II SAB/Lu 67/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2011 r. w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 15 lutego 2011 r. dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie usług opiekuńczych – w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. T. W. jednym pismem datowanym na dzień 21 października 2011 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz wezwanie kierowane do tego Kolegium o usunięcia naruszenia prawa w sprawie, w której miała miejsce – zdaniem skarżącej bezczynność. W skardze wniosła on o przyznanie prawa pomocy. Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi natomiast inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841). W przedmiotowej sprawie strona skarżącą wniosła skargę bez uprzedniego skorzystania z przysługującego jej prawa wniesienia o usunięcie naruszenia prawa. W świetle cytowanego powyżej art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Tym samym do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860). Skoro bowiem bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, jak wykazują to powyższe rozważania, skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może zostać uwzględniona jako oczywiście bezzasadna to tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.