III SA/Lu 541/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na uchwałę Zarządu Powiatu w H. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie powierzenia A. J. pełnienia obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w H. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący D. G. wniósł skargę na uchwałę Zarządu Powiatu w H. z dnia 7 maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie powierzenia A. J. pełnienia obowiązków Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w H. z dniem [...] maja 2021 r. Skarżący zarzucił, że zaskarżona uchwała Zarządu Powiatu w H. narusza art. 46 ust. 3a w zw. z art. 49 ust. 6a ustawy o działalności leczniczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 295 ze zm.). Wskazał, że w wyniku niewłaściwego zastosowania tych przepisów doszło do odwołania kierownika podmiotu leczniczego, w sytuacji w której skarżący jako Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w H. złożył wypowiedzenie, a tym samym nie zachodzą przesłanki do zastosowania dyspozycji powołanych przepisów. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, a także wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, bowiem zaskarżoną uchwałą naruszono jego uprawnienia jako Dyrektora SPZOZ do pełnienia swej funkcji do zakończenia okresu wypowiedzenia, jak też błędnie określono podstawę rozwiązania stosunku pracy jako odwołanie. Wskazał, że podstawą rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym winno być wypowiedzenie, a nie akt odwołania, ponieważ to skarżący zainicjował, w wyniku złożonej rezygnacji, rozwiązanie stosunku pracy. W niniejszej sprawie powierzono obowiązki dyrektora w sytuacji, gdy dotychczasowy dyrektor nadal pozostawał w zatrudnieniu, albowiem zawarta z nim umowa o pracę nie uległa jeszcze rozwiązaniu. W zakresie posiadania interesu prawnego skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 132/19. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę oprócz uzasadnienia swojego stanowiska w zakresie oddalenia skargi, organ wskazał również na brak po stronie skarżącego legitymacji do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Ponadto złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach skarg oznaczonych sygn. akt: III SA/Lu 355/21 i III SA/Lu 356/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, tj. akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inny niż akty prawa miejscowego, podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, określającym wymagania decydujące o legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu do sądu administracyjnego jest art. 87 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920, dalej powoływanej jako "u.s.p.") Zgodnie z treścią tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Tym samym legitymacja skargowa oparta na przepisie art. 87 u.s.p. ma charakter szczególny, kwalifikowany. Wymaga nie tylko wskazania przez wnoszącego skargę normy prawa materialnego, kształtującej jego sytuację prawną, ale nadto wykazania, że zaskarżony akt oddziałuje na posiadany przez skarżącego interes prawny, który w ten sposób zostaje naruszony. Skarga wnoszona na podstawie art. 87 ust. 1 u.s.p. nie ma charakteru actio popularis - nie jest skargą wnoszoną w interesie publicznym. Jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku naruszenia indywidualnego chronionego prawem interesu. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Obowiązek wykazania się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, a także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu lub uprawnienia, spoczywa na stronie skarżącej. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1503/18 i powołane tam stanowisko doktryny). W świetle opisanego wyżej, kwalifikowanego charakteru legitymacji do zaskarżenia uchwał organu powiatu, należy podzielić stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę co do niespełnienia po stronie skarżącego D. G. przewidzianych w art. 87 ust. 1 u.s.p. przesłanek wniesienia skargi na uchwałę nr [...] Zarządu Powiatu w H. z dnia [...] maja 2021 r. Wbrew przekonaniu skarżącego powołane przez niego w skardze okoliczności nie świadczą o istnieniu po jego stronie interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest wystarczający do uznania legitymacji skargowej. Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpłynęła na jego sferę prawnomaterialną, pozbawiła go pewnych uprawnień albo uniemożliwiła ich realizację. Twierdzenie, że zaskarżona uchwała pozwoli zakwestionować prawidłowość wypowiedzenia skarżącemu stosunku pracy, nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszony został interes prawny skarżącego. Podkreślić należy, że zaskarżona uchwała dotyczy sfery praw i obowiązków A. J., a nie skarżącego. Skarżący nie zaskarżył natomiast uchwały, która dotyczyła jego sfery prawnej, tj. uchwały nr [...] z dnia [...] maja 2021 w przedmiocie odwołania go ze stanowiska Dyrektora SP ZOZ w H. Uchwała ta zawierała w § 9 pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego w Z. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Zatem zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego, który miał prawo kwestionować rozwiązanie z nim stosunku pracy na drodze przewidzianej przepisami kodeksu pracy. Zwrócić również należy uwagę, że powoływany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 132/19 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt: II OSK 3538/19. Postanowieniem tym Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę z powodu braku interesu prawnego strony skarżącej – pracownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej – w zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały zarządu powiatu w przedmiocie powołania na stanowisko pełniącego obowiązki dyrektora tego samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 242 § 1 oraz 262 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm.), pracownik może dochodzić swych roszczeń ze stosunku pracy na drodze sądowej, a spory o roszczenia ze stosunku pracy rozstrzygają sądy powszechne, zwane "sądami pracy". Postępowanie w tych sprawach normuje ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.). Zatem skarżący miał prawo do kwestionowania rozwiązania z nim stosunku pracy, wnosząc pozew do sądu powszechnego. Natomiast możliwość wniesienia pozwu do sądu pracy nie oznacza, że ta okoliczność wpływa na powstanie po stronie skarżącego legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę zarządu powiatu w sprawie powołania innej osoby na pełniącego obowiązki dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Z omówionych przyczyn należało uznać, że skarga D. G., który jest osobą nie posiadającą interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nr [...] Zarządu Powiatu w L. z dnia [...] maja 2021 r., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Ubocznie podnieść należy, że w związku z odrzuceniem skargi sąd nie był uprawniony do rozpoznania wniosków skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały i wniosku organu w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Odrzucenie skargi jest bowiem następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W konsekwencji, również rozpoznawanie innych kwestii związanych ze sprawą, jak np. wniosku zawieszenie postępowania sądowego, czy wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest dopuszczalne tylko po stwierdzeniu, że skarga jest dopuszczalna, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.