III SA/Lu 1094/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie długu celnego, w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 22 października 2014 r. A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie długu celnego. Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu zostało wysłane na adres podany przez skarżącego w skardze. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka pocztowa nie została odebrana, w związku z czym została przyjęta do akt sądowych ze skutkiem doręczenia (na dzień 12 grudnia 2014 r.). W zakreślonym terminie (upływającym 19 grudnia 2014 r.) nie uiszczono wpisu, nie składano również wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [..] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie długu celnego. W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący wniósł pismo, datowane na 27 stycznia 2015 r., zatytułowane jako zażalenie, w którym zakwestionował postanowienie o odrzuceniu skargi i jednocześnie zawarł wniosek o przywrócenie terminu. Skarżący zarzucił, że wezwanie do uiszczenia wpisu powinno być wysłane do uczestnika postępowania, skoro skarżący nie odebrał przesyłki pocztowej z wezwaniem. Powołał się również na niską jakość usług pocztowych świadczonych przez firmę InPost, wyraził przekonanie, że nie pozostawiono mu żadnego awiza, dlatego nie wiedział o przesyłce, w której zawarte było wezwanie do uiszczenia wpisu. W związku z wątpliwościami co do charakteru pisma sąd wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w tym przedmiocie. W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia 24 lutego 2015 r. skarżący wyjaśnił, że jego pismo z 27 stycznia 2015 r. stanowi zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje, że nie została spełniona podstawowa przesłanka przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu – skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w braku dopełnienia tej czynności. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kryterium braku winy wynikające z art. 86 § 1 p.p.s.a. jako warunek przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy. Oznacza to, że strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1199/13; postanowienie NSA z 5 czerwca 2014 r., II OZ 553/14; postanowienie NSA z 9 października 2014 r., I OZ 757/14; postanowienie NSA z 19 listopada 2014 r., I OSK 1019/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący powołuje dwa argumenty, które miałyby świadczyć o braki winy w niedopełnieniu obowiązku uiszczenia wpisu w terminie: brak doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu również uczestnikowi postępowania – spółce O. oraz domniemane uchybienia w doręczeniu przez operatora pocztowego. Odnosząc się do pierwszego argumentu należy wskazać, że takiego trybu postępowania, jak wskazuje skarżący, nie przewidują żadne przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadą jest, że opłatę od pisma uiszcza wnoszący to pismo (art. 220 p.p.s.a.). Skoro chodzi o skargę, do wniesienia wpisu, pod rygorem odrzucenia, zobowiązany jest skarżący. Nie ma żadnej podstawy do tego, aby w sytuacji, gdy skarżący nie uiścił wpisu, wzywać do jego uiszczenia uczestnika postępowania. Ustawa przewiduje tylko jeden skutek nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania – odrzucenie skargi. Drugi argument, kwestionujący prawidłowość czynności doręczenia ze strony operatora pocztowego jest chybiony i gołosłowny. Wezwanie wysłano na adres skarżącego wskazany w skardze. Na kopercie (k. 25) znajdują się dwie prawidłowe adnotacje o awizowaniu przesyłki (28 listopada i 8 grudnia 2014 r.). Skarżący nie wskazał niczego, co mogłoby dawać podstawy do twierdzenia, że czynności doręczenia nie były przeprowadzone prawidłowo. Powoływanie się na wadliwe działanie operatora pocztowego InPost jest całkowicie chybione, skoro sąd korzystał z usług Poczty Polskiej S.A. Konkludując: w analizowanej sytuacji nie można przyjąć, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy skarżącego. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarżący nie wypełnił określonych ustawowo warunków przywrócenia terminu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.