III SA/Lu 78/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący" Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 listopada 2024 r. nr 0601-IGC.4823.34.2024 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako - organ odwoławczy, DIAS), po rozpatrzeniu odwołania K. W., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 20 sierpnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 7 grudnia 2023 r. funkcjonariusze Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. przeprowadzili kontrolę celno-skarbową w przedsiębiorstwie K. W. "P. " w zakresie realizowania obowiązku wynikającego z art. 7c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1218, ze zm.), dalej także jako "ustawa o SENT". W toku kontroli sprawdzeniu poddano zgłoszenia SENT o nr: [...] z dnia 4 marca 2020 r., [...] z dnia 17 marca 2020 r. oraz [...] z dnia 8 czerwca 2020 r., w których podmiotem odbierającym był K. W.. Przedmiotem przewozu, zgodnie z ww. zgłoszeniami był gaz propan butan, klasyfikowany do pozycji CN 2711, ujęty w wykazie towarów podlegających systemowi monitorowania przewozu i obrotu, który podlega obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. Zgodnie z powyższymi zgłoszeniami podmiotem wysyłającym towar i przewoźnikiem jest B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. . W toku kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na zamknięciu ww. dokumentów przewozowych bez wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, o których mowa w art. 7c ustawy o SENT w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów 14 sierpnia 2018 r. Z protokołu kontroli wynika, że zgłoszenia SENT zostały zamknięte bez wpisania numeru dystrybutora i bez wskazania stanu licznika. Kontrolowany nie wniósł zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli, protokół został podpisany przez kontrolowanego. W piśmie z dnia 14 grudnia 2023 r. K. W. potwierdził dostawy gazu według ww. zgłoszeń SENT oraz wskazał, że nieuzupełnienie numeru dystrybutora i stanu licznika w tych zgłoszeniach najprawdopodobniej wynika z niewyświetlania się odpowiedniej tabelki, w której te informacje miałyby być zamieszczone. W tych okolicznościach Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. ("organ I instancji") postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r. wszczął wobec skarżącego jako podmiotu odbierającego postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za uchybienie obowiązkom wynikającym z ustawy SENT. W trakcie postępowania wyjaśniającego na wezwanie organu I instancji, skarżący złożył: - zaświadczenie ZAS-W o niezaleganiu w podatkach; - zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/Lublin i Inspektoratu w R. o niezaleganiu w opłacaniu składek; - zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36L) za lata 2020-2021 i załączniki do zeznania; - zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (PIT-36) za rok 2022 i załączników do zeznania. Skarżący podniósł w piśmie z dnia 2 kwietnia 2024 r., że zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na interes publiczny. Wskazał, że wszystkie trzy stwierdzone naruszenia miały miejsce w marcu i czerwcu 2020 r. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu początkowo, aż do 1 lutego 2020 r, nie nakazywało uzupełniania zgłoszeń w tym zakresie. Naruszenia miały miejsce wyłącznie w początkowym okresie po wprowadzeniu zmian w rozporządzeniu i później już nie występowały. To potwierdza, że nieprawidłowości nie wynikały z celowego działania kontrolowanego, lecz z problemów z wdrażaniem i funkcjonowaniem wprowadzonych od lutego 2020 r. zmian. Nieprawidłowości dotyczyły wyłącznie informacji o charakterze dodatkowym. Informacje kluczowe, a więc miejsce i ilość dostarczonego gazu zostały podane w zamkniętych zgłoszeniach i nie budziły wątpliwości. Tym samym ujawnione uchybienia nie miały wpływu na prawidłowość ustalenia właściwych należności publicznoprawnych. W dalszym toku postępowania skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 29 lipca 2024 r. m. in., że posiada tylko jedną stację auto-gaz z jednym dystrybutorem gazu. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia [...] o wymagane dane w zakresie stanu liczników oraz numerów fabrycznych dystrybutorów oraz odstąpił od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy o SENT w przypadku dwóch pozostałych zgłoszeń: [...] i [...] Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał jego oceny prawnej w sposób tożsamy jak w decyzji organ I instancji. Wskazał, że przewożonym towarem w niniejszej sprawie był gaz propan butan, klasyfikowany do pozycji CN 2711 w ilości odpowiednio: 30001, 40001 i 65001, a zatem przewóz ten podlegał systemowi monitorowania przewozu. Organ odwoławczy argumentował, że skarżący został wskazany w zgłoszeniach SENT jako podmiot odbierający i był zobowiązany do uzupełnienia zgłoszeń o dodatkowe dane wynikające z art. 7c ustawy SENT w związku z § 3b pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2018 r., poz. 1663 z późn. zm.), tj. podanie stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, numerów fabrycznych dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c) objętości towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażonej w litrach, jeśli dostarczenie ma miejsce do stacji paliw ciekłych. W zgłoszeniach nr [...] z dnia 4 marca 2020 r., [...] z dnia 17 marca 2020 r. oraz [...] z dnia 8 czerwca 2020 r. skarżący nie podał przedmiotowych danych. Niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o dodatkowe dane, co wystąpiło w przedmiotowej sprawie, jest sankcjonowane karą pieniężną na podstawie art. 21 ust. 2d ustawy SENT, którą to karę prawidłowo nałożył organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie wystąpiły podstawy do odstąpienia do wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny o których mowa w art. 21 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Organ podkreślił, że kary pieniężne przewidziane ustawą SENT, są sankcją administracyjną za stwierdzone naruszenia ustawy i są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Przepisy ustawy nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia lecz sankcjonują obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów ustawy. Ustawodawca zaś nie wyposażył organów ani w możliwość miarkowania kar ani ich zmiany. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie uzasadnione jedynie w przypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podmiot odbierający nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Przypadki takie muszą być nadzwyczajne, gdyż z instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od tej zapłaty. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest wyjątkiem od zasady, która stanowi, że należności należy płacić. Odstąpienie to nie leży również w interesie publicznym, ponieważ stanowi złamanie powyższej zasady i zmniejsza dochody publiczne. Organ odniósł się do dokumentów finansowych obrazujących sytuację finansową strony w latach 2020-2023. Z zaświadczenia ZAS-W nr [...] z dnia 27 marca 2024 r. o niezaleganiu w podatkach, wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wynika, że strona nie posiada zaległości podatkowych w urzędzie skarbowym, a więc zobowiązania regulowane są na bieżąco. Z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/Lublin, Inspektorat w R. nr [...] z dnia 27 marca 2024 r., wynika że na dzień wydania zaświadczenia strona nie posiadała zaległości w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Z informacji uzyskanej od strony, zawartej w piśmie z dnia 2 kwietnia 2024 r., wynika, że nie posiada wymagalnych zobowiązań i należności ani należności kredytowych. Ze sporządzonego wydruku: Lista przypadków pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta z dnia 19 lipca 2024 r. wynika, że w okresie od 4 lutego 2011 r. do 20 września 2020 r. strona była beneficjentem pomocy publicznej o łącznej wartości brutto 22749,14 zł (co stanowi kwotę 5298,88 euro) - forma pomocy: refundacja, zwolnienie z opłaty. Zdaniem organu, zapłata nałożonej kary pieniężnej w kwocie 10000 zł nie stwarza realnego zagrożenia płynności finansowej i nie spowoduje innych niepożądanych społecznie skutków. Ze zgromadzonych w toku niniejszego postępowania dokumentów finansowych wynika, że nie wystąpiły okoliczności wyróżniające sytuację strony od sytuacji innych podmiotów, a strona jest w stanie uregulować karę pieniężną bez zagrożenia obniżenia rentowności prowadzonej firmy, czyjej egzystencji. W konsekwencji organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności obiektywnych związanych z sytuacją ekonomiczną strony, które uzasadniałyby przyjęcie, że uiszczenie kary wpłynie na jej zdolności płatnicze. Przejściowe trudności finansowe podmiotu nie mogą uzasadniać odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Jedynie trudności finansowe wiążące się z zagrożeniem dla interesu, bytu podmioty mogły by stanowić podstawę odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Strona nie wykazała jednak i nie udokumentowała ważnego interesu przewoźnika uzasadniającego odstąpienie od nałożenia kary. Zwolnienie z kary jest bowiem podyktowane sytuacjami szczególnymi i wyjątkowymi. Strona nie wskazała także nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Nie wystąpił również ważny interes publiczny przemawiający za odstąpieniem od ukarania. W skardze na powyższą decyzję DIAS skarżący zarzucił: 1) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 21 ust 2d ustawy o SENT w zw. z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, polegające na przyjęciu, że omyłkowe i niezawinione pominięcie uzupełnienia danych w zakresie stanu licznika, numerów fabrycznych dystrybutora w zgłoszeniu przewozu, w przypadku uzyskania zamknięciu zgłoszenia przez system, stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej i w tym zakresie realizuje cele ustawy o SENT; 2) błędną wykładnię i niezastosowanie art. 21 ust. 3 ustawy o SENT, polegające na: a) nieuzasadnionym utożsamieniu nałożenia na odbierającego kary za uchybienie formalne (drobne, nieistotne, szczególnie, że odbierający posiada wyłącznie i przez cały czas jeden licznik i dystrybutor, przez co faktycznie wyłączona była możliwość wprowadzenia w błąd organu), które nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa, nie spowodowało utrudnień ani komplikacji w zakresie monitorowania obrotu paliwami opałowymi i nie miało żadnego wpływu na możliwość wykonania kontroli oraz jej prawidłowy przebieg, z realizacją celów ustawy o SENT, które organ błędnie rozumie jako źródło zapewnienia dochodów publicznych; b) nieuzasadnionym uznaniu, że kara przewidziana w tym przepisie ma "charakter prewencyjny czy też dyscyplinujący", zaś "dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, niemniej jednak jest celowym zamierzeniem ustawodawcy"; c) oczywiście błędnym i nieznajdującym podstaw w obowiązującym ustawodawstwie, a więc naruszającym podstawowe zasady postępowania administracyjnego (praworządności; art. 6 k.p.a., uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 7 k.p.a., rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, art. 7a k.p.a., zaufania do władzy publicznej; art. 8 k.p.a., a także w bardzo szerokim zakresie art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) ustaleniu, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podatnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie nie leży w interesie społecznym; d) nieuzasadnionym różnicowaniu sytuacji prawnej dotyczącej zgłoszeń [...] i [...] ze zgłoszeniem [...], pomimo tego, że dotyczą one identycznego stanu faktycznego, jak również stanu prawnego, zaś zmiana funkcjonalności formularza nie miała odzwierciedlenia w żadnych czynnościach prawodawcy, toteż odbierający nie miał możliwości powzięcia informacji o tym, iż w dniu 24 kwietnia 2020 r. doszło do zmiany funkcjonalności systemu; w powyższym zakresie należy wskazać, że odbierający dokonując zamknięcia zgłoszenia [...] w krótkim odstępie czasu od zamknięcia zgłoszeń [...] oraz [...], nie mając informacji o nieprawidłowości w ww. zgłoszeniach nie miał podstaw by dowiedzieć się, że formularz powinien być wypełniony w sposób odmienny, a tym samym nie miał podstaw do ustalenia swojego błędu; należy zatem stwierdzić, że również w tym okresie konstrukcja formularza budziła wątpliwości. 3) błędną wykładnię i niezastosowanie art 21 ust. 3 ustawy o SENT, polegającą na: a) stwierdzeniu, że w sprawie nie zachodził ważny interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary, gdy odbierający jest podmiotem zarobkowo zajmującym się przewozem towarów, o ugruntowanej pozycji na rynku, dokonującym zgłoszeń na przestrzeni dosyć długiego czasu, z czym związane jest zróżnicowanie obowiązków odbierającego i zmienność wyglądu i funkcjonalności formularza, z czego wynika, że brak wpisania danych w zakresie stanu licznika, numerów fabrycznych dystrybutora był skutkiem jednostkowego błędu, wynikającego z niedoskonałości programu komputerowego i nałożenie kary stanowi postępowanie sprzeczne z ratio legis ustawy; b) pominięciu faktu, że uchybienie formalne (drobne, nieistotne, szczególnie, że odbierający posiada wyłącznie i przez cały czas jeden licznik i dystrybutor) nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość wykonania kontroli oraz jej prawidłowy przebieg, co winno skutkować odstąpienie od niewymierzeniem kary pieniężnej; c) pominięciu istotnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności, zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony oraz zasady pogłębiania zaufania poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodził ważny interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary, gdy odbierający działał według swojej najlepszej wiedzy i doświadczenia, prawidłowość jego działania została potwierdzona nadaniem zgłoszeniu [...] statusu "zamknięte", a co za tym idzie naruszenie nie wynikało z postępowania samego odbierającego ani też z jego zaniedbania, ale z niedoskonałości publicznego systemu informatycznego, mającego z założenia zagwarantować prawidłową realizację zamiarów ustawodawcy przewidzianych zarówno w ustawie o SENT, jak i wykonawczym do niej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Decyzja nakładająca administracyjną karę pieniężną jest wynikiem prawidłowego zastosowania przepisów ustawy SENT. Celem ustawy SENT jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu towarów określonych ustawą oraz określenie zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tych towarów na terytorium kraju. Ustawodawca wprowadził odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem tych towarów, podmiotów zobowiązanych: podmiotu wysyłającego, przewoźnika i kierującego transportem, podmiotu odbierającego. Podmiot odbierający, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy SENT, oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.) albo zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej. Definicję legalną przewozu zawiera art. 2 pkt 9 ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT system monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. W art. 3 ust. 2 ustawy przewidziano katalog towarów objętych systemem, z zastrzeżeniem ust. 4-8 oraz ust. 10 tego przepisu. Stosownie do art. 3 ust. 11 ustawy SENT, minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. Na podstawie wskazanego przepisu - art. 3 ust. 11 ustawy SENT - wydano rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2018 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U.2018.1427), które w § 1 pkt 4 określało, że systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Zgodnie z art. 7c ust. 1 ustawy SENT w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dane, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi towarami. Na mocy art. 7c ust. 2 ustawy SENT wydano rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 sierpnia 2018 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1663 ze zm.). Ww. rozporządzenie w § 3b. przewidywało, że w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do: 1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o: a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a, c)objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach; 2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Ustawodawca wprowadził obowiązek aktualizowania danych zawartych w zgłoszeniu. W myśl art. 8 ust. 1 podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. Z przepisu art. 21 ust. 2d ustawy SENT wynika, że w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Stosownie zaś do art. 26 ust. 3 cyt. ustawy, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie jest sporny. Skarżący w trzech przewozach, objętych zgłoszeniami [...] z dnia 4 marca 2020 r., [...] z dnia 17 marca 2020 r. oraz [...] z dnia 8 czerwca 2020 r., figuruje jako podmiot odbierający towar w postaci gazu LPG sklasyfikowanego pod pozycją CN ex 2711, który miał zostać dostarczony do stacji paliw skarżącego. Zgłoszenia powyższe zostały zamknięte przez podmiot odbierający. Nie wskazano jednak informacji, o których mowa w art. 7c ustawy SENT (stanów licznika dystrybutorów, numerów dystrybutorów). Skarżący spełnia warunki uznania go za podmiot odbierający w ramach dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący był podmiotem odbierającym w niniejszej sprawie. Bezsprzecznie w okolicznościach sprawy towar objęty pozycją CN 2711 został dostarczony do prowadzonej przez skarżącego stacji paliw ciekłych. W związku z tym na skarżącym, jako podmiocie odbierającym, spoczywał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 przywołanego rozporządzenia. Skarżący podnosił, że naruszenie we wszystkich przypadkach nastąpiło omyłkowo, w sposób niezawiniony, przy czym uchybienie jest formalne, drobne i nieistotne ponieważ odbierający posiada wyłącznie jeden licznik i dystrybutor, przez co wyłączona była możliwość wprowadzenia organu w błąd. Skarżący podkreślił w skardze, że nie miał podstaw, nawet jako podmiot doświadczony, do tego by szczegółowo wczytywać się w formularz przy okazji wprowadzania kolejnych zgłoszeń, spodziewając się, że wprowadzono w nim jakiekolwiek zmiany. Stanowisko skarżącego jest nietrafne. Nie można uznać, że stwierdzone uchybienie wywołane zostało brakiem doświadczenia w obsłudze zgłoszeń SENT z wykorzystaniem platformy PUESC. Przedsiębiorca jest doświadczonym podmiotem, profesjonalnie zajmującym się sprzedażą paliw, bowiem działalność gospodarczą prowadzi od dnia 17 listopada 2011 r. z przeważającym rodzajem działalności- 47.30.Z Sprzedaż detaliczna paliw do pojazdów silnikowych na stacjach paliw. Na skarżącym (jako profesjonalnym podmiocie zajmującym się obrotem wrażliwymi towarami) spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru i jako podmiot odbierający miał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 rozporządzenia. Bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący posiada tylko jedną stację auto-gaz z jednym dystrybutorem gazu. Powołany wyżej przepis art. 21 ust. 2d ustawy SENT stanowił zatem podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, przepisy ustawy SENT w zakresie karania nie dotyczą zachowań zawinionych, umyślnego działania. Elementem odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy SENT jest obligatoryjne nakładanie kary za naruszenia o charakterze formalnym (por. wyrok NSA z 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19). Zaś o nieistotnym naruszeniu można byłoby ewentualnie mówić w sytuacji, w której zaistniały pewne błędy i nieścisłości we wskazanych w zgłoszeniu SENT danych, co jednak stanowiłoby sytuację wyraźnie odmienną od takiej, w której nie podano jakichkolwiek danych w przewidzianym ku temu czasie. w celu zagwarantowania prawidłowego monitorowania transportu towarów w zgodzie z przepisami ustawy o SENT. Niezbędne jest, aby dane zgłoszone w elektronicznym systemie SENT pokrywały się ze stanem rzeczywistym zarówno w zakresie dokonywanego przewozu, jak i towarzyszących mu dokumentów. W przypadku towaru jakim jest gaz propan-butan przepisy ustawy o SENT oraz rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych bezwzględnie wymagają, aby w zgłoszeniu SENT były podane dane dotyczące stanów liczników z dystrybutorów i numery fabryczne dystrybutorów oraz objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia. Przedmiotowe dane powinny znaleźć się w informacjach o zamknięciu zgłoszenia przewozu, obok danych dotyczących daty odbioru towaru, masy brutto, zgodności dostawy ze zgłoszeniem. To na uczestniku postępowania (jako profesjonalnym podmiocie zajmującym się obrotem wrażliwymi towarami) spoczywał obowiązek starannego wypełnienia rejestru i jako podmiot odbierający miał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o dane wskazane w § 3b pkt 1 przywołanego rozporządzenia. Brak uzupełnienia danych w rejestrze, nawet jeśli ustalenie tych danych jest możliwe na podstawie prowadzonej przez podmiot odbierający dokumentacji, nie może mieć wpływu na nałożenie i wymiar kary. Przyjęcie odmiennej tezy oznaczałoby, że każdorazowo podmiot podlegający systemowi monitorowania przewozu towarów "przyłapany" na naruszeniu obowiązków określonych ustawą o SENT mógłby uwolnić się od odpowiedzialności administracyjnej poprzez skorygowanie zgłoszenia i dostarczenie brakujących danych na wezwanie organu. Do pociągnięcia do odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT wystarczające jest zatem stwierdzenie niewątpliwego faktu naruszenia jej przepisów. Ustawodawca nie uzależnia wymierzenia tej kary, czy jej wysokości od jakichkolwiek okoliczności towarzyszących naruszeniu obowiązków w zakresie zgłaszania danych co do przewozu towarów, jak i skutków dla finansów publicznych. W świetle powyższego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 21 ust. 2d ustawy o SENT i organ nie miał możliwości jej miarkowania, a jedynie odstąpienia od jej wymierzenia. Ustawodawca poprzez wprowadzenie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, co stanowi przedmiot regulacji art. 21 ust. 3 ustawy o SENT, złagodził natomiast rygoryzm regulacji art. 21 ust. 2d ustawy o SENT. O tym, czy celowe jest odstąpienie od wymierzenia kary, czy też nie decyduje organ uprawniony do wymierzenia kary. Organ ten obowiązany jest rozważyć niezdefiniowane przez ustawodawcę przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary w postaci "ważny interes podmiotu" lub "interes publiczny", a jedyne możliwe w tej sprawie przesłanki zastosowania tej regulacji prawnej. Przesłanki te z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji odstąpienia od odpowiedzialności administracyjnej za naruszenia przepisów ustawy o SENT należy interpretować w sposób ścisły, nie zaś rozszerzający. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych. Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu". Obowiązkiem każdego obywatela jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie nałożenie kary. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego (tak NSA we wspomnianym wyrok z 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19). W niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że wymierzenie kary w wysokości 10000 zł będzie spełniało swój cel w aspekcie prewencji oraz jako środek dyscyplinujący. Jednocześnie odstąpienie od kary w kwocie 20 000 zł za jedno przewinienie winno zmobilizować skarżącego do poprawy nadzoru nad wypełnianiem obowiązków wynikających z ustawy SENT. Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie organy prawidłowo przeanalizowały ustawowe przesłanki odstąpienia od nałożenia na uczestnika postępowania kary pieniężnej. W ocenie Sądu, organy słusznie ustaliły i oceniły, że nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy SENT z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny. Zaznaczyć należy, że ustaleń tych organy dokonały podejmując również czynności wyjaśniające z urzędu. Skarżący podnosił zarzuty dotyczące błędnej wykładni i niezastosowania w sprawie przepisu art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że przepis został niewłaściwie zinterpretowany przez organy. Dla porządku należy wskazać, że ważny interes strony zaistnieje wówczas, gdy wystąpią nadzwyczajne okoliczności losowe powodujące przykładowo znaczne obniżenie zdolności płatniczych, w szczególności zagrażające funkcjonowaniu podmiotu albo grożące niewywiązywaniem się z nałożonych obowiązków. Użycie słowa "ważny" wskazuje, że nie każdy interes uzasadnia odstąpienie od wymierzenia kary, bo taki interes posiada każdy podmiot dążący do ograniczenia obciążeń finansowych. Chodzi o interes szczególnie istotny, wyjątkowy, ważniejszy niż właściwy wszystkim pozostałym przedsiębiorcom spełniającym przesłanki do wymierzenia kary. Jak wynika z akt sprawy, istnienie tej przesłanki nie zostało wykazane przez skarżącego a organ nie stwierdził jej wystąpienia z urzędu. Sytuacja finansowa przedsiębiorstwa skarżącego jest dobra, a zapłata kary administracyjnej nie wpłynie na działalność firmy i możliwość jej dalszego funkcjonowania. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie posiada żadnych zaległości podatkowych i innych zaległości publicznoprawnych, w tym z tytułu składek wobec ZUS. Obiektywnie rzecz biorąc nie wystąpiły okoliczności uzasadniające ustalenie, że po stronie skarżącego występuje ważny interes z powodu którego uiszczenie kary jest dla niej ponadnormatywnie niekorzystne, zakłócające funkcjonowanie, płynność finansową, ingerujące w byt jego przedsiębiorstwa pod względem ekonomicznym. Co prawda pojęcia tego nie można ograniczać tylko do interesu ekonomicznego, jednak skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodziły jakieś sytuacje nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały ze względów dla niego ważnych i innych niż ekonomiczne. Natomiast wskazana w art. 21 ust. 3 ustawy SENT przesłanka interesu publicznego to jest to rodzaj klauzuli generalnej o dużym stopniu niedookreśloności, której treść nie może być wypełniana w sposób dowolny, lecz organ administracji czy sąd stosujący prawo mają obowiązek odszukania optymalnych treści wyrażających istotę tej klauzuli (vide np. wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II GSK 885/21). Nadanie właściwej treści pojęciu interesu publicznego jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od wymierzenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ustalenie czy przesłanka ta zachodzi powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności rozumianej w ten sposób, że nie leży w interesie publicznym nakładanie dolegliwych kar na podmiot odbierający działający legalnie, który dopuścił się pewnych uchybień formalnych o nieistotnym znaczeniu, jeśli nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci uszczuplenia dochodów, a nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (vide np. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 899/22, czy z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 182/19 i powołane tam orzecznictwo). Jak wskazuje się w orzecznictwie, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy SENT, organ winien rozważyć, czy sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu) to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 801/22, "Istota problemu przy ocenie, czy w konkretnej sprawie zachodzi uzasadniona interesem publicznym możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej sprowadza się do oceny wagi stwierdzonych naruszeń z punktu widzenia celów ustawy SENT, w kontekście wartości takich jak m.in. sprawiedliwość i równość. Ocena spełnienia przesłanki "interesu publicznego" - przewidzianej art. 21 ust. 3 ww. aktu i uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej – powinna uwzględniać również szczególne znaczenie zasady proporcjonalności. W orzecznictwie podnosi się, że zastosowanie zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji bezwzględnie oznaczonej (administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości) wymaga rozważenia, czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej, a jej dolegliwością. Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawodawca nakładając obowiązki co do wypełniania w odpowiednim czasie przewidzianych ustawą zgłoszeń czyni to dla zabezpieczenia interesów fiskalnych i może nakładać także na podmioty odbierające jako profesjonalistów szczególne wymogi, służące realizacji celów ustawowych. Stosowanie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 21 ust. 3 ustawy SENT powinno więc mieć charakter wyjątkowy w rozumieniu ustawy – "uzasadniony". Rozważenia wymagają takie okoliczności, jak to, czy z uwagi na zakres działalności odbiorcy, jego wywiązywanie się z obowiązków przestrzegania prawa w prowadzonej działalności, stwierdzone uchybienie mają charakter incydentalny, nie noszą znamion działania celowego, czy nie są przejawem lekceważącego stosunku tego podmiotu do wypełniania nałożonych ustawą obowiązków (por. wyroki NSA z 18 listopada 2021 r., II GSK 1203/21; z 1 kwietnia 2022 r., II GSK 192/22)". W kontekście powyższego wskazać trzeba, że skarżący potwierdził, że nie uzupełnił zgłoszeń [...] z dnia 4 marca 2020 r., [...] z dnia 17 marca 2020 r. oraz [...] z dnia 8 czerwca 2020 r. z uwagi na brak podstaw by sądzić, że wykonanie czynności związanych z obsługą zgłoszenia w sposób identyczny jak w poprzednich przypadkach będzie uznane za nieprawidłowe. W niniejszej sprawie organ uwzględnił okoliczność, że skarżący trzykrotnie w niewielkich odstępstwach czasowych nie uzupełnił przed zamknięciem zgłoszenia SENT w zakresie pól dotyczących numeru dystrybutora oraz stanu licznika dystrybutora. To spowodowało, że mając właśnie na względzie interes publiczny nie nałożył na skarżącego kary za wszystkie stwierdzone naruszenia, czyli trzykrotnie wyższej. Organ odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za nieuzupełnienie zgłoszeń [...] z dnia 4 marca 2020 r. oraz [...] z dnia 17 marca 2020 r. o wymagane dane w zakresie stanu licznika, numeru fabrycznego dystrybutor. Według organu nałożenie kary pieniężnej w powyższym przypadku, stanowiłoby nieproporcjonalną dolegliwość wobec podmiotu w stosunku do wagi przewinienia, a Sąd podziela tę ocenę. Wbrew zarzutom skargi, prawidłowe jest stanowisko organu, że brak uszczuplenia należności publicznoprawnych oraz wysokość kary odpowiadającej nie mają wpływu w sprawie niniejszej na końcową ocenę organu odwoławczego o niewystąpieniu interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za oba naruszenia. Celem ustawy SENT jest zapewnienie skuteczniejszego monitorowania przewozu towarów wrażliwych, typowanie przewozów do kontroli, poznanie schematów działania tzw. szarej strefy, co ma przyczynić się do zweryfikowania rzeczywistej ilości transportowanego towaru wrażliwego, wyeliminowania sytuacji powstania uszczuplenia należności publicznoprawnych skutkujące ochroną legalnego obrotu tymi towarami. W ocenie Sądu, nałożenie kary pieniężnej stanowi adekwatną reakcję w niniejszej sprawie, bowiem zaniechania (działania) skarżącego przyczyniały się do zakłócania działania systemu monitorowania utrudniając związku z tym realizację celów istnienia tego systemu, tj. ochronę legalnego obrotu towarami wrażliwymi, a także zapobieganie istnieniu "szarej strefy". Stwarzały też ryzyko uszczuplenia należności podatkowych, choć od faktu wystąpienia uszczuplenia ukaranie nie jest w istocie zależne. Innymi słowy zakres stwierdzonego uchybienia stanowi istotne utrudnienie w zapobieganiu uszczupleniom zaległości podatkowych, nawet jeśli w danym przypadku nie doszło do takiego uszczuplenia. Skoro bowiem celem ustawy SENT jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. System kontroli powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny, a podmioty trudniące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania powinien dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Zdaniem Sądu, ponieważ kara pieniężna wymierzona stronie miała także cel prewencyjny za odstąpieniem od jej nałożenia nie może przemawiać fakt, że nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych na skutek stwierdzonego naruszenia. Podkreślić należy, że wprowadzenie przez ustawodawcę wysokich kar pieniężnych było celowym zamierzeniem, aby niedopełnienie obowiązków nałożonych przez ustawę o SENT było dla podmiotów uczestniczących w przewozie towarów "wrażliwych" nieopłacalne. Nie mogą również odnieść skutku argumenty odwołujące się do proporcji wysokości kary w stosunku do rynkowej wartości dostarczonego odbiorcy towaru. Skoro, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy SENT, kary mają cel prewencyjny, to muszą działać odstraszająco, zapobiegać sytuacjom naruszeń. Trafnie również uzasadniał organ odwoławczy, że w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. W ocenie Sądu, brak nałożenia kary w tej sprawie za stwierdzone uchybienia stanowiłby zachwianie zasady proporcjonalności i stawiałby skarżącego w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Stanowiłby zatem zachwianie zasady słuszności i sprawiedliwości. Takiego zachowania nie sposób usprawiedliwić w świetle art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i wyrażonej w tym przepisie zasady proporcjonalności rozumianej jako konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności a zamierzonym celem danej regulacji. Twierdzenie o omyłkowym i niezawinionym pomięciu danych przez skarżącego należy ocenić jako przejaw prowadzenia przez niego nieskutecznej polemiki ze słusznym stanowiskiem organu. Jego działanie nie naruszyło również zasad pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, o których mowa w art. 12 Prawa przedsiębiorców. Zdaniem Sądu, w okolicznościach tej sprawy nie można organom postawić zarzutu, iż w tej sprawie nie uwzględniły interesu publicznego. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Organy obydwu instancji w sposób prawidłowy przeprowadziły proces wydawania decyzji, w tym także w jej części uznaniowej obejmującej ocenę wystąpienia przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, nie można organom zarzucić uchybień rzutujących i mających wpływ na wynik sprawy. W nawiązaniu do zarzutu o naruszeniu przepisów k.p.a. dodatkowo należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym z uwagi na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę.