G. za winnego popełnienia zarzucanych mu sześciu wykroczeń o to, że: I. W okresie od dnia [...] lipca 2011 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. I woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia w terminie badania technicznego pojazdu m-ki Ford M. W. o nr rej. [...] będąc jego właścicielem, tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; II. W okresie od dnia [...] listopada 2011 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. I woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia w terminie badania technicznego pojazdu m-ki Ford Marea o nr rej. [...] będąc jego właścicielem, tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; III. W okresie od dnia [...] września 2011 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. I woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia w terminie badania technicznego pojazdu m-ki Ford M. W. o nr rej. [...] będąc jego właścicielem, tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; IV. W okresie od dnia [...] kwietnia 2010 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku umieszczenia naklejki kontrolnej na przedniej szybie pojazdu m-ki Ford M. W. o nr rej. [...] będąc jego właścicielem, tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; V. W okresie od dnia [...] października 2011 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. I woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku poinformowania właściwego Starosty o zakupie pojazdu m-ki Ford M. W. o nr rej. [...]. tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 78 ust. 2 pkt. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: VI. W okresie od dnia [...] sierpnia 2011 roku do dnia [...] września 2014 roku w miejscowości Ł. I woj. lubelskiego, nie dopełnił obowiązku poinformowania właściwego Starosty o zakupie pojazdu m-ki Ford M. W. o nr rej. [...], tj. o czyn z art. 97 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 78 ust. 2 pkt. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Następnie, na skutek wniesienia sprzeciwu, wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r. Sąd Rejonowy Lublin-[...] w L. z siedzibą w Ś. III Wydział Karny, sygn. akt III W [...] uznał K. G. za winnego popełnienia zarzucanych mu czterech wykroczeń opisanych w punktach I, IV, V i VI, natomiast uniewinnił go co do wykroczeń z pkt II i III. W związku z tym wyrokiem Komendant Wojewódzki prowadził postępowanie dyscyplinarne mając na uwadze, że K. G. popełnił cztery przewinienia dyscyplinarne, wypełniające znamiona określonych wykroczeń i polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta określonej w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 roku, Nr [...], poz. 3). Jako materiał dowodowy organ wziął pod uwagę m.in. protokół przesłuchania K. G., protokół przesłuchania w charakterze świadka G. S., opinię biegłego Laboratorium Kryminalistycznego KWP w L. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. z zakresu badań mechanoskopijnych zabezpieczonego samochodu marki Fiat M. W. o nr rej. [...] oraz materiał z przeprowadzonych czynności wyjaśniających, a więc materiały zgromadzone jeszcze przed wydaniem poprzedniego orzeczenia z dnia [...] marca 2015 r. Organ przytoczył m.in. treść wyjaśnień K. G., który podnosił, że jest szykanowany przez organ z powodu odwołania się od wcześniejszych decyzji o ukaraniu karą dyscyplinarną. Dodał, że czynności podjęte w stosunku do jego osoby zostały wykonane na posesji do niego nienależącej, wskazał, że problemy wyniknęły stąd, że jest jedynie współwłaścicielem pojazdu i wielu spraw nie mógł załatwić samodzielnie ze względów formalnych. Zaznaczył, że przedstawiona sprawa stawia go w negatywnym świetle. Do tej pory nie miał zatargu, czy konfliktu z prawem. Zdawał sobie sprawę ze swojego złego zachowania. Do tej pory nie dopuścił się rzeczy, które wskazywałyby, że wykorzystywał mundur dla załatwienia własnych spraw, czy przysporzenia korzyści. Zdawał sobie również sprawę z ciążących na nim obowiązków. Zauważył, że katalog kar dyscyplinarnych dla policjantów jest stopniowany i zdawał sobie sprawę, że wyczerpał środki, które można w stosunku do niego zastosować. Poprosił o łagodniejszą karę. Dodał, że przez okres służby w Ł. ponosił istotne uszczerbki na zdrowiu wykonując czynności służbowe. Komendant Wojewódzki przywołał również w uzasadnieniu swojego kolejnego orzeczenia zarzuty odwołania K. G. tj. zarzuty: 1. jednostronnej oceny zebranego materiału dowodowego i uwypuklenia okoliczności przemawiających na niekorzyść sierż. K. G. przy jednoczesnym pominięciu faktów świadczących o braku winy obwinionego, polegających w szczególności na: a) nieuwzględnieniu w stopniu wystarczającym okoliczności, że samochód osobowy marki Fiat M. W. o nr rej. [...] stanowił współwłasność J. G. i do chwili jego śmierci był stale przez niego użytkowany, co z kolei rodzi uzasadnione wątpliwości co do faktu, czy obwiniony w chwili zarzucanego mu czynu mógł mieć świadomość, że przedmiotowy pojazd nie został poddany obowiązkowym badaniom technicznym; b) zignorowaniu wyjaśnień obwinionego, że błędne oznakowanie naklejką kontrolną samochodu osobowego o nr rej. [...] wynikało wyłącznie z konieczności wymiany uprzednio uszkodzonej przedniej szyby pojazdu, a brak przy tym dowodów, że obwiniony zaniechał podjęcia czynności zmierzających do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; c) pominięciu, że wyłącznym celem nabycia przez sierż. K. G. samochodu marki Fiat M. W. o nr rej. [...] było pozyskanie niezbędnych części samochodowych, zaś sam pojazd, z uwagi na jego zły stan techniczny nigdy nie był użytkowany przez obwinionego w ruchu drogowym; d) zbagatelizowaniu podnoszonej przez obwinionego okoliczności, że przyczyną niewywiązania się z obowiązku zgłoszenia zakupionego pojazdu marki Fiat M. W. o nr rej. [...] była obawa odmowy podjęcia przez organ administracyjny czynności związanych z procedurą rejestracji pojazdu z uwagi na jego zły stan techniczny, zaś stosownie do zapewnień obwinionego wszelkie formalności związane z dopuszczeniem pojazdu miały zostać spełnione po przeprowadzeniu niezbędnych napraw. 2. naruszenia art. 134 pkt 6 w zw. z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji polegającego na rażącej niewspółmierności kary wydalenia ze służby, gdyż stopień szkodliwości zarzucanych obwinionemu czynów nie był znaczny, zaś wieloletni okres służby, a także fakt posiadania ogólnej pozytywnej opinii służbowej przemawiają za orzeczeniem kary łagodniejszego rodzaju. Komendant Wojewódzki nie uwzględnił zarzutów z pkt 1, odnosząc się do nich obszernie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia z podobną argumentacją, jak w poprzednim orzeczeniu z dnia [...] marca 2015 r., które było przedmiotem kontroli przez tut. Sąd, który oceny tej w tym zakresie nie zakwestionował. Odnosząc się natomiast do odpowiedzialności dyscyplinarnej i wymiaru kary Komendant Wojewódzki powołując treść art. 134 ustawy o Policji wskazał, że w dniu [...] lipca 2013 r. sierż. K. G. zajmujący stanowisko referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Ł. otrzymał ogólnie pozytywną opinię służbową, z tym że w kryterium "dyspozycyjność" został oceniony najniżej tj. na ocenę 1, zaś w kryterium "rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji zawodowych" został oceniony najwyżej, tj. na ocenę 5. Mając na uwadze zalecenia WSA w Lublinie w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia [...] marca 2016 r., III SA/Lu 716/15 co do konieczności uwzględnienia przy wymiarze kary wyroku tut. Sądu z dnia 31 marca 2015 r., III SA/Lu 920/14 uchylającego orzeczenie Inne z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymujące w mocy orzeczenie organu I instancji z [...] czerwca 2014r. orzekające o winie K. G. i wymierzające mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za to, że w okresie od 1 stycznia do [...] marca 2014 r. nie złożył oświadczenia o swoim stanie majątkowym, Komendant Wojewódzki w L. wskazał, że na skutek ponownego rozpatrzenia odwołania po wyroku Sądu, ponownie utrzymał w mocy w dniu [...] września 2015 r. orzeczenie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2014 r., a kolejnym (prawomocnym) wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r., III SA/Lu 1698/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na to orzeczenie. Komendant Wojewódzki za zasadne uznał więc uwzględnienie w obecnym postępowaniu dyscyplinarnym orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności K. G. do służby w Policji. Komendant przytoczył w uzasadnieniu argumentację Sądu zawartą w wyroku z dnia [...] marca 2016 r., że "zachowanie funkcjonariusza było zawinione (...) policjant działał w pełni świadomie i popełnił przewinienie dyscyplinarne zdając sobie sprawę, że postępuje wbrew obowiązującym przepisom prawa. Wynika z tego jednoznacznie, że przewinienie dyscyplinarne popełnił umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Obwiniony jako policjant w służbie stałej znał oczywiście przepisy regulujące obowiązek złożenia w ustawowym terminie oświadczenia o stanie majątkowym, co wynika choćby z tego, że pełnił służbę w Policji od lipca 2008 roku i oświadczenia tego rodzaju składał okresowo w latach poprzednich, cyklicznie każdego roku do 31 marca za poprzedni rok kalendarzowy, począwszy od 2009 r. Organ biorąc pod uwagę wszystkie istotne w tej sprawie okoliczności, stopień zawinienia i pobudki działania strony, zasadnie uznał jego winę i wymierzył skarżącemu najniższą z katalogu kar przewidzianych w ustawie o Policji, albowiem kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną (art. 134c ustawy o Policji). Mając na uwadze powyższe, za uzasadnione uznał Komendant Wojewódzki wymierzenie K. G. obecnie najsurowszej z kar wymienionych w art. 134 ustawy o Policji tj. wydalenia ze służby. Motywując karę organ stwierdził, że brak jest okoliczności łagodzących przemawiających na korzyść obwinionego i mogących mieć wpływ na złagodzenie wymiaru kary. Bezsporne jest, że obwiniony popełnił cztery przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, wypełniające jednocześnie znamiona wykroczeń. Zachowanie obwinionego wskazuje, iż miał on zamiar popełnienia tych przewinień, bowiem znając przepisy prawa świadomie je ignorował. Świadczy o tym to, że K. G. jako członek umundurowanej i uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego w ramach wykonywania codziennych czynności służbowych miał bowiem za zadanie ujawnianie i represjonowanie wykroczeń, których jednocześnie sam się dopuszczał. Lekceważąco podchodząc do obowiązujących przepisów prawa użytkował samochód będąc jego współwłaścicielem nie posiadając aktualnych badań technicznych dopuszczających pojazd do ruchu, czy też nalepki identyfikacyjnej na przedniej szybie pojazdu. Jednocześnie wskazuje to na fakt. że obwiniony musiał co najmniej przewidzieć możliwość popełnienia czterech przewinień dyscyplinarnych polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej i na to się godził, a więc działał umyślnie. Swoim postępowaniem wykazał się daleko idącą ignorancją dla służby, a jego dotychczasowe zachowanie nie daje gwarancji okazywania przykładu praworządności. Negatywne zachowanie sierż. K. G. postawiło P. w złym świetle, mimo, iż jako policjant powinien on podejmować działania służące budowaniu zaufania do tej formacji. Postawa obwinionego, jako osoby zaufania publicznego jest nieetyczna, niedopuszczalna i wpływa negatywnie na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Niewłaściwe zachowanie sierżanta K. G. naruszyło więc także dobre imię formacji, w której on służy. Zgodnie z treścią art. 134h ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dobrego imienia Policji jest jedną z okoliczności mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary dyscyplinarnej. S. K. G. w sposób rażąco lekceważący podszedł do obowiązku przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta. Jako policjant był świadomy, że nie powinien zachowywać się w negatywny sposób. Popełnienie zarzucanych przewinień dyscyplinarnych spowodowało również utratę zaufania do sierż. K. G. ze strony przełożonych, a zatem nie może on nadal pełnić służby w Policji. Za okoliczność wpływającą na wymiar kary organ uznał również to, że K. G. nie uznawał swojego zachowania jako negatywnego, podważając konieczność własnego etycznego zachowania i sens istnienia zasad etyki zawodowej policjanta. Postawa obwinionego świadczy o tym, że obwiniony nie powinien być policjantem. Nie poczuwa się bowiem do żadnych obowiązków wobec społeczeństwa, wynikających z pełnienia zawodu tak ważnego dla porządku prawnego, ani do konieczności przestrzegania porządku prawnego. P. swoją postawą i swoim zachowaniem, także poza służbą powinien dawać przykład wszystkim innym obywatelom. Organ podkreślił, że K. G. decydując się na dobrowolne wstąpienie do Policji, musiał mieć świadomość, że ze służbą w niej związane są nie tylko specjalne uprawnienia, ale i pewne ograniczenia, także w zakresie swobód obywatelskich, co łączy się z dyspozycyjnością i zależnością od władzy służbowej, nielimitowanym czasem i trudnymi warunkami służby, obowiązkiem godnego zachowania się w służbie i poza nią, troską o prawidłową realizację zadań w imieniu Państwa oraz dbałością o kształtowanie autorytetu organów formacji Policji i zaufania do jej funkcjonariuszy. Powyższe zasady wynikają z ustawy o Policji i sierż. K. G. w momencie składania roty ślubowania zobowiązał się do ich przestrzegania. Natomiast czyny, których dopuścił się obwiniony zasługują na potępienie i dyskwalifikują go jako policjanta. Takie zdarzenia niewątpliwie godzą w dobre imię Policji oraz nie sprzyjają kształtowaniu autorytetu i należytego wizerunku tej formacji. Nie ma przy tym istotnego znaczenia fakt, że zdarzenia, które skutkowały pociągnięciem go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, miały miejsce w czasie wolnym od służby. Funkcjonariusz Policji powinien zachowywać się godnie, nie tylko w czasie wykonywania czynności służbowych, ale także w życiu prywatnym. Jest to jeden z jego podstawowych obowiązków. Zatem także w okresie urlopu lub w innym czasie poza służbą policjant musi bezwzględnie unikać takich zachowań, które mogą pozbawiać macierzystą formację wiarygodności w opinii publicznej. Na wymiar kary niewątpliwie ma wpływ bardzo długi okres i częstotliwość popełniania przewinień dyscyplinarnych. Zachowanie obwinionego w sposób oczywisty przeczy zapisom art. 1 ustawy o Policji, że służba w Policji, jest służbą dla społeczeństwa i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Postawa obwinionego jaskrawo odbiega od sformułowanych obowiązków Policji, jako specyficznej formacji. Tym samym takie postępowanie, taki stosunek do obowiązujących przepisów prawa jednoznacznie dyskwalifikuje sierż. K. G., jako funkcjonariusza Policji. Analizując materiał dowodowy trudno dać wiarę zapewnieniom obwinionego, co do dalszej jego przydatności do służby w Policji. Brak jest bowiem jakiejkolwiek pozytywnej prognozy odnośnie jego dotychczasowej postawy i przestrzegania przepisów prawa. S. K. G. zachował się karygodnie, a z akt postępowania dyscyplinarnego nie wynika żadne obiektywne usprawiedliwienie postępowania jakiego się dopuścił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. G. wniósł o uchylenie orzeczenia Inne, zarzucając: 1) naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji poprzez jednostronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ukierunkowaną na nałożenie nadmiernej dolegliwości w stosunku do skarżącego i pominięcie, że postępowanie w sprawie o wykroczenia, których to dopuścić miał się skarżący do chwili obecnej nie zostało prawomocnie ukończone, a więc brak podstaw do stwierdzenia winy K. G.; 2) naruszenie art. 135j ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 134 pkt 6 w zw. z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji poprzez nienależyte uzasadnienie wymierzenia najsurowszej kary dyscyplinarnej i nierozważenie kary łagodniejszej; 3) naruszenie art. 135m ust. 6 ustawy o Policji poprzez niezasadne odstąpienie od obowiązku zawiadomienia zarówno skarżącego i jego obrońcy o możliwości wzięcia udziału w czynnościach komisji powołanej do zbadania odwołania. Skarżący podkreślił, że wydalenie ze służby w sytuacji, gdy nie zostało zakończone prawomocnie postępowanie karne w przedmiocie zarzucanych mu wykroczeń drogowych było co najmniej przedwczesne. Ponadto w zaskarżonym orzeczeniu organ nie odniósł się do tego, że wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r. Sąd Rejonowy L. - [...] w L. z siedzibą w Ś. uniewinnił skarżącego od dwóch zarzucanych mu wykroczeń. Konstrukcja kwalifikacji prawnej przewinień dyscyplinarnych zarzucanych skarżącemu opiera się na założeniu, iż przewinienia te są jednocześnie wykroczeniami. W sytuacji więc, gdy w toku postępowania w sprawie o wykroczenie okaże się, iż jego zachowanie w istocie nie wypełniało znamion czynu zabronionego brak będzie również podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia zasad etyki zawodowej. Skarżący zarzucił, że organ w sposób niewystarczający uzasadnił wymiar kary, w szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, że zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne miały charakter rażący, a w konsekwencji uniemożliwiały dalsze jego pozostawanie w służbie. Wynik postępowania dyscyplinarnego nie wskazuje bowiem, iż zachowanie skarżącego w jakikolwiek sposób mogło zagrażać bezpieczeństwu innych funkcjonariuszy lub wpływać na powierzone mu zadania służbowe. Kara wydalenia ze służby nie jest adekwatna do rodzaju przewinień, stopnia zawinienia i szkodliwości czynu. Skarżący podniósł również, że okoliczność uprzedniego ukarania go karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku nie obligowała organów postępowania dyscyplinarnego do zastosowania obecnie najsurowszej z kar, organ mógł więc zastosować karę łagodniejszą, która odniosłaby względem skarżącego cele zarówno wychowawcze, jak i zapobiegawcze. Skarżący zarzucił także, że nie umożliwiono mu udziału w postępowaniu przed komisją powołaną dnia [...] czerwca 2016 r. do zbadania zaskarżonego orzeczenia organu I instancji nr [...], pomimo że skarżący w piśmie skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji zgłosił taką wolę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W toku postępowania przed Sądem skarżący złożył odpis wyroku Sądu Okręgowego w L. V Wydział Karny – Odwoławczy z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt V Ka [...] uchylający wyrok Sądu Rejonowego L. – [...] z siedzibą w L. z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt III W [...] i umarzający postępowanie o czyny przypisane obwinionemu K. G. w pkt I. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 107 § 3 i 136 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na zastosowanie przepisów prawa materialnego tj. art. 134c i art. 134h ustawy o Policji dotyczących zasad wymiaru kar dyscyplinarnych. Organ w konsekwencji nie wykonał zaleceń tut. Sądu zawartych w wydanym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 716/15, którym był związany na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd ten uznając za bezsporne popełnienie przez skarżącego z winy umyślnej pięciu przewinień dyscyplinarnych wypełniających zarazem znamiona określonych wykroczeń drogowych, stwierdził, że wymierzenie najsurowszej kary wydalenia ze służby powinno być wyczerpująco uzasadnione, organ powinien również mieć na uwadze, że nie jest możliwe wydalenie ze służby tylko z tego powodu, że wcześniej zostało wydane orzeczenie o ukaraniu skarżącego karą ostrzeżenia o nieprzydatności do służby w Policji, a orzeczenie to zostało uchylone przez sąd administracyjny. Stanowi to naruszenie art. 134 c ustawy, a w konsekwencji art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, bowiem wadliwie uwzględniono okoliczność przemawiającą na niekorzyść obwinionego Sąd stwierdził ponadto naruszenie przez organ dyrektyw wymiaru kary dyscyplinarnej (art. 134h ustawy o Policji), choć ustalił, że brak jest okoliczności wpływających na złagodzenie wymiary kary. Wadliwości te nie zostały przez organ usunięte. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, zasadniczym powodem wymierzenia skarżącemu kary wydalenia ze służby był jego stosunek do popełnionych przewinień, który można najogólniej określić, jako brak skruchy i brak poczucia obowiązku zachowania powagi służby, pomimo ukarania go karą ostrzeżenia o nieprzydatności do pełnienia służby, która – co jest obecnie bezsporne – została utrzymana prawomocnym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2016r., III SA/Lu 1698/15. Argumentacja organu nie uzasadnia w sposób przekonywujący wymierzenia kary wydalenia ze służby. Katalog kar dyscyplinarnych został wymieniony w art. 134 ustawy o Policji, są to: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Gradacja kar określonych w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwemu organowi. Jednakże ustawowa uznaniowość nie może oznaczać dowolności w podejmowaniu decyzji. Uzasadniając nałożoną karę nie wystarczy jedynie wskazać na stawiane zarzuty (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2007 r., II SA/Wa 2354/06). Kontrola uznaniowości w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej, przewidzianej w art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), sprowadza się z kolei do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r., II SA/Wa 1344/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2007 r., II SA/Wa 1474/07). Organ podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych w art. 134 ustawy o Policji kar dyscyplinarnych, powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby, spowodowanego naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Wr 287/10, LEX nr 759127). Z kolei zgodnie z art. 134c ustawy o Policji - kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Karę tę - z uwagi na jej ostrzegawczy charakter - uznaje się w doktrynie za formę środka probacyjnego związanego z poddaniem ukaranego funkcjonariusza próbie - zostaje on w jej ramach ostrzeżony, że w razie braku zmiany dotychczasowego postępowania i dopuszczenia się kolejnego przewinienia dyscyplinarnego wymierzona zostanie mu kara bardziej dolegliwa (P. Jóźwiak, Instytucja ułaskawienia - refleksje na płaszczyźnie odpowiedzialności dyscyplinarnej w służbach mundurowych (w:) Węzłowe problemy prawa dyscyplinarnego w służbach mundurowych. II Seminarium z cyklu "Odpowiedzialność dyscyplinarna w służbach mundurowych", red. P. Jóźwiak, K. Opaliński, P. 2012, s. 31). Kara ostrzeżenia powinna uświadomić policjantowi, że ma ostatnią szansę na zrehabilitowanie się, w przeciwnym razie bowiem może zostać pozbawiony części dotychczasowych przywilejów (W. Kotowski, Komentarz do art. 134 h ustawy o Policji, Lex 2012). Z powyższego wynika, że kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku nie pociąga za sobą konieczności wydalenia policjanta ze służby, skoro przepis ten wprost przewiduje, ze ostrzeżenie ma ten skutek, że policjant może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Surowsze kary to - zgodnie z art. 134c - poza wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe, także obniżenie stopnia, a dopiero następnie wydalenie ze służby. Oznacza to, że organ decydując, którą z tych kar zastosować, kieruje się ogólnymi zasadami wymiaru kar dyscyplinarnych, wyrażonymi w art. 134h. Zgodnie z tym przepisem - wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W świetle tego przepisu - na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji (ust. 2). 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Z kolei na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego (ust.3). Organ orzekający bierze pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć. Ważną okolicznością, której nie wolno pominąć przy wyborze kary, jest sposób życia policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu. Należy jednak podkreślić, że samo nieokazanie skruchy i niewykazanie chęci naprawienia błędu, będące konsekwencją nieprzyznania się do winy, bez domieszki cynizmu i pogardy dla prawa, nie leży po stronie okoliczności obciążających, mieści się bowiem w granicach prawa do obrony. (W. Kotowski, Komentarz do art. 134 h ustawy o Policji, Lex 2012) W niniejszej sprawie nie występują okoliczności łagodzące, na co wskazał już tut. Sąd w wydanym w sprawie wyroku z dnia 3 marca 2016 r., III SA/Lu 716/15. Sąd nie potwierdził jednak, by zachodziły okoliczności uzasadniające zaostrzenie kary w rozumieniu powołanego przepisu art. 134h ust.2 ustawy. Organ stwierdza, że zachowanie skarżącego zasługuje na potępienie, gdyż podważył on zaufanie do Policji i jest to podstawowy argument przemawiający za wydaleniem skarżącego ze służby. Tak surowa ocena, w świetle zgromadzonych dowodów i uzasadnienia organu, jest nieusprawiedliwiona. Niewątpliwie do okoliczności zaostrzających odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza Policji zalicza się skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji, i prowadzące do utraty zaufania ze strony obywateli, a więc przewinienia wymierzone w zadania Policji (przede wszystkim wskazane w art. 1 ust. 2 u.p.), co świadczy o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Przewinienia popełnione przez skarżącego, w ocenie Sądu, nie mają jednak takiego charakteru. Te przewinienia to brak wymaganych badań technicznych samochodów, niezgłoszenie zakupu samochodu właściwemu staroście oraz brak właściwej naklejki identyfikacyjnej na szybie samochodu. Wszystkie one dotyczyły tych samych przedmiotów (samochodów), skumulowane były w czasie i związane były z biernością skarżącego, a nie z jego bezpośrednim narażeniem innych osób bądź mienia. Zachowania te nie wprowadzały zagrożenia, a ich skutki nie mogły być ani widoczne (poza niewłaściwą naklejką) ani odczuwane przez obywateli. Już tylko z uwagi na charakter popełnionych przewinień nie można więc mówić – jak przyjmuje organ, o rażącym naruszaniu przez skarżącego dobrego imienia Policji, prowadzącym do utraty zaufania ze strony obywateli. Jakkolwiek zachowanie skarżącego było naganne, gdyż jako funkcjonariusz zatrudniony w patrolu interwencyjnym powinien wiedzieć o obowiązkach związanych z posiadaniem i użytkowaniem samochodu, to jednak w świetle okoliczności sprawy wymierzona skarżącemu przez organ kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest nieusprawiedliwiona. Nie można również pominąć, że czyny te skarżący popełnił przed prawomocnym wymierzeniem mu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku. Z istoty tej kary wynika, że - jak wyżej wskazano - ma ona charakter prewencyjny, zapobiegawczy. Skoro jednak w okresie popełniania przedmiotowych przewinień drogowych skarżącemu takiej kary prawomocnie jeszcze nie wymierzono (postępowanie zakończyło się dopiero wyrokiem tut. Sądu z dnia 31 marca 2016 r., III SA/Lu 1698), to nie można zarzucić skarżącemu, że zlekceważył ostrzeżenie dopuszczając się kolejnych przewinień. Brak jest więc podstaw do zarzuceniu skarżącemu nacechowanej uporczywością, nagannej postawy. Nie uzasadnia również wydalenia za służby wskazywana przez organ "częstotliwość popełniania przewinień". Jak wyżej wskazano, skarżący dopuścił się przewinień jednego rodzaju – drogowych, polegających na niedopełnieniu obowiązków związanych z utrzymaniem i użytkowaniem tych samych pojazdów. Przewinienia te zostały "popełnione" niemal w tym samym okresie ("razem"), a przez organ zostały stwierdzone podczas jednej kontroli w dniu [...] września 2014 r. - trudno więc w ogóle mówić o "częstotliwości" popełniania przez skarżącego przewinień. Organ nie wskazał poza tym żadnych innych nagannych zachowań skarżącego, w szczególności po dniu [...] września 2014 r. i widocznych dla obywateli, co świadczyłoby o jego nagannej postawie podważającej zaufanie do Policji. Wymierzenie skarżącemu najsurowszej z kar dyscyplinarnych tj. wydalenia ze służby, jest w świetle zgromadzonych materiałów dowodowych i uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nieusprawiedliwione. Brak jest dostatecznych argumentów świadczących o tym, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie Policji jest nie do pogodzenia z godnością tego urzędu, zwłaszcza, że organ sam stwierdził, że skarżący ma ogólnie pozytywną opinię, a w zakresie samodoskonalenia się nawet bardzo dobrą. Organ okoliczność tę (dotychczasowy przebieg służby) także powinien uwzględnić przy wymiarze kary, co wynika wprost z art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji. O wadliwości zaskarżonego orzeczenia świadczy również to, że organ argumentuje obecnie wydalenie skarżącego ze służby w taki sam sposób, jak w poprzednim orzeczeniu, uchylonym przez tut. Sąd wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r., II SA/Lu 716/15, pomimo że rozpatrując sprawę ponownie organ dysponował już wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w L. z siedzibą w Ś. III Wydział Karny z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III W 878/15 uniewinniającym skarżącego od jednego z pięciu zarzucanych mu czynów. Pomimo więc, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego i skarżącemu obecnie zarzucano już nie pięć, ale cztery przewinienia, organ ponownie wymierzył mu taką samą najsurowszą karę dyscyplinarną, nie podnosząc przy tym żadnych dodatkowych argumentów pozwalających na zaostrzenie wymiaru kary. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a, b, c" P.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie; o kosztach Sąd orzekła na podstawie art. 200 cyt. ustawy. Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni powyższe rozważania. Organ będzie miał również na uwadze wyrok Sądu Okręgowego V Wydział Karny – Odwoławczy z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt V Ka [...] uchylający wyrok Sądu Rejonowego L. – [...] z siedzibą w L. z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt III W [...] i umarzający postępowanie o czyny przypisane obwinionemu K. G.. Wyrok ten stanowi bowiem nowy dowód, który może być podstawą do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a zatem organ rozpatrując sprawę ponownie powinien się do niego odnieść.