III SA/Lu 281/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], Burmistrz Z. po rozpoznaniu wniosku M. C. odmówił wymeldowania z pobytu stałego małoletniej Z. L. z budynku mieszkalnego w Z. przy ul. P. [...]. W uzasadnieniu organ powołał się na ustalenia, w świetle których zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z [...] maja 2012 r. (sygn. akt [...]) faktyczną opiekę nad małoletnią Z. L. sprawują jej dziadkowie Z. i M. L. Z. L. od 4.06.2012 r. do 20.12.2013 r. zameldowana jest na pobyt czasowy u swoich dziadków w Z. ul P. [...]. Z jej wyjaśnień wynika, że pobyt u dziadków nie jest związany z zamiarem opuszczenia miejsca stałego pobytu – tj. miejsca zameldowania. Miejsce zameldowania jest jej domem rodzinnym w którym zamierza przebywać po osiągnięciu pełnoletności. W ocenie organu nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993, ze zm.). Niewątpliwie Z. L. opuściła miejsce pobytu stałego, ale powiadomiła o tym organ meldunkowy w postaci zameldowania na pobyt czasowy do czasu uzyskania pełnoletniości. Po uzyskaniu pełnoletności Z. L. ma zamiar wrócić do swojego rodzinnego domu, w którym wychowywała się od urodzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji M. C. zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o ewidencji ludności przez odmowę wymeldowania z pobytu stałego, pomimo że nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie miejsca dotychczasowego pobytu. W odwołaniu podniesiono również szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], Wojewoda L. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy powołał się na orzeczenie sądu rodzinnego ograniczające rodzicom władzę rodzicielską nad małoletnią Z. L. i powierzające tą władzę dziadkom ze strony ojca. Organ wskazał na art. 27 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opiekąjest miejsce zamieszkania opiekuna, w sprawie miejscem zamieszkania Z. L. jest miejsce zamieszkania jej dziadków. Po ukończeniu 18 roku życia Z. L. będzie osobą pełnoletnią i będzie mogła sama decydować, gdzie chce mieszkać. Dlatego słusznie postąpili dziadkowie Z. L. meldując ją na pobyt czasowy w swoim mieszkaniu do czasu ukończenia przez nią 18 lat tj. na czas sprawowania nad nią powierzonej im przez sąd opieki faktycznej. Zgodnie z art. 8 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące jest obowiązana zameldować się na pobyt stały chyba, że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego W sprawie zachodzą okoliczności, które wskazują, że Z. L. na trwałe nie opuściła miejsca stałego zameldowania i dopełniła obowiązku meldunkowego wynikającego z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych meldując się na pobyt czasowy u dziadków na okres pełnienia przez nich powierzonej im przez sąd faktycznej opieki nad nią tj. do czasu ukończenia przez nią 18 lat, a więc uzyskania pełnoletności. Pobyt jej u dziadków w tej sytuacji na pewno ma charakter pobytu czasowego. Zameldowanie na pobyt czasowy jest związane tylko z czasowym przeniesieniem centrum spraw życiowych w inne miejsce i nie może zastąpić zameldowania na pobyt stały. Z. L. przemieściła swoje centrum życiowe do mieszkania dziadków tylko do czasu ukończenia przez nią 18 lat i na ten czas zameldowała się u nich na pobyt czasowy jako u swoich opiekunów. Organ odwoławczy uznał za niezasadny argument strony odwołującej się, jakoby opiekunowie ustanowieni przez sąd nie byli stronami postępowania. Przymiot strony wynika z art. 27 Kodeksu cywilnego. To opiekunowie zameldowali Z. L. na pobyt czasowy w swoim lokalu i oni mają też prawo występować na prawach strony w sprawie o wymeldowanie. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody L. M. C. podniosła zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności oraz szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organów nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przez Z. L. miejsca jest stałego pobytu pod spornym adresem. Opuszczenie miejsca pobytu ma charakter trwały, gdyż przebywa ona u dziadków, sprawujących pieczę zastępczą. W mieszkaniu dziadków znajduje się zatem centrum życiowe Z. L. Przywoływany przez organ art. 27 k.c., dotyczący miejsca zamieszkania osoby pozostającej pod opieką, potwierdza, że miejscem zamieszkania w sensie faktycznego przebywania i woli pozostawania dla Z. L. jest lokal dziadków. To w tym lokalu koncentruje się jej obecne centrum życiowe. Okoliczność zameldowania małoletniej na pobyt czasowy nie jest wystarczająca, aby przyjąć, że małoletnia po osiągnięciu pełnoletniości powróci do mieszkania skarżącej. Opuszczenie lokalu nosi również znamiona dobrowolności. Skoro w świetle ustawy za osobę nieposidającą pełnej zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy, okoliczności dotyczące zamiaru muszą być oceniane w kontekście zachowania przedstawiciela, nie zaś z punktu widzenia osoby małoletniej, gdyż to właśnie osoba sprawująca władzę rodzicielską podejmuje istotne dla małoletniego decyzje. Umieszczenie przez sąd rodzinny małoletniej w rodzinie dziadków jest przesądzające dla uznania, że doszło do dobrowolnego i trwałego opuszczenia dotychczas zajmowanego przez małoletnią lokalu, skoro nastąpiła równoczesna zmiana jej miejsca zamieszkania. Istotny jest fakt ścisłego powiązania miejsca zamieszkania małoletniego z miejscem zamieszkania opiekuna. Skarżąca zarzuciła organom błędne uznanie dziadków małoletniej za strony postępowania. W jej ocenie nie mogą oni reprezentować małoletniej w postępowaniu, gdyż piecza zastępcza jaką wykonują nie obejmuje reprezentowania przed sądem małoletniej. Odpowiednie zastosowanie powinien znaleźć art. 98 k.c. wyłączający możliwość reprezentowania dziecka przez rodziców w czynnościach prawnych pomiędzy dzieckiem a jednym z rodziców. Małoletnią stronę postępowania – Z. L. powinien reprezentować ustanowiony na wniosek organu kurator. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie szeregu przepisów postępowania: art. 79 k.p.a. poprzez niezawiadomienie wnioskodawcy o zamiarze przesłuchania stron – Z. i M. L.; art. 36 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o niezałatwieniu sprawy w terminie ustawowym; art. 6 k.p.a. poprzez błędne ustalenia zamiaru małoletniej i nieuwzględnienie innych faktów świadczących o trwałym i dobrowolnym opuszczeniu miejsca pobytu; art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zbieranie dowodów w sposób wybiórczy, bez wykorzystania dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania przed sądem rodzinnym, w tym opinii psychologów i terapeutów, świadczących o manipulowaniu przez małoletnią innymi osobami; art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz omówienia wiarygodności dowodów; art. 8 k.p.a. poprzez powielenie i usprawiedliwienie błędów organu I instancji przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszej instancji pozostają w zgodzie z przepisami prawa materialnego i zapadły bez naruszenia przepisów postępowania. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewody stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, określający, że organ administracji, na wniosek strony lub z urzędu, wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. W orzecznictwie sądowym, zarówno przed jak i po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01), prezentowano jednolite stanowisko, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969). W orzecznictwie podkreślono, że stanowiące hipotezę omawianego przepisu "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego (czasowego). Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Podkreślić należy, że każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego podejścia do okoliczności związanych z opuszczeniem miejsca stałego pobytu i działaniami podejmowanymi przez zainteresowanego po jego opuszczeniu (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1060/09; Lex nr 597116). W rozpatrywanej sprawie ma to szczególny wymiar, gdyż dotyczy wymeldowania z pobytu stałego osoby małoletniej. Z akt administracyjnych wynika, że prawomocnym postanowieniem Sadu Rejonowego w Z. z dnia [...] maja 2012 r. sygn. akt [...] ograniczono władzę rodzicielską rodzicom M. I. C. i B. L. nad małoletnią Z. L. poprzez powierzenie dziadkom ojczystym małoletniej: Z. L. i M. L. opieki faktycznej nad małoletnią, w tym obowiązku i prawa wykonywania bieżącej pieczy nad małoletnią, jej wychowania i reprezentowania w dochodzeniu świadczeń przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb jej utrzymania. Orzeczenie to zostało wydane w trybie art. 109 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego który pozwala na ingerencje sądu opiekuńczego w sferę władzy rodzicielskiej, w sytuacji gdy dobro dziecka jest zagrożone. Przepis ten uprawnia sąd opiekuńczy do wydania niezbędnego zarządzenia chroniącego zagrożone dobro dziecka. W sytuacji małoletniej Z. L. oznacza to, że władzę rodzicielską nad nią nadal pozostawiono matce M. C., natomiast bieżącą pieczę i opiekę faktyczną powierzono dziadkom Z. i M. L. Zgodnie z art. 9a ustawy, za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu. Zatem osoby, o których mowa w tym przepisie, z woli ustawodawcy zostały pozbawione możliwości swobodnego decydowania o swoim miejscu zamieszkania i nie mogą skutecznie formułować zamiaru przebywania w określonym lokalu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24.09.2008 r., sygn. akt III SA/Wr 686/07; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że "obowiązek meldunkowy", w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności, polega m.in. zarówno na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, jak i wymeldowaniu się z takiego miejsca (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy). Opiekunowie faktyczni małoletniej zameldowali Z. L. w swoim mieszkaniu w Z. przy ul. P. [...] na pobyt czasowy od 4 czerwca 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. tj. przez okres na kiedy ustanowieni zostali opiekunami faktycznymi. Art. 7 ustawy zawiera pojęcie pobytu czasowego i zgodnie z nim, pobytem czasowym jest przebywanie pod danym adresem bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Zamiar opuszczenia lokalu przez osoby nie posiadające pełnej zdolności do czynności prawnych należy ocenić głównie poprzez ocenę zachowania ich przedstawicieli ustawowych, ewentualnie osób sprawujących nad nimi faktyczną opiekę (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 174/08, Lex nr 516065). Analiza akt administracyjnych nie pozostawia wątpliwości, że opiekunowie faktyczni nie wyrazili woli by małoletnia skoncentrowała wszystkie sprawy życiowe w ich lokalu, oraz by przeniesienie bieżącej egzystencji Z. L. do ich mieszkania miało cechy trwałości. W każdym czasie przed uzyskaniem pełnoletniości przez małoletnią (Z. L. skończy18 lat dnia 20 grudnia 2013 r.) sąd opiekuńczy może zmienić swoje orzeczenie w zakresie opieki faktycznej i wtedy zameldowanie małoletniej w lokalu dziadków straci swój byt prawny. Przebywanie Z. L. w lokalu opiekunów faktycznych ma charakter tymczasowy i ściśle związane jest z orzeczeniem sądu opiekuńczego z dnia [...] maja 2012 r. Należy przy tym pamiętać że umieszczenie dziecka poza domem rodzinnym ma charakter tymczasowy i podyktowane jest dobrem dziecka, nie może więc prowadzić do utraty dotychczasowego miejsca zamieszkania w którym skoncentrowane jest jego dotychczasowe życie. Tym bardziej, że matka małoletniej wciąż sprawuje nad nią władzę rodzicielską i ma wobec niej prawa i obowiązki z tym związane. Prawidłowo organy stwierdziły, że przebywanie w tej samej miejscowości nieprzerwanie ponad 3 miesiące rodzi wprawdzie co do zasady obowiązek zameldowania na pobyt stały, tym niemniej ustawodawca uznaje, że mogą zaistnieć okoliczności uzasadniające przebywanie w sposób czasowy w danej miejscowości przez okres dłuższy niż 3 miesiące (art. 8 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Podstawą zakwestionowania prawidłowości zameldowania na pobyt czasowy nie może być zatem sama długość deklarowanego pobytu oraz zachowanie małoletniej, do czego ogranicza się skarżąca. Koniecznym jest także wykazanie, że nie zachodzą przyczyny traktowania pobytu ponad trzymiesięcznego w danej miejscowości jako pobytu czasowego – czego skarżąca w postępowaniu administracyjnym nie dokonała. O trwałości opuszczenia dotychczasowego lokalu mieszkalnego przez małoletnią nie świadczą w każdym razie zabrane przez nią rzeczy - ubrania i książki. Te bowiem służą Z. L. do bieżącej egzystencji u dziadków na czas sprawowania przez nich opieki. Pozostałe przedmioty które stanowiły jej otoczenie w domu rodzinnym chociażby takie jak łóżko, pościel, biblioteka, bibeloty czy zabawki z lat dziecinnych pozostały w przedmiotowym mieszkaniu. W świetle powyższych rozważań zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 6, 7 i 77 k.p.a., poprzez brak oceny zachowania małoletniej, gdyż organ prawidłowo nie koncentrował się na badaniu woli i zamiaru osoby nie posiadającej zdolności do czynności prawnych, skoro za Z. L. decyzję o jej zamieszkiwaniu podejmują opiekunowie faktyczni i te okoliczności były przedmiotem oceny Wojewody L. Zresztą w skardze w jej początkowej części skarżąca przyznaje, że okoliczności dotyczące zamiaru pobytu osoby małoletniej należy oceniać w kontekście zachowania przedstawiciela ustawowego, nie zaś osoby małoletniej. Powołane przez skarżącą dokumenty zebrane w sprawie sygn. akt. [...], które jej zdaniem organ powinien ocenić, zdaniem Sądu dotyczą zupełnie innych kwestii – funkcjonowania małoletniej w rodzinie i nie mają znaczenia w sprawie. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie brak jest dostatecznych podstaw i uzasadnienia ku temu, aby małoletnia, tak jak w skardze podnosi M. C., była reprezentowana przez kuratora, skoro zameldowanie (odpowiednio: wymeldowanie) danej osoby stanowi obowiązek wynikający wprost z przepisów prawa administracyjnego i zarazem jest prostą konsekwencję faktu zamieszkiwania (odpowiednio niezamieszkiwania) pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy), a okoliczność ta jest w niniejszej sprawie niesporna, gdyż małoletnia tymczasowo zamieszkuje u swoich dziadków którzy zameldowali ją na pobyt czasowy. W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacji nie dotyczą przepisy art. 98 § 2 i 3 k.r.o. powołane przez skarżącą w uzasadnieniu skargi. W myśl tych unormowań żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka: (1) przy czynnościach prawnych między dziećmi pozostającymi pod ich władzą rodzicielską; (2) przy czynnościach prawnych między dzieckiem a jednym z rodziców lub jego małżonkiem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz dziecka albo że dotyczy należnych dziecku od drugiego z rodziców środków utrzymania i wychowania (§ 2), przy czym regulację tę stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed sądem lub innym organem państwowym (§ 3). W orzecznictwie podkreśla się, że art. 98 § 3 k.r.o. dotyczy wszystkich spraw, w których występują jako strony lub uczestnicy postępowania rodzice i dzieci, gdy może dojść do sprzeczności interesów między nimi. Wtedy naczelny interes dziecka wyklucza dopuszczalność jego reprezentowania przez któregokolwiek z rodziców. W każdej sprawie, w której jako strony lub uczestnicy występują rodzice i dzieci, sąd [odpowiednio: organ państwowy] ma obowiązek badać, czy nie zachodzi możliwość kolizji interesów między nimi. Powyższe należy, zdaniem Sądu, uzupełnić o spostrzeżenie, że zawarte w art. 98 § 3 k.r.o. odesłanie do jego § 2, w którym mowa jest o "czynnościach prawnych" – a więc czynnościach, których zasadniczym celem jest nawiązanie, zmiana lub wygaśnięcie stosunku prawnego lub prawa – każe przyjąć, że art. 98 § 3 k.r.o. obejmuje swą dyspozycją zasadniczo tylko takie postępowania, które dotyczą określonego stosunku prawnego lub prawa (w szczególności ich istnienia bądź nieistnienia, nawiązania, nabycia, zmiany lub wygaśnięcia). Zważywszy, że w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania nie jest stosunek prawny lub prawo, lecz jedynie rejestracja pewnego stanu faktycznego, tj. niezamieszkiwania przez małoletniego pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, którego istotne elementy, w szczególności aktualne miejsce zamieszkania małoletniej, nie są pomiędzy stronami sporne, zdaniem Sądu nie zachodzą przesłanki uzasadniające ustanowienie dla małoletniej kuratora, o którym mowa w art. 99 k.r.o. Z. L. jest w sprawie prawidłowo reprezentowana przez opiekunów faktycznych którzy sprawują nad nią bezpośrednią pieczę. Zdaniem Sądu w zakresie tej pieczy jest reprezentowanie małoletniej we wszystkich sprawach dotyczących jej bieżącej egzystencji. Nie budzi wątpliwości, że do istotnych spraw bieżących dziecka należy również miejsce jego zamieszkania (por. wyrok NSA z dnia 16.06.1981 r., SA 1015/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 62; M. Andrzejewski [w:] Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, pod red. H. Doleckiego i T. Sokołowskiego, Warszawa 2010, uw. 7 do art. 97). Jednakże, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2008 r. (II OSK 597/07, orzeczenia.nsa.gov.pl), sprawą taką nie jest zameldowanie [w niniejszej sprawie odpowiednio: wymeldowanie] dziecka, które stanowi obowiązek wynikający z przepisów prawa administracyjnego i z faktu zamieszkiwania tego dziecka pod określonym adresem. Czynności meldunkowe są wyłącznie aktem rejestracji pobytu danej osoby pod określonym adresem lub ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Z obowiązku rejestracji pobytu małoletniej pod określonym adresem, Z. i M. L. wywiązali się dokonując zameldowania jej na pobyt czasowy. Skarżąca podniosła również zarzut braku prawidłowego zawiadomienia o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków i strony, zgodnie z wymogami art. 79 k.p.a. Zarzuty naruszenia przepisów k.p.a dotyczących zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału przy przeprowadzaniu dowodów z zeznań świadków i strony są po części uzasadnione. Rzeczywiście, organ I instancji przeprowadzając dowód z zeznań świadków nie dopełnił obowiązku zawiadomienia stron (art. 79 k.p.a). Uchybienie to nie mogło mieć jednak żadnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze należy zaznaczyć, że skarżąca podnosząc zarzut w żaden sposób nie wykazała, jaki wpływ uchybienie to miało na jej prawo do rzetelnego rozpatrzenia sprawy. Należy wskazać, że na każdym etapie postępowania strony były pisemnie zawiadamiane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszania dowodów. Po drugie należy wskazać, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) podstawą uchylenia decyzji przez sąd może być naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaistniałe w sprawie uchybienia organu I instancji w żaden sposób nie wpłynęły na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji. Zdaniem Sądu, choć uzasadnienie mogłoby być bardziej rozbudowane, to jednak organ wskazał w nim zasadniczy tok rozumowania zarówno co do ustaleń faktycznych, jak i zastosowania w sprawie właściwych przepisów. W tej sytuacji problem mniej czy bardziej rozbudowanego uzasadnienia decyzji pozostaje kwestią ocenną i nie może być rozpatrywany w kategorii błędu, który wpłynął na wynik postępowania. Nie doszło zatem do naruszenia zasad uzasadniania decyzji określonych w k.p.a Bezcelowe jest rozpatrywanie zasadności zarzutu naruszenia terminów załatwienia sprawy i obowiązku sygnalizacji, określonego w art. 36 k.p.a. Kwestie te pozostają poza jakimkolwiek związkiem ze zgodnością z prawem efektu końcowego postępowania – w postaci zaskarżonej do sądu decyzji o odmowie wymeldowania małoletniej. Innymi słowy: decyzja wydana po upływie terminu ustawowego nie może być uznana za wadliwą z tej tylko przyczyny. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji poza zakresem zarzutów podniesionych w skardze sąd nie dostrzegł również innych uchybień, które skutkowałby koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.