I SA/Ol 102/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę I SA/Ol 102/16 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia A. Sp. z o.o. (dalej jako: "wnioskodawca", "skarżąca"), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia "[...]" o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wnioskiem z dnia 20 lipca 2015 r. skarżąca zwróciła się o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny wskazano, że wnioskodawcę oraz jego kontrahenta - jedną z działających na polskim rynku sieci handlowych - łączyła umowa o współpracy. Na podstawie powołanej umowy wnioskodawca zobowiązany był sprzedawać na rzecz kontrahenta mąkę do wyrobu przez kontrahenta pieczywa w zamian za zapłatę ceny. Z drugiej strony kontrahent - sieć handlowa - uprawniony był na podstawie umowy do pobierania rożnego rodzaju opłat za usługi promocyjne, bonus od obrotu. Opłaty te faktycznie przez kontrahenta zostały pobrane. Wnioskodawca wystąpił z pozwem o zasądzenie na jego rzecz równowartości ww. pobranych opłat. Podstawą roszczenia był art.15 ust.1 pkt 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Orzekający w sprawie sąd uwzględnił powództwo i zasądził określoną kwotę ustalając między innymi, że żadne akcje promocyjne na rzecz powoda, w okresie którego dotyczy spór, nie były przeprowadzone przez pozwanego, a umowa o świadczenie usług promocyjnych i tworzone w związku z nią dokumenty (zamówienia, potwierdzenia, faktury) służyły wyłącznie pobieraniu przez pozwanego dodatkowych opłat od powoda. Tworzyły więc nieodpowiadającą prawdzie podstawę przesunięć środków pieniężnych. Na podstawie art.18 ust.1 pkt 5 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, sąd zasądził określoną kwotę tytułem zwrotu bezpodstawnie pobranych opłat. W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy wnioskodawca będzie zobowiązany do przyjęcia ewentualnie wystawionych przez kontrahenta korygujących faktur VAT odpowiadających zasądzonej kwocie odszkodowania? Wnioskodawca wyraził stanowisko, że nie jest zobowiązany do przyjęcia wystawionych przez kontrahenta korygujących faktur VAT. Zauważył, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie nakładają w ogóle obowiązku, nawet warunkowego, do akceptowania korygujących faktur VAT. Podatnik wystawiający fakturę VAT jest od początku zobowiązany wystawiać ją zgodnie z obowiązującymi przepisami i tylko wystawienie faktury VAT daje automatyczne skutki w sferze uprawnień i obowiązków stron transakcji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług. Jakiekolwiek korekty istniejących dokumentów faktur VAT są możliwe tylko i wyłącznie w przypadku zgody obu stron transakcji, której adresat korekty daje wyraz przez jej podpisanie. Do czynności takiej nie może on zostać przymuszony, ani przez drugą stronę, ani przez organy podatkowe. Wnioskodawca powołując treść art. 106j ustawy o podatku od towarów i usług zwrócił uwagę, że w przedmiotowym stanie faktycznym sąd nie stwierdził żadnej pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Stwierdził natomiast popełnienie przez kontrahenta czynu nieuczciwej konkurencji w postaci pobierania opłat innych niż marża handlowa z tytułu dopuszczenia towarów do sprzedaży. Zgodnie zaś z art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, czyli przed dokonaniem sprzedaży towaru, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4 tej ustawy. Ponieważ powołany przepis dotyczy przedpłaty, zatem i on nie może stanowić podstawy do wystawienia korygującej faktury VAT. Ponadto, charakter roszczenia dochodzonego w prawomocnie przegranym przez kontrahenta sporze to zwrot uzyskanych przez niego bezpodstawnie (za sprawą popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji) korzyści, a zatem stanowią one, zgodnie z art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego, po stronie wnioskodawcy korzyści, które mógłby on osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Nie uzasadnia to jednak korzystania z dobrodziejstw pomniejszania przez kontrahenta swojej podstawy opodatkowania poprzez wystawianie faktur korygujących do faktur stwierdzających uprzednio bezpodstawnie uzyskane korzyści, szczególnie że te ostatnie są wynikiem naruszenia powszechnie obowiązującego prawa. Wnioskodawca powołał przy tym interpretację indywidualną z dnia "[...]", znak "[...]" Dyrektora Izby Skarbowej. Podsumowując wnioskodawca stwierdził, że nie ma podstaw by przegrana kontrahenta w sporze o zwrot bezpodstawnie uzyskanych korzyści z powodu pobierania tzw. opłat półkowych miała go uprawniać do skorzystania z dobrodziejstwa odliczenia podatkowego poprzez zmniejszenie swojego obrotu opodatkowanego i zmniejszenie straty, wywołanej przegranym sporem poprzez odliczenie z podatków dotychczas zapłaconych odpowiedniej części finansowych konsekwencji przegranego sporu. Nie można tego również pogodzić z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), dalej jako "O.p.", odmówił wszczęcia postępowania. Stwierdził, że przedstawione we wniosku zagadnienia, w tym także postawione pytanie i zaprezentowane stanowisko wskazują, że sprawa nie dotyczy skutków, czy wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wnioskodawcy wynikające z unormowań prawa podatkowego. W zażaleniu na ww. postanowienie wnioskodawca zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 125 § 1 O.p., poprzez nierozpatrzenie wnikliwie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przez co organ wyciągnął wnioski z niego niewynikające oraz uznał, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania, - art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 106j, art. 106b ust. 1 pkt 4 i art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług przez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wnioskodawca oczekuje rozstrzygnięcia wątpliwości w drodze interpretacji indywidualnej wyłącznie dotyczących wnioskodawcy, a nie wnioskodawcy i kontrahenta. Po rozpoznaniu zażalenia, zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia "[...]". Powołał przy tym treść art. 14b § 1-3 O.p.. Wskazał również, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5,6,10 i 23 działu IV Ordynacja podatkowa. Wyjaśnił przy tym istotę i znaczenie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Dokonując analizy wniosku skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wydanie interpretacji wykraczałoby poza przysługujące jemu - w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego (w myśl art. 14b § 1 O.p.) - uprawnienia, bowiem zarówno przepisy prawa podatkowego, w tym ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej, nie rozstrzygają kwestii związanych z obowiązkiem "przyjęcia" ewentualnie wystawionych przez kontrahenta korygujących faktur VAT. Złożony wniosek nie zmierzał więc do dokonania subsumpcji określonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania przepisów. Zdaniem organu, wnioskodawca nie wykazał związku przedstawionego zdarzenia przyszłego z realizacją określonych uprawnień przewidzianych w ustawie o podatku od towarów i usług. W ocenie organu również treść postawionego pytania nie wskazywała, aby intencją wnioskodawcy było otrzymanie rozstrzygnięcia dotyczącego jego ewentualnego prawa do odliczenia podatku naliczonego (korekty) powstałego w związku z otrzymanym odszkodowaniem. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z argumentacją zawartą w zażaleniu, że wnioskodawca chodziło o szersze użycie sformułowania "przyjęcia", tj. przez odbiór dokumentów oraz ich odpowiednie zaksięgowanie będące podstawą uprawnień i obowiązków stron transakcji w sferze prawa podatkowego, skoro rozważania zawarte we wniosku, a także wskazane przepisy dotyczą wyłącznie zasad wystawiania faktur i faktur korygujących oraz określenia charakteru roszczenia dochodzonego w przegranym przez kontrahenta sporze o zwrot uzyskanych przez niego bezpodstawnie korzyści. Z analizy wniosku organ wywiódł, że na tle powstałego sporu z kontrahentem, wnioskodawca w istocie oczekiwał, że organ - w drodze interpretacji indywidualnej potwierdzi, że po stronie kontrahenta brak jest podstaw do wystawienia faktury korygującej. Podsumowując organ stwierdził, że sprawa nie dotyczy skutków, czy wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wnioskodawcy wynikające z unormowań prawa podatkowego. Ponadto odpowiedź na zadane pytanie sprowadzałaby się do weryfikacji dokonanych transakcji i jej udokumentowania przez inny podmiot, tj. kontrahenta wnioskodawcy, którego dotyczą kwestie ewentualnego opodatkowania dokonanych czynności związanych z przekazaniem "odszkodowania" i sposobu ich dokumentowania. Organ uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z zachowaniem zasad wynikających z Ordynacji podatkowej, a przedstawiony stan faktyczny / zdarzenie przyszłe poddano wnikliwej ocenie w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Odnosząc się z kolei do powołanej interpretacji indywidualnej organ uznał, że interpretacja indywidualna nie jest źródłem prawa i jest prawnie znacząca tylko dla jej adresata. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia "[...]", względnie o stwierdzenie nieważności postanowień, stosownie do art.145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 2 i 3 O.p. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 14b § 1 O.p., poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b, - naruszenie art. 14d § 1 O.p., poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku, - naruszenie art. 121 § 1 O.p., poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, podczas gdy w takich samych stanach faktycznych w innych wnioskach dyrektorzy innych Izb wszczęli postępowania i wydali interpretację indywidualną potwierdzającą stanowisko wnioskodawców, - naruszenie art. 125 § 1 O.p., poprzez nierozpatrzenie wnikliwie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, przez co organ wyciągnął wnioski z niego niewynikające oraz uznał, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania, - naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym uznaniu przez organ, iż wniosek wykracza poza ustawowo wyznaczone ramy dla instytucji interpretacji indywidualnych prawa podatkowego oraz, iż zapytanie dotyczy również innego podmiotu i przedstawione przez skarżącego wątpliwości nie dotyczą przepisów prawa podatkowego, - naruszenie art. 106j, art. 106b ust. 1 pkt 4 i art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez ich niezastosowanie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Badając zaskarżone postanowienie według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego. Istota sporu sprowadza się do zasadności wydania przez organ interpretacyjny postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania: czy wnioskodawca będzie zobowiązany do przyjęcia ewentualnie wystawionych przez kontrahenta korygujących faktur VAT odpowiadających zasądzonej kwocie odszkodowania? Na wstępie podkreślić należy, że w art. 14b § 3 O.p., ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z normą wyrażoną w tym przepisie składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie tego typu opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Interpretacje stanowią zatem formę wyrażenia stanowiska, w jaki sposób należy interpretować oraz stosować przepisy prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w sytuacji faktycznej, w której znajduje się lub może znaleźć się m.in. zainteresowana spółka. Jej istotą jest zatem dokonanie podatkowej kwalifikacji konkretnego lub abstrakcyjnego stanu faktycznego opisanego przez podatnika. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 3 pkt 2 O.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego, rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia natomiast art. 3 pkt 1 O.p. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 maja 2012 r.,I SA/Sz 192/12, dostępny na stronie: "orzeczenia.nsa.gov.pl", w skrócie CBOSA). Jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy lub które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu (por. wyroki wydane w sprawach o sygn. akt II FSK 1681/09, I SA/Gl 2166/10, I SA/Łd 766/10 czy I SA/Sz 133/11, publ. CBOSA). Przechodząc do rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, zasadnie odmówił wszczęcia postępowania z wniosku skarżącej. Wbrew zarzutom zawartym w skardze – skarżąca nie wykazała związku przedstawionego zdarzenia przyszłego z realizacją określonych uprawnień przewidzianych w ustawie o podatku od towarów i usług. Z treści zadanego pytania nie wynikało bowiem, aby zamiarem skarżącej było otrzymanie interpretacji dotyczącej jej ewentualnego prawa do odliczenia podatku naliczonego (korekty) powstałego w związku z otrzymanym odszkodowaniem. Przedmiotem interpretacji mogą być zaś tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy. Trzeba przy tym podkreślić, że powołane we wniosku przepisy art. 106j, art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT regulują zasady wystawiania faktur i faktur korygujących, natomiast art. 19a ust. 5 pkt 4 tej ustawy dotyczy określenia obowiązku podatkowego. Zawarte we wniosku przepisy oraz stanowisko skarżącej odnoszą się wyłącznie do zasad wystawiania faktur i faktur korygujących oraz określenia charakteru roszczenia dochodzonego w przegranym przez kontrahenta sporze o zwrot uzyskanych przez niego bezpodstawnie (za sprawą popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji) korzyści. Złożony przez skarżącą wniosek nie zmierzał zatem do dokonania subsumcji określonego stanu faktycznego pod dany przepis praw i wyjaśnienia zasad stosowania przepisów podatkowych. Tym samym Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, że skarżącej chodziło o szersze użycie sformułowania "przyjęcia", tj. przez odbiór dokumentów oraz odpowiednie zaksięgowanie będące podstawą uprawnień i obowiązków stron transakcji w sferze prawa podatkowego. Biorąc powyższe pod uwagę zasadnie organ uznał, że prawidłowa odpowiedź na postawione pytanie rodziłaby konieczność wypowiedzenia się co do sytuacji odrębnego podmiotu - udokumentowania (ewentualnego zafakturowania) czynności zwrotu kwot bezpodstawnie pobranych przez kontrahenta od skarżącej. Należy zaznaczyć, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania był art. 165a § 1 O.p., który w ocenie Sądu może być podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji nie został wniesiony przez zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 O.p. lub z innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie może być wszczęte np. wtedy, gdy wniosek nie dotyczy wyjaśnienia wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego i obowiązków podatkowych wnioskodawcy. Z kolei zakres interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie jest zdeterminowany przede wszystkim przedstawionym przez stronę zaistniałym stanem faktycznym albo zdarzeniem przyszłym, jak i stanowiskiem strony. Rolą organu wydającego interpretację jest zatem przyjęcie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów, nie zaś próby jego weryfikacji albo domniemanie takich czy innych intencji strony (vide wyroki np: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 157/08, Lex nr 515946; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 496/09, Lex nr 507644). W postępowaniu o udzielenie interpretacji podatkowej organ nie prowadzi bowiem postępowania dowodowego lecz ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Reasumując Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu jest prawidłowe, a postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem nie mogło być w sprawie mowy o naruszeniu przywoływanych w skardze przepisów: art. 14d § 1, art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wypowiedzenia się co do przyjęcia przez skarżącą ewentualnie wystawionych przez kontrahenta korygujących faktur VAT odpowiadających zasądzonej kwocie odszkodowania. Przy czym, przyczyny odmowy wszczęcia postępowania zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zaś przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe poddano ocenie w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego. W konsekwencji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasad zawartych w art. 121 § 1 oraz art. 125 O.p.. Organ podatkowy dokonuje bowiem interpretacji indywidualnej, przyjmując za wnioskodawcą ściśle określony stan faktyczny. Jednocześnie, co oczywiste, opisany stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi być zindywidualizowane i odnosić się do wnioskodawcy, czyli być związane z jego indywidualną sytuacją prawnopodatkową. Tylko wówczas bowiem możliwe jest wydanie przez organ indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Treść innych indywidualnych interpretacji podatkowych (na które powołuje się skarżąca) jest prawnie znacząca tylko dla jej adresatów i nie wiąże organu rozpatrującego dany wniosek podatnika. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a..