II SAB/Lu 80/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca) Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [...] Spółkę Akcyjną z siedzibą w L. do załatwienia wniosku P. K. z dnia [...] r. (data nadania) o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na rzecz P. K. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] czerwca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga P. K. – reprezentowanego przez radcę prawnego T. K. – na bezczynność P. S.A. z siedzibą w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. (data nadania listem poleconym) skarżący zwrócił się do [...] S.A. w L. o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji stanowiących podstawę lokalizacji, budowy lub przebudowy urządzeń elektroenergetycznych na działce o numerze ewid. [...] położonej w miejscowości S. (Gmina B.), dla której to działki Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...], ewentualnie o oznaczenie organu wydającego powyższe decyzje, ich znak oraz datę. Do dnia złożenia skargi Spółka P. nie udostępniła jednak żądanych informacji, jak również nie wydała decyzji o odmowie ich udostępnienia, czym – zdaniem autora skargi – naruszyła 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm., dalej jako "u.d.i.p."). W ocenie strony skarżącej Spółka [...] S.A jest zobowiązana do stosowania przepisów u.d.i.p., bowiem w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, są natomiast "zadaniami publicznymi" (pogląd ten – jak wskazał autor skargi – znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, w tym w wyroku z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 830/13 oraz z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt I OSK 816/13). Z kolei żądane przez skarżącego informacje w postaci decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na wskazanej działce są – zdaniem autora skargi – informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p. Treść przedmiotowego wniosku wskazuje bowiem, że dotyczy on udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej (spraw administracyjnych), prowadzonej przez właściwy organ administracyjny. Żądana informacja dotyczy więc "sprawy publicznej", co nakłada obowiązek jej udzielenia. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności wniesionej skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżenie do sądu administracyjnego bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Wniesienie skargi na bezczynność nie jest ponadto ograniczone jakimkolwiek terminem. W oparciu o powyższe argumenty strona skarżąca wniosła o zobowiązanie [...] S.A. w L. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt temu podmiotowi, a ponadto o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę [...] S.A. wniosła natomiast o jej oddalenie. Spółka stwierdziła, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej, datowany na [...] maja 2014 r., na który powołuje się skarżący, nigdy nie wpłynął do jej siedziby. [...] S.A. nie miała więc możliwości ustosunkowania się do tego wniosku i tym samym brak jest podstaw do stawiania jej zarzutu bezczynności w niniejszej sprawie. W dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu pismo procesowe, w którym odniósł się do twierdzenia zawartego w odpowiedzi na skargę, uznając je za bezpodstawne. Wskazał, że przesyłka polecona zawierająca przedmiotowy wniosek z dnia [...] maja 2014 r. (data nadania: [...] maja 2014 r.) została doręczona spółce P. w dniu [...] maja 2014 r. Dla potwierdzenie tej okoliczności do pisma załączył wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej przedstawiający monitoring owej przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej w zakresie, w jakim wskazuje ona, iż dla dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545). Powyższy pogląd determinuje uznanie, iż skarga P. K. – pomimo, iż nie została poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia – jest dopuszczalna. Oceniając natomiast skargę merytorycznie Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zasadna. [...] S.A. w L. pozostaje bowiem w bezczynności w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. (data nadania: [...] maja 2015 r.) o udostępnienie informacji publicznej. Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ (lub - jak na gruncie u.d.i.p. - inny podmiot wykonujący zadania publiczne) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109; a także wyroki NSA: z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99 oraz z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany był zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznych na mocy u.d.i.p., daje możliwość dokonania oceny, czy podmiotowi temu można skutecznie zarzucić bezczynność w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). Na tle powyższego przepisu w orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznych są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, Lex nr 505424). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 851/10, Lex nr 737513), iż zakres terminu "zadania publiczne" jest szerszy od zakresu terminu "zadania władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyraźne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne", użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Zdaniem Sądu, wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. (sygn. akt P 24/05 – OTK-A 2006/7/87) stwierdził, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia zarówno poszczególnych jednostek, jak i całego społeczeństwa, w tym także z perspektywy suwerenności i niepodległości państwa. Zatem obowiązkiem władzy publicznej jest dbanie o bezpieczeństwo energetyczne kraju. Obowiązek ten realizowany jest przez organy administracji publicznej jak i przez inne podmioty. Do tych ostatnich należą przedsiębiorstwa energetyczne. Dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP są zatem "zadaniami publicznymi". Wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego oraz działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczą zatem spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. Zawsze więc, gdy przedsiębiorstwo energetyczne wypełnia zadania operatora systemu dystrybucyjnego, wymienione w art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, realizuje ono zadania publiczne (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 21/13, publ. CBOSA). Podkreślić wypada, że pogląd, iż przedsiębiorstwo energetyczne, w związku z prowadzoną dystrybucją energii elektrycznej oraz innymi zadaniami publicznymi przezeń wykonywanymi, jest zobowiązane do przekazywania określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. powołany wyżej wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; a także orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 112/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/12; postanowienie WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 268/10; postanowienie WSA w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Sz 49/12 - publ. CBOSA). Wobec powyższych rozważań Spółkę [...] S.A. w L., będącą przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją energii elektrycznej, zaliczyć należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Za przypisaniem Spółce takiego obowiązku dodatkowo przemawia fakt, iż Skarb Państwa dysponuje pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu [...] S.A. w L., posiadając tym samym pozycję dominującą w tej Spółce. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pozycję taką ma podmiot, który posiada kontrolę nad przedsiębiorcą, wyrażającą się m.in. w dysponowaniu bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu. Skarb Państwa jest zaś akcjonariuszem posiadającym większość głosów na Walnym Zgromadzeniu [...] P. G. E. S.A. w W. (61,89% akcji spółki – s. 77 sprawozdania Zarządu z działalności grupy kapitałowej za okres zakończony [...] czerwca 2013 r., dokument dostępny w WWW pod adresem: [...]). [...] P. G. E. S.A posiada z kolei 99,55% akcji spółki [...] S.A., zaś ta ostatnia Spółka jest w posiadaniu 89,91% akcji [...] S.A. (s. 13 Skróconego śródrocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego za okres 6 miesięcy zakończony dnia 30 czerwca 2013 r., dokument dostępny w WWW pod adresem: [...] Powyższe ustalenia potwierdzają zatem, że [...] S.A. należy do podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Dokonując w dalszej kolejności oceny aspektu przedmiotowego niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] maja 2014 r. mają charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Informacją taką jest w szczególności informacja o danych publicznych, w tym "treść i postać dokumentów urzędowych", a zwłaszcza "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 1 u.d.i.p.). Bez wątpienia dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p jest w świetle art. 6 ust. 2 tej ustawy decyzja administracyjna. Zawiera ona bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą z 1997 r. o ochronie danych osobowych. Tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, Lex nr 1247188). Żądane przez skarżącego dokumenty urzędowe (w tym decyzje administracyjne) dotyczące posadowienia przez przedsiębiorstwo urządzeń sieci energetycznej na nieruchomości innego podmiotu, ze swej istoty stanowią zatem przedmiot informacji publicznej. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonej linii orzeczniczej sadów administracyjnych, zgodnie z którą dokumenty związane z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje u.d.i.p., jeżeli znajdują się one w posiadaniu podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/12 oraz z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 212/12, publ. CBOSA: wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, Lex nr 516697 oraz z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751). Wobec uznania, że Spółka [...] S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych, a wniosek skarżącego z dnia [...] aja 2014 r. dotyczył właśnie takich informacji, należy stwierdzić, że jeśli Spółka dysponuje żądanymi dokumentami, to pomimo, że ich sama nie wytworzyła, winna je - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) udostępnić skarżącej, ewentualnie w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie ich udostępnienia, jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 u.d.i.p. Gdyby zaś Spółka nie dysponowała objętymi wnioskiem strony decyzjami, wówczas winna w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawczynię na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09 – publ. CBOSA). W tym miejscu wypada jednak zaznaczyć, że w razie wprowadzenia żądającego informacji w błąd, przez udzielenie niezgodnej z rzeczywistością odpowiedzi co do faktu posiadania informacji, osoba zobowiązana do udostępnienia żądanej informacji publicznej podlega odpowiedzialności karnej w trybie art. 23 u.d.i.p. w zbiegu z innymi przepisami określonymi w Kodeksie karnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 41/05, Lex nr 887693). Z akt niniejszej sprawy wynika, że [...] S.A. nie załatwiła wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w żaden z określonych wyżej sposobów, a tym samym jest w sprawie tego wniosku bezczynna. Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie twierdzenie Spółki wyrażone w odpowiedzi na skargę, jakoby przedmiotowy wniosek nie wpłynął do jej siedziby. Twierdzenie to należało uznać za nieprzekonujące już choćby z tego względu, że przesyłka zawierająca przedmiotowy wniosek została przez skarżącego nadana na adres siedziby [...] S.A. listem poleconym, zaś skarżący dysponował potwierdzeniem jej nadania, którego kopię załączył do skargi (k. 11 akt sądowych). Dodatkowo okoliczności, jakoby przedmiotowy wniosek nie został Spółce skutecznie doręczony, przeczyło pismo Spółki z dnia [...] maja 2014 r. (również załączone przez skarżącego do skargi – k. 12 akt sądowych), z którego treści wynika, iż stanowiło ono odpowiedź Spółki na przedmiotowy wniosek. Ostatecznie zaś argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę przeczy wydruk z monitoringu przesyłki prowadzonego na stronie internetowej Poczty Polskiej, który jednoznacznie potwierdza fakt, iż sporna przesyłka, nadana w dniu [...] maja 2014 r., została skutecznie doręczona adresatowi a dniu [...] r. (k. 33 akt sądowych). Podkreślić ponadto należy, że bezczynności Spółki [...] w niniejszej sprawie nie mogło uchylić wspomniane wyżej pismo z dnia [...] maja 2015 r., skierowane do radcy prawnego T. K.. W piśmie tym Spółka poinformowała bowiem jedynie pełnomocnika wnioskodawcy, o pozostawieniu wniosku jego mocodawcy bez rozpoznania z powodu niezałączenia do niego pełnomocnictwa oraz ze względu na "wątpliwości, kto jest legitymowany do wystąpienia w wnioskiem dotyczącym urządzeń elektroenergetycznych na działce nr [...] położonej w Soli". Tymczasem pozostawienie bez rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z przytoczonych powodów uznać należy za bezpodstawne. Brak pełnomocnictwa co do zasady nie stanowi bowiem braku formalnego takiego wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 10/12, LEX nr 1164471), zaś w niniejszej sprawie tym bardziej nie zachodziły podstawy do żądania od wnioskodawcy złożenia wraz z wnioskiem jakiegokolwiek pełnomocnictwa, bowiem składając sporny wniosek z dnia [...] maja 2014 r. wnioskodawca działał samodzielnie. Również wątpliwości Spółki co do posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu informacji dotyczących działki nr [...] pozostawały bez znaczenia dla obowiązku załatwienia przedmiotowego wniosku zgodnie z przepisami u.d.i.p., albowiem w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego, ani nawet faktycznego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę P. K. za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. zobowiązał [...] S.A. w L. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. (data nadania) o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim fakt, iż bezczynność Spółki w załatwieniu przedmiotowego wniosku trwa już ponad rok i nie ustała nawet pod wpływem złożonej skargi, zaś argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę, podważająca twierdzenie, jakoby sporny wniosek w ogóle został złożony – wobec jednoznacznego potwierdzenia przez skarżącego stosownymi dowodami, iż jego wniosek został złożony skutecznie – zdaje się świadczyć o lekceważącym traktowaniu przez Spółkę obowiązków nałożonych na nią z mocy u.d.i.p. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.