I SA/Ol 144/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy asesor WSA Anna Janowska Protokolant starszy referent Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie z dnia 7 lutego 2023r., nr 5/p/2022 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji w określonej wysokości wraz z odsetkami oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 7 lutego 2023 r., nr 5/p/2022 Zarząd Województwa Warmińsko – Mazurskiego (dalej jako IZ, Zarząd, organ), pełniący na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, ze zm., dalej jako uzrp) funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Warmia i Mazury (dalej jako RPO WiM), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej jako kpa) w zw. z art. 61 ust. 4 i 5, art. 67 ust. 1 oraz art. 207 ust. 12a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako ufp), art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, utrzymał w mocy własną decyzję z 12 września 2022 r. zobowiązującą S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako strona, Beneficjent, skarżąca) do zwrotu środków w kwocie 122.733,06 zł wraz z należnymi odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu, przeznaczonych na projekt pn. "[...]", realizowany na podstawie umowy o dofinansowanie z 30 kwietnia 2019 r. ze zm. (dalej jako umowa o dofinansowanie), współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że 30.04.2019 r. została zawarta umowa o dofinansowanie projektu pomiędzy Beneficjentem a Warmińsko-Mazurską Agencją Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w Olsztynie, zwaną w umowie Instytucją Pośredniczącą (dalej IP), działającą w imieniu i na rzecz Województwa Warmińsko-Mazurskiego, reprezentowanego przez Zarząd. Do przedmiotowej umowy zawarto następujące aneksy z 15.04.2020 r., z 24.06.2020 r. oraz z 17.05.2021 r. Zespół kontrolujący IP w celu weryfikacji wniosków Beneficjenta o płatności pośrednie, tj. wniosku o zaliczkę oraz wniosku rozliczającego zaliczkę, 21.01.2020 r. przeprowadził kontrolę w miejscu realizacji projektu. W toku kontroli stwierdzono, że Beneficjent nie przedstawił żadnego środka trwałego zakupionego w ramach realizacji projektu. W wyniku powzięcia wątpliwości, co do prawidłowości realizacji projektu na podstawie przedłożonych przez Beneficjenta w toku kontroli dokumentów, IP w dniu 14.09.2021 r. wszczęła kontrolę doraźną w miejscu realizacji projektu. W dalszej kolejności, w związku z zakończeniem planowej kontroli końcowej realizacji projektu, IP pismem z 08.11.2021 r. przekazała Beneficjentowi Informację pokontrolną. W wyniku przeprowadzonej kontroli zespół kontrolujący IP stwierdził następujące nieprawidłowości w zakresie realizacji projektu: 1. Niezrealizowanie wskaźnika rezultatu "Liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem" w wyniku braku zintegrowania oraz wdrożenia w przedsiębiorstwie Beneficjenta zakupionych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, skutkujące nieosiągnięciem celu projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie oraz dokumentacją projektową. 2. Przedstawienie do rozliczenia faktur obejmujących zawyżone koszty wdrożenia systemów objętych projektem. 3. Nieprawidłowy opis kryterium oceny ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia na zakup sprzętu IT oraz wdrożenie w przedsiębiorstwie Beneficjenta systemów informatycznych, poprzez brak ich doprecyzowania oraz przedstawienia sposobu wyliczenia punktacji za poszczególne kryteria oceny ofert, jak również sporządzenie kryterium oceny ofert odnoszące się do właściwości wykonawcy (jego doświadczenia). 4. Brak podania w zapytaniu ofertowym informacji dotyczącej wykluczeń wykonawców od udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia z uwagi na powiązania osobowe i kapitałowe. W dniu 26.10.2021 r. IP uzyskała informację, iż Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadził kontrolę celno-skarbową wobec Beneficjenta, która potwierdziła informacje na temat przepływów finansowych pomiędzy Beneficjentem a wyłonionym w toku procedury o udzielenie zamówienia wykonawcą. I tak, z ustaleń kontroli celno-skarbowej wynika, iż środki przekazywane przez Beneficjenta (jako zapłata za wystawioną fakturę VAT przez wykonawcę) w związku z realizacją zamówienia, w całości lub w części wracały tego samego lub następnego dnia z powrotem na rachunek bankowy Beneficjenta. Ze względu na nieosiągnięcie celu projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie i dokumentacją projektową, przedstawienie nierzetelnych i poświadczających nieprawdę dokumentów w celu uzyskania dofinansowania oraz wykorzystanie środków dofinansowania niezgodnie z umową i z naruszeniem procedur, IP pismem z 12.11.2021 r. przesłała Beneficjentowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia. Pismem z 24.11.2021 r. wezwała Beneficjenta do zapłaty kwoty 122.733,06 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowej, liczonymi od daty przekazania środków dofinansowania do dnia ich zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Organ wydający zaskarżoną decyzję ustalił, iż Beneficjent naruszył: 1. § 2 ust. 2 i 10 oraz § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie, polegający na nieosiągnięciu celu projektu poprzez niewdrożenie w swoim przedsiębiorstwie systemów informatycznych zgodnie z umową o dofinansowanie oraz dokumentacją projektową na dzień zakończenia realizacji projektu, a także poprzez niezrealizowanie wskaźnika rezultatu liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dotyczących zarządzania przedsiębiorstwem - 2 szt, 2. § 5 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie, art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z 18.12.1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot; Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, dalej jako Rozporządzenie 2988/95), polegający na przedłożeniu przez Beneficjenta poświadczających nieprawdę dokumentów potwierdzających fikcyjne transakcje, tj. faktury VAT nr 01/03/2020 i potwierdzeń przelewów z 10.03.2020 r., 11.03.2020 r., 12.03.2020 r. i 13.03.2020 r. 3. § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie, sekcję 6.5.2 pkt 9 i pkt 11 lit. a ppkt V Wytycznych w sprawie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z 19.07.2017 r. nr MR/H 2014-2020/23(3)07/2017 (dalej jako Wytyczne w sprawie kwalifikowalności wydatków), poprzez: - zaniechanie zawarcia w zapytaniu ofertowym jednoznacznego kryterium oceny ofert oraz zasad przyznawania punktacji w ramach każdego kryterium, - sformułowanie w zapytaniu ofertowym kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości wykonawcy, co doprowadziło do naruszenia zasady konkurencji i równego traktowania wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia na wdrożenie w przedsiębiorstwie Beneficjenta dwóch systemów IT: do konfiguracji [...] przy ich zamawianiu oraz do zarządzania procesem produkcji [...] i na zakup sprzętu wymaganego do instalacji ww. systemów. W związku z powyższymi ustaleniami organu I instancji, uznano, że doszło do naruszenia procedur określonych w przepisie art. 184 ufp, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp i wezwano do zwrotu środków. Utrzymując powyższą decyzję w mocy w pierwszej kolejności organ stwierdził, że w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organ I instancji zgromadzony w sposób wyczerpujący, zatem organ odwoławczy ograniczył się jedynie do jego ponownej oceny i rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Przywołał przy tym treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ufp, art. 60 pkt 6 ufp, art. 67 ust.1 ufp, art. 207 ust. 1 i 9 pkt 1 ufp w zw. z art. 61 § 1 kpa, art. 184 ufp, art. 6 ust. 1 uzrp, art. 2 pkt 36 Rozporządzenia UE 1303/2013. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika Beneficjenta dotyczącego naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego organ wskazał, że zgodnie z dokumentacją projektową celem projektu było zwiększenie udziału technologii informacyjno-komunikacyjnych w zarządzaniu przedsiębiorstwem strony, tj. systemu typu ERP - systemu do zarządzania rezerwacjami i produkcją [...] oraz rozwiązania typu e-commerce - systemu do zarządzania konfiguracjami i zamówieniami [...]. Umowa zawarta pomiędzy Beneficjentem a wykonawcą zakładała wdrożenie i integrację systemów ERP i e-commerce, a także dostawę sprzętu w dacie 11.10.2019 r., natomiast w dacie 31.10.2019 r. miało nastąpić zakończenie testów i przekazanie systemów do eksploatacji. Zgodnie z umową o dofinansowanie, w brzmieniu nadanym aneksem z 15.04.2020 r., termin finansowego zakończenia realizacji projektu został wyznaczony na datę 31.03.2020 r. W dniu 21.01.2020 r. w miejscu realizacji przedmiotowego projektu została przeprowadzona pierwsza kontrola doraźna ww. projektu, która miała na celu ocenę stanu rzeczowego jego realizacji oraz dokumentacji ofertowej załączonej do wniosku rozliczającego zaliczkę. Zgodnie z informacją pokontrolną Beneficjent w dniu kontroli nie był w posiadaniu środków trwałych, ani wartości niematerialnych i prawnych, a planowane zadania dotyczące projektu nie zostały zrealizowane w pierwotnym terminie określonym w umowie o dofinansowanie, tj. do dnia 31.12.2019 r. Beneficjent w dniu 16.12.2019 r. złożył do IP wniosek z prośbą o wydłużenie terminu realizacji projektu z dnia 31.12.2019 r. na 31.03.2020 r. IP pozytywnie rozpatrzyła przedmiotowy wniosek i zmieniono termin finansowego zakończenia realizacji projektu na datę 31.03.2020 r. Po przeprowadzonej kontroli IP w dniu 22.01.2020 r. M. A. ekspert ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych na zlecenie IP sporządził opinię dotyczącą stanu wdrożenia przedmiotowego projektu, z której wynika, że Beneficjent w trakcie kontroli nie przedstawił żadnego zakupionego i dostarczonego elementu projektu wskazanego w harmonogramie rzeczowo-finansowym. Ekspert stwierdził brak środków trwałych zainstalowanych w oddziale Beneficjenta, protokołów odbioru sprzętu oraz funkcjonującego oprogramowania. Następnie, Beneficjent w toku kontroli końcowej realizacji projektu, prowadzonej w związku ze złożeniem przez niego w dniu 03.10.2019 r. wniosku o płatność końcową, pismem z 06.10.2020 r. oświadczył, że Spółka wdrożyła i uruchomiła dla nowych modeli [...] zmiany procesowe dzięki zaimplementowanym rozwiązaniom sofwere’owym w zakresie zamawiania oraz produkcji [...]. Z pism Strony z 23.10.2020 r., 19.01.2021 r. oraz 29.01.2021 r. wynika, że objęty projektem konfigurator [...] nie jest udostępniony przez stronę internetową z uwagi na zmianę przez Spółkę gamy modelowej produkowanych [...], natomiast konfigurator obejmujący nowe [...] zostanie udostępniony w 2021 r. lub 2022 r. Stanowisko zawarte w wymienionych pismach jest odmienne w stosunku do złożonego oświadczenia z 06.10.2020 r. Twierdzenia Beneficjenta w zakresie funkcjonowania konfiguratora [...] zostały ponownie przez niego zmienione w piśmie z dnia 25.03.2021 r., w którym stwierdził, że konfigurator był udostępniony klientom, a jedynie w czasie składania wyjaśnień jego funkcjonalność była ograniczona z uwagi na wprowadzanie zmian modelowych [...]. Organ I instancji zwrócił uwagę, że stanowisko strony w sprawie wdrożenia w przedsiębiorstwie konfiguratora [...] zgodnie z dokumentacją projektową było niekonsekwentne i zmienne. Dopiero bowiem po dacie finansowego zakończenia realizacji projektu Beneficjent w piśmie z 25.03.2021 r. wskazał po raz pierwszy stronę internetową, na której funkcjonuje konfigurator do zamawiania [...]. Co więcej, wtoku kontroli Beneficjent w odpowiedzi na wezwania IP do udokumentowania wdrożenia konfiguratora, pismem z dnia 08.01.2021 r., przedłożył jedynie zrzuty ekranu z instalatora szablonów wordpress, przedstawiające jednostki [...] skopiowane ze strony internetowej z ofertami innego przedsiębiorcy, które nie znajdowały się w jego ofercie. Strona nie odpowiedziała również na wezwanie IP do wskazania daty powstania strony konfiguratora. Zgodnie z poczynionymi w trakcie kontroli realizacji projektu ustaleniami, które nie zostały zakwestionowane przez stronę, wskazana przez stronę domena została zarejestrowana z serwisu [...] z adresu e-mail Prezesa Zarządu Spółki dopiero w dacie 13.10.2020 r., tj. po zakończeniu realizacji projektu i złożeniu przez Beneficjenta wniosku o płatność końcową. W toku kontroli IP ponownie zasięgnęła opinii eksperta ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych M. A., który w opinii z 27.01.2021 r. zasygnalizował zawyżenie kosztów implementacji systemów teleinformatycznych oraz wskazał, że przekazane przez Beneficjenta w dniu 08.01.2021 r. print screeny mające dokumentować działanie konfiguratora nie przedstawiają gotowego i wdrożonego rozwiązania. Ekspert wskazał, iż system konfiguracji i sprzedaży nie został zbudowany nawet do wersji testowej i nie przedstawia żadnej wartości, a zatem jego wartość należy oszacować na zero złotych. Przy założeniu, że przedstawiona na screenach ekranu templatka wordpress zostanie spersonalizowana do końca, to koszt jej przygotowania i instalacji nie powinien zdaniem eksperta przekroczyć kwoty około 15.000,00 zł. Stwierdził zatem brak wykorzystania zakupionych środków trwałych w projekcie oraz wdrożenia zaplanowanych rozwiązań przedstawionych w dokumentacji projektu, co prowadzi do uznania, iż projekt nie został wdrożony zgodnie z jego założeniami. Wskazał ponadto, że na podstawie realizowanych wdrożeń można oszacować, że koszt wdrożenia małego systemu ERP (a takim jest system składający się z pięciu modułów) oscyluje w granicach 100-150 % kosztów licencji. Strona w zestawieniu kosztów w zakresie systemu ERP przedstawiła do rozliczenia kwotę 185.500,00 zł netto, natomiast w opinii eksperta przedmiotowy koszt nie powinien przekroczyć kwoty około 26.500,00 zł. W kolejnej opinii z 17.09.2021 r., wydanej po przeprowadzonej kontroli doraźnej IP w miejscu realizacji projektu w dniu 14.09.2021 r, ten sam ekspert potwierdził, że w ramach realizacji projektu Beneficjent zakupił i zainstalował moduły systemu ERP, tj. systemu do zarządzania rezerwacjami i produkcją [...] zgodnie z dokumentacją projektu (moduły systemu ERP i oprogramowanie CAD). Jednakże nie potwierdził, że Beneficjent dokonał wdrożenia ERP w zaplanowanym zakresie. Ekspert stwierdził brak integracji ww. elementów ze wskazanymi w dokumentacji projektowej systemami, a także brak w systemie ERP danych rzeczywistych z działalności przedsiębiorstwa Beneficjenta oraz jakichkolwiek danych pozwalających na symulację procesu od zamówienia, poprzez przygotowanie produkcji, sprzedaż i rozliczenie materiałów. Przedstawione do rozliczenia wydatki nie mają żadnego uzasadnienia oraz są zawyżone. Konfigurator jest na etapie jaki został opisany w opinii eksperta z dnia 27.01.2021 r. Ekspert stwierdził, że Beneficjent zakupił środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, jednak elementy te nie zostały zintegrowane oraz wdrożone w przedsiębiorstwie strony. Z kolejnej opinii eksperta ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych K. W. sporządzonej w dniu 27.10.2021 r. na zlecenie IP, wynika, że wdrożenie zakupionych w ramach projektu systemu ERP i rozwiązania typu e-commerce nie zostało prawidłowo wycenione, a systemy nie są w pełni adekwatne do założeń biznesplanu i wniosku o dofinansowanie. Mianowicie, ekspert stwierdził, że w zakresie rozwiązania e-commerce strona internetowa Beneficjenta i narzędzia oparte są o darmowe i otwarte oprogramowania. Natomiast bardzo krótki, tj. 2 miesięczny czas, w którym miała powstać strona internetowa i konfigurator oraz oparcie jej budowy na darmowym i otwartym oprogramowaniu sugeruje korzystanie z gotowych rozwiązań, a nie tworzenie własnych i tym samym z całą pewnością nie uzasadnia kwoty wyceny w wysokości 230.000,00 zł. Ponadto, ekspert wskazał również, że strona nie została zbudowana ze zbytnią dbałością. W ramach implementacji systemu ERP ekspert zasygnalizował, że jej wycena nie jest poparta rozmiarem wdrożenia. Ekspert zaznaczył, że w przedsiębiorstwie Beneficjenta do obsługi oprogramowania przeszkolono jedynie 2 pracowników, co wskazuje, że z niniejszego oprogramowania nie korzysta duża liczba stanowisk w firmie. Wskazał również, że Beneficjent pomimo wezwań zespołu kontrolującego IP nie był w stanie jednoznacznie uzasadnić wysokości kosztu wdrożenia ani udzielić podstawowej dla oceny prawidłowości wyceny prac informacji dotyczącej czasu prac wdrożeniowych rzeczonych systemów informatycznych. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony organ odwoławczy wyjaśnił rolę eksperta i przedstawił znaczenie prawne sporządzonej przez niego opinii. I tak, M. A. oraz K. W. na moment sporządzenia opinii z 27.01.2021 r., 17.09.2021 r. oraz z 27.10.2021 r. byli ekspertami ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych wyznaczonymi przez IP spośród kandydatów na ekspertów wpisanych do wykazu kandydatów na ekspertów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014- 2020, prowadzonym na podstawie przepisu art. 68a ust. 11 i 12 uzpr. Na moment sporządzania niniejszego rozstrzygnięcia ww. eksperci nadal figurują w wykazie ekspertów. Eksperci ci nie podlegają także wyłączeniu na art. 68a ust. 7 uzpr, gdyż nie brali oni udziału w wyborze przedmiotowego projektu do dofinansowania. Dodatkowo sporządzone przez M. A. opinie z 27.01.2021 r. i 17.09.2021 r. na etapie postępowania kontrolnego nie stanowią dowodu w postaci opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej jako kpa). Opinie te przedstawiają stanowisko przyjęte przez IP poparte twierdzeniami uwzględniającymi wiedzę specjalną osoby je sporządzającej i w świetle art. 75 § 1 kpa IZ uznał je za dowód w sprawie. Nadto organ wydający zaskarżoną decyzję nie powołał w toku prowadzonego postępowania administracyjnego biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, lecz włączył w poczet materiału dowodowego opinie z 27.01.2021 r. i 17.09.2021 r. M. A. i K. W. z 27.10.2021 r. wyrażające stanowisko IP, sporządzone w toku postępowania kontrolnego i dokonał ich oceny zgodnie z zasadą swobody oceny dowodów w myśl art. 80 w zw. z art. 75 § 1 kpa. Fakt posłużenia się przez IP w postępowaniu kontrolnym opinią kolejnego eksperta wskazuje jedynie na działania IP mające na celu wszechstronne wyjaśnienie kwestii prawidłowości realizacji projektu przez Beneficjenta przy pomocy osób posiadających wiedzę specjalną. Wnioski płynące z opinii M. A. i K. W. są zbieżne ze sobą, spójne i logiczne. Uwzględnienie przez organ pierwszej Instancji opinii kolejnego eksperta w tym samym przedmiocie nie świadczy o utracie wiarygodności opinii M. A. Zatem, zarzuty strony nie mogą zostać uznane za zasadne. Odnosząc się do treści maila K. W. organ wskazał, że pismo to ma charakter roboczy i wyraża w swej treści luźne myśli, przypuszczenia oraz wstępne spostrzeżenia eksperta związane z analizą otrzymanych dokumentów projektowych. Należy również podkreślić, że ekspert użył sformułowania, że projekt "może nie być taki zły. Jednak, żeby to ocenić potrzeba kluczowej informacji", a nie sformułowania, że projekt "nie jest taki zły", jak wskazuje strona. Ponadto w treści maila ekspert odwołał się do braku informacji i konieczności ich pozyskania od beneficjenta, a nie jak wskazuje strona, że kierował się uprzedzeniami pracowników IP. Ponadto ww. pismo nie jest rezultatem pracy ww. eksperta (opinią), bowiem nie zawiera wniosków płynących z jego pracy w kierunku oceny prawidłowości realizacji ww. projektu przez Beneficjenta. Wobec tego, organ wydający zaskarżoną decyzję nie był zobowiązany uwzględnić i dokonać oceny ww. maila jako opinii biegłego. Odnosząc się do samej opinii K. W. organ odwoławczy ocenił, że organ pierwszej instancji zasadnie dał wiarę dokumentom znajdującym się w aktach kontroli, tj. opinii eksperta K. W. ze względu na jej logiczność i spójność. Przedmiotowa opinia została sporządzona na podstawie dokumentacji projektowej, dokumentów przedłożonych przez Beneficjenta przy rozliczaniu wniosków o płatność, a także ustaleń poczynionych w toku kontroli realizacji ww. projektu. Ekspert jednoznacznie stwierdził zawyżenie kosztów wdrożenie systemu ERP i e-commerce w ramach realizacji projektu, z uwzględnieniem stanu wdrożenia systemów i funkcjonalności. Podkreślono ponownie, że przedmiotowa opinia nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, zatem nie musi spełniać wymogów określonych dla opinii biegłego powołanego przez organ prowadzący postępowanie administracyjne. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jest ona pismem przedstawiającym stanowisko IP poparte twierdzeniami uwzględniającymi wiedzę specjalną osoby ją sporządzającej i w tym charakterze została przez organ pierwszej instancji słusznie wzięta pod uwagę i oceniona na podstawie art. 80 kpa. W związku w tym, zarzut pełnomocnika Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając z kolei przedstawioną przez stronę opinię M. O. organ stwierdził, że nie ma ona charakteru opinii biegłego w rozumieniu art. 84 kpa. Złożona do akt sprawy opinia stanowi tzw. prywatną ekspertyzę wydaną na zlecenie strony, która nie może być uznana za dowód z art. 84 kpa. Organ uznał ją za uzupełnienie wyjaśnień strony poparte stanowiskiem uwzględniającym wiadomości specjalne. Organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji, na zasadzie art. 80 w zw. z art. 75 § 1 kpa, stwierdzającą, że wskazywana opinia jest nieprzydatna dla oceny kosztu rozwiązania oraz wdrożenia systemu ERP i e-commerce w przedsiębiorstwie Beneficjenta. Sporządzający przedmiotową opinię dokonał szacowania czasu wykonania i wdrożenia systemów w przedsiębiorstwie strony opierając się jedynie na założeniach projektowych, bez uwzględnienia rzeczywistego stanu ich realizacji, co spowodowało, iż przedmiotowa opinia pozostaje bez znaczenia dla spornej sprawy. Rzeczywisty stan realizacji projektu w zakresie wdrożenia systemu ERP i e-commerce został poddany ocenie przez zespół kontrolny IP i ekspertów ds. TIK M. A. i K. W., którzy stwierdzili, że projekt w zakresie wdrożenia systemów nie został wykonany w całości zgodnie z umową o dofinansowanie i dokumentacją projektową. Tym samym, nie sposób zgodzić się z zarzutem pełnomocnika strony, że organ wydający zaskarżoną decyzję dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zignorował opinię M. O., jako niemającą znaczenia dla sprawy. Odnosząc się do wstępnej oferty E. Sp. z o.o. i uznania przez organ pierwszej instancji w sposób sprzeczny z zasadami logiki i uznaniu, że skoro wdrożenie trwało dwa miesiące to jego wartość jest mniejsza niż gdyby trwało dłużej organ odwoławczy podkreślił, że Beneficjent uzyskał przedmiotową ofertę w wyniku wstępnego badania rynku i na jej podstawie dokonał wyceny systemów objętych projektem i ich wdrożenia. Oferta ta przedstawia wstępny koszt wdrożenia systemów w kwocie 200.000,00 zł netto, co w ocenie organu drugiej instancji, nie jest równoznaczne z tym, że oferent wykona dane założenie informatyczne, to jedynie oferta obrazująca możliwe koszty realizacji takiego założenia na potrzeby wniosku o dofinansowanie. Dlatego nie można uznać, że przedmiotowa oferta wstępna jest dowodem na okoliczność braku zawyżenia kosztów wdrożenia systemów. Tym bardziej, że strona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a także odwoławczego, nie przedstawiła informacji na temat liczby pracowników zaangażowanych w opracowanie i wdrożenie w jej przedsiębiorstwie systemu ERP i e-commerce, a także liczby roboczogodzin wraz ze stawką, ani innych okoliczności wpływających na wyższy koszt ich realizacji. Podsumowując, organ podtrzymał stanowisko, że strona nie zrealizowała wskaźnika rezultatu: liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem - 2 szt., a tym samym nie wypełniła ww. celu projektu, co stanowi naruszenie § 2 ust. 2 i 10 oraz § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Powyższe doprowadziło do wypełnienia dyspozycji normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, co w konsekwencji skutkuje obowiązkiem zwrotu środków przyznanego dofinansowania. Oceniając zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez odmowę wiarygodności porozumieniu inwestycyjnemu, podczas, gdy dokument ten jest logicznie spójny z opisem przelewów, organ drugiej instancji stwierdził, że Beneficjent we wniosku o płatność końcową przedstawił do rozliczenia między innymi fakturę VAT nr [...] z 30.03.2020 r. wystawioną przez K. Sp. z o.o. na kwotę netto 428 379,00 zł + 23% VAT (98 527,17 zł) oraz potwierdzenia przelewów dokonanych na rachunek bankowy K. Sp. z o.o. Tymczasem na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. organ pierwszej instancji ustalił, że środki przekazywane przez Beneficjenta jako zapłata za ww. fakturę, w całości lub części wracały tego samego lub następnego dnia z powrotem na rachunek bankowy Beneficjenta, oprócz ostatniej płatności z 13.03.2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił szczegółowo przepływy finansowe (str. 18-19 zaskarżonej decyzji). Strona w celu udokumentowania powyższych przepływów finansowych w toku postępowania administracyjnego przed organem I instancji przedłożyła porozumienie inwestycyjne z dnia 20.01.2020 r, zawarte pomiędzy nią a J. J. Z przedmiotowego dokumentu wynika, że środki zwracane przez J. J. do strony miały stanowić wpłaty na poczet udziałów J. J. w Spółce. Organ odwoławczy podzielił jednak stanowisko organu pierwszej instancji odmawiające wiarygodności porozumieniu z 20.01.2020 r. i uznające je za fikcyjny dokument, złożony na potrzeby wyjaśnienia powyższych przepływów finansowych. Podkreślono bowiem, że przedmiotowa umowa inwestycyjna została po raz pierwszy przez stronę przedstawiona dopiero na etapie postępowania administracyjnego pismem z dnia 29.04.2022 r. (doręczonym IZ 05.05.2022 r.). Nie bez znaczenia dla sprawy może być również okoliczność, iż początkowo pełnomocnik Beneficjenta przedłożył potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię umowy inwestycyjnej z 20.01.2020 r. pozbawioną podpisów stron umowy, a dopiero na wezwanie IZ przesłał kompletną kserokopię. Nadto Beneficjent przedstawił przedmiotową umowę jedynie organowi postępowania administracyjnego, unikając jego złożenia w postępowaniu karnym prowadzonym wobec niego pod sygn. akt [...] przez Prokuraturę Rejonową w O. w przedmiocie wyłudzenia dofinansowania na szkodę Województwa Warmińsko-Mazurskiego, co może wskazywać na obawę przed poniesieniem odpowiedzialności karnej związanej z przedłożeniem organowi ścigania sfałszowanego dokumentu. Dodatkowo z ustaleń organu celno-skarbowego zawartych w piśmie z 26.10.2021 r., dokonanych po przeprowadzeniu analizy plików JPK VAT SIGMA SOFT J. J., z których wprost wynika, że w kontrolowanym okresie od stycznia do marca 2020 r. nie stwierdzono, aby J. J. zaewidencjonował jakiejkolwiek operacje gospodarcze z podmiotem K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. czy stroną lub wystawił na rzecz tych podmiotów faktury. Ponadto, co istotne, po przeprowadzeniu kontroli celno-skarbowej wobec Beneficjenta K. Sp. z o.o. została uznana za podmiot nieistniejący na gruncie przepisów ustawy i podatku od towarów i usług, w związku z czym nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT, tym samym Beneficjentowi nie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego od faktur wystawionych przez K. Sp. z o.o. w łącznej kwocie 108.847,50 zł. Wobec powyższych ustaleń organu celno-skarbowego, IZ stwierdziła, iż Beneficjent przedstawił w celu refundacji fakturę VAT wystawioną przez wykonawcę wraz z potwierdzeniami przelewów środków tytułem zapłaty za niniejszą fakturę, dokumentującymi nierzeczywiste transakcje. Zauważono również, że zgodnie z danymi zawartymi w KRS Beneficjenta nie doszło do podwyższenia kapitału zakładowego spółki oraz objęcia jej udziałów przez J. J., pomimo twierdzeń Beneficjenta, z których wynika, że sumy pieniężne przekazywane na jego rzecz przez J. J. miały stanowić zaliczki na poczet udziałów w spółce. W toku postępowania przed organem drugiej instancji w piśmie z 16.11.2022r. strona wskazała na zaistnienie w sprawie nowych okoliczności i dowodów, a mianowicie na fakt, że realizowany przez stronę projekt pn. Inwestycja w budowę hali produkcyjnej w celu wdrożenia innowacyjnych produktów do oferty S., finansowany z Funduszy Nonweskich, w ramach konkursu "[...]", organizowanego przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP), znalazł się na liście projektów rekomendowanych do udzielenia wsparcia. Potwierdza to, w jego ocenie, prawdziwość zawarcia porozumienia inwestycyjnego, mającego na celu współpracę gospodarczą, której etapem jest realizacja projektu finansowanego z Funduszy Norweskich. Organ odwoławczy potwierdził ww. informację. Jednakże, w ocenie IZ, fakt ten nie podważa postawionego stronie zarzutu przedłożenia do rozliczenia zaliczki faktury VAT nr [...] wraz z potwierdzeniem przelewów dokumentujących nierzeczywiste transakcje gospodarcze, bowiem o pozorności świadczy fakt, że podmiot wchodzący w skład konsorcjum wykonawcy, S. J. J., nie zaewidencjonował jakichkolwiek operacji gospodarczych z podmiotem K. Sp. z o.o. ani z Beneficjentem, a także nie wystawił na rzecz tych spółek faktur w okresie od stycznia do marca 2020r. Odnosząc się do przedstawionego Beneficjentowi w zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców poprzez: - zaniechanie zawarcia w zapytaniu ofertowym: jednoznacznego kryterium oceny ofert, zasad przyznawania punktacji w ramach każdego kryterium; - sformułowanie w zapytaniu ofertowym kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości wykonawcy - Zarząd ponownie rozpatrujący sprawę stwierdził, że zarzut ten co prawda nie został zakwestionowany przez pełnomocnika Beneficjenta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie mniej jednak, organ ponownie rozpatrujący niniejszą sprawę, zgodnie ze swoją ustawową kompetencją, jest zobowiązany rozpatrzyć ponownie przedmiotową sprawę w całości, również w zakresie zarzutów, których strona nie kwestionuje. Ocenił więc, że Beneficjent w treści zapytania ofertowego w punkcie "Wiedza i doświadczenie" wymagał od oferentów uprzedniego wdrożenia "przynajmniej jednego systemu do zarządzania produkcją oraz konfiguratora [...] w przeciągu ostatnich 10 lat". W treści tegoż punktu wskazał ponadto terminy na realizację poszczególnych części zamówienia. Przy czym nie wyjaśnił potencjalnym wykonawcom, co należy rozumieć pod pojęciem "doświadczenie", czy "harmonogram". Spowodowało to, że ww. kryteria oceny ofert zostały opisane w sposób niejednoznaczny, co mogło doprowadzić do tego, że każdy potencjalny oferent mógł je interpretować w inny sposób. Zaniechanie Beneficjenta przy określeniu jednoznacznych i precyzyjnych kryteriów oceny ofert w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie zamówienia niewątpliwie naruszyło zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców. Biorąc powyższe pod uwagę, w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie ustalił, że Beneficjent sformułował kryteria oceny ofert w sposób niejednoznaczny, naruszając w ten sposób sekcję 6.5.2 pkt 9 lit. b Wytycznych. Następnie, organ zauważył, że w zapytaniu ofertowym sporządzonym przez Beneficjenta nie sposób odnaleźć informacji o zasadach przyznawania punktów oraz sposobu ich wyliczenia za spełnienie postawionych przez Zamawiającego wymogów w ramach poszczególnych kryteriów, które zostaną przyznane przy dokonywaniu oceny ofert. Ocena ofert powinna być dokonana przy użyciu jednoznacznie opisanych, mierzalnych kryteriów, a także dokładnie określonego sposobu ich zastosowania, ograniczającego do minimum wpływ subiektywnych odczuć i preferencji osób przeprowadzających ocenę. Brak opisu sposobu oceny spełnienia przez potencjalnych wykonawców kryteriów oceny ofert uniemożliwiło obiektywną ich ocenę, a także zachowanie zasady przejrzystości postępowania o udzielenie przedmiotowego zamówienia. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie ustalił, że Beneficjent naruszył zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców poprzez zaniechanie wskazania w zapytaniu ofertowym sposobu przyznawania punktacji i jej wyliczenia w ramach poszczególnego kryterium. Zaniechanie Beneficjenta naruszyło sekcję 6.5.2 pkt 11 lit. a ppkt V Wytycznych i doprowadziło do zakłócenia zasady konkurencyjności i równego traktowania wykonawców. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu pierwszej instancji, że strona naruszyła zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców poprzez sformułowanie w zapytaniu ofertowym kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości, tj. doświadczenia, wykonawcy, co doprowadziło do naruszenia sekcji 6.5.2 pkt 9 lit. d Wytycznych. Zamawiający może ustanowić określone wymagania wobec wykonawców w zakresie dotyczącym posiadania odpowiedniego doświadczenia wymaganego do należytego wykonania zamówienia, jedynie poprzez określenie odpowiednich warunków udziału w postępowaniu, a nie jak to zrobił Beneficjent, poprzez zastosowanie odpowiadających im kryteriów oceny ofert. Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że z powodu braku sprecyzowania kryterium oceny ofert i sposobu przyznawania punktacji w ich zakresie, potencjalni wykonawcy mogli zniechęcić się do wzięcia udziału w postępowaniu o zamówienie i złożenia oferty korzystniejszej niż oferta wybrana w przedmiotowym postępowaniu ze względu na brak możności stwierdzenia rzeczywistych wymagań Zamawiającego, a także sporządzenia oferty w jak największym stopniu spełniającej jego wymagania. Zatem, Beneficjent swoim zachowaniem naruszył dyspozycję § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu, sekcję 6.5.2 pkt 9 lit. d oraz sekcję 6.5.2 pkt 11 25 lit. a ppkt V Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, co doprowadziło do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia. W konsekwencji powyższego doszło do wypełnienia dyspozycji normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Odnosząc się do wniosku dowodowego pełnomocnika strony z 16.11.2022 r. o uwzględnienie opinii sporządzonej przez biegłego w postępowaniu przygotowawczym, nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w O. sygn. akt [...], a także innych dowodów, zgromadzonych w ciągu ostatnich pięciu tygodni, organ stwierdził, że zarządzeniem z 05.12.2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. odmówił wyrażenia zgody na wgląd w akta sprawy karnej o sygn. akt [...]. Brak zgody został uzasadniony dobrem śledztwa. Z uwagi na to, organ drugiej instancji nie jest w stanie uwzględnić wniosku dowodowego strony o włączenie do akt postępowania administracyjnego opinii sporządzonej przez biegłego w postępowaniu karnym, a także innych dowodów, zgromadzonych przez organy ścigania. Skargę na ww. decyzję wniosła strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym zastępstwa przez pełnomocnika profesjonalnego. Zarzucając naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez zignorowanie znajdującego się w aktach sprawy stanowiska ekspertki K. W. z dnia 10 września 2021 r. (w formie email, karta oznaczona nr 33 w aktach), że przedstawiony jej do oceny projekt spełnia kryteria i "nie jest taki zły", zaś liczba godzin przeznaczonych na realizację projektu w wielu przypadkach nie jest wskazywana przez beneficjentów lub ich wykonawców, - co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca nie dokonała wdrożenia w przedsiębiorstwie systemów informatycznych zgodnie z umową oraz dokumentacją projektową w terminie zakończenia realizacji projektu oraz że wskaźnik rezultatu - liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem - nie został zrealizowany, co w ocenie organu uzasadniało zastosowanie art. 184 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie się na opinii biegłej K. W., która uzasadnia nieprawdziwe oraz krzywdzące dla strony twierdzenia z okoliczności, że wdrożenie zostało sprawnie przeprowadzone w 2 miesiące, pomimo że ona sama wskazywała w ww. stanowisku, (z dnia 10 września 2021 r., w formie email), że udokumentowanie czasu wdrożenia nie jest powszechnie praktykowane, przez co jej ekspertyza jest niezgodna z zasadami logiki - powyższe nieprawidłowości miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do błędnego uznania, że strona nie dokonała wdrożenia w przedsiębiorstwie systemów informatycznych zgodnie z umową oraz dokumentacją projektową w terminie zakończenia realizacji projektu oraz że wskaźnik rezultatu - liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem - nie został zrealizowany, co w ocenie organu uzasadniało zastosowanie art. 184 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz 84 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie się na przemyśleniach biegłej K. W. odnośnie rzekomych zamiarów strony, co stoi w rażącej sprzeczności z rolą eksperta i demonstruje, że ekspertka mogła zostać uprzedzona do skarżącego przez pracowników instytucji pośredniczącej, co znajduje potwierdzenie w jej roboczym stanowisku z dnia 10 września 2022 r., w którym ekspertka "staje w obronie" projektu przed pracownikami tej instytucji, tłumacząc im że sposób realizacji projektu spełnia kryteria i "nie jest taki zły" - powyższe nieprawidłowości miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do błędnego uznania, że skarżąca nie dokonała wdrożenia w przedsiębiorstwie systemów informatycznych zgodnie z umową oraz dokumentacją projektową w terminie zakończenia realizacji projektu oraz że wskaźnik rezultatu - liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem - nie został zrealizowany, co w ocenie organu uzasadniało zastosowanie art. 184 oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. 4. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez zignorowanie opinii M. O. dotyczącej kosztów wdrożenia w przedsiębiorstwie strony, która stała w sprzeczności z tezami zawartymi w opinii M. A. 5. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa poprzez przyjęcie niepopartego jakimikolwiek dowodami stanowiska, że skarżąca miała wiedzę o tym, że P. J. i K. sp. z o.o. nie dokumentują fakturami swojej współpracy - powyższe (pkt 4-5) nieprawidłowości miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziły do błędnego uznania, że strona naruszyła postanowienia umowy o dofinansowani oraz że działanie skarżącej wypełniło dyspozycję normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. 6. Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i włączenie do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia ustaleń, do których dokonania uprawniony był wyłącznie sąd powszechny, rozstrzygający o odpowiedzialności karnej. 7. Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 100 § 2 kpa, poprzez zaniechanie formalnego rozstrzygnięcia co do okoliczności stanowiących zagadnienie wstępne, bez wydania jakiegokolwiek formalnego rozstrzygnięcia w tym zakresie - powyższe (pkt 6-7) nieprawidłowości miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby organ nie dokonał samodzielnie nieprawidłowych ustaleń konkurencyjnych względem ustaleń Prokuratury i sądu powszechnego, wówczas nie znalazłyby zastosowania przepisy z art. 184 i art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, na podstawie których organ domaga się zwrotu dotacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W kolejnym piśmie wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W dniu 11 września 2023 r. o godz. 13:51 adwokat K. W. pocztą elektroniczną z adresu [...] na adres mailowy Wydziału I WSA w Olsztynie: [email protected] przesłał w formie elektronicznej dokumenty, które nie zostały opatrzone podpisem elektronicznym. W załączniku do przedmiotowego maila zamieszczono w formacie PDF: skan pełnomocnictwa, wniosek o odroczenie rozprawy oraz opnie prawną sporządzoną przez R. S. Na dzień rozpoznania sprawy - 14 września 2023 r. o godz. 9.00 do Biura Podawczego WSA w Olsztynie nie wpłynęła jakakolwiek korespondencja od adwokata K. W. w wersji papierowej zawierającej jego własnoręczny podpis. Korespondencja zawierająca: pełnomocnictwo, wniosek o odroczenie rozprawy oraz opnie prawną została doręczona do tutejszego Sądu przesyłka listowną rejestrowaną o nr. [...] po wydaniu wyroku w 18 września 2023 r. (k. 103 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja zobowiązującą skarżącą do zwrotu środków wraz z należnymi odsetkami przeznaczonych na realizację projektu, realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej 30 kwietnia 2019 r., na realizację projektu pt. "[...]", w wysokości 122.733,06 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Projekt miał być współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ, uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Organ zgromadził w sprawie pełny materiał dowodowy, dający podstawę do orzekania. Ocena tego materiału została należycie przeprowadzona z uwzględnieniem logicznego i rzetelnego wnioskowania. Stosownie do treści art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ufp, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przewidzianej w art. 207 ust. 9 u.f.p. – wydanej po bezskutecznym upływie terminu (zakreślonego w wezwaniu, w trybie określonym w ust. 8 tego przepisu) zwrotu środków lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności. Zgodnie z art. 184 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 (środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – pkt 2 oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2 – pkt 3), są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że procedurę, o której mowa w art. 184 u.f.p. stanowiły oprócz regulacji unijnych również zapisy umowy o dofinansowanie przedmiotowego projektu, zawartej 30 kwietnia 2019 r. To Umowa regulowała szczegółowe zasady dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki Beneficjenta z tym związane. W umowie wskazano, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, do stosowania których jest zobowiązany Beneficjent, będzie on musiał dokonać zwrotu przekazanych środków. Z kolei w § 1 pkt 53 umowy o dofinansowanie zawarto definicję 27 wydatków kwalifikowalnych wskazując, że są to wydatki lub koszty, uznane za kwalifikowalne i spełniające kryteria (...), zgodnie z zasadami obowiązującymi w ramach systemu realizacji Programu (...). Z kolei w § 3 ust. 2 umowy o dofinansowanie wyjaśniono, iż rozliczeniu podlegają jedynie wydatki kwalifikowalne. Natomiast na mocy § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach programu. Jednocześnie w § 10 ust. 1, 2 i 3 umowy o dofinansowanie wskazano, że jeżeli zostanie stwierdzone, że Beneficjent wykorzystał środki dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur lub pobrał w sposób nienależny lub w nadmiernej wysokości, zobowiązany jest do zwrotu tych środków, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie i na rachunki bankowe wskazane przez IZ. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa powyżej, IP wzywa do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności w terminie 14 dni od doręczenia wezwania, a po bezskutecznym upływie wskazanego terminu wydaje decyzję, o której mowa w art. 207 ufp, określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków. Nadto wskazać należy, co jest istotne w niniejszej sprawie, że Instytucja Pośrednicząca pismem z dnia 12.11.2021 r. przesłała Beneficjentowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia. Co prawda dla zwrotu przekazanych kwot dofinansowania nie ma znaczenia ocena skuteczności rozwiązania umowy. Organy administracji orzekając o zwrocie dofinansowania nie mogą uzależniać zwrotu od oceny prawidłowości wypowiedzenia umowy. Kwestia dopuszczalności oraz zasadności wypowiedzenia umowy o dofinansowanie nie ma przesądzającego znaczenia dla wyniku sprawy i nie podlega badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy. Ocena taka wykracza poza ramy sądowej kontroli administracji publicznej. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie rozwiązanie umowy stanowi jeden z elementów stanu faktycznego, rodzący jedynie skutki cywilnoprawne w zakresie wzajemnych rozliczeń stron umowy i nie przesądza o konieczności orzeczenia zwrotu środków. Rozstrzygnięcie sporu, co do umowy cywilnoprawnej należy do sądu powszechnego (por. wyroki NSA z dnia 2023.04.21, sygn. akt I GSK 395/19, z dnia 2022.11.25, sygn. akt I GSK105/19, z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1086/13, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne są, tak jak i inne powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia o ile nie wskazano innego publikatora, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie ocenie podlegało natomiast to, czy zaistniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 ufp. Należy podkreślić, że każde stwierdzenie nieprawidłowości przez organ obliguje go do przeprowadzenia postępowania w sprawie zwrotu wypłaconego dofinansowania. Art. 207 ufp wprowadza obligatoryjną sankcję w przypadku zaistnienia okoliczności wymienionych w tym przepisie, w postaci powstania obowiązku zwrotu środków pobranych nienależnie wraz z odsetkami. Sankcja ta ma charakter administracyjnoprawny, wobec czego nie mają do niej zastosowania reguły obowiązujące na gruncie odpowiedzialności cywilnoprawnej. Naruszenie postanowień umowy stanowi złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków projektowych procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 uf., w konsekwencji stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Tym samym, w ocenie Sądu wbrew zarzutom, skargi organ prawidłowo w związku z ujawnieniem nieprawidłowości wezwał skarżącą do zwrotu środków. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L 347/320) za nieprawidłowość należy uważać; każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących kwestionowania opinii M. A. i K. W. wskazać należy, że zgodnie z art. 68a ust. 3 pkt 1-4 uzrp, właściwa instytucja wyznacza eksperta spośród kandydatów na ekspertów, którzy m.in. mają wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia w dziedzinie objętej programem operacyjnym stosownie do roli, o której mowa w ust. 2. Wymóg ten ma gwarantować możliwość uczestniczenia ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin. Przy czym zaznaczyć należy, że Sąd nie ma możliwości ani też stosownej wiedzy ażeby móc sprawdzić wiedzę merytoryczną eksperta z dziedziny, którą ów ekspert reprezentuje, może jedynie ocenić, czy ekspert bądź eksperci, wiedzą których posiłkują się organy w trakcie procedowania nad wnioskiem, w sposób zgodny z prawem takiej oceny dokonali. W niniejszym przypadku potwierdzeniem posiadania przez ww. ekspertów specjalistycznej wiedzy lub umiejętności był fakt, że na moment sporządzania opinii byli oni ekspertami ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych wpisanymi do wykazu kandydatów na ekspertów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Warmińsko-Mazurskiego na lata 2014-2020 (dostęp na stronie internetowej: [...]), prowadzonym na podstawie art. 68a ust. 11 i 12 uzrp. Przy czym wskazać należy, że procedura powoływania ekspertów i tworzenia bazy ekspertów leży w kompetencji instytucji zarządzającej i ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Dlatego sąd administracyjny nie jest powołany do oceny prawidłowości powołania ekspertów, ani oceny kompetencji ekspertów. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zgodnie z art. 75 § 1 kpa uznał obie z omawianych opinii za dowód w sprawie oraz dokonał ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów w myśl art. 80 w zw. z art. 75 § 1 kpa. Fakt posłużenia się przez IP w postępowaniu kontrolnym opinią dwóch ekspertów wskazuje na działania mające na celu wszechstronne wyjaśnienie kwestii prawidłowości realizacji projektu przez skarżąca przy pomocy osób posiadających wiedzę specjalną. Wnioski płynące z opinii M. A. i K. W. są zbieżne ze sobą, spójne i logiczne, na dodatek oparte o bezpośredni udział eksperta w kontroli na miejscu realizacji projektu, jak również o ich bezpośrednią styczność z dokumentacją projektową. Nie sposób przy tym uznać zarzutów skargi dotyczących pominięcia stanowiska eksperta K. W. z dnia 10 września 2021 r. w formie email (k. 325 akta administracyjne tom II), z którego zdaniem skarżącej wynika, że projekt spełnia kryteria i "nie jest taki zły". Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji, że pismo to ma charakter roboczy i wyraża w swej treści luźne myśli, przypuszczenia oraz wstępne spostrzeżenia eksperta związane z analizą części otrzymanych dokumentów projektowych. Należy również podkreślić, że ekspert użył sformułowania, że projekt "może nie być taki zły. Jednak, żeby to ocenić potrzeba kluczowej informacji. Stanowisko to nie zawiera więc jak twierdzi skarżąca kategorycznego stwierdzenia, że projekt "nie jest taki zły". Ponadto w treści maila ekspert odwołał się do braku informacji i konieczności ich pozyskania od beneficjenta. Nie sposób zgodzić się więc z oceną skarżącej, że K. W. "miała raczej dobre zdanie o realizacji projektu", które zmieniło się na skutek kontaktów eksperta z pracownikami organu, którzy nie mając istotnych argumentów kierowali się uprzedzeniami do sposobu wydatkowania środków przez skarżącą. Twierdzenia strony w tym zakresie rozmijają się ze stanem faktycznym wynikającym ze wskazanego maila. Ekspert M. A. w opiniach (z 22 stycznia 2020 r., z 17 września 2021 r.) wskazywał, że skarżąca w trakcie kontroli nie przedstawiła żadnego zakupionego i dostarczonego elementu projektu wskazanego w harmonogramie rzeczowo-finansowym. Ekspert stwierdził brak środków trwałych zainstalowanych w oddziale Beneficjenta, protokołów odbioru sprzętu oraz funkcjonującego oprogramowania, zawyżenie kosztów implementacji systemów teleinformatycznych oraz ocenił, że przekazane przez Beneficjenta w dniu 8 stycznia 2021 r. print screeny mające dokumentować działanie konfiguratora nie przedstawiają gotowego i wdrożonego rozwiązania. Na screenach zostały przedstawione jednostki [...], które nie są produkowane czy planowane do produkcji przez Beneficjenta, a jedynie przekopiowane ze strony internetowej z ofertami innego przedsiębiorcy, które nie znajdowały się w jego ofercie. Ekspert wskazał, iż system konfiguracji i sprzedaży nie został zbudowany nawet do wersji testowej i nie przedstawia żadnej wartości. W jego ocenie brak wykorzystania zakupionych środków trwałych w projekcie oraz wdrożenia zaplanowanych rozwiązań przedstawionych w dokumentacji projektu, prowadzi do uznania, że projekt nie został wdrożony zgodnie z jego założeniami. Ekspert ocenił stronę internetową jako anonimową i niestanowiącą gotowego projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu. Przy czym podkreślić należy, że sama strona skarżąca w toku kontroli kilkukrotnie zmieniała własne stanowisko i argumentację dotyczącą realizacji projektu. I tak w piśmie z 6 października 2020 r. oświadczyła, że wdrożyła i uruchomiła dla nowych modeli [...] zmiany procesowe dzięki zaimplementowanym rozwiązaniom w zakresie zamawiania oraz produkcji [...]. Z kolei z pism strony z 23.10.2020 r., 19.01.2021 r. oraz 29.01.2021 r. wynika, że objęty projektem konfigurator [...] nie jest udostępniony przez stronę internetową z uwagi na zmianę przez Spółkę gamy modelowej produkowanych [...], natomiast konfigurator obejmujący nowe [...] zostanie udostępniony w 2021 r. lub 2022 r. Twierdzenia skarżącej w zakresie funkcjonowania konfiguratora [...] zostały ponownie przez nią zmienione w piśmie z 25 marca 2021 r., w którym stwierdziła, że poprzednio złożone przez nią wyjaśnienia dotyczące funkcjonowania konfiguratora nie były dostatecznie precyzyjne. Wskazując, że konfigurator był udostępniony klientom, a jedynie w czasie składania wyjaśnień jego funkcjonalność była ograniczona z uwagi na wprowadzanie zmian modelowych [...]. Tymczasem dopiero po dacie finansowego zakończenia realizacji projektu Beneficjent w piśmie z 25 marca 2021 r. wskazał po raz pierwszy stronę internetowa, na której funkcjonuje konfigurator do zamawiania [...] [...]. Zgodnie z poczynionymi w trakcie kontroli realizacji projektu ustaleniami, które nie zostały zakwestionowane przez stronę, ww. domena została zarejestrowana z serwisu [...] z adresu e-mail Prezesa Zarządu Spółki dopiero w dacie 13 października 2020 r., tj. po zakończeniu realizacji projektu i złożeniu przez Beneficjenta wniosku o płatność końcową. Nadto skarżąca nie przedstawiła również jakiegokolwiek dowodu wskazującego na liczbę odwiedzających stronę klientów. W opinii z 17 września 2021 r. ekspert M. A. stwierdził ponadto brak w systemie ERP danych rzeczywistych z działalności przedsiębiorstwa Beneficjenta oraz jakichkolwiek danych pozwalających na symulację procesu od zamówienia, poprzez przygotowanie produkcji, sprzedaż i rozliczenie materiałów. Beneficjent w trakcie kontroli nie potrafił zademonstrować żadnej z funkcjonalności, która potwierdzałyby integrację i dostosowanie systemu ERP do potrzeb działalności przedsiębiorstwa oraz uzasadniałaby poniesione wydatki. W zakresie rozwiązania typu e-commerce Beneficjent zademonstrował dostępny konfigurator pod adresem [...]. Przedstawione funkcjonalności nie odzwierciedlają rzeczywistej produkcji Beneficjenta, a także nie zawierają istotnych elementów systemu jaki został opisany w dokumentacji projektu. Ekspert stwierdził, że Beneficjent zakupił środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, jednak elementy te nie zostały zintegrowane oraz wdrożone w przedsiębiorstwie strony. Beneficjent nie potrafił zademonstrować działającego, kompletnego systemu. Projekt nie został zrealizowany zgodnie z wnioskiem i dokumentacją projektu oraz jego cele nie zostały osiągnięte. Z kolei z opinii K. W. z 27 października 2021 r. wynika, że wdrożenie zakupionych w ramach projektu systemu ERP i rozwiązania typu e-commerce nie zostało prawidłowo wycenione, a systemy nie są w pełni adekwatne do założeń biznes planu i wniosku o dofinansowanie. Ekspert stwierdził, że w zakresie rozwiązania e-commerce strona internetowa Beneficjenta i narzędzia oparte są o darmowe i otwarte oprogramowania. Planowany bardzo krótki, tj. 2 miesięczny czas, w którym miała powstać strona internetowa i konfigurator oraz oparcie jej budowy na darmowym i otwartym oprogramowaniu sugeruje korzystanie z gotowych rozwiązań, a nie tworzenie własnych i tym samym z cała pewnością nie uzasadnia kwoty wyceny w wysokości 230.000 zł. Ponadto, ekspert wskazał również, że strona nie została zbudowana ze zbytnią dbałością. W ramach implementacji systemu ERP ekspert zasygnalizował, że jej wycena nie jest poparta rozmiarem wdrożenia. Ekspert uzasadnił, że niniejszy system stanowi rozwiązanie firmy C. a cena wdrożenia zależy od jego zakresu oraz stopnia skomplikowania prac. Ekspert zaznaczył, że w przedsiębiorstwie Beneficjenta do obsługi oprogramowania przeszkolono jedynie 2 pracowników, co wskazuje, że z niniejszego oprogramowania nie korzysta duża liczba stanowisk w firmie. Rozwiązania ERP dla firm, które nie mają zbyt dużych potrzeb, zaczynają się od kilkunastu-kilkudziesięciu złotych. Ekspert oceniając powyższe odniósł się do założeń wynikających z umowy zawartej z wykonawcą i wskazał, że koszty zostały przeszacowane i nie są realne. Co w istocie zostało potwierdzone na etapie kontroli, ponieważ systemy nie zostały wdrożone w przedsiębiorstwie beneficjenta w zakładanym czasie. Powyższe mogło wskazywać na działanie beneficjenta, które od początku nie miało na celu prawidłowego wykonania projektu, lecz szybkie zdobycie dofinansowania, przy jak najmniejszym zaangażowaniu własnych środków (co również potwierdza dokonywanie przelewów wykonawcy ze środków, które ten wykonawca zwracał zamawiającemu tego samego lub następnego dnia). Ocena dokonana przez eksperta K. W. znajduje potwierdzenie w przedstawionej przez skarżącą wstępnej ofercie E. Sp. z o.o. z 15.04.2019 r., na podstawie, której Beneficjent dokonał szacowania wyceny systemów objętych ww. projektem oraz ich wdrożenia. Wynika z niej, że czas konieczny na wykonanie systemu ERP i rozwiązania e-commerce został określony na około 20 tygodni, czyli 4-5 miesięcy. Natomiast, z załącznika nr 1 do umowy zawartej pomiędzy zamawiającym a wykonawcą z 23.07.2019 r. wynika, że czas obejmujący moment opracowania wdrożenia systemów do zakończenia testów i przekazania systemów do eksploatacji w dniu 31.10.2019 r. miał obejmować 2 miesiące. Przy czym skarżąca w toku postępowania kontrolnego nie była w stanie wyjaśnić oraz przedstawić w sposób jednoznaczny wysokości kosztów wdrożenia ww. systemów. Strona nie wykazała ile osób pracowało przy wykonaniu systemów, choć powołuje się na taki argument. Przedstawione do rozliczenia dokumenty oraz dodatkowe informacje przekazane przez Beneficjenta nie wyjaśniają z jakiego powodu oba systemy zostały wycenione tak wysoko w stosunku do ich faktycznego kształtu, wyglądu oraz braku funkcjonalności. Warto również zauważyć, że kwestionowana opinia K. W. odnosi się nie tylko do szacowania czasu wykonania przedmiotu umowy, lecz zawiera szersze stanowisko, które jest spójne z wcześniejszymi opiniami eksperta. Dlatego ocenić należy, że organ dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym opinii. Zgodzić należy się więc ze stanowiskiem organu, że w zakresie wdrożenia systemu e-commerce w firmie skarżącej, w dacie zakończenia realizacji projektu, konfigurator nie został wdrożony. Następnie, w odniesieniu do wdrożenia systemu ERP Beneficjent co prawda dokonał zakupu i instalacji modułów ERP zgodnie z dokumentacją projektową, jednakże do czasu zakończenia projektu nie doprowadził do ich integracji ze wskazanymi w projekcie systemami, uniemożliwiając ich kompatybilne działanie. Ponadto, Beneficjent zawyżył koszt implementacji systemu ERP, a także koszt wdrożenia systemu e-commerce, gdyż system ten nie przedstawiał żadnej wartości z uwagi na fakt, że nie został on zbudowany nawet do wersji testowej. Podsumowując tą część uzasadnienia wskazać należy, że opinie obu ekspertów są ze sobą spójne i zgodne, zawarta w nich argumentacja jest logiczna i przekonywująca. Dlatego Sąd podziela ich ocenę, szczegółowo uzasadnioną przez organ w zaskarżonej decyzji. Nie sposób, zatem podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 3 kpa. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania. W rezultacie projekt skarżącej nie został zrealizowany zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie oraz dokumentacją projektową. Strona skarżąca nie zrealizowała wskaźnika rezultatu - liczba wdrożonych w ramach projektu systemów TIK dot. zarządzania przedsiębiorstwem - 2 szt., a tym samym nie wypełniła ww. celu projektu, co stanowi naruszenie § 2 ust. 2 i 10 oraz § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Powyższe doprowadziło do wypełnienia dyspozycji normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp, co w konsekwencji skutkowało obowiązkiem zwrotu środków przyznanego dofinansowania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa uzasadnianego przez skarżącą w zignorowaniu opinii M. O. dotyczącej kosztów wdrożenia informatycznego w przedsiębiorstwie strony, która w jej opinii, stała w sprzeczności z tezami zawartymi w opinii M. A. wskazać należy, że w toku postępowania administracyjnego pełnomocnik Beneficjenta przedłożył do akt sprawy ww. opinię sporządzoną w dniu 04.04.2022 r. na zlecenie strony. Przedmiotem tej opinii była ocena kosztu rozwiązania informatycznego wraz ze wdrożeniem w przedsiębiorstwie skarżącej. Podzielić należy stanowisko organu zwarte w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa opinia nie ma charakteru opinii biegłego w rozumieniu art. 84 kpa. Złożona do akt sprawy opinia stanowi tzw. prywatną ekspertyzę wydaną na zlecenie strony, która nie może być uznana za dowód z art. 84 kpa. Prawidłowo więc organ uznał ją za uzupełnienie wyjaśnień strony poparte stanowiskiem uwzględniającym wiadomości specjalne i ocenił, że, na zasadzie art. 80 w zw. z art. 75 § 1 kpa, że jest ona nieprzydatna dla oceny kosztu rozwiązania oraz wdrożenia systemu ERP i e-commerce w przedsiębiorstwie Beneficjenta. Należy zgodzić się bowiem z twierdzeniem organu, że sporządzający przedmiotową opinię dokonał szacowania czasu wykonania i wdrożenia systemów w przedsiębiorstwie strony opierając się jedynie na założeniach projektowych, bez uwzględnienia rzeczywistego stanu ich realizacji, co spowodowało, że przedmiotowa opinia pozostaje bez znaczenia dla spornej sprawy. Opiniujący wycenił - ile kosztowałoby poprawne opracowanie i wdrożenie dwóch systemów informatycznych zgodnie z założeniami projektu, a nie - ile mogło kosztować wykonanie tych systemów zgodnie ze stanem faktycznym w przedsiębiorstwie beneficjenta. Rzeczywisty stan realizacji projektu w zakresie wdrożenia systemu ERP i e-commerce został poddany ocenie przez zespół kontrolny IP i ekspertów ds. TIK M. A. i K. W., którzy stwierdzili, że projekt w zakresie wdrożenia systemów nie został wykonany w całości zgodnie z umową o dofinansowanie i dokumentacją projektową. Sąd nie podziela więc zarzutu skarżącej, że organ wydający zaskarżoną decyzję dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zignorował opinię M. O., jako niemającą znaczenia dla sprawy. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie ciążący na organach z mocy art. 7 i art. 77 § 1 kpa obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania i oceny kompletnego materiału dowodowego nie oznacza konieczności przeprowadzania wszelkich dowodów, lecz jedynie tych dowodów, które dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakres postępowania wyjaśniającego jest, zatem uwarunkowany przesłankami prawa materialnego dla odczytania, których niezbędna jest prawidłowa wykładnia przepisów materialnoprawnych (zob. wyroki NSA z 28.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1627/19, z 8.01.2019 r., sygn. Akt II OSK 91/19). Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa upatrywanego przez skarżącą w braku poparcia przez organ jakimikolwiek dowodami, że skarżąca miała wiedzę o tym, że P. J. i K. Sp. z o.o. nie dokumentują fakturami swojej współpracy, co doprowadziło do błędnego uznania, że działanie skarżącego wypełniło dyspozycję normy określonej w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Wskazać należy, że do zastosowania dyspozycji art. 207 ust. 1 ufp wobec podmiotu otrzymującego dofinansowanie nie wymaga się analizy stopnia zawinienia. Odpowiedzialność prawna w finansach publicznych ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona nawet w przypadku braku zawinienia. Obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami. Nie ma także konieczności badania stopnia zawinienia beneficjenta, jego zamiaru, dobrej bądź złej wiary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2014r., sygn. akt II GSK1862/12, z 26 lutego 2020 r. I GSK 1711/18). W przepisach ufp nie przewidziano żadnych okoliczności - wystąpienia winy lub jej rodzaju, czy też zakresu udziału podmiotów trzecich w powstaniu sytuacji prowadzących do zwrotu środków. Beneficjent podpisując umowę o dofinansowanie projektu otrzymał bezzwrotną pomoc, pod warunkiem zrealizowania określonych w niej warunków. Zgodnie z art. 207 ufp "sankcją" za ich niezachowanie jest zwrot środków pobranych nienależnie, wraz z odsetkami. Nie ma więc znaczenia podnoszona przez skarżącą kwestia jej braku wiedzy o tym, że P. J. i K. Sp. z o.o. nie dokumentują fakturami swojej współpracy. Z powyższych względów przedmiotowy zarzut skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika w sposób jednoznaczny, że skarżąca we wniosku o płatność końcową przedstawiła do rozliczenia między innymi fakturę VAT z 30.03.2020 r. wystawioną przez K. Sp. z o.o. oraz potwierdzenia przelewów dokonanych na rachunek bankowy K. Sp. z o.o., dokumentujące zapłatę za ww. fakturę: - kwoty 100 000,00 zł z dnia 10.03.2020 r., - kwoty 100 000,00 zł z dnia 11.03.2020 r., - kwoty 100 000,00 zł z dnia 12.03.2020 r., - kwoty 23 648, 67 zł z dnia 13.03.2020 r. z dopiskiem: pełne rozliczenie. Na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. organ pierwszej instancji ustalił, że środki przekazywane przez Beneficjenta jako zapłata za wystawioną przez wykonawcę ww. fakturę VAT w związku z realizacją zamówienia, w całości lub części wracały tego samego lub następnego dnia z powrotem na rachunek bankowy Beneficjenta, oprócz ostatniej płatności z 13.03.2020 r. Ponadto, po przeprowadzeniu kontroli celno-skarbowej K. Sp. z o.o. została uznana za podmiot nieistniejący na gruncie przepisów ustawy i podatku od towarów i usług, w związku z czym nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT, tym samym Beneficjentowi nie przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego od faktur wystawionych przez K. Sp. z o.o. w łącznej kwocie 108 847,50 zł. Wobec powyższych ustaleń organu celno-skarbowego w ocenie Sądu, Instytucja Zarządzająca zasadnie stwierdziła, iż Beneficjent przedstawił w celu refundacji fakturę VAT wystawiona przez nieuprawniony podmiot wraz z potwierdzeniami przelewów środków tytułem zapłaty za przedmiotową fakturę dokumentującymi nierzeczywiste transakcje. Nie sposób więc uznać tym samym zarzutu, że organ dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o domniemaną okoliczność faktyczną, nieustaloną w postępowaniu administracyjnym, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa. Nadto wskazać należy, że skarżąca przedłożyła dopiero w dniu 29 kwietnia 2022 r. i jedynie organowi porozumienie inwestycyjne rzekomo zawarte między Beneficjentem a J. J. w dniu 20 stycznia 2020 r. (konsorcjantem). Nie zrobiła tego w toczącym się wobec niej postępowaniu karnym prowadzonym pod sygn. akt [...] przez Prokuraturę Rejonową w O. w przedmiocie wyłudzenia dofinansowania na szkodę Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Analizując zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 2 kpa sprowadzające się do braku zawieszenia postępowania toczącego się w niniejszym przypadku do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny, rozstrzygający o odpowiedzialności karnej, ocenić należy, że także i ono nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazuje się w literaturze i orzecznictwie sądowo-administracyjnym przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale Inny organ lub sąd, i rozstrzygniecie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 97). Od zagadnienia wstępnego zależy zatem sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia (wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., I OSK 2660/19, LEX nr 3058625). Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2083/19 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2660/19). Ponadto, zagadnienia wstępnego nie może stanowić sama tylko hipotetyczna możliwość wydania przez inny organ lub sąd określonego rozstrzygnięcia w innym toczącym się postępowaniu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1607/19). Mając na uwadze powyższe ocenić należy, że prawidłowo organ uznał, że nie zachodził bezpośredni związek przyczynowy między wydaniem decyzji przez organ, a rozstrzygnięciem sprawy karnej przez sąd powszechny w postępowaniu karnym. Jak już bowiem wskazywano w niniejszym uzasadnieniu, do uznania zaistnienia materialnej podstawy zwrotu środków, określonej w art. 207 ufp, nie jest konieczne istnienie winy beneficjenta ani też stwierdzenie wyrokiem, że zaistniałe zachowanie stanowi przestępstwo. Odpowiedzialność prawna w finansach publicznych ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona nawet w przypadku braku zawinienia. Obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami. Dlatego nie ma konieczności badania stopnia zawinienia beneficjenta, jego zamiaru, dobrej bądź złej wiary. Podkreślić należy, że w procedurze administracyjnej nie istnieje konstrukcja prawna, która nakazuje uznać za wiarygodny materiał dowodowy tylko wtedy, kiedy został oceniony prawomocnym wyrokiem sądu karnego. W większości przypadków z uwagi na wskazywaną odmienność w procedowaniu pomiędzy postępowaniem karnym a administracyjnym/podatkowym, postępowanie przed sądem karnym toczy się o wiele dłużej niż postępowanie przed organami administracji. Brak prawomocnego wyroku sądu karnego powoduje jedynie, że organy administracyjne muszą przeprowadzić samodzielnie w całości własne postępowanie dowodowe i dokonać oceny materiału dowodowego, który może być po części wspólny i tożsamy z tym, którym dysponował sąd orzekając w sprawie karnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt. IV SA/Po 136/22). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31.08.2020 r., sygn. akt I FSK 1681/17 związanie wyrokiem karnym wiąże sąd jedynie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w jego sentencji, w tym co do znamion przestępstwa przypisanego oskarżonemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2010/17). Pojęcie "ustalenia prawomocnego wyroku" w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. odnosi się do faktu popełnienia przestępstwa, czyli popełnienia czynu zabronionego przez określoną osobę na szkodę konkretnej osoby, w tym kwalifikacji prawnej tego czynu i stopnia winy, okoliczności jego popełnienia, np. czasu, miejsca i sposobu, czy też poczytalności sprawcy (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1049/16). Zakres wysokości uszczuplenia podatkowego pozostaje wiążący tylko wówczas, gdy stanowi znamię ustawowe przestępstwa. Zasada związania sądu administracyjnego wyrokiem karnym ma znacznie ograniczony zakres w porównaniu z identycznie sformułowaną zasadą w postępowaniu cywilnym. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki postępowania przed sądami administracyjnymi, które co do zasady nie prowadzą postępowania dowodowego, a więc są ograniczone w ustalaniu faktów. Istotą postępowania przed sądami administracyjnymi jest badanie legalności działania (bezczynności) organów administracji publicznej, w tym również trafności ustaleń dokonanych przez te organy. W praktyce adresatem normy zawartej w art. 11 p.p.s.a. będzie organ administracji publicznej, a nie sąd administracyjny, który, badając legalność zaskarżonego aktu, stwierdzi jedynie, czy organ prawidłowo zastosował prawomocne ustalenie przyjęte w postępowaniu karnym co do popełnienia przestępstwa. Związanie ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy. Wszelkie inne ustalenia, wykraczające poza elementy stanu faktycznego przestępstwa, nie mają mocy wiążącej, nawet jeżeli są zawarte w sentencji wyroku. Natomiast sąd administracyjny uprawniony jest do oceny – podobnie jak i innych dowodów w sprawie – ustaleń sądu karnego zawartych w uzasadnieniu wyroku, ponieważ uzasadnienie to nie ma mocy wiążącej i jest jedynie przejawem dochodzenia do rozstrzygnięcia. Istota zasady wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. sprowadza się do zakazu dokonywania przez sąd administracyjny tych samych ustaleń co do popełnienia przestępstwa, których dokonał sąd karny. Oczywiście związanie to znajdzie sens jedynie w sytuacji, gdy ustalenia wyroku karnego będą dotyczyć okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia postępowania przed organami administracji publicznej, a następnie postępowania sądowo-administracyjnego (por. B. Dauter., Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. WKP 2018 – el.). Tym samym zarzut braku zawieszenia postępowania przez organ jest całkowicie nieuzasadniony. Sąd podziela także niekwestionowane w skardze stanowisko organu uznające, że skarżąca w treści zapytania ofertowego w punkcie "Wiedza i doświadczenie" nie wyjaśniła potencjalnym wykonawcom, co należy rozumieć pod pojęciem "doświadczenie", czy "harmonogram", co spowodowało to, że ww. kryteria oceny ofert zostały opisane w sposób niejednoznaczny, co mogło doprowadzić do tego, że każdy potencjalny oferent mógł je interpretować w inny sposób. Zaniechanie Beneficjenta przy określeniu jednoznacznych i precyzyjnych kryteriów oceny ofert w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie zamówienia naruszyło zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców i odprowadziło do naruszenia sekcji 6.5.2 pkt 9 lit. b Wytycznych. Zasadnie także uznano, że skarżąca naruszyła zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców poprzez zaniechanie wskazania w zapytaniu ofertowym sposobu przyznawania punktacji i jej wyliczenia w ramach poszczególnego kryterium, co spowodowało naruszenie sekcję 6.5.2 pkt 11 lit. a ppkt V Wytycznych i doprowadziło do zakłócenia zasady konkurencyjności i równego traktowania wykonawców. Jak również naruszyła zasadę konkurencyjności i równego traktowania wykonawców poprzez sformułowanie w zapytaniu ofertowym kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości, tj. doświadczenia, wykonawcy, co doprowadziło do naruszenia sekcji 6.5.2 pkt 9 lit. d Wytycznych. Podkreślić należy, że do stwierdzenia, że doszło do naruszenia zasad określonych w art. 7 pzp nie jest konieczne, ani nawet potrzebne wykazanie, że do naruszenia konkurencyjności faktycznie doszło. W sytuacji, gdy wskazanemu i niezgodnemu z prawem warunkowi, towarzyszyło tylko ryzyko ograniczenia stosowania wskazanych zasad w prowadzonym postępowaniu, poprzez zniechęcenie potencjalnych wykonawców do udziału w nim, w związku z tworzeniem przez zamawiającego barier natury formalnej, to jest to już wystarczające do formułowania wniosku o naruszeniu zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania (zob. wyrok z dnia 9 sierpnia 2017r., sygn. akt II GSK 1097/17). Zdaniem Sądu organ prawidłowo nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej z 16.11.2022 r. o uwzględnienie opinii sporządzonej przez biegłego w postępowaniu przygotowawczym, nadzorowanym przez Prokuraturę Rejonową w O. sygn. akt [...], a także innych dowodów, zgromadzonych w ciągu ostatnich pięciu tygodni. Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarządzeniem z 05.12.2022 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O. odmówił wyrażenia zgody na wgląd w akta sprawy karnej o sygn. [...]. Brak zgody został uzasadniony dobrem śledztwa. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, organ dostatecznie wykazał, że beneficjent naruszył: - § 2 ust. 2 i ust 10 oraz § 5 ust. 1 umowy o dofinansowanie poprzez niezrealizowanie wskaźnika rezultatu projektu, co w konsekwencji doprowadziło do nieosiągnięcia celu projektu, - § 5 ust 1 i 2 umowy o dofinansowanie, art. 1 ust 1 pkt a Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich i art. 1 ust. 2 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 z 18.12.1995 r. poprzez przedłożenie poświadczającej nieprawdę faktury VAT oraz potwierdzeń przelewów przedstawiających fikcyjne transakcje, - § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu oraz sekcji 6.5.2 pkt 9 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności poprzez umieszczenie w zapytaniu ofertowym niejednoznacznego kryterium oceny ofert oraz określenie kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości wykonawcy - jego doświadczenia, - § 15 ust 1 umowy o dofinansowanie projektu oraz sekcji 6.5.2 pkt 11 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków poprzez nieumieszczenie w zapytaniu ofertowym opisu sposobu przyznawania punktacji za spełnienie danego kryterium oceny oferty, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Wszystkie te naruszenia spowodowały, że skarżąca nie zrealizowała projektu zgodnie z zawartą umową na jego dofinansowanie. W świetle przedstawionych okoliczności nie można podzielić zarzutu strony skarżącej, że zaskarżona do Sądu decyzja narusza art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Mając na uwadze powyższe, należy zaznaczyć, iż opisane w treści niniejszej decyzji zdarzenia stanowią nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia UE 1303/2013, a co za tym idzie mają wpływ na kwalifikowalność wydatków. Stwierdzone nieprawidłowości w zakresie nieosiągnięcia celu projektu oraz przedłożenia nierzetelnych faktur były na tyle poważne, że wpłynęły na cały projekt beneficjenta. W analizowanej sprawie strona swym działaniem doprowadziła również do powstania szkody potencjalnej poprzez określenie w postępowaniu o udzielenie zamówienia niejednoznacznego kryterium oceny ofert, brak wskazania sposobu przyznawania punktacji w ramach każdego kryterium oraz sformułowanie w zapytaniu ofertowym kryterium oceny ofert odnoszącego się do właściwości wykonawcy. W przeprowadzonym postępowaniu o udzielenie zamówienia naruszyła bowiem zasadę konkurencyjności, powodując nierówne traktowanie potencjalnych wykonawców. Mogło się to przełożyć na ograniczenie ilości potencjalnych oferentów, których oferty mogły być w niższej cenie niż ta złożona przez wybranego do realizacji projektu wykonawcę. Zdaniem Sądu stwierdzone przez organ nieprawidłowości były w niniejszej sprawie rażące i oczywiste. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy beneficjent nie osiągnął celu projektu zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie i dokumentacją projektową, przedstawił nierzetelne i poświadczające nieprawdę dokumenty w celu uzyskania dofinansowania oraz wykorzystał przekazane mu środki publiczne niezgodnie z umową i z naruszeniem procedur. Wobec powyższego rozwiązanie przez Instytucję Pośredniczącą umowy o dofinansowanie bez wypowiedzenia, pismem z dnia 12.11.2021 było w pełni uzasadnione. Przy założeniu że postanowienia umowy o dofinansowanie projektu stanowią procedurę w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych (wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków budżetu unijnego dokonywane są zgodnie z zapisami tejże umowy), organ był uprawniony a nawet zobowiązany do wypowiedzenia umowy o dofinansowanie i wycofania wkładu pochodzącego z budżetu Unii Europejskiej przeznaczonego na ten projekt. Odnosząc się do pisma adw. K. W. przesłanego w dniu 11 września 2023 r. o godz. 13:51 pocztą elektroniczną z adresu [...] na adres mailowy Wydziału I WSA w Olsztynie [email protected] zawierającego w załączniku skan pełnomocnictwa wraz z wnioskiem o odroczenie rozprawy, oraz opinię prawną wskazać należy, że pismo przewodnie, jak również załączniki do pisma nie zostały podpisane jakimkolwiek podpisem elektronicznym. Na dzień rozpoznania sprawy 14 września 2023 r. o godz. 9.00 do Biura Podawczego WSA w Olsztynie nie wpłynęła jakakolwiek korespondencja od adwokata K. W. w formie papierowej zawierającej podpis wskazanego pełnomocnika. Na rozprawie sądowej w dniu 14 września 2023 r. Sąd w formie procesowej odniósł się do powyższych dokumentów, co zostało udokumentowane w protokole rozprawy. Na rozprawie sądowej w dniu 14 września 2023 r. zapoznano pełnomocnika organu z dokumentami przesłanymi przez adw. K. W. oraz umożliwiono wypowiedzenie się co do złożonego wniosku o odroczenie rozprawy. Korespondencja zawierająca: pełnomocnictwo, wniosek o odroczenie rozprawy oraz opinie prawną - została doręczona do tutejszego Sądu przesyłką listowną rejestrowaną o nr. [...] po wydaniu wyroku w dniu 18 września 2023 r. (k. 103 akt sądowych). W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie są zasadne Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.