I SA/Ol 136/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na pogarszający się stale stan zdrowia w związku z chorobą, która w 2002 r. rozpoczęła się od zapalenia nerwu kulszowego prawej nogi i spowodowała w 2009 r. dwukrotnie bezwład tej stopy skutkujący konieczności przeprowadzenia w sierpniu 2010 r. zabiegu neurochirurgicznego. Jak wskazał skarżący, choroba powoduje tak duże dolegliwości bólowe, że konieczne jest przyjmowanie silnych leków przeciwbólowych ("[...]"), przeciwzapalnych sterydowych ("[...]") oraz niesterydowych z grupy "[...]". Przyjmowanie tych leków doprowadziło do wystąpienia silnego niestabilnego nadciśnienia tętniczego, co grozi wystąpieniem zawału lub wylewem krwi do mózgu. Prowadzone wobec strony postępowanie podatkowe działa na nią niezwykle stresująco od ponad 2 lat, a dotyczy zaległości podatkowych Spółki A powstałych na skutek działalności innej osoby. W ocenie skarżącego, z uwagi na niespełnienie przez niego przesłanek wymaganych do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o., niewstrzymanie wykonania decyzji byłoby dla niego krzywdzące, a ponadto spowodowałoby osiągnięcie poziomu stresu zatrważającego jego zdrowiu. Do wniosku skarżący dołączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego z dnia "[...]", sygn. akt "[...]", skazującego Z.P. za przywłaszczenie powierzonej mu cudzej rzeczy ruchomej w postaci linii tartacznej o szacunkowej wartości 139.019 zł brutto, czym działał on na szkodę m.in. Spółki A. Ponadto przedłożono zaświadczenie lekarskie z dnia 21 lutego 2013 r. oraz kopie dokumentacji medycznej skarżącego, w tym wyników badań radiologicznego i rezonansu magnetycznego oraz karty leczenia szpitalnego w okresie od 10 do 21 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że postanowieniem z dnia "[...]" odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony zarówno w oparciu o jej sytuację zdrowotną, jak również zarzuty podniesione przeciwko treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem powołanych w tym przepisie przesłanek. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (p. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w orzecznictwie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (p. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się głównie na sytuację zdrowotną. Wskazane okoliczności zostały udokumentowane w aktach sprawy (k. 10 – 14 akt sąd.), niemniej jednak, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał związku przyczynowego zachodzącego pomiędzy ewentualną egzekucją ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, a jego zdrowiem lub potencjalnym uszczerbkiem na nim. Zdaniem Sądu, badając, czy pomiędzy wymienionymi wyżej okolicznościami zachodzą relacje skutkujące w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. wystąpieniem wyżej wymienionych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na uwadze należy mieć nie tylko opisaną przez stronę szczegółowo sytuację zdrowotną, ale również jej sytuację osobistą i majątkową. Tylko bowiem przeprowadzona w kompleksowy sposób ocena pełnej sytuacji skarżącego może prowadzić do odpowiedzi na pytanie, czy rzeczywiście, jak twierdzi on we wniosku, wykonanie decyzji spowoduje osiągnięcie poziomu stresu zatrważającego jego zdrowiu. Ponadto analizę sytuacji w szerszym zakresie aniżeli wskazany we wniosku uzasadnia, w ocenie Sądu, pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, że obowiązek rozpoznania przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego w oparciu nie tylko o analizę wniosku strony, ale również w oparciu o pozostałe dokumenty zebrane w aktach sprawy, wynika z systemowego odczytania art. 61 § 3 w związku z art. 133 § 1 i art. 166 p.p.s.a. (p. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe stanowisko, należy zauważyć, że w aktach sprawy zebrano dokumenty przedłożone przez skarżącego w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy. Biorąc zaś pod uwagę oświadczenia i dokumenty złożone w tym postępowaniu, stwierdzić należy, że skarżący wraz z pozostającą z nim we wspólnym gospodarstwie domowym małżonką posiadają znaczny majątek nieruchomy (nieruchomość w Z. przy ul. "[...]" o łącznej pow. 15.209 m² zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym o pow. 333,18 m² oraz nieruchomość w C. o łącznej pow. 1.049 m² zabudowana domem letniskowym o powierzchni 147,37 m² i budynkiem drewnianym o pow. 45,48 m²), którego wartość rynkowa została oszacowana przez biegłych rzeczoznawców na łączną kwotę 2.106.200 zł. I choć skarżący wskazał, że opisany powyżej majątek został zajęty w wyniku egzekucji sądowej zobowiązań o łącznej wysokości 888.000 zł, to jednak porównanie ww. kwoty zobowiązań z oszacowaną w toku egzekucji wartością rynkową nieruchomości wskazywało, że strona nadal posiada zdolności płatnicze. Odwołać się w tym miejscu również należało do ustaleń Sądu poczynionych w postępowaniu w przedmiocie prawa pomocy, zaakceptowanych następnie przez NSA w postanowieniu z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 385/13, że oświadczenie skarżącego w zakresie wysokości dochodów i wydatków rodziny budziło wątpliwości, a skarżący uchylił się od przedstawienia wszystkich okoliczności dotyczących jego sytuacji finansowej. Powyższe ustalenia postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o przyznanie prawa pomocy prowadziły na gruncie niniejszego postępowania do konkluzji, że z uwagi na posiadanie znacznego majątku nieruchomego, jak również nieprzedstawienie – pomimo wezwania Sądu – wszystkich dochodów rodziny, nie wykazał on również aktualnie zasadności wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zauważania wymaga, że zobowiązanym do wykonania zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę obciążających Spółkę A w łącznej wysokości 93.159,59 zł jest na mocy decyzji w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności nie tylko wnioskodawca, ale również pozostali członkowie zarządu M.K. i B.B. oraz ww. Spółka. Istotne jest ponadto, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata należności pieniężnej jest co do zasady odwracalna (p. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11, opubl. Lex nr 1149086). Trudno również w niniejszej sprawie zasadnie wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne szkody o charakterze niemajątkowym. Przekonanie skarżącego, że wykonanie krzywdzącej go decyzji może wywołać stres zagrażający jego życiu nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie może oceniać prawidłowości tejże decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (p. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, opubl.:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa z uwagi na niespełnienie przez niego przesłanek wymaganych do przeniesienia odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. Z powyższych względów Sąd nie mógł również uwzględnić podniesionej w uzasadnieniu wniosku okoliczności powstania zaległości podatkowych tej spółki na skutek działań osoby trzeciej. Z argumentacji przedstawionej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynikają przesłanki zawarte w omówionym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.