III SA/Lu 956/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] ustalająca D. M. kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzja została doręczona w dniu 5 czerwca 2015 r. W dniu 3 lipca 2015 r. (data nadania przesyłki na poczcie) D. M. wniosła skargę na decyzję z [...] czerwca 2015 r. Skarga została skierowana bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym skargę przesłano w dniu 9 lipca 2015 r. (data nadania przesyłki pocztowej) do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR, celem podjęcia stosownych działań. Organ przesłał do sądu skargę, wraz z odpowiedzią oraz aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie terminu. W świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto w świetle art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W badanej sprawie skarga została wniesiona przez skarżącą bezpośrednio do sądu. Należy przy tym podkreślić, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie, że skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, który postanowienie wydał. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. postanowienia NSA: z 30 września 2011 r., II FSK 1768/11; z 21 lipca 2010 r., II FSK 1453/10; z 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, z 16 września 2008 r., II OSK 1489/07; z 28 sierpnia 2008 r., I FSK 995/08). Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 4. wydanie, W. 2011, 200-201 oraz T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, W. 2011, s. 361). Odnosząc powyższe poglądy do badanej sprawy należy wskazać, że przesyłka pocztowa ze skargą D. M. wpłynęła do sądu w dniu 7 lipca 2015 r. Przewodniczący Wydziału zarządził przesłanie skargi do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR, jako organu za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona. Stosownie do tego zarządzenia 9 lipca 2015 r., skarga została nadana przesyłką pocztową na adres organu (koperta ze stemplem pocztowym w aktach administracyjnych sprawy). W świetle wyżej przedstawionych poglądów to właśnie data 9 lipca 2015 r. jest tą, którą należy uznać za datę wniesienia skargi w rozumieniu art. 53 § 1 p.p.s.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona do rąk własnych skarżącej w dniu 5 czerwca 2015 r. (k. 204 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi na decyzję upływał w dniu 6 lipca 2015 r. (5 lipca 2015 r. był dniem wolnym od pracy), co w świetle wyżej poczynionych ustaleń oznacza, że skarga została wniesiona po terminie. Wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie przytoczonego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.