III SA/Lu 34/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. D. (dalej też jako "strona" lub "skarżący") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako organ I instancji) z [...] lutego 2020 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 28 listopada 2019 r. w L., przy ulicy [...] został zatrzymany do kontroli samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był A. D., wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu własnym. W chwili kontroli przewożono dwie pasażerki z ul. [...] na ul. [...] w L.. Przewóz odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. Za wykonanie usługi pasażerka uiścił opłatę w wysokości 10 zł. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli wyłącznie prawo jazdy. Jak ustalono przejazd zamówiono za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym pasażerki (przesłuchanej w charakterze świadka) około godziny 19:40. Aplikację pasażerka pobrała z Internetu, zainstalowała na telefonie, założyła konto i podpięła do niej swoją kartę płatniczą. Przy zamawianiu kursu, aplikacja wskazała przewidywaną cenę kursu, tj. 10 zł. Ostatecznie po dojechaniu na wskazane miejsce, pasażerka zapłaciła gotówką kierowcy 10 zł. Paragonu fiskalnego ani faktury nie otrzymała. Pasażerka podała również, iż nie zawierała żadnej umowy na przejazd w formie pisemnej ani ustanej zarówno z kierowcą, jak i z inna firmą, tylko wszystko odbyło się za pomocą aplikacji [...], a kierowca był dla niego osobą obcą. Przesłuchany w charakterze strony skarżący odmówił odpowiedzi na zadawane pytania i podpisania protokołu. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli. Do akt dołączono również dokumentację fotograficzną. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji decyzją z [...] lutego 2020 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie: - z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z ze zm.) – dalej jako "u.t.d." lub ustawa o transporcie drogowym, tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji (12.000 zł); - z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. (8.000 zł); - z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (8 000 zł). Na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d., organ ograniczył wysokość kary pieniężnej do 12.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] października 2020 r. organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zauważył również, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., obecnie Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ) – dalej jako "k.p.a.", na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności protokołu kontroli, okazanych w toku kontroli dokumentów, dokumentacji fotograficznej pojazdu wykonanej w trakcie kontroli organ odwoławczy ustalił, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz osób był skarżący, który w dniu kontroli nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Organ wyjaśnił, że podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także Urząd Miasta Z. w piśmie z 18 grudnia 2019 r., Urząd Miasta L. w piśmie z 20 grudnia 2019 r. oraz Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z 30 grudnia 2019 r. potwierdzili, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał żadnych uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy stwierdził również, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym skarżący wykonywał przewoź osób był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej. Ustawodawca umożliwił natomiast wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. Nie zostały jednak zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wskazane w powyższym przepisie. Przede wszystkim warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy podzielił także ocenę organu I instancji, co do naruszenia przez skarżącego art. 18 ust. 5 pkt. 2 u.t.d. Wyjaśnił, że na bocznych drzwiach z prawej i lewej strony znajdowały się napisy "[...]" - co uznać należy za reklamę platformy technologicznej, która łączy kierowców z pasażerami za pomocą aplikacji w telefonie. Zwrócił uwagę na cel regulacji art. 18 ust. 5 u.t.d. i podkreślić, że umieszczanie na pojeździe oznaczeń mających reklamować przedsiębiorców świadczących usługi taksówkowe jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie pojazdu jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Prawidłowo więc organ I instancji uznał, że konsekwencją stwierdzonego naruszenia było wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści lp. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy zauważył również, że fakt odmowy podpisania protokołu nie pozbawia ważności i doniosłości tego dokumentu, gdyż kontrolowany był uczestnikiem czynności kontrolnych i brał w nich udział. Podkreślił, że niewskazanie przez skarżącego jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi, oraz że przy wykonywaniu transportu drogowego chodzi o faktyczne działanie bez względu na to czy dany podmiot figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził postępowanie z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasad z art. 7, art. 77 k.p.a. Organ stwierdził również brak podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W skardze na ostateczną decyzję organu skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak: ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej; braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy dniu kontroli; nieuwzględnianie dokumentów w postaci faktury VAT z dnia 28 listopada 2019 dotyczącej kontrolowanego przejazdu, a wystawionej w imieniu [...] S. E. K., co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia oraz zaniechania ustalenia czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 2) naruszenie art. 5 b ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.; 3) naruszenie art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u,t,d. w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego; 4) naruszenie art. 18 ust 5 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącym kary 8.000 zł w sytuacji gdy umieszczenie na samochodzie napisu "[...]" nie stanowi oznaczenia identyfikującego przedsiębiorcę ani reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorcy świadczącego takie usługi, z tego względu, że aplikacja o nazwie "[...]" nie jest przedsiębiorcą ani nie świadczy usług taksówkowych; 5) naruszenie art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300.88), dalej jako "rozporządzenie nr 1073/2009", poprzez uznanie, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); 6) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego podnosił, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie sposób w żadnym razie stwierdzić, że skarżący wykonywał transport drogowy. Nawet jednak gdyby że uznać, że tak było, to podmiotem, na rzecz którego transport ten był wykonywany była firma [...] S. E. K. (faktura VAT z dnia 28 listopada 2019). Następnie dokonując wykładni pojęcia "przewóz okazjonalny", pełnomocnik skarżącego skonstatował, że skarżący takiego przewozu nie wykonywał, gdyż immanentną cechą tego rodzaju przewozu, jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuję z inicjatywy kierującego lub pasażera. W okolicznościach niniejszej organ nie ustalił z czyjej inicjatywy miałoby dojść do przejazdu, oraz nie ustalił w ogóle, że czynności skarżącego mieściły się w pojęciu wykonywania przewozu okazjonalnego. Ponadto organ nie wyjaśnił zasad działalności aplikacji [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Jak trafnie podkreśla organ odwoławczy ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W art. 92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a § 2 k.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu na dzień kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W rozpoznawaj sprawie skarżący został ukarany za trzy następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji - lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.; 2) wykonywanie przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. - l.p. 2.10. załącznika nr 3 do u.t.d.; 3) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy – l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L z dnia 14 listopada 2009 r. Nr 300, str. 51). Warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Ponadto, art. 87 u.t.d. stanowi, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Przypomnieć należy, że do kontroli skarżący okazał jedynie prawo jazdy. Organy ustalił a skarżąca tych ustaleń nie podważył, że skarżący w dniu kontroli nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Z pism Urzędu Miasta Z. (pismo z 18 grudnia 2019 r., k. [...] akt adm.), Urzędu Miasta L. (pismo z 20 grudnia 2019 r., k. [...] akt adm.) oraz Inspektor Transportu Drogowego (pismo z 30 grudnia 2019 r., k. [...] akt adm.) bezspornie wynika, że skarżącemu nie wydano żadnych dokumentów uprawniających do wykonywania transportu drogowego osób, krajowego, czy międzynarodowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 3 u.t.d., przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewozem drogowym jest transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). Według zaś art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Na podstawie art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Łd 560/20 i sygn. akt I OSK 1361/06, CBOSA). Wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj działalności gospodarczej reglamentowanej, a w Rozdziale 2 ustawy o transporcie drogowym określono "Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego", z których wynika, że wykonywanie tego transportu w określonych w przepisach zakresach wymaga zezwolenia lub licencji. Wbrew przy tym zarzutom skargi o wykonywaniu krajowego transportu drogowego nie świadczy posiadanie formalnie statusu przedsiębiorcy. Nieprowadzenie zarejestrowanej i legalnej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego tego rodzaju przewóz okazjonalny za popełnione naruszenia. Według powszechnie akceptowanego w orzecznictwie stanowiska sankcjom stanowiącym konsekwencję naruszeń obowiązujących norm podlega wykonywanie transportu drogowego również w sytuacji, gdy dany podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi działalności gospodarczej. Chodzi o faktyczne wykonywanie działalności odpowiadającej definicji transportu drogowego wynikającej z art. 4 u.t.d. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt: II GSK 701/17, II GSK 670/08, II GSK 166/09, czy wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 384/17 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Z treści zarzutów sformułowanych w skardze wynika zamiar wykazania, że wbrew twierdzeniom organów, w momencie kontroli drogowej skarżący nie tylko nie posiadała statusu przedsiębiorcy ale również nie wykonywał transportu drogowego w zakresie przewozu osób, a jeżeli nawet przyjąć, że doszło do wykonywania przewozu, to podmiotem wykonującym ten przewóz z naruszeniem przepisów u.t.d. nie był jednak skarżący, tylko firma [...] S. E. K., o czym ma świadczyć dołączona do skargi faktura VAT z 28 listopada 2019 r. Wbrew zarzutom skargi organ prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz. Skarżący jako podmiot kontrolowany z organami w ogóle nie współdziałał. Odmówił w ogóle składania wyjaśnień i nie podpisał protokołu z kontroli bez podania przyczyn, jednakże w ocenie Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie budził żadnych wątpliwości. Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego wynika, że skarżący w dniu kontroli przewoził dwie pasażerki z ul. [...] na ul. [...] w L.. Przewóz odbywał się samochodem osobowym zarejestrowanym na 5 osób. Pasażerka przedmiotowy przejazd zamówiła za pomocą aplikacji mobilnej "[...]" zainstalowanej na swoim telefonie komórkowym. Przy zamawianiu kursu, aplikacja wskazała przewidywaną cenę kursu, tj. 10 zł. Ostatecznie kwota ta po dojechaniu na wskazane miejsce, została kierowcy uiszczona w gotówce. Biorąc to pod uwagę działalność skarżącego w zakresie zrealizowania tego przewozu nie była przypadkowa, ale był to zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności strony jako podmiotu wykonującego przewóz. Skarżący zarejestrował się na platformie "[...]" i użytkował ją przez przyjęcie zlecenia. Podczas kontroli nie zaprzeczył w istocie opisanym okolicznościom przyjętym następnie przez organy w ramach dokonanych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, bowiem odmówił złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. Jest faktem powszechnie znanym, że aplikacja internetowa tego typu służy wielokrotnemu korzystaniu z niej, co stanowi jej elementarną cechę. Korzystanie z tego rodzaju aplikacji sprzeciwia się zakwalifikowaniu działań skarżącego jako wyłącznie przypadkowych, incydentalnych. W konsekwencji, skarżący w rzeczywistości faktycznie wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób, a niewadliwie zebrane w sprawie dowody jednoznacznie świadczą o wykonywaniu przez niego w istocie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób w sposób zorganizowany i ciągły, która nie została w ogóle zalegalizowana. Świadczy o tym w szczególności korzystanie przez skarżącego z aplikacji mobilnej "[...]". Zatem był to faktycznie krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W takiej sytuacji zaktualizował się podstawowy obowiązek skarżącego w postaci konieczności posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym. Nietrafne przy tym są zarzuty skargi co do pominięcia dowodu z faktury VAT, który to dowód został dołączony dopiero na etapie postepowania sądowego. Oczywistym zatem jest, że organ tym dowodem nie dysponował, nie mógł go uzyskać z urzędu i nie mógł on polegać ocenie w postępowaniu administracyjnym. Trzeba przy tym podkreślić, że pismem z 10 grudnia 2019 r. (str. [...] akt. adm.), organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie wzywając ją jednocześnie do przedłożenia pisemnych wyjaśnień i wszelkich dokumentów będących w jej posiadaniu, a dotyczących sprawy i wskazując, że w przypadku niezłożenia wyjaśnień sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Także w zawiadomieniu o zakończeniu postępowania dowodowego z 13 stycznia 2020 r. (k.[...] akt adm.) pouczono stronę o prawie zgłaszania żądań. Jednakże ani strona, ani jej pełnomocnik nie przedłożyli żadnych dokumentów, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak również postępowania odwoławczego i nie składali żadnych wniosków dowodowych. Tym samym trudno czynić organom zarzut niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazywał sprzeczności, był spójny i wystarczający do załatwienia sprawy i został przez organy oceniony w granicach swobodnej oceny dowodów. Sąd podziela przy tym argumentację organu zaprezentowaną w odpowiedzi na skargę co do dowodu w postaci przedłożonej faktury VAT, iż nawet przy przyjęciu, że faktura ta dotyczy kontrolowanego przewozu (choć jako odbiorca przedłożonej faktury wskazana jest H. G., nie będąca uczestnikiem kontrolowanego postępowania), to i tak nie jest to wystarczający dowód na współpracę skarżącego z firmą [...] S. E. K., K. (w imieniu którego przedsiębiorstwo B. O. [...] wystawiło fakturę), zwłaszcza w zakresie realizacji zadania przewozowego na rzecz tego przedsiębiorcy. Dokument ten może, jak trafnie zauważa organ, w tym stanie faktycznym świadczyć jedynie o współpracy podmiotów w zakresie dokonywania rozliczeń finansowo – księgowych. Nie można bowiem pomijać zeznań przesłuchanej w charakterze świadka pasażerki M. W., które to zeznania zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, że za przejazd zapłacono gotówka i nie dostała ona żadnego paragon ani faktury (k.[...] akt adm.). Nie budzą również wątpliwości ustalenia organów o odpłatnym charakterze przewozu. Fakt uiszczenia przez pasażerkę zapłaty za przewóz, bezpośrednio po jego zakończeniu, jest bowiem niewątpliwy. Sam przewóz nosił zatem znamiona odpłatnego i został wykonany na zlecenie pasażera. Z drugiej strony okoliczność ta potwierdza, że usługa nie została wykonana na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa skarżącego. Skarżący nie przewoził pasażerów w ramach własnych osobistych potrzeb bez wynagrodzenia. Nie ma przy tym znaczenia czy wynagrodzenie za przewóz skarżący osobiście odbierał od pasażerów, czy też zgodził się na inne zasady przepływu środków finansowych. Stanowisko organów znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-434/15 analizował charakter usługi pośrednictwa poprzez mobilną platformę informatyczną, jaką jest również aplikacja "[...]". Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu", w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa za pomocą aplikacji przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu oraz że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą. Usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na telefon, między właścicielami pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć określoną trasę, należy zatem uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Skarżący korzystając z aplikacji "[...]" przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób, które wykonywał w imieniu własnym i na swoją rzecz. Niezasadny również pozostaje zarzut skargi co do braku podstaw do przyjęcia, iż mamy do czynienia z "przewozem okazjonalnym" gdyż, w ocenie skarżącego, dla uznania takiego stanu rzeczy niezbędne jest ustalenie, że mamy do czynienia z przewozem grupy osób, a zatem co najmniej dwóch. Otóż zarzut ten jest niezasadny po pierwsze z tego powodu, że nie przystaje do okoliczności stanu faktycznego niniejsze sprawy. Z treści załącznika nr 2 do protokołu kontroli nr 1596/2019, stanowiącego jego integralną część i zawierającego opis stwierdzonych naruszeń, jak również z treści decyzji organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wskazano, że kierowca przewoził w chwili kontroli dwóch pasażerów (dwie pasażerki). Powyższe potwierdza również sporządzona w toku czynności kontrolnych dokumentacja kserograficzna dokumentów tożsamości kontrolowanego oraz przewożonych osób, obejmująca trzy osoby. Po drugie, w ocenie Sądu, bez znaczenia dla stwierdzenia przewozu okazjonalnego jest ilość przewożonych pasażerów. Definicja przewozu okazjonalnego zawarta w powołanym art. 4 pkt 11 u.t.d. nie wyklucza, aby takie usługi mogły być świadczone także na rzecz pojedynczego pasażera. Natomiast, jak trafnie również zauważył WSA w Łodzi w spawie sygn. akt III SA/Łd144/21 (CBOSA) powołane na uzasadnienie tego zarzutu rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.Urz.UE.L Nr 300, str. 88, ze zm.) nie można stosować wprost do przewozu wykonywanego samochodami osobowymi z uwagi na cel i zakres przedmiotowy tego aktu, którym jest zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty. Z definicji usług okazjonalnych zawartej w art. 2 pkt 4 wymienionego rozporządzenia, przytoczonej już powyżej także nie można wyprowadzić wniosku, że dla kwalifikacji usługi przewozowej jako okazjonalnej niezbędnym jest stwierdzenie w każdym przypadku przewozu co najmniej dwóch osób (grupy osób). Zawarty w art. 2 pkt 4 rozporządzenia zwrot "przewóz grup pasażerów utworzony z inicjatywy zleceniodawcy", w odniesieniu do przewozu osób samochodem osobowym należy rozumieć w ten sposób, że daje zleceniodawcy swobodę w zakresie wyboru, czy przewóz dotyczy jednego pasażera, czy też ich większej liczby (zob. też wyrok w sprawie sygn. akt. II SA/Sz 1103/20, CBOSA). W ocenie Sądu organy prawidłowo również uznały, że przewóz wykonywany przez skarżącego nie spełniał wszystkich wymogów przewozu okazjonalnego. Skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Kontrolowany pojazd był bowiem przeznaczony do przewozu 5 osób. Okoliczność ta nie była sporna. Wynika to wprost z protokołu kontroli drogowej, z wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej. Jednocześnie nie zostały spełnione warunki z art. 18 ust. 4b pkt 1 u.t.d. (okoliczność niesporna) ani też z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Przepis art. 18 ust. 4b pkt 2 dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Ale wymaga spełnienia wszystkich trzech warunków określonych pod literami a, b, c. W sprawie nie budzi zaś wątpliwości, o czym była mowa, już chociażby ta okoliczność, że podstawy przewozu nie stanowiła umowa zawarta w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. W konsekwencji w świetle przywołanych przepisów u.t.d. zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Podczas kontroli stwierdzono również, że na pojeździe znajdowały się niedopuszczalne oznaczenia w postaci napisów "[...]" po obu stronach pojazdu, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie na fotografiach znajdujących się w akt administracyjnych sprawy (k.[...] akt admin.). Wskazać należy, że art. 18 ust. 5 u.t.d. podkreśla odrębność przewozów wykonywanych taksówką od przewozów okazjonalnych i zapobiega ich myleniu przez konsumentów. Umieszczanie na pojeździe charakterystycznych dla taksówek oznaczeń jest, jat trafnie podnosił organ, przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie stosownej licencji. W związku z tym dla wykonywania okazjonalnego przewozu osób ustawodawca przewidział szereg ograniczeń mających na celu odróżnienie tego typu działalności od licencjonowanych przewozów osób taksówką. Celem regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby wymienione w tym przepisie pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem byłoby zawarcie umowy przewozu (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt: II SA/Go 405/20, II SA/Go 507/20 oraz WSA w Lublinie, sygn. akt: III SA/Lu 461/20, III SA/Lu 592/20, CBOSA). Umieszczanie na pojeździe napisu "[...]" jest naruszeniem zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 u.t.d. Czynnikiem decydującym o uznaniu umieszczonych na pojeździe oznaczeń za naruszające zakazy z art. 18 ust. 5 u.t.d. jest, aby w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło lub mogło wywrzeć wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu osób. Takie oznakowanie pełni bowiem rolę znaku identyfikującego, wyróżniającego pojazd wykonujący okazjonalny transport drogowy osób. Dla możliwości nałożenia sankcji z lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. nie jest istotna podniesiona w skardze okoliczność, że "[...]" sam w sobie nie stanowi nazwy konkretnego przedsiębiorcy świadczącego usługi taksówkowe. Należy mieć bowiem na uwadze, że oznakowanie pojazdu napisem "[...]" kojarzy się jednoznacznie z zachętą do pobrania aplikacji "[...]" celem skorzystania z usługi okazjonalnego przewozu osób (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt II SA/Go 405/20 oraz wyroki WSA w Warszawie, sygn. akt: VI SA/Wa 2443/19 i VI SA/Wa 1465/20, CBOSA). Nie budzi wątpliwości, że nazwa "[...]" powszechnie i jednoznacznie jest kojarzona ze sposobem zamawiania usług przewozowych za pomocą aplikacji instalowanej w telefonie, stanowiących konkurencję dla licencjonowanych taksówek. Oznakowanie skontrolowanego pojazdu jako wykonującego usługę przewozu osób było wyraźne i łatwo dostrzegalne dla potencjalnego klienta. Ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było zaś wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego (por. wyrok NSA w sprawie sygn. akt II GSK 1858/11, LEX nr 1367202). Dlatego też ocena organów co do naruszenie zakazu przewidzianego w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. jest jak najbardziej prawidłowa. W konsekwencji uznać należy, że zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. Mając na uwadze treść regulacji art. 92a ust. 3 u.t.d. organy prawidłowo ograniczyły wysokość kary do 12.000 zł za naruszenia stwierdzone podczas kontroli. W ocenie Sądu organy obu instancji, wbrew zarzutom skargi, zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Wbrew zarzutom skargi organ odniósł się do zarzutów odwołania, a dokonane przez organ ustalenia i stwierdzenie na ich podstawie wykonywania przez skarżącego przewozu okazjonalnego podlegającego przepisom ustawy o transporcie drogowym jest prawidłowe. Zapewniono również skarżącej udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Uzasadnienie zarówno decyzji organu I instancji jak i decyzji organu odwoławczego zawiera logicznie uzasadniony tok rozumowania, który doprowadził organy do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonujących argumentów uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Jeszcze raz podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów. O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA, sygn. akt II GSK 756/16,CBOSA). Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.