III SA/Lu 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek,, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi E. M. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przyjęcia na I rok studiów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 141 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po zapoznaniu się z wnioskiem Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, Rektor Uniwersytetu Medycznego utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Lekarskiego o nieprzyjęciu E. P. na I rok studiów. W uzasadnieniu Rektor wskazał, że w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w związku z orzeczeniem WSA z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 196/08, uchylającym jego wcześniejszą decyzję z dnia [...]marca 2008 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia E. P. na I rok studiów, ustalono, że postępowanie rekrutacyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o szkolnictwie wyższym, jak również postanowieniami Uchwały XCIX/2004 Senatu Akademii Medycznej z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie zasad i trybu przyjmowania na studia AM w roku akademickim [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że wykonując zalecenia sądu administracyjnego, Uniwersytet Medyczny, pismem z dnia [...] listopada 2008 r. poinformował stronę o dopuszczeniu w charakterze dowodu znajdujące się w aktach sprawy opinie ekspertów – J. K., A. W., F. K., A. C., J. M., A. M- zgodnie z zaleceniami WSA. Ponadto strona została poinformowana o możliwości wglądu w akta sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów w celu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Strona nie wykazała żadnej aktywności w tym zakresie, nie zgłosiła nowych żądań ani dowodów w sprawie. Dokonując ponownego rozpoznania sprawy organ dokonał wszechstronnej oceny całego zebranego materiału dowodowego, w tym, dołączonych do akt opinii ekspertów wskazanych powyżej. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż dowodom przedstawionym przez stronę w postaci dwóch opinii prof. dr hab. J. M., dr hab. A. M. z Uniwersytetu oraz opinii prof. dr hab. A. C., odmówiono wiarygodności z uwagi na fakt, iż autorzy tych opinii nie dokonali analizy merytorycznej pytania w jego całokształcie, nie sprawdzili go doświadczalnie, nie wskazali podręczników dopuszczonych do nauczania chemii na poziomie szkoły średniej, które wzięli pod uwagę przy wydawaniu opinii. Opinie te nie mogą zostać uznane za miarodajne. Za miarodajne natomiast uznano opinie dr hab. J. K., dr hab. F. K. i prof. dr hab. W. Zdaniem organu opinie te należało uznać jako sporządzone rzetelnie, wyczerpująco, sprawdzone doświadczalnie, i jako takie należało uznać za wiarygodne oraz dające podstawę do uznania pytania nr [...] za prawidłowe. Uzyskana przez stronę w postępowaniu rekrutacyjnym liczba [...] punktów, podczas gdy minimalna liczba punktów - kwalifikująca do przyjęcia na I rok studiów dziennych na kierunku lekarskim w roku akademickim [...]- wynosiła 186, nie stanowiła podstawy do przyjęcia na I rok studiów dziennych kierunek lekarski. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła E. P., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia: - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 kpa. WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r., akt: III SA/Lu 101/09 ponownie (po raz czwarty; 26 stycznia 2006 r., sygn. akt: III SA/Lu 503/05; 12 października 2006 r., sygn. akt: III SA/Lu 323/06; 7 października 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 196/08) uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego i wskazał, iż naruszenie przez organ, w niniejszej sprawie, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu sąd wskazał, że WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt: III SA/Lu 196/08, którym uchylił poprzednią decyzję organu - odniósł się do postępowania dowodowego organu. Sąd stwierdził, że wydane w sprawie postanowienia odmawiające przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, są wadliwe. Dokonując oceny postępowania dowodowego, sąd uznał to postępowanie za niewystarczające i wskazał, że ze względu na charakter sporu prowadzonego przez strony, organ powinien był uwzględnić już pierwszy wniosek strony z dnia [...]listopada 2007r. o przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego. Jeśli tego nie zrobił, to jego obowiązkiem było uwzględnić kolejny wniosek strony z dnia [...] marca 2008 r., skoro przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a łącząca się z oceną prawidłowości spornego pytania Nr [...] z chemii. Ponadto sąd stwierdził, że rozpatrując ponownie sprawę, organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego mimo że był zobowiązany zaakceptować i wykonać zalecenia sądu, tym samym powinien dokonać określonych czynności dowodowych, bez względu na własną ocenę ich przydatności. Zatem WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 maja 2009r. stwierdził, iż niepodporządkowanie się przez organ wskazaniu co do dalszego postępowania, powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd wskazał, iż organ ponownie rozpoznając sprawę powinien się zastosować do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 października 2008 r. Od wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniósł Rektor Uniwersytetu Medycznego, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 ppsa, poprzez wadliwe wykonywanie funkcji kontrolnej przez sąd co spowodowało naruszenie przepisów: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji w związku z błędnym przyjęciem, że organ (Rektor) naruszył przepisy postępowania, tj. art. 153 ppsa, podczas gdy do naruszenia tych przepisów nie doszło; - art. 153 ppsa poprzez błędne przyjęcie, że organ (Rektor) orzekał bez uwzględnienia oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 196/08, podczas gdy zalecenia dowodowe wydane w tym wyroku zostały zrealizowane przez organ; - art. 141 § 4 ppsa poprzez przyjęcie błędnych ustaleń co do stanu faktycznego polegające na tym, że Sąd w niniejszej sprawie uznał, iż potrzebna jest kolejna opinia biegłego, podczas gdy organ wykonał zlecenia dowodowe zawarte w wyroku z dnia 7 października 2008 r. poprzez dopuszczenia dwóch prywatnych opinii wniesionych do sprawy przez stronę; - art. 141 § 4 ppsa. poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji i nie wzięcie pod uwagę istotnego faktu, jakim jest posiadanie przez organ czterech opinii podpisanych przez sześciu biegłych, podczas gdy miało to istotne znaczenie dla oceny całości w sprawie zebranego materiału dowodowego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa. poprzez zasądzenie kosztów postępowania w sytuacji, gdy skarga winna być oddalona. Wskazując na powyższe pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r. Naczelny Sad Administracyjny sygn. akt: I OSK 1252/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i podniósł iż na gruncie tej regulacji przyjmuje się, że pojęcie ocena prawna oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić do przepisów prawa materialnego i procesowego. WSA we wcześniejszym wyroku wskazał, że rzeczą organu było uwzględnić złożony wniosek strony. Wytyczne i motywy zawarte w wyroku WSA z dnia 7 października 2008 r., miały uchronić organ przed powtórzeniem błędów w zakresie niewyjaśnienia należytego sprawy. Zdaniem NSA organ wydając decyzję, dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz wskazał konkretne motywy swojego stanowiska. Wobec tak szczegółowej analizy materiału dowodowego i uznania sprawy za dostatecznie wyjaśnioną nie można zarzucić organowi, iż nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 7 października 2008 r., Tym samym błędne jest stanowisko WSA, iż organ nie wykonał zaleceń sądu zawartych w powołanym orzeczeniu. NSA uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 ppsa, bowiem wskazane zalecenia w zakresie postępowania dowodowego zostały wykonane przez Rektora Uniwersytetu Medycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W aktualnym stanie sprawy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Rektora Uniwersytetu Medycznego Nr [...]z dnia [...] stycznia 2009 r. i niezałatwiona skarga Pani E. P. na tę decyzję z dnia [...] lutego 2009 r., która wpłynęła do WSA w dniu [...] marca 2009 r. Generalnie zarzuty skargi odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania (art. 7,77,80 kpa) polegających na niepodjęciu wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolnej ocenie dowodów. W zarzucie tym strona podniosła, iż niedopuszczono dowodu z innego biegłego w sytuacji gdy zgromadzone w sprawie opinie 6 biegłych nie są jednolite, nienależytą ocenę postępowania innych uczelni medycznych w kraju odnośnie wątpliwości co do poprawności pytania egzaminacyjnego nr [...] z chemii. Ponadto zarzucono naruszenie art. 8 kpa poprzez niejednoznaczne sformułowanie treści pytań egzaminacyjnych co naruszyło prawo strony do jednakowej oceny. Oprócz powyższego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 75 § 1 i art. 78 kpa, poprzez nieprzeporwadzenie dowodu z opinii innego biegłego, niedopuszczenie dowodu z informacji czy uczelnie w których nie zapadły decyzje o unieważnieniu przedmiotowego pytania prowadziły postępowanie w przedmiocie jego poprawności, niedopuszczenie dowodu z przesłuchania biegłych, których opinie uznano w pełni wiarygodne, w charakterze świadka w trybie określonym w kpa oraz naruszenie art. 107§3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji wbrew wymogom powołanego przepisu. W załączniku do rozprawy z [...] maja 2010 r. strona w zasadzie podtrzymała zarzuty skargi. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów należy podnieść, iż wszystkie zarzuty dotyczą oceny poprawności pytania nr [...] z chemii zawartego w teście egzaminacyjnym Wydziały Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego na rok akademicki [...]. Skarżąca nie kwestionuje w aktualnym stanie sprawy zarzutu podnoszonego wcześniej tj. naruszenia przez Sąd art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w toku postępowania w tej sprawie, co wynika z załącznika do rozprawy. Z postanowienia Rektora Uniwersytetu Medycznego z dnia [...] listopada 2008 r. wynika, ze dopuszczono w charakterze dowodu opinie wszystkich biegłych, które znajdowały się w aktach sprawy, w tym opinie biegłych przedstawione przez stronę. Decyzja odnosi się również do informacji udzielonej przez 11 uczelni medycznych z których wynika, ze dwie uczelnie uchyliły w/w pytanie, zaś w ośmiu uczelniach oraz w Uniwersytecie Medycznym uznano w/w pytanie za prawidłowo sformułowane. W zaskarżonej decyzji organ odniósł się do złożonych opinii bardzo szczegółowo, wskazując dlaczego poglądom zawartym w danej opinii daje wiarę oraz dlaczego wywodów zawartych w innej opinii nie podziela. Generalnie organ podzielił opinię przedstawioną przez dr hab. J. K. z Politechniki oraz dr hab. F. K. i prof. dr hab. A. W. Uniwersytetu. ponieważ w/w biegli przeanalizowali wnikliwie treść pytania, uwzględnili wiedzę do nauczania chemii w szkołach ponadgimnazjalnych, uwzględnili posiadaną własną wiedze z zakresu chemii organicznej oraz pozytywnego wyniku eksperymentu (laboratoryjnego doświadczenia chemicznego). Opinie pozostałych biegłych nie zawierają wszystkich przymiotów wskazanych powyżej. W szczególności autorzy tych opinii nie dokonali wnikliwej analizy pytania, nie wskazali podręczników dopuszczonych do nauczania chemii na poziomie szkoły średniej (na której to materii powinno znajdować oparcie zarówno pytania jak i odpowiedzi na nie). Powyższe uwagi organu w tym zakresie szerzej przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczą o wnikliwej ocenie tych opinii. Nie jest to ocena dowolna, bowiem znajduje potwierdzenie w logicznej argumentacji organu. Organ samodzielnie ocenia wszystkie zebrane w sprawie dowody, zaś strona ma możliwość wypowiedzenia się na temat każdego dowodu w trybie postępowania. Organ informował stronę na różnych etapach postępowania o dokonywanych czynnościach, które przeprowadza z własnej inicjatywy, bądź na wniosek strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. Niektórych czynności wnioskowanych przez stronę organ nie akceptował, ale te okoliczności nie świadczą o braku wnikliwości w przeprowadzeniu całego postępowania z uwzględnieniem sugestii Sądu na poszczególnych etapach postępowania. Odmienna ocena dowodów zgromadzonych w sprawie prezentowana przez stronę nie dyskwalifikuje oceny dowodów dokonanych przez organ, zwłaszcza że strona nie przedstawia merytorycznych zarzutów. Z tego też względu zarzuty przedstawione skardze nie mają uzasadnienia faktycznego, ani prawnego. Za przyjęciem takiego poglądu przemawia również treść fragmentu uzasadnienia wyroku NSA wydanego w tej sprawie I OSK 1252/09 z dnia 27 stycznia 2010 r., w którym sąd ten wskazał na szczegółową analizę zgromadzonego materiału dokonaną przez organ oraz dostatecznie wyjaśnienie przedmiotowej sprawy. Taki stan rzecz uzasadnia trafność podjętej przez organ decyzji. Z tych też przyczyn skargę należało oddalić.