II SAB/Lu 45/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. Dz. na bezczynnosć Dyrektora Szkoły Podstawowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Szkoły Podstawowej do podjęcia czynności lub wydania aktu administracyjnego w zakresie załatwienia wniosku Z. Dz. z dnia [...] r.; II. orzeka, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej na rzecz Z. Dz. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] marca 2012 r. Z. D. wniósł do Dyrektora Szkoły Podstawowej, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), opatrzony datą [...] marca 2012 r. wniosek o udostępnienie następujących informacji: 1) wniosku Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z dnia [...] czerwca 2008 r. skierowanego do Wójta Gminy; 2) protokołu Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z miesiąca maj-czerwiec 2008 r., na którym podjęto decyzję o powyższym wniosku z dnia 5 czerwca 2008 r. Z. D. wniósł o udostępnienie wskazanych informacji w formie uwierzytelnionych kserokopii. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Szkoły Podstawowej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformował, że: 1. w czasie pełnienia przez Z. D. funkcji Dyrektora Szkoły Podstawowej, tj. od [...] września 2006 r. do [...] sierpnia 2010 r., pismo Rady Pedagogicznej z dnia [...] września 2008 r. nie zostało zewidencjonowane w dokumentacji szkoły, a zatem szkoła nie jest dysponentem tego pisma, którym dysponuje Oddział Zamiejscowy w Z. Kuratorium Oświaty w L. oraz Wójt Gminy; 2. o wydanie uwierzytelnionych kopii protokołów zebrań Rady Pedagogicznej Z. D. występował już we wniosku z dnia [...] marca 2011 r., na który otrzymał odpowiedź odmowną. Zgodnie z § 20 ust. 3 Regulaminu Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej księgę protokołów należy udostępniać na terenie szkoły jej nauczycielom, upoważnionym osobom zatrudnionym w organach prowadzących szkoły lub sprawujących nadzór pedagogiczny. W dniu [...] kwietnia 2012 r. Z. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Podnosząc zarzut naruszenia przez Dyrektora Szkoły Podstawowej art. 14 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, skarżący wniósł o zobowiązanie Dyrektora Szkoły Podstawowej do udzielenia żądanych informacji publicznych w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że skierowane do Wójta Gminy pismo Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z dnia [...] czerwca 2008 r. dotyczyło odwołania Z. D. ze stanowiska dyrektora tej Szkoły. Skarżący przyznał, że pismo to nie zostało zaewidencjonowane jako osobny dokument, podniósł jednakże, iż wniosek z dnia [...] czerwca 2008 r. został wytworzony w Szkole Podstawowej . Stosownie do treści § 20 pkt 1 Regulaminu pracy Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z zebrania rady sporządza się protokół i w terminie 7 dni od daty zebrania wpisuje się go do księgi protokołów rady. Tak więc wniosek z dnia [...] czerwca 2008 r. winien być zaprotokołowany w księdze protokołów Szkoły Podstawowej. Skarżący zarzucił również, że odpowiedź udzielona w związku z żądaniem zawartym w punkcie 2 wniosku jest niezgodna z treścią tego żądania, dotyczącego protokołu zebrania Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej, na którym podjęto decyzję o wniosku z dnia [...] czerwca 2008 r., a nie, jak stwierdzono w odpowiedzi na wniosek – żądania wydania kserokopii wielu protokołów. W ocenie skarżącego nieuprawnione jest łączenie jego wniosku przesłanego do Dyrektora Szkoły Podstawowej w dniu [...] marca 2012 r., sformułowanego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z wcześniejszym pismem Z. D. z dnia[...] marca 2011 r. Przy tym w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. skarżący wnosił o wydanie kserokopii innych protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej, oznaczonych numerami: 42/2009, 1/2010, 2/2010, 3/2010, 4/2010 i 5/2010. Skarżący podniósł jednocześnie, że jeżeli odpowiedź zawartą w punkcie 2 pisma Dyrektora Szkoły z dnia [...] kwietnia 2012 r. należy rozumieć jako odmowę udostępnienia żądanego protokołu, to odmowa ta nastąpiła z naruszeniem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż Dyrektor Szkoły Podstawowej nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji, do czego zobowiązuje go przywołany przepis. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szkoły Podstawowej wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o nieuwzględnienie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że żądany wniosek z dnia [...] czerwca 2008 r. nie został umieszczony ani w księdze protokołów, ani w innej dokumentacji szkoły, a jedynymi jego posiadaczami i dysponentami są Oddział Zamiejscowy Kuratorium Oświaty oraz Wójt Gminy, o czym skarżący ma wiedzę od maja 2008 r. Wniosek Rady Pedagogicznej powstał poza radą, nie był formułowany na zebraniu i nie jest umieszczony w protokole z maja-czerwca 2008 r. Dyrektor Szkoły podkreślił, że Z. D. już w dniu [...] marca 2011 r. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie protokołów Rady Pedagogicznej. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. skarżący został poinformowany o odmownym stanowisku, odwołującym się do § 20 pkt 3 Regulaminu Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej, przewidującego, że księgę protokołów można udostępniać jedynie na terenie szkoły jej nauczycielom, upoważnionym osobom zatrudnionym w organie prowadzącym szkołę lub prowadzącym nadzór pedagogiczny. Ponadto podniesiono, że ustawa z dnia [...] września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256 poz. 2572 ze zm.) zobowiązuje członków rady pedagogicznej do nieujawniania spraw poruszanych na posiedzeniach rad pedagogicznych, z uwagi na możliwość naruszenia dóbr osobistych uczniów lub ich rodziców, nauczycieli lub innych pracowników szkoły. Jedynie w przypadku zrezygnowania przez te grupy osób z przysługującego im prawa do prywatności rada pedagogiczna mogłaby udostępnić protokoły. Żadna z tych grup osób nie zrezygnowała z przysługującego im prawa do prywatności i w tej sytuacji nie można udostępnić protokołów, o czym stanowi przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor Szkoły Podstawowej przyznał, że w związku z wnioskiem skarżącego nie wydano decyzji administracyjnej, a to z uwagi na przekonanie, iż przypomnienie skarżącemu o treści Regulaminu Rady Pedagogicznej jest wystarczające dla wyjaśnienia sprawy. Ponadto skarżący jako dyrektor szkoły ma wiedzę, że żądany wniosek nie został zewidencjonowany w dokumentacji szkolnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Sądy rozpoznają więc skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wydaniu: decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także w wydaniu innego niż określony w pkt 1-3 aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi, że nie rozpatrzył on wniosku o udostępnienie informacji publicznej obejmującej wniosek Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z dnia [...] czerwca 2008 r. skierowany do Wójta Gminy oraz protokół Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej, na którym podjęto decyzję o powyższym wniosku. Oceniając w pierwszej kolejności zagadnienie dopuszczalności skargi Sąd uznał, że wbrew sformułowanemu na pierwszym miejscu odpowiedzi na skargę wnioskowi o jej odrzucenie, nie zaistniały przeszkody do merytorycznego rozpoznania skargi. Zarzut wniesienia skargi z przekroczeniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. jest chybiony. Trzeba bowiem podkreślić, że ustalone w art. 53 p.p.s.a. terminy do wniesienia skargi nie mają zastosowania do skargi na bezczynność organu (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r. I OSK 857/11, LEX nr 1081061, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 685/10, LEX nr 617490). Wskazać również należy na ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, wedle którego wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, LEX nr 1028759, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, LEX nr 1082797, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Op 20/10, LEX nr 756134). W konsekwencji zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek organu o odrzucenie skargi nie znajdował podstaw. Ponadto słusznie zwrócił uwagę skarżący, iż wcześniejszy wniosek Z. D. z dnia [...] marca 2011 r. dotyczył innych protokołów posiedzeń Rady Pedagogicznej, niż protokół objęty wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r., nadanym do Dyrektora Szkoły Podstawowej w dniu [...] marca 2012 r. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Istotną kwestią z punktu widzenia oceny bezczynności organu jest istnienie podstawy prawnej do podjęcia przez organ określonego działania wobec przedstawionego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w określonej formie i czy nastąpiła bezczynność organu. W rozpoznawanej sprawie skarga Z. D. dotyczyła wywodzonej przez skarżącego bezczynności w zakresie rozpatrzenia przez Dyrektora Szkoły Podstawowej wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej określony jest w art. 4. Zgodnie ust. 1 tego artykułu obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności: organy władzy publicznej (ust. 1 pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (ust. 1 pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (ust. 1 pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (ust. 1 pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1 pkt 5). Przyjąć zatem należy, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne lub gospodarujący majątkiem publicznym ma obowiązek udostępniania informacji publicznej. Jednocześnie, jak wynika z przepisu art. 4 ust. 3 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1, a także ust. 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. W świetle przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) nie budzi wątpliwości, że szkoła podstawowa wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, a także dysponuje majątkiem publicznym. To zaś oznacza, że dyrektor szkoły podstawowej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – Dyrektor Szkoły Podstawowej – jako organ ją reprezentujący, jest w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotem zobowiązanym w sprawach o udzielenie informacji publicznej do jej udostępnienia (por. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK1469/10, LEX nr 745034). Aby stwierdzić, że Dyrektor Szkoły Podstawowej jako podmiot zobowiązany w sprawie udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności niezbędne jest jednocześnie dokonanie oceny co do tego czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. Pojęcie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie zdefiniowane zostało w jej art. 1 ust. 1, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tego przepisu jest art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie przykładowego katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Zaakcentować należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź dotyczących go w jakikolwiek sposób. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062,oraz z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, LEX nr 1082797). O zakwalifikowaniu zatem określonej informacji jako publicznej decyduje treść i charakter żądanej informacji. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej w postaci wniosku Rady Pedagogicznej Szkoły Podstawowej z dnia [...] czerwca 2008 r., skierowanego do Wójta Gminy, a dotyczącego odwołania Z D ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej oraz protokołu posiedzenia Rady Pedagogicznej tej Szkoły, na którym podjęto decyzję o powyższym wniosku. W świetle zaś tego, co powiedziano wyżej oraz mając na względzie, że szkoła jest jednostką organizacyjną realizującą zadania publiczne, a dyrektor szkoły oraz rada pedagogiczna są organami tej jednostki wykonującymi zadania przewidziane w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, w szczególności w jej art. 39 oraz art. 40, uznać należało, że informacje żądane we wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2012 r. stanowiły, jako informacje o sprawach publicznych, informację publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji do rozstrzygnięcia o wniosku Z. D. z dnia [...] marca 2012 r. znajdował zastosowanie przepis art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowiący, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i w art. 15 ust. 2 ustawy. Ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek i dlatego jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno – technicznej. Dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przewidziano natomiast formę decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Na gruncie wskazanych regulacji o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (przy uwzględnieniu wymienionych wyżej wyjątków) odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno - technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Wymaga przy tym podkreślenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej rozpoznając wniosek złożony w tym przedmiocie ma obowiązek podjęcia działania w postaci udzielenia informacji bądź wydania decyzji odmownej w stosunku do informacji podlegających udostępnieniu w trybie ustawy, a więc informacji mających charakter informacji publicznej. Wydanie decyzji odmownej następuje w sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na ograniczenia prawa dostępu do żądanych informacji publicznych przewidziane w art. 5 ustawy, obejmującym ograniczenie tego prawa w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, z przewidzianymi jednakże wyjątkami. Rozpoznając wniosek organ winien zatem ustalić czy nie zachodzą okoliczności ograniczające dostępność do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 - 2 ustawy i wydać decyzję odmowną w razie ich zaistnienia, bądź udzielić informacji publicznej w braku ograniczenia do niej dostępu. W sytuacji natomiast, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji odmownej. W takim przypadku organ powiadamia jedynie wnioskodawcę o tym fakcie. Nie stanowi również odmowy udzielenia informacji publicznej wskazanie, iż podmiot, do którego skierowano żądanie, informacji tej nie posiada (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2012 r., II SAB/Kr 36/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 marca 2010 r. w sprawach: II SA/Ol 12/10, II SA/Ol 13/10 i II SA/Ol 16/10 oraz z dnia 8 czerwca 2010 r. w sprawie II SAB/Ol 25/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 listopada 2008 r., SAB/Ke 42/08). Ponadto wskazać trzeba na treść art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Mając na względzie treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że skoro, jak wskazano wcześniej, wniosek Z. D. z dnia [...] marca 2012 r. dotyczył udostępnienia informacji publicznej, organ zobowiązany był do rozpoznania go z uwzględnieniem przepisów ustawy. Natomiast Dyrektor Szkoły Podstawowej w związku z przedmiotowym wnioskiem wprawdzie przesłał do skarżącego pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r., jednakże nie można uznać, by wymienione pismo stanowiło rozpoznanie wniosku skarżącego, co dopiero wyłączałoby stan bezczynności. Bezczynność występuje bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Odnośnie żądanego przez skarżącego w formie uwierzytelnionej kserokopii wniosku Rady Pedagogicznej, z odpowiedzi udzielonej Z. i D. przez Dyrektora Szkoły nie wynikało czy wniosek ten nie jest w posiadaniu organu w jakiejkolwiek formie. Zarazem pismo organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. w punkcie 1 nie odpowiada przytoczonej wyżej treści art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie udostępnił też skarżącemu informacji publicznej wskazanej w punkcie 2 jego wniosku z dnia [...] marca 2012 r., a odmowa jej udostępnienia nie nastąpiła w przewidzianej przepisem art. 16 ust. 1 ustawy formie decyzji. Powołane w odpowiedzi na skargę okoliczności, którymi kierował się Dyrektor Szkoły Podstawowej pozostają zaś bez wpływu dla oceny bezczynności organu. Zatem, w świetle regulacji przewidzianych przepisami ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, organ nie rozpoznał wniosku strony z dnia [...] marca 2012 r. w przewidzianym ustawą terminie. Miałoby to bowiem miejsce, gdyby organ udzielił żądanych informacji albo w sposób wyraźny odmówił ich udzielenia, przy uwzględnieniu form przewidzianych w ustawie. Powyższe uzasadniało uznanie, że Dyrektor Szkoły Podstawowej pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Z. D. z dnia [...] marca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Sąd nie stwierdził jednak, aby bezczynność organu wiązała się z rażącym naruszeniem prawa. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w punktach I i II sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania z punktu III uzasadnia przepis art. 200 p.p.s.a.