III SA/Lu 313/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 sprawy ze skargi Gminy T. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 201 r., nr [...] Inne w L. - po rozpatrzeniu wniosku G. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2017r., nr [...] - określono kwotę środków przypadających do zwrotu [...] zł wraz z odsetkami. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy wynikało, że zwrot dotyczy dofinansowania w części, w jakiej służyło ono pokryciu wydatków strony stanowiących podatek VAT od wydatków inwestycyjnych poniesionych w trakcie realizacji projektu pt. "[...]". Organ argumentował, że w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r., nie jest kwalifikowany do wsparcia podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług. Zapłacony podatek od towarów i usług może być uznany za kwalifikowalny tylko i wyłącznie wówczas, gdy beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania podatku VAT (pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego lub ubiegania się o zwrot VAT). Chodzi w tym wypadku o potencjalną prawną możliwość odzyskania podatku VAT. Strona we wniosku o dofinansowanie oświadczyła, że nie może odzyskać w żaden sposób poniesionego kosztu podatku VAT jednocześnie wskazując, iż infrastruktura powstała w wyniku realizacji projektu zostanie wniesiona aportem do gminnej spółki E. Sp. z o.o. Na etapie weryfikacji wniosku o płatność organ powziął wątpliwość co do kwalifikowalności wydatku związanego z podatkiem od towarów i usług w związku z planowanym wniesieniem powstałej infrastruktury jako aport do ww. spółki. W dniu [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał interpretację indywidualną dotyczącą możliwości odliczenia/obniżenia podatku od towarów i usług w związku z realizacją powyższego projektu. Za prawidłowe uznano stanowisko strony, że G. T. nie miała możliwości obniżenia/odliczenia podatku VAT. Organ wyjaśnił, iż po wypłacie dofinansowania w części obejmującej podatek VAT, strona podjęła działania zmierzające do odzyskania podatku VAT. Główny motyw zmiany podejścia strony do kwestii kwalifikowalności podatku VAT miał charakter ekonomiczny. Wynikało to pisma strony z dnia [...] czerwca 2016 r., w którym podano, że podjęto współpracę z firmą D. , zlecając jej ocenę prawną zasadności roszczeń w zakresie podatku VAT. Współpraca strony oraz kancelarii [...] wkroczyła w fazę realizacji. Strona udzieliła pełnomocnictw pozwalających wystąpić doradcy podatkowemu z kancelarii D. L. w imieniu G. T. z wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowych. Przedmiotem interpretacji udzielonych w dniu [...] listopada 2015 r. było udzielenie odpowiedzi dotyczących: a) uznania, że czynność udostępnienia przez G. T. infrastruktury na rzecz spółki E. w ramach wymiany bartertowej stanowiła po stronie G. T. usługę opodatkowaną podatkiem VAT niekorzystającą ze zwolnienia; b) prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową infrastruktury; c) prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących świadczenia wykonywane przez spółkę E. na rzecz G. T.. Organ podatkowy, co do każdego z pytań stanowisko strony uznał za prawidłowe, stwierdzając w szczególności, że stronie przysługuje prawo odliczenia podatku VAT od faktur dokumentujących wydatki na budowaną infrastrukturę. Zarząd Województwa L. argumentował dalej, że nie budzą wątpliwości wyliczenia, co do kwoty podlegającej zwrotowi, w jakiej G. T. przysługiwało prawo do odzyskania podatku VAT - łącznie [...] zł. Kwota ta podlega zwrotowi wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, dofinansowanie podlega zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia wypłaty środków. Od kwoty [...]zł odsetki nalicza się od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] maja 2017 r. oraz od dnia następującego pod dniu doręczenia niniejszej ostatecznej decyzji do dnia zapłaty, zaś od kwoty [...]zł - od dnia [...] maja 2013 r. do dnia [...] maja 2017 r. oraz od dnia następującego po doręczeniu decyzji - do dnia zapłaty. Z uwagi na fakt, iż wypłaty dofinansowania dokonywano transzami, termin naliczania odsetek był różny w stosunku do poszczególnych części wypłaconego dofinansowania. Zgodnie art. 54 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, odsetek nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3. Powyższy przepis przewiduje dwumiesięczny termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono w dniu [...] marca 2017 r. Decyzja powinna zostać wydana do dnia [...] maja 2017 r. Wobec wydania decyzji w dniu [...] czerwca 2017 r. organ zobowiązany był wyłączyć z okresu naliczania odsetek okres od [...] maja 2017 r. do dnia doręczenia decyzji. Z tego powodu konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w celu poprawnego określenia okresu naliczania odsetek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. T. zarzuciła naruszenie: - art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., Nr 1670 ze zm.), poprzez bezzasadne zastosowanie tego przepisu w wyniku przyjęcia, iż G. T. wydatkowała środki niezgodnie z procedurami Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, - art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, poprzez przyjęcie, iż G. T. realizując projekt objęty dofinansowaniem otrzymała dofinansowanie w nadmiernej wysokości, - art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 z dnia 5 lipca 2006 r., poprzez przyjęcie, iż doszło do nieprawidłowości potwierdzonej treścią interpretacji podatkowej Ministra Finansów z dnia 3 listopada 2015 r. skutkującej uznaniem za niekwalifikowalny podatek VAT w projekcie realizowanym przez G. T.. - art. 7, art. 75 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych we wniosku G. T. z dnia [...] marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, - art. 8 k.p.a., poprzez przyjęcie prawa G. T. do odzyskania podatku VAT z tytułu realizacji projektu objętego dofinansowaniem, podczas gdy realizowała ona czynności zgodnie z założeniami przyjętymi do umowy o przyznaniu dofinansowania oraz zgodnie z utrwaloną praktyką Zarządu Województwa L. w zakresie kwalifikowania podatku VAT do wydatków kwalifikowalnych objętych dofinansowaniem Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, - art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a., poprzez przyjęcie do stanu faktycznego wykluczających się ustaleń w zakresie prawidłowego działania G. T. przy realizacji projektu objętego dofinansowaniem z jednoczesnym wystąpieniem nieprawidłowości przy jego realizacji w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 z dnia 5 lipca 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Poza sporem jest, że G. T. otrzymała dofinansowanie na realizację projektu. Wnioskując o dofinansowanie w formie refundacji części wydatków G. T. przedstawiała VAT jako wydatek (koszt kwalifikowalny) w całości, tj. taki, którego nie ma możliwości odzyskać. W umowie o dofinansowanie projektu G. T. zobowiązała się do pokrycia ze środków własnych wszelkich wydatków niekwalifikowanych (§2 ust. 5 umowy). Refundacji lub rozliczeniu wydatków podlegały jedynie wydatki kwalifikowane (§2 ust. 7 umowy). W §7 umowy strony przewidziały, że jeżeli zostanie stwierdzone, że Beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem lub pobrał całość lub cześć dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu środków wraz należnymi odsetkami naliczanymi zgodnie z art. 207 ustawy o finansach publicznych. Beneficjent ma obowiązek zrealizować i rozliczyć swój projekt według zasad określonych w umowie o dofinansowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1546/12). Bezsporne jest, że G. T. nie odzyskała podatku VAT i nie wystąpiła o to. W odpowiedzi na wezwanie Instytucji Zarządzającej z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zwrotu środków finansowych, G. T. nie zwróciła ich. Z tego powodu organ wszczął postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2017 r., poz. 1376) ustanawiają szczegółowe regulacje w zakresie przyznawania środków z funduszy europejskich. W przepisach tych znajdują wyraz zasady określone w rozporządzeniu nr 1083/2006, w tym zasada ustanawiania na poziomie krajowym kwalifikowalności wydatków w ramach poszczególnych programów operacyjnych, ustanowienie systemu zarządzania i kontroli, szczegółowe określenie zadań i funkcji Instytucji Zarządzających. Zgodnie z art. 26 ust. 1 cyt. ustawy, zadania instytucji zarządzającej polegają między innymi na określeniu kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (pkt 6), odzyskiwaniu kwot podlegających zwrotowi i wydawaniu decyzji o zwrocie środków finansowych (pkt 15) oraz ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych (pkt 15 a). Instytucja zarządzająca prawidłowo argumentuje, że podatek od towarów i usług może być uznany za wydatek kwalifikowalny tylko wtedy, gdy został faktycznie poniesiony przez beneficjenta i beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania VAT. Przepis art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1080/2006 określa jakie wydatki nie mogą być kwalifikowane na poziomie krajowym do wsparcia w ramach EFRR. Stosownie do art. 7 ust. 1 lit. d/ cyt. rozporządzenia, nie jest kwalifikowany do wsparcia z EFRR podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług. Powyższe unormowanie stanowi realizację podstawowej zasady udzielania wsparcia z funduszy unijnych, tj. zasady zakazu podwójnego finansowania. Zgodnie z art. 54 ust. 5 rozporządzenia 1083/2006, wydatki współfinansowane z funduszy nie otrzymują pomocy z innego wspólnotowego instrumentu finansowego, a Instytucja zarządzająca ma zapewnić prowadzenie weryfikacji eliminujących możliwość równoległego finansowania wydatków z innych programów wspólnotowych lub krajowych lub w ramach innych okresów programowania (art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 z 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania Rozporządzenia nr 1083/2006). W przypadku zrefundowania kosztów VAT ze środków funduszy strukturalnych, a następnie powstania prawnej możliwości odzyskania tego podatku ze środków budżetu państwa w oparciu o ustawę o VAT, może dojść do niedozwolonego podwójnego finansowania projektu inwestycyjnego. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2017 r., poz. 277 z późn. zm.), ustanawia zasady wydatkowania środków publicznych, w tym środków z funduszy europejskich. W myśl art. 184 ustawy, wydatki związane z realizacją programów i projektów w ramach ww. funduszy są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Stosownie do art. 206 ustawy o finansach publicznych, szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1); wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 (pkt 2); pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 3) – podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji o zwrocie. W związku z powyższym nie może budzić wątpliwości, że w przypadku, gdy podatek VAT, wskazany w umowie jako koszt kwalifikowalny, dofinansowany ze środków pomocowych został uznany za podlegający zwrotowi, organ zasadnie uznaje ten wydatek za niekwalifikowalny (podlegający zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków). Skarżąca Gmina nieskutecznie zarzuca, że brak było podstaw prawnych do przyjęcia, że obciąża ją na mocy art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, obowiązek zwrotu pobranych środków. W niniejszej sprawie bez naruszenia powyższej regulacji, orzeczono w przedmiocie zwrotu środków w wysokości [...] zł wraz z należnymi odsetkami. Niezasadny jest zarzut, że bezzasadnie zastosowano przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, w wyniku niedopuszczalnego przyjęcia, że G. T. wydatkowała środki niezgodnie z procedurami Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W oświadczeniu zawartym we wniosku o dofinansowanie projektu G. T. stwierdziła po pierwsze, że nie może odzyskać poniesionego podatku VAT, a po drugie, że zobowiązuje się do zwrotu środków finansowych w części dotyczącej poniesionego podatku VAT jeżeli zaistnieją przesłanki umożliwiające odzyskanie tego podatku na mocy art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Początkowa ocena prawna co do możliwości uznania podatku VAT za kwalifikowany znajdowała odzwierciedlenie w wydanej w dniu [...] czerwca 2012 r. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej. Organ podatkowy za prawidłowe uznał stanowisko, że G. T. nie miała możliwości obniżenia/odliczenia podatku VAT. Odmienne stanowisko G. T. wyraziła w oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wskazała wówczas, że dysponuje indywidualną interpretacją Ministra Finansów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie możliwości odzyskania podatku VAT. Wójt G. T. wskazał przy tym, że Gmina ma prawną możliwość odliczenia VAT naliczonego (zawartego w cenach nabywanych towarów i usług związanych z realizacją projektu), ale rezygnuje z możliwości odzyskania VAT z budżetu Państwa. W tych okolicznościach Instytucja zarządzająca prawidłowo stwierdza, że zachodzą podstawy do wystąpienia z żądaniem zwrotu spornych środków finansowych. G. T. na podstawie umowy o dofinansowanie projektu otrzymała pomoc finansową niezgodnie z określonymi w umowie warunkami. Pobrane przez G. T. środki europejskie w zakresie VAT okazały nienależne, zaś wydatek poniesiony na podatek VAT był wydatkiem niekwalifikowalnym w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1080/2006. Nie może być tak, że zasady kwalifikowalności wydatków są inne na etapie uzyskiwania dofinansowania, realizacji projektu oraz ostatecznej kontroli sposobu wydatkowania środków finansowych. Odmienna interpretacja definicji VAT jako wydatku kwalifikowalnego pozostawałaby w sprzeczności z zasadą równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Nie jest zasadny zarzut skargi, że Instytucja zarządzająca z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych, przyjęła w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że G. T. realizując projekt objęty dofinansowaniem otrzymała dofinansowanie w nadmiernej wysokości. Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2083/12, unormowanie z art. 56 rozporządzenia 1083/2006 zostało poświęcone kwalifikowalności wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie ogólne wytyczne uznania danego wydatku za koszt kwalifikowany, gdyż zgodnie z art. 56 ust. 4 tego artykułu, zasady kwalifikowalności wydatków ustanawia się, co do zasady, na poziomie krajowym. Przepis ten przewiduje jednak ograniczenie tej zasady, w sytuacji gdy przepisy aktów wspólnotowych dotyczących poszczególnych funduszy określają w tym względzie pewne wyjątki. Taka wyjątkowa regulacja w stosunku do art. 56 ust. 4 rozporządzenia 1083/2006 została zawarta w art. 7 ust. 1 lit. d/ rozporządzenia 1080/2006. Przepis ten wprost określa zasadę kwalifikowalności wydatku w postaci podatku VAT. Stanowi on, że nie jest kwalifikowany do wsparcia EFRR wydatek jakim jest podlegający zwrotowi podatek od towarów i usług (VAT). W nowszym orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r. sygn. II GSK 3375/15 oraz II GSK 3363/15) podnosi się, że podatek VAT, co do którego na gruncie prawa krajowego, istnieje już sama możliwość żądania zwrotu nie stanowi wydatku kwalifikowanego. We wspomnianych wyżej orzeczeniach NSA nawiązał do wyrażonego w wyroku NSA z dnia 16 stycznia 2014r., II GSK 1627/12 poglądu, że prawodawca krajowy uzależnia kwalifikowalność podatku VAT od nabycia prawa do odliczenia VAT, nie zaś od faktycznego otrzymania zwrotu VAT, że kwalifikowalność wydatków stanowi kategorię obiektywną, niezależną od okoliczności związanych z podejmowaniem czynności w sprawie przez beneficjenta lub instytucję zarządzającą, że niezależnie od chwili, w której ujawniony został fakt dofinansowania wydatku, który nie był wydatkiem kwalifikowanym, powstaje konieczność zwrotu dofinansowania, gdyż nastąpiło naruszenie procedury przyjętej w systemie realizacji programu operacyjnego. Z tych też względów, w ocenie składu orzekającego WSA w Lublinie, nie jest zasadny zarzut G. T., że została ona obciążona negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z niejasności przepisów prawa podatkowego oraz zapatrywaniem Instytucji zarządzającej, która dokonując oceny wniosków o przyznanie płatności (poszczególnych transz) nie miała początkowo wątpliwości, co kwalifikowalności podatku VAT, skoro środki finansowe zostały przekazane G. T. i obecnie wobec zmienionej oceny prawnej w kwestii zaliczania podatku VAT do kosztów kwalifikowanych, żąda się od beneficjenta zwrotu środków. Nie może mieć istotnego znaczenia, że w toku realizacji projektu Instytucja zarządzająca nie zgłaszała zastrzeżeń w zakresie kwalifikowalności VAT. Przepis art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych zawiera jednoznaczne unormowanie, że w przypadku pobrania środków nienależnych organ jest zobowiązany do dochodzenia ich zwrotu wraz z odsetkami. Ustawodawca wskazuje, że beneficjent zwraca środki pobrane nienależnie wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania tych środków. Z tego powodu organ nie ma możliwości odstąpienia od dochodzenia spornych należności. Reasumując, nie można podzielić zarzutów skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego i procesowego. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę. W niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez Instytucję zarządzającą i nie wystąpiły podstawy do prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie okoliczności związanych z nieodpłatnym przekazaniem przez G. T. infrastruktury technicznej (oddaniem spółce komunalnej środków trwałych) i przesłuchiwania na ten temat Wójta G. T. oraz Prezesa Zarządu Wbrew "E. " spółki z o.o. Organ nie naruszył przepisu art. 8 k.p.a. zobowiązującego do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ zasadnie uznał opierając się na oświadczeniach G. T., że zaistniała prawna możliwość odzyskania podatku VAT. To, że beneficjent nie korzysta z przysługujących mu uprawnień w tym zakresie (według oświadczenia Wójta G. T. z dnia [...] kwietnia 2016 r.) nie oznacza, że "niekonsekwencją" ze strony organu było "żądanie" wystąpienia o ponowne rozważenie sprawy podatku VAT w świetle wyroku TSUE w sprawie C – 276/14, uchwały NSA z dnia 26 października 2015 r. sygn. I FPS 4/2015 oraz kwestii centralizacji rozliczeń podatku VAT w sytuacji, kiedy wspomniane orzeczenia – jak twierdzi strona skarżąca - nie odnosiły się do G. T.. Ubocznie należy podnieść, że oświadczenia G. T. składane we wniosku o wydanie interpretacji podatkowych z [...] września 2015 r. są niezgodne w wcześniejszymi deklaracjami beneficjenta, że nie ma on prawnej możliwości odzyskania podatku VAT. Nie ulega wątpliwości, że G. T. miała prawną możliwość odzyskania tego podatku. Argumentacja Instytucji zarządzającej świadczy, że organ w prawidłowo sporządzonym - spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie przyjął, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiły faktyczne i prawne podstawy do wydania nakazu w przedmiocie zwrotu środków finansowych. Okoliczność, że wywiedzione w skardze wnioski są odmienne od oceny zaprezentowanej przez Instytucję zarządzającą nie stanowią dowodu naruszenia przez nią przepisów proceduralnych art. 8 i art. 107 §1 i 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył dyspozycji art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/19997). Wskazany wyżej przepis definiuje pojęcie nieprawidłowości jako jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Kwota [...]zł została wydatkowana z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na pokrycie podlegającego odzyskaniu podatku VAT, a więc ze szkodą jaką poniósł w omawianym przypadku budżet UE. Ubocznie należy podnieść, że obowiązek zapłaty odsetek od pobranej nienależnie kwoty, liczonych od dnia przekazania środków, wynikał nie tylko z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, ale również z § 7 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.