III SA/Lu 109/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie NSA Witold Falczyński,, SO del. Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu [...] maja 2012 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody . z dnia [...]stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2008 r., nr [...], uchylającą ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] dotyczącą nabycia statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych w części dotyczącej nabycia statusu osoby bezrobotnej oraz odmawiającą uznania K. K. za bezrobotnego od dnia 1 lutego 2008 r. z powodu niespełnienia wymogów ustawowych. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano na następujące okoliczności stanu faktycznego sprawy. W dniu 1 lutego 2008 r. K. K. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w P. w celu zarejestrowania się jako bezrobotny. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, w tym podania w karcie rejestracyjnej adresu zameldowania na pobyt stały w K. przy ul. L. [...], dla którego właściwym jest Powiatowy Urząd Pracy w P., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. orzeczono o nabyciu przez K. K. statusu osoby bezrobotnej oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie skierowania Powiatowego Urzędu Pracy w P. K. K. od dnia 10 marca 2008 r. odbywał przygotowanie zawodowe w PKO BP S.A. Oddziale Regionalnym w L., pobierając z tego tytułu do dnia 31 lipca 2008 r. stypendium w wysokości 140% zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący w dniu 13 sierpnia 2008 r. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w P. o podjęciu pracy od dnia 1 sierpnia 2008 r., oświadczając równocześnie, że zmienił adres zamieszkania oraz dowód osobisty. Z okazanego nowego dowodu osobistego wynikał adres zameldowania w L. przy ul. N. [...]. Na podstawie informacji uzyskanej z Urzędu Gminy w K. organ ustalił, że skarżący był zameldowany na pobyt stały w K. od dnia 5 maja 1982 r. do dnia 14 stycznia 2008 r., natomiast od dnia 14 stycznia 2008 r. adresem pobytu stałego jest ul. P. [...] w L.. W związku z uzyskaną informacją postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2008 r. dotyczącą nabycia przez K. K. statusu osoby bezrobotnej oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku. Następnie, decyzją z dnia [...] października 2008 r., Starosta orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2008 r. oraz orzekł o odmowie uznania skarżącego za bezrobotnego z powodu niespełnienia wymogów ustawowych. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 6 grudnia 2011 r. Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie wniesione przez K. K. od decyzji z dnia [...] października 2008 r. podkreślił, że została ona wydana w postępowaniu administracyjnym wznowionym na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na ujawnienie nieznanej organowi pierwszej instancji w dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2008 r., a istniejącej wówczas okoliczności zameldowania skarżącego od dnia 15 stycznia 2008 r. na pobyt stały w L. przy ul. P. [...]. Wojewoda wyjaśnił, że miejsce zameldowania osoby zgłaszającej się w celu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ma znaczenie dla uznania czy dany urząd jest urzędem właściwym miejscowo do dokonania rejestracji i przyznania danej osobie statusu osoby bezrobotnej. Wynika to z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który wśród przesłanek dotyczących określenia statusu osoby bezrobotnej wymienia zarejestrowanie się bezrobotnego we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Skarżący zgłaszając się w dniu 1 lutego 2008 r. do rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w karcie rejestracyjnej podał jako adres zameldowania na pobyt stały K. ul. L. [...], podczas gdy – jak ujawniono później – zameldowanie to było aktualne tylko do dnia 14 stycznia 2008 r., a od 15 stycznia 2008 r. skarżący był zameldowany w L. Tak więc skarżący dokonując rejestracji podał nieprawdziwą informację dotyczącą zameldowania na pobyt stały w K., a jednocześnie, jak wynika ze zgromadzonych dowodów, nie był zameldowany w K. na pobyt czasowy. W świetle tych okoliczności Wojewoda uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, iż w dniu zgłoszenia się K. K. do rejestracji Powiatowy Urząd Pracy w P. nie był dla niego urzędem właściwym miejscowo, a to ze względu na posiadane przez skarżącego od dnia 15 stycznia 2008 r. zameldowanie w L., a więc w miejscowości znajdującej się na obszarze działania innego powiatowego urzędu pracy, a mianowicie Miejskiego Urzędu Pracy w L. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu, iż rzeczywistym miejscem pobytu skarżącego przez cały czas był K., zaś zameldowanie w L. było związane z zamierzeniami, do realizacji których nie doszło, Wojewoda wskazał, że ustanowione w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy przesłanki, od spełnienia których zależy uznanie danej osoby za osobę bezrobotną, mają charakter materialnoprawny i dotyczy to także wymienionej w tym przepisie przesłanki zameldowania stałego lub czasowego. Ponadto w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) określono, że bezrobotny zgłasza się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie, w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowany - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. Przepis ten wyraźnie stanowi, że jedynie w przypadku, gdy bezrobotny w ogóle nie jest zameldowany, właściwy dla niego jest ten powiatowy urząd pracy, na którego obszarze działania aktualnie przebywa. Natomiast bezrobotny nie może być zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla miejsca aktualnego pobytu w sytuacji, gdy nie jest zameldowany w tej miejscowości, a jest zameldowany w innej miejscowości, podlegającej właściwości innego powiatowego urzędu pracy. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 2502/04 odnosi się właśnie do sytuacji ustalenia właściwości miejscowej powiatowego urzędu pracy poprzez powiązanie miejsca zameldowania bezrobotnego (stałego lub czasowego) z aktualnym miejscem pobytu. Organ zauważył, że w niniejszym postępowaniu nie jest kwestionowane, iż rzeczywistym miejscem pobytu K. K. pozostawał K.. Jednakże skarżący od dnia 15 stycznia 2008 r. nie był zameldowany w tej miejscowości ani na pobyt stały, ani czasowy, w związku z czym od wskazanej daty nie podlegał właściwości miejscowej Powiatowego Urzędu Pracy w P.. Tym samym w ocenie organu odwoławczego stwierdzić należy, że rejestrując się w dniu [...] lutego 2008 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. K. K. nie spełniał ustawowej przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do nabycia statusu osoby bezrobotnej zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy w P.. W konsekwencji Wojewoda uznał za prawidłową decyzję organu pierwszej instancji uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania, wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. i odmawiającą uznania K. K. od dnia 1 lutego 2008 r. za osobę bezrobotną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2012 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił, że: 1) zaskarżona decyzja została wydana z obrazą przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 k.p.a. w związku z art. 127 § 2 k.p.a., albowiem organ drugiej instancji nie wykonał należycie obowiązku kontroli decyzji organu pierwszej instancji pod kątem zgodności z prawem, a w szczególności przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (art. 6 k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem słusznego interesu strony, która przez 6 miesięcy uczestniczyła w przygotowaniu zawodowym w oparciu o przepisy ustawy o promocji zatrudnienia (art. 7 k.p.a.), rażąco spóźnioną biorąc pod uwagę okoliczności merytoryczne sprawy (art. 12 k.p.a.), a przez to naruszył zasadę zaufania do organu administracji publicznej i zasady współżycia społecznego; 2) zaskarżona decyzja została wydana z obrazą przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 3, art. 6, art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia; 3) nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadka S. K. na okoliczność miejsca stałego pobytu i zamieszkiwania strony pomimo, że strona wnosiła o to w odwołaniu do Wojewody. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2008 r. doręczoną skarżącemu w dniu 6 grudnia 2011 r., a zatem po upływie 3 lat od jej wydania. Cel, któremu służyło odbycie przygotowania zawodowego i przyznanie stypendium w oparciu o przepisy ustawy o promocji zatrudnienia został w pełni zrealizowany, bowiem skarżący odbył przygotowanie zawodowe i uzyskał zatrudnienie. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja podważa pozytywne skutki ustawy i cechuje się formalizmem nie mającym dostatecznego oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Odwołując się do treści art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych skarżący zaznaczył, że wprawdzie zameldował się w L. sądząc, iż tam zamieszka, jednakże faktycznie do tego nie doszło. W jego przypadku nie wystąpiły ani przesłanka wymeldowania z K., ani też przesłanka zameldowania w L.. Niedopełnienie obowiązku skorygowania zapisów w ewidencji ludności wynikało zaś z braku świadomości skutków, jakie mogło to wywołać dla niniejszego postępowania. Powyższe zdaniem skarżącego oznacza, że postąpił zgodnie z prawem podając w czasie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy adres zameldowania w K., bowiem zarówno wymeldowanie z K. jak i zameldowanie w L. były czynnościami wadliwymi od samego początku, bezskutecznymi. Okoliczności te, jako istotne dla sprawy, winny być przedmiotem ustaleń organów administracji w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku niestwierdzenia powyższych uchybień, skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po przeprowadzeniu według wskazanych kryteriów kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga podlega oddaleniu, gdyż wymienione decyzje nie są dotknięte uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia ich z obrotu prawnego. Problematyka związana ze statusem osoby bezrobotnej uregulowana została w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Warunkiem uzyskania statusu bezrobotnego jest nadto zachowanie wymogów wymienionych w lit. a - l art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z literalnego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika zatem, że dla uznania danej osoby za osobę bezrobotną niezbędne jest spełnienie szeregu przesłanek, które mają charakter materialnoprawny, stanowią bowiem o wypełnieniu ustawowej definicji bezrobotnego. Jedną z materialnoprawnych przesłanek uzyskania statusu bezrobotnego jest zarejestrowanie się we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Spełnienie tej przesłanki w momencie rejestracji, podobnie jak pozostałych przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest niezbędne dla nabycia statusu bezrobotnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r., I OSK 1195/08 oraz np. uzasadnienia wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2006 r., II SA/Wa 470/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008r., IV SA/Wr 566/07, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2007 r., II SA/Sz 210/07, ZNSA 2008/1/131, a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2005 r., II SA/Ke 10/05, wydanego na gruncie analogicznego przepisu poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.). Trzeba zauważyć, że zagadnienie miejsca zarejestrowania nie pozostaje bez wpływu na sytuację bezrobotnego, a przeciwnie wywołuje skutki o charakterze materialnoprawnym np. w odniesieniu do okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, co jest powiązane z sytuacją na lokalnym rynku pracy (art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie określa, że właściwym do zarejestrowania w celu nabycia statusu bezrobotnego jest powiatowy urząd pracy, na terenie którego dana osoba jest zameldowana (na stałe lub czasowo). Zarazem wymaga podkreślenia, że użyte w przytoczonym przepisie pojęcie zameldowania nie jest tożsame z pojęciem zamieszkania, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 1195/08. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wyjaśnia samodzielnie zawartego między innymi w legalnej definicji bezrobotnego pojęcia zameldowania, w związku z czym należy odwołać się w tym zakresie do regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Obowiązujące przepisy ostatnio wymienionej ustawy przewidują obowiązek meldunkowy dla osób wymienionych w art. 2 ustawy oraz określają pojęcie obowiązku meldunkowego (art. 3), a także zameldowania na pobyt stały lub czasowy (art. 6 i art. 7 ustawy). Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wiążą zameldowanie z pobytem stałym, oznaczającym zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy), bądź z pobytem czasowym – bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego (art. 7 ust. 1 ustawy), jednakże zamieszkiwanie to łączy się z obowiązkiem meldunkowym. Samo zamieszkiwanie nie jest równoznaczne z zameldowaniem w miejscu zamieszkania, gdyż zameldowanie w danej miejscowości ma miejsce dopiero wtedy, gdy dana osoba dopełniła obowiązku meldunkowego i została zameldowana przez właściwy w sprawach meldunkowych organ (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I OSK 1195/08). W świetle powyższego, przewidziana w definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanka zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zameldowania nie może być rozumiana jako zarejestrowanie w miejscu zamieszkania, jeżeli dana osoba nie ma w nim zameldowania, a jednocześnie jest zameldowana w innym miejscu. Należy zauważyć, że także w przepisie art. 73 ust. 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowiącym, że w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania, zaznaczono, iż ma to nastąpić w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Przytoczony przepis, tak jak i sama ustawowa definicja bezrobotnego, wiąże więc określone w nim skutki z zameldowaniem. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy pozostaje poza sporem, że K. K. w momencie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. – w dniu 1 lutego 2008 r. – nie był zameldowany na terenie działania tego Urzędu Pracy na pobyt stały ani też na pobyt czasowy, będąc jednocześnie zameldowanym na pobyt stały w L. przy ul. N. [...]. Bezsprzecznie więc po stronie skarżącego nie występowała jedna z objętych definicją bezrobotnego materialnoprawnych przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest uznanie danej osoby za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ocena w tym zakresie zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest zatem prawidłowa i wbrew zarzutom skarżącego nie narusza przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Dodatkowo, w związku z zarzutami odwołującymi się do przepisów art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 2 ostatnio wymienionej ustawy trzeba zauważyć, że zameldowanie skarżącego w L. pozostaje aktualne, z przeprowadzonego postępowania, w tym postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika, by skarżący zainicjował postępowanie o wymeldowanie się z miejsca zameldowania w L., albo też zostały podjęte czynności, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (protokół rozprawy k. 20 akt sądowych). Wydanie w dniu [...] lutego 2008 r. pierwotnej decyzji orzekającej o nabyciu przez K. K. statusu osoby bezrobotnej było zaś następstwem wpisania przez skarżącego niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy w karcie rejestracyjnej bezrobotnego ul. L. [...] w K. jako adresu zameldowania na pobyt stały (k. 5 akt administracyjnych), jak również podpisania przez K. K. oświadczenia, iż jest zameldowany na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w P. (punkt 19 oświadczenia rejestrowanego na k. 7 akt administracyjnych). Jednocześnie skarżący został pouczony, że Powiatowy Urząd Pracy w P. jest dla niego urzędem właściwym do dnia utraty tego zameldowania oraz o obowiązku zgłoszenia się do powiatowego urzędu pracy właściwego dla aktualnego miejsca zameldowania w terminie 14 dni od zmiany miejsca zameldowania (oświadczenie rejestrowanego k. 7 akt adm.). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącego, iż nie był świadomy skutków, jakie dla postępowania w sprawie nabycia statusu bezrobotnego ma zagadnienie zameldowania. Natomiast w opisanym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zastosowania przez organ przepisu art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji o nabyciu przez K. K. statusu osoby bezrobotnej, skoro ujawniona została nowa w postępowaniu, a istniejąca w dacie wydania pierwotnej decyzji okoliczność zameldowania skarżącego w momencie rejestracji poza obszarem właściwości Powiatowego Urzędu Pracy w P.. Oznacza to bowiem brak jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wymaganych łącznie dla uznania danej osoby za bezrobotnego. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazano już wyżej, ocena prawna stojąca u podstaw decyzji organów obu instancji, szeroko uzasadniona w zaskarżonej decyzji Wojewody , znajduje oparcie w obowiązujących przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W związku z tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż organ odwoławczy nie wykonał należycie, jako organ drugiej instancji, obowiązku kontroli decyzji organu pierwszej instancji, naruszając wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadę legalności. Nie można także uznać, by zaskarżona decyzja, nie nosząca charakteru uznaniowego i pozostająca w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, została wydana z naruszeniem słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a. W związku z argumentami odwołującymi się do okoliczności odbycia przez skarżącego przygotowania zawodowego i uzyskania w związku z tym zatrudnienia należy podkreślić, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2008 r. uchylającą decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. w części dotyczącej nabycia statusu osoby bezrobotnej i odmawiającą uznania K. K. za bezrobotnego od dnia 1 lutego 2008 r. Oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności nie mogą zaś skutecznie podważyć argumenty odwołujące się do względów słuszności. Nietrafny jest zarzut rażącego spóźnienia decyzji w odniesieniu do okoliczności sprawy, z czego skarżący wywodził naruszenie art. 12 k.p.a., a także naruszenie zasad współżycia społecznego oraz zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji na skutek wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiącym podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Tak określony przez ustawodawcę termin, wyłączający możliwość uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, w rozpoznawanej sprawie nie upłynął, gdyż uchylona decyzja o nabyciu przez K. K. statusu osoby bezrobotnej została doręczona stronie w dniu jej wydania, to jest [...] lutego 2008 r. Chybiony jest zarzut nieprzeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym dowodu z zeznań świadka S. K., zgłoszonego przez skarżącego w odwołaniu na okoliczność stałego przebywania w K. Jak zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ nie kwestionował wskazanego przez skarżącego miejsca pobytu, w związku z czym przeprowadzenie zgłoszonego dowodu nie mogło przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. Istotne jest jednakże, iż nie będąc zameldowanym w K., lecz w L., skarżący nie był zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy właściwym według miejsca jego zameldowania i nie spełniał tak określonego wymogu przewidzianego w legalnej definicji bezrobotnego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skarżącego nie zasługują na podzielenie. Jednocześnie Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził innych, niż podniesione w skardze naruszeń przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji i na podstawie art. 151 ustawy z 30 lipca 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.