III SA/Lu 557/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. A. z siedzibą w B. (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: I. odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia wpisu od skargi; II. odrzucić skargę; III. zwrócić P. A. z siedzibą w B. (Ukraina) kwotę 400 zł (czterysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Prywatne Przedsiębiorstwo "[...]" z siedzibą w [...] (Ukraina) pismem z dnia 17 września 2025 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wnosząc skargę strona w dniu 17 września 2025 r. uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 200 zł (k. 7 i 20 akt sprawy). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2025 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sadem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenie aktualnego wypisu z rejestru osób prawnych Republiki Ukrainy dotyczącego strony skarżącej wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez polskiego tłumacza przysięgłego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz odpis zarządzenia zawierającego wezwanie do uzupełnienia wpisu doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 października 2025 r. (k. 36 akt). Pismem z dnia 27 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne skargi. Pełnomocnik wskazał także, że dowód uiszczenia wpisu sądowego na kwotę 200 zł stanowił załącznik do skargi i został dokonany na konto Sądu w dniu 17 września 2025 r. Do pisma dołączono dowód uiszczenia w dniu 17 września 2025 r. wypisu od skargi w kwocie 200 zł, tożsamy z dokumentem dołączonym do skargi. Jak wynika jednak z notatki urzędowej z dnia 7 listopada 2025 r., strona skarżąca nie uzupełniła wpisu od skargi. Następnie w piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że z niewiadomych względów nastąpił zwrot opłaty dokonanej na rzecz Sądu na konto pełnomocnika. Sytuację tę pełnomocnik zauważył w dniu sporządzenia pisma, przeglądając historię rachunku bankowego. Pełnomocnik wskazał także, że niezwłocznie dokonał ponownego przelewu na rachunek bankowy WSA w Lublinie. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 19 listopada 2025 r. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi. Do pisma załączył potwierdzenie dokonania w dniu 19 listopada 2025 r. przelewu bankowego na kwotę 200 zł tytułem uzupełnienia wpisu w niniejszej sprawie. W związku z treścią pisma pełnomocnika strony skarżącej, w dniu 24 listopada 2025 r. zarządzono ponowne ustalenie czy na konto Sądu wpłynęła kwota 200 zł, która miała być wpłacona przez pełnomocnika strony skarżącej tytułem uzupełnienia wpisu, zgodnie z zarządzeniem z dnia 21 października 2025 r., jak również czy kwota ta, w przypadku jej wpłacenia, została zwrócona na konto pełnomocnika. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 24 listopada 2025 r., kwota 200 zł tytułem uzupełnienia wpisu wpłynęła na rachunek bankowy Sądu w dniu 20 listopada 2025 r. Natomiast wcześniej żadna inna kwota w wysokości 200 zł tytułem wpisu od skargi nie wpłynęła na rachunek bankowy Sądu, jak również nie została zwrócona z konta bankowego Sądu na konto pełnomocnika strony skarżącej. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że kwota uiszczona tytułem wpisu nie została przelana prawdopodobnie z powodu awarii systemu bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, gdyż zgłoszony przez stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu od skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Okolicznością bezsporną jest, że strona skarżąca uchybiła ustawowemu terminowi do uzupełnienia wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 października 2025 r., a kwota 200 zł tytułem uzupełnienia wpisu została uiszczona dopiero w dniu 19 listopada 2025 r. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Składając wniosek o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie strona skarżąca dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, to jest uiściła tytułem uzupełnienia wpisu kwotę 200 zł. Jednakże strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Wymaga zwrócenia uwagi, że choć pojęcie "uprawdopodobnienia", o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a. nie jest pojęciem tożsamym z "udowodnieniem", to jednak dyspozycja tego przepisu nakazuje przyjąć, że konieczne jest dostateczne wykazanie, że mimo dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody w dochowaniu terminu ustawowego nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie dominuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt II FZ 717/13; z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 988/13; z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14, czy z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 313/14). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. O braku winy można mówić jedynie w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa, musi mieć charakter nagły. Do okoliczności uzasadniających przyjęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie należą stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ 786/14). W niniejszej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że z niewiadomych przyczyn nastąpił zwrot na konto pełnomocnika dokonanej na rzecz Sądu opłaty. Sytuację tę pełnomocnik zauważył w dniu 19 listopada 2025 r., przeglądając historię rachunku bankowego. W ocenie Sądu, powyższa argumentacja nie pozwala stwierdzić zaistnienia okoliczności stanowiących o braku winy, niezbędnych do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczności podnoszone przez pełnomocnika są także niewiarygodne i nie znajdują potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. Po pierwsze, pełnomocnik nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu ani na okoliczność dokonania w terminie do uzupełnienia wpisu polecenia przelewu na konto Sądu kwoty 200 zł tytułem uzupełnienia wpisu, ani na okoliczność zwrotu tych środków na rachunek bankowy pełnomocnika. Po drugie, w piśmie z dnia 27 października 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej nie powoływał się na dokonanie uzupełnienia wpisu po wezwaniu zarządzeniem z dnia 21 października 2025 r., ale wskazywał jedynie na uiszczenie wpisu skargi w kwocie 200 zł w dniu 17 września 2025 r. i ponownie przedstawił dowód uiszczenia kwoty 200 zł z dnia 17 września 2025 r. Przedstawiona argumentacja jest zatem także wewnętrznie sprzeczna. Jednocześnie z notatki urzędowej z dnia 24 listopada 2025 r. oraz wtórnika otrzymanych zleceń płatniczych (k. 74 akt sprawy) jednoznacznie wynika, że na rachunek Sądu tytułem uzupełnienia wpisu od skargi tylko raz wpłynęła kwota 200 zł i miało to miejsce w dniu 20 listopada 2025 r., na skutek zlecenia płatniczego dokonanego w dniu 19 listopada 2025 r. Natomiast wcześniej żadna inna kwota w wysokości 200 zł tytułem wpisu od skargi nie wpłynęła na rachunek bankowy Sądu, jak również nie została zwrócona z konta bankowego Sądu na konto pełnomocnika strony skarżącej. Z kolei na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej powoływał się na okoliczność prawdopodobnej awarii systemu bankowego w dniu, w którym zlecił dokonanie przelewu. Pełnomocnik jednak w żaden sposób nie uprawdopodobnił także tej okoliczności. Wymaga natomiast podkreślenia, że wykazując należytą staranność profesjonalny pełnomocnik powinien upewnić się, że dokonane w banku polecenie przelewu zostało przez bank wykonane, poprzez pobranie z rachunku bankowego zlecającego stosownej kwoty tytułem wpisu i dysponować dowodem polecenia przelewu na rachunek bankowy Sądu. Zauważyć także należy, że pełnomocnik uzupełniał braki formalne skargi w dniu 27 października 2025 r., to jest w dniu otrzymania wezwania do ich uzupełnienia a także otrzymania wezwania do uzupełnienia wpisu. Gdyby zatem rzeczywiście dokonał w tym dniu polecenia przelewu, co nie zostało w żaden sposób uwiarygodnione, to dysponowałby jeszcze 7 dniami – do dnia 3 listopada 2025 r., by sprawdzić czy środki z rachunku bankowego tytułem wpisu zostały pobrane. Z tych wszystkich względów zachodziły podstawy do stwierdzenia, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W konsekwencji i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenia terminu. W odniesieniu do pkt II sentencji wskazać należy, że w świetle art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przy tym zgodnie z § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Jednocześnie art. 85 p.p.s.a. przewiduje, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z akt sprawy bezspornie wynika, że odpis zarządzenia zawierającego wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w sposób prawem przewidziany w dniu 27 października 2025 r. Tym samym termin na dokonanie przedmiotowej czynności upływał w dniu 3 listopada 2025 r. (poniedziałek). Strona skarżąca uiściła zaś brakującą część wpisu od skargi dopiero w dniu 19 listopada 2025 r. (k. 74 akt sprawy). Uzupełnienie wpisu po terminie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kwoty 400 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.