III SA/Lu 686/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną oraz przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 13.04.2010 r. oddala skargę. W dniu [...] lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. B. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...], którą to odmówił on uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2010 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2010 r. Przedmiotowe decyzje zapadły w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. A. B. uznano za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2010 r. W dniu [...] lutego 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w zakresie wysokości przyznanego zasiłku. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. organ wznowił postępowanie w powyższej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2010 r. i przyznania prawa do zasiłku z dniem [...] kwietnia 2010 r. Wojewoda L., decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. A. B. zaskarżyła powyższą decyzję Wojewody L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, a także zasądzenia kosztów postępowania oraz zadośćuczynienia od organu I instancji w postaci należnego zasiłku dla bezrobotnych wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi zarzuciła organowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i brak kroków naprawczych ze strony organów w zakresie niezapłaconego zasiłku i jego zwiększenia. Organ w odpowiedzi na skargę potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne, to takie, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, czyli mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, ponadto muszą istnieć już w chwili wydawania decyzji ostatecznej Jako nową okoliczność faktyczną w rozumieniu tego przepisu powołuje skarżąca fakt przyznania jej po wydaniu decyzji ostatecznej renty z tytułu niezdolności do pracy. Jest poza sporem, że Starosta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uznał skarżącą za osobę bezrobotną i przyznał jej zasiłek w wysokości 573,60 zł (k. 17 akt administracyjnych). Natomiast organ rentowy wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję o przyznaniu skarżącej renty z tytułu całkowitej niezdolności w okresie od [...] września 2010 r. do dnia [...] lipca 2011 r. Renta przyznana została zatem za okres sprzed wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. Sąd podziela stanowisko organu, że przyznanie skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy z datą wsteczną nie jest nową okoliczności faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uzasadniającą wznowienie postępowania. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy z datą wsteczną jest wprawdzie nową okolicznością, które nie była znana organowi w dacie wydawania decyzji, jednak okoliczność ta nie istniała w dacie wydania decyzji. W wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. (sygn. akt I OSK 721/06) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przyznanie renty z datą wsteczną nie oznacza, że już w tej dacie istniała nowa okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że skoro nowa okoliczność wynika dopiero z decyzji organu emerytalno-rentowego wydanej po decyzji ostatecznej, to nie można przyjąć, że istniała wcześniej. Stanowisko takie zajmują także wojewódzkie sądy administracyjne (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 665/04, w Opolu z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II SA/Op 297/12, w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/GL 1036/11, w Warszawie z dnia 7 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 176/12, w Gdańsku z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 142/12). Stwierdzić należy, że w dacie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2010 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] kwietnia 2010 r., skarżąca nie posiadała prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Okoliczność ta zaistniała dopiero w dniu [...] stycznia 2012 r., kiedy to organ rentowy wydał decyzję o przyznaniu A. B. renty z tytułu całkowitej niezdolności w okresie od [...] września 2010 r. do dnia [...] lipca 2011 r. Organ zatem słusznie stwierdził, że ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z mocą wsteczną od określonej daty nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji i prawidłowo odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, 145a lub 145b k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że brak przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na to, że powoływana przez skarżącą okoliczność nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, co uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).