III SA/Lu 178/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i B. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2025 r. nr SKO.41/3979/GG/2024 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Skarżący A. W. i B. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2025 r. (nr SKO.41/3979/GG/2024) w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 marca 2025 r. wezwano skarżących (każdego z osobna, ale solidarnie) do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie ich numerów PESEL oraz złożenie 7 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1 akt sądowych). Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia wezwano nadto skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia (k. 11 akt sądowych). Wymienione wyżej wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 28 marca 2025 (dowody doręczenia – k. 25 i 26 akt sądowych). W piśmie nadanym w dniu 1 kwietnia 2025 r. urzędzie pocztwowym skarżący wskazali własne numery PESEL oraz załączyli do niego 7 egzemplarzy niepodpisanych odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednakże w przypadku skargi, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych skutki procesowe są inne, bowiem sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Stosownie zaś do art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a.). Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że odpisem pisma procesowego jest każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem. Istotą bowiem odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II OZ 531/24; postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 927/09; wyrok NSA z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 774/06). Zasadą jest, że podstawowym wymogiem odpisu pisma procesowego pozostaje jego zgodność, tj. wierność jego pełnej treści z oryginałem (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, P. Pietrasz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2024, Legalis, uwagi do art. 47). W tym kontekście nie powinno budzić wątpliwości, że elementem treści pisma procesowego jest także podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, co wprost wynika z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., podpis musi być własnoręczny. Tym samym jest to jedyny element treści pisma procesowego, dla którego ważności nie jest obojętne, w jakiej formie jest złożony. Z powyższych uwag wynika, że skoro podpis jest elementem treści pisma procesowego wymienionym w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to tym samym odpis pisma procesowego dla zachowania zgodności co do treści z oryginałem również musi zawierać podpis. Złożenie własnoręcznego podpisu na odpisie pisma procesowego nie jest wymagane tylko wówczas, jeżeli na odpisie odwzorowany jest własnoręczny podpis (np. gdy odpis jest fotokopią oryginału pisma zawierającego ten podpis). Natomiast jeżeli na odpisie brak jest odwzorowanego własnoręcznego podpisu (np. gdy jest to wydruk komputerowy), podpis ten musi zostać złożony własnoręcznie na odpisie przez autora pisma lub innego uprawnionego. Wymóg złożenia w opisanej sytuacji własnoręcznego podpisu na odpisie jest bowiem jedynym sposobem na umieszczenie tego elementu pisma procesowego na odpisie, co pozwala na zapewnienie zgodności treści odpisu z oryginałem. Brak zaś podpisu na odpisie pisma powoduje, że egzemplarz ten nie jest zgodny co do treści z podpisanym własnoręcznie oryginałem pisma procesowego i tym samym nie stanowi odpisu w rozumieniu przepisu art. 47 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt II GZ 371/24; z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OZ 1219/18 oraz z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OZ 682/19). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący wprawdzie nadesłali, jednakże niepodpisane wydruki komputerowe skargi, a zatem nie wykonali w sposób prawidłowy wezwania Przewodniczącego Wydziału do usunięcia braków formalnych skargi w zakresie żądania nadesłania jej odpisów spełniających wymogi przewidziane przepisami prawa. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. – obowiązany był postanowić o dorzuceniu skargi, o czym orzekł w sentencji postanowienia.