I SA/Ol 153/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r., sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżoną decyzja z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w sprawie określenia A. K. w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc lipiec 2004roku i miesiąc sierpień 2004 roku. Na podstawie dowodów zebranych w sprawie stwierdzono, co następuje: W okresie miesiąca lipca i sierpnia 2004 roku, A. K. prowadził działalność gospodarczą nazwą: A., w przedmiocie produkcji i sprzedaży okien PCV dla klientów hurtowych i indywidualnych. Przeprowadzona kontrola w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług, obejmująca okres: lipiec i sierpień 2004r., zakończyła się wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji z dnia "[...]’ określającej A. K. w podatku od towarów i usług za lipiec 2004r. nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 223.512 oraz za sierpień 2004r. nadwyżkę podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 205.799 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji, że stwierdził podatnik naruszył art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 200 podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późno zm.), w związku z § 14 ust.2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 97 zm.), ponieważ ujął w rejestrze zakupu i do deklaracji podatkowych VAT-7, podatek naliczony z dwóch faktur VAT: nr "[...]" z dnia 14.07.2004r. na wartość netto 4.190 zł podatek VAT 921,80 zł i nr "[...]’ z dnia 04.08.2004r. na wartość netto 2.700 zł, podatek VAT 594 zł, za usługi transportowe krajowe wg zlecenia, wystawionych przez Firmę Handlowo Usługową B. W ocenie organu I instancji wymienione 2 faktury firmy B. nie odzwierciedlały rzeczywiście wykonanych zdarzeń gospodarczych, dlatego nie mogły stanowić postawy do odliczenia podatku naliczonego, wykazanego w tych fakturach. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego, Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, decyzją z dnia "[...]" uchylił w całości decyzję organu podatkowego I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]" ponownie odmówił podatnikowi prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony zawartych dwóch fakturach VAT, wystawionych przez Firmę Handlowo Usługową B. przyjmując, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w miesiącach lipiec i sierpień 2004 roku. Podatnik, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie od decyzji z dnia "[...]" po rozpatrzeniu którego, Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystane do wykonania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa wart. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W myśl postanowień art. 86 ust 2 w/w ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych wart. 29 ust. 4. W wydanym, m.in. w wykonaniu delegacji zawartej wart. 92 ust. 1 ustawy o podatku VAT, rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późno zm.) - § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a, ustawodawca wskazał na przypadki, w których otrzymana przez podatnika faktura VAT nie stanowi podstawy do odliczenia podatku z niej wynikającego. W myśl przywołanego przepisu prawa, podstawą do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego nie stanowią faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Przywołane przez organ odwoławczy przepisy ustawy jak i rozporządzenia Ministra Finansów oznaczają, że z prawa do odliczenia podatku podatnik może skorzystać wyłącznie na podstawie faktur VAT lub faktur korygujących, albo ich duplikatów, które dokumentują rzeczywiste wykonanie czynności. Z ustaleń organu podatkowego I instancji, aprobowanych przez organ odwoławczy, wynikało, że faktury VAT: nr "[...]" z dnia 14.07.2004r. i nr "[...]" z dnia 04.08.2004r., wystawione przez Firmę B, za wykonanie usług transportowych krajowych, nie zostały wykonane, co oznacza, że faktury te stwierdzały czynności fikcyjne, konsekwencją czego, w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r., było prawidłowe uznanie, iż faktury te nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego o wynikający z nich podatek naliczony. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zawarty w odwołaniu zarzut bezpodstawnego zastosowania w sprawie przepisu § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r. jest chybiony, ponieważ przepis ten nie został przez organ podatkowy I instancji powołany. W ocenie organu II instancji, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej rozstrzygając sprawę, prawidłowo zastosował przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r., obowiązujący w okresie od 1 maja 2004r. do 31 maja 2005r . Z akt sprawy wynikało, że firma A., w okresie objętym kontrolą zajmowała się głównie produkcją i sprzedażą okien PCV dla odbiorców hurtowych i indywidualnych. A. K. w dniu 25 stycznia 2006r. i w dniu 7 lutego 1007r. przed organem I instancji zeznał, że Jego firma A dostarczała okna do odbiorców transportem własnym (samochodami LUBLIN i HUNDAY z przyczepami, VW LT i Mercedesem),oraz transportem wynajmowanym od T. P., a także w miesiącach dużej sprzedaży, transportem z postoju TAXI. Świadek nie potrafił dokładnie wskazać, jakie samochody do transportu okien organizował T. P., wskazując, że był to duży czerwony samochód z plandeką oklejoną naklejkami, wielkości STAR-a oraz mniejszy blaszany typu VW LT lub Ford Transit. Do podstawianych samochodów wstawiane były stojaki, mocowane pasami, w których przewożone były okna. Zamówienie na wykonanie usługi transportowej dokonywane było zazwyczaj telefonicznie. FHU B. rozwoziła okna do wszystkich hurtowych odbiorców. Razem z towarem kierowcy otrzymywali specyfikację towaru i adres odbiorcy. A. K. zeznał, że nie znał kierowców, podstawianych samochodów, nikt z Jego kierowców zatrudnionych w firmie A nie jeździł razem z tymi osobami i nie widział, aby T. P. sam lub z danym kierowcą wyjeżdżał w trasy. Właściciel firmy A określił, że prawdopodobny koszt transportu okien zlecony firmie B został ustalony w wysokości około 2 zł za 1 km. Zapłata za usługę odbywała się w większości gotówką, a w jednym przypadku przelewem. Zdaniem Zleceniodawcy, że T.P. mógł wykonać od 20 do 30 usług, albo mogło być ich też poniżej 20, w okresach dużej sprzedaży. Zasadność poniesienia kosztu usługi obcej podatnik uzasadnił brakiem własnych możliwości przewozowych w miesiącach dużej sprzedaży i występującymi spiętrzeniami wywozu okien, spowodowanymi wyłączeniem samochodu ciężarowego Hunday (awaria), jednodniowymi wyłączeniami na przeglądy techniczne, czy diagnostyczne oraz urlopami zatrudnionych kierowców (karta akt nr 24 i 27, t. I). W toku postępowania, pismem z dnia 26.07.2007r. Pełnomocnik poinformował, że firma A korzystała z transportu obcego w 2002r. świadczonego przez a L.K. - Usługi Transportowe samochodem ciężarowym "[...]" L. K., oraz, że zapłata za usługi świadczone przez T. P. dokonywana była w formie gotówkowej (karta akt nr 35-36, t.I). Na temat wykonania usług transportowych T. P. zeznał, że sam nie rozwoził okien, do tego celu wypożyczał samochody takie, jak: Mercedes, DAF, Ford Transit, czy VW LT od osób znajomych, podając jako przykład pana W., zaznaczając, że nie zawsze za Jego zgodą (był to Mercedes lub DAF). Poza tą osobą Strona nie podała nazwisk innych osób, które użyczały pojazdy i nazwisk kierowców, informując organ kontrolny, że nie ma z tymi osobami kontaktów lub odmawiając udzielenia takiej odpowiedzi. T. P. stwierdził, że nie ponosił kosztu wynajmu samochodu i kierowcy, bowiem była to przysługa za przysługę. Jego kosztem był wydatek na paliwo, które nabywał na paragony, bądź zwracał kierowcom wynajętym wydatkowane na en cel kwoty. T.P. nie przedłożył jednak żadnych dokumentów potwierdzających wydatki na paliwo. Na pytanie kontrolującego, gdzie została wystawiona faktura nr "[...]" z dnia 14.07.2004r. (T. P. przybywał na leczeniu szpitalnym w dniach 7-15 lipca 2004r.), P. odpowiedział, że być może w szpitalu albo też została wystawiona z datą kiedy wykonano usługę, w terminie późniejszym. Wartość usługi transportowej, wg T. P. była ustalana przez A. K. kwota za całą trasę. Faktura obejmowała kilka kursów. Na pytanie ile kursów wykonał, P. określił, że 5 lub 6 kursów, a w dalszej części przesłuchania stwierdził, że nie pamięta takich danych. Przesłuchani w charakterze świadków kierowcy, zatrudnieni przez podatnika, zgodnie potwierdzili, że firma A mogła jednorazowo, samodzielnie dostarczyć 151, okien przy wykorzystaniu, według a M. samochodu Hunday - przy załadunku okien piętrowo przy małych wymiarach okien, a według pozostałych kierowców przy wykorzystaniu posiadanych samochodów z przyczepami. W ocenie organu odwoławczego, świetle powyższych zeznań można było stwierdzić, że odbiorcom hurtowym z województw: "[...]", w dniach wyznaczonych dla tych tras (poniedziałek i wtorek oraz środa i czwartek), okna mogli rozwozić samodzielnie wszyscy kierowcy samochodami wraz z przyczepami, na które można jednorazowo załadować, co najmniej 182 okien, a z wykorzystaniem zakupionego samochodu ciężarowego Mercedes - od 28 lipca 2004r. jeszcze dodatkowo 50 okien. Przeprowadzone przez organy podatkowe, właściwe ze względu na miejsce wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, czynności sprawdzające wykazały, że dostawa towaru dla odbiorców hurtowych odbywała się wyłącznie transportem sprzedającego, tj. firmy A. Wobec faktu, że ani A. K., ani T. P. podczas przesłuchań nie potrafili wskazać konkretnych terminów wykonania usług transportowych, a także stwierdzeń, że T. P. wykonywał usługi przy zwiększonym na nie zapotrzebowaniu u Podatnika, na wskazanych trasach w danym czasie działania, tj. poniedziałek - woj. "[...]" i okolice, środa - woj. "[...]" i okolice, a piątek - woj. "[...]"i okolice (karta akt nr 113-119,t.I), organ podatkowy II instancji dokonał analizy, czy usługi mogły być zrealizowane w okresie od dnia 1 lipca do 4 sierpnia 2004r. własnym transportem Podatnika. Przy analizie wzięto pod uwagę daty wystawienia faktur przez firmę B. tj. 14 lipca 2004r. i 4 sierpnia 2004r. oraz przyjęto, z braku innych dowodów, że kwestionowane faktury zostały sporządzone dla udokumentowania usług, które były świadczone przez T. P. w okresie od 1 do 14 lipca 2004r. (tj. od 1 lipca 2004r., bowiem w czerwcu 2004r. podatnik nie dokonywał zakupu usług obcych - do dnia wystawienia faktury VAT nr "[...]" z dnia 14.07.2004r.) oraz w okresie od 15 lipca do 4 sierpnia 2004r. (tj. po wykonaniu usług, za które została wystawiona w/w faktura a wystawieniem faktury nr "[...]" z dnia 04.08.2004r.). W celu ustalenia faktycznych możliwości dostawy okien transportem firmy A. odbiorcom hurtowym, tj. tym dla których sprzedane zostały znaczne ilości okien (C, D, E, F, G, H, I,J, K, L, M, N, O, P, R, S, T , W), w okresach spiętrzeń w dostawach, dokonał odrębnej oceny, bazując na przygotowanej przez stronę specyfikacji wyprodukowanych i wywiezionych okien w okresie VII i VIII 2004r. - Zał. Nr 6 (karta akt nr 169-176, t.I). Powyższa ocena została dokonana z uwzględnieniem: - dostawy okien w poniedziałek i wtorek - dla odbiorców z T., S., C. i okolic, w środę i czwartek - z województwa "[...]", B., I., W., A. i okolic a w piątek W. i okolice, po wystawieniu faktur sprzedaży (uwzględniając fakt ładowania okien w przeddzień dostawy), albo w dniu dostawy, gdy do wywiezienia było mniej okien, -dostawy okien dla odbiorców z E. i okolic (S, T., S.) w dniu wystawienia faktury, gdyż dla tych odbiorców nie było wyznaczonych dni dostawy okien, -dostawy okien dla P. K. , tj. w terminie zgodnym z datą wystawienia przez kierowcę firmy A dowodu wpłaty KP za towar, -pracy trzech kierowców w okresie od 1 do 26 lipca 2004r. a czterech kierowców w okresie od 8 do 10 lipca 2004r. i od 27 lipca do 4 sierpnia 2004r., wykorzystywania w okresie: a) od 1 do 27 lipca 2004r.: 1 samochodu ciężarowego i 2 samochodów dostawczych oraz 3 przyczep, mogących przewieźć 182 okien, b) od 27 lipca do 4 sierpnia 2004r, 2 samochodów ciężarowych i 2 samochodów dostawczych oraz 3 przyczep, mogących przewieźć 232 okna, przy czym, organ odwoławczy wskazał w tym momencie, że na powyższe samochody można było załadować więcej okien, gdy część okien była mniejszych rozmiarów, o czym wspomina pełnomocnik w piśmie z dnia 16.07.2007r. (karta akt nr 113-118, t.I) i kierowcy firmy A (karta akt nr 1001-1 003,t.V). Ze specyfikacji sporządzonej przez Stronę w okresie VII-VIII 2004r. Zał nr 6 (karta akt nr 169-176, t.I), wynika, iż firma A. sprzedała, w okresie od 1 do 14 lipca 2004r. - 842 okna, a w okresie od 15 lipca do 4 sierpnia 2004r. - 1.590 okien. Łącznie Podatnik sprzedał 2.432 okien, które zostały dostarczone odbiorcom jego własnym transportem. Organy podatkowe dokonując symulacji porównawczej ilości sprzedanych i dostarczonych okien z możliwościami wywozu firmy A., stwierdziły, że firma A.K. mogła w badanym okresie dostarczyć odbiorcom wszystkie 2.432 okna taborem posiadanym przez podatnika, bez pomocy obcych środków transportu. W związku z argumentem Pełnomocnika, że Strona musiała korzystać z transportu obcego w dniach spiętrzenia wywozu, organ odwoławczy dokonał analizy możliwości wywozu sprzedanych okien, w dniach wskazanych przez Pełnomocnika. Powyższe wnioski wynikały z zestawienia sporządzonego na podstawie, faktur sprzedaży wystawionych dla odbiorców hurtowych, dni dostaw ustalonych dla tych odbiorców i rzeczywistych możliwości transportowych podatnika, które znajdowały się w aktach sprawy. W świetle powyższych ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie było potrzeby zakupu do przewozu okien usługi transportowej od T. P. udokumentowanej fakturą VAT nr "[...]" z dnia 14.07.2004r. na wartość netto 4.190 zł i podatek VAT 921,80 zł i fakturą VAT nr "[...]" z dnia 04.08.2004r. na wartość netto 2.700 zł i podatek VAT 594 zł. , bowiem wykazane w fakturach sprzedaży okna firma A. mogła dostarczyć własnymi samochodami. Nadto z poczynionych ustaleń wynikało, iż nie w każdym dniu tygodnia był potrzebny cały posiadany przez firmę A., co oznaczało, że możliwe było, w dniach, w których dany samochód nie wyjeżdżał z towarem, przeprowadzenie przeglądów diagnostycznych, czy drobnych napraw. W ocenie organu II instancji, nie znalazła potwierdzenia teza pełnomocnika podatnika, że przy braku zdolności wywozu wyprodukowanej ilości okien przez firmą A., zaistniała potrzeba zakupu usługi transportu towaru od FHU B., udokumentowanej dwoma zakwestionowanymi fakturami. Okoliczności, że T. P. faktycznie nie wykonał usług transportowych znalazły również potwierdzenie w sporządzonych przez organ I instancji 4 wariantach ustalenia możliwości przewozowych firmy A. Powyższe warianty zostały sporządzone z uwzględnieniem środków transportowych, posiadanych przez stronę, okresów ich wyłączeń z eksploatacji oraz obecności w pracy zatrudnionych kierowców. Ponadto w w/w założeniach Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uwzględnił wszystkie faktury wystawione przez T. P. w okresie 2003-2004, tj. z dnia 06.10.2003r., z dnia 06.11.2003r., z dnia 04.12.2003r., z dnia 15.01.2004r., z dnia 14.07.2004r. i z dnia 04.08.2004r. Zdaniem organu odwoławczego, dokonane przez organ I instancji warianty przewozu okien przez firmę A, mimo, że miały charakter hipotetyczny, to jednak, przy braku szczegółowych informacji od Strony oraz dokumentów (kart drogowych, listów przewozowych itp.), z których wynikałyby rzeczywiste daty i trasy przejazdów, zostały oparte na wszelkich dostępnych przesłankach. Z przedstawionych analiz w/w wariantów wynikało, że nie wystąpiły sytuacje, kiedy w danym wariancie wszystkie wystawione przez T. P. faktury związane byłyby z rzeczywistymi potrzebami transportowymi firmy A. Podatnik i pracownicy podatnika wskazywali na jakieś obce samochody, lecz zeznaniom tym towarzyszył brak szczegółowych informacji odnośnie tego, jakimi pojazdami, do kogo należącymi, w jakich terminach, na jakich trasach, do jakich odbiorców, zostały wykonane usług. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z uwzględnieniem wniosków jakie wypływały z analizy organu odwoławczego co do zasadności korzystania z obcych usług transportowych, przyjęto, że T. P. zafakturowanych usług nie wykonał. Jedynymi osobami, które potwierdziły fakt wykonania usług transportowych dla firmy A był wystawca faktur za te usługi, T. P. oraz ich odbiorca, A. K. Były to więc osoby bezpośrednio zainteresowane tym, aby dokumenty, którymi się posłużyły, nie zostały podważone, tym bardziej, że jedna z nich osiągnęła z tego tytułu korzyści w postaci pomniejszenia obciążeń podatkowych. Wystawca faktur T. P. nie potrafił określić szczegółowo jakimi samochodami transport został wykonywany, ani do kogo one należały. Wymienił dwie osoby: jedną z imienia a drugą z imienia i nazwiska, tj. J. W., który nie potwierdził, że wyrażał zgodę na korzystanie przez T. P. ze stanowiących jego własność pojazdów i za mało prawdopodobne uznał używanie ich bez jego wiedzy. Nie została też potwierdzona wskazana przez J. W. możliwość wykorzystania przez T. P. samochodu Ford Transit. Osoba, przy udziale której T. P. mógłby dokonywać przewozu okien, K. S. w latach 2003-2005 pracownik J. W, zaprzeczył, aby sytuacja taka miała miejsce. Właściciel firmy A. nie znał też kierowców organizowanych przez T. P. samochodów. Pomiędzy zeznaniami wystawcy i odbiorcy faktur za usługi transportowe stwierdzono rozbieżności w kwestii szczegółów dotyczących tych usług. Odnośnie ilości wykonanych transportów A. K. początkowo wskazał na liczbę od 20 do 30, później dopuszczając możliwość poniżej liczby 20. Natomiast T. P. liczbę tę najpierw określił na 5-6, później natomiast zeznał, że nie pamięta ile było transportów. Inaczej też określane były sposoby ustalenia wartości usług. A. K. wyjaśnił, że koszt usługi weryfikował po otrzymaniu faktury, na podstawie ilości kilometrów pokonywanych na tych samych trasach przez jego samochody i stawce około 2 złotych za kilometr. Z kolei T. P. zeznał, że otrzymywał propozycję określonej kwoty za wskazaną trasę z pytaniem, czy się na to godzi. Z powyższych sprzecznych okoliczności wynikało, że ani A. K., ani T. P. nie potrafili wskazać żadnych podstawowych informacji o usługach transportowych, a nawet ich ogólnikowe wypowiedzi nie były ze sobą zbieżne. W ocenie organu odwoławczego, biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe, trudna do zaakceptowania była wyłaniająca się z zeznań w/w osób sytuacja, w której znacznej wartości towar powierzany był do przewozu nieznanym środkiem transportu, kierowanym przez nieznaną właścicielowi tego towaru osobę.. Strony transakcji nie okazały też jakiejkolwiek łączącej je umowy, która w jakiś sposób mogłaby zabezpieczać interesy A. K. na wypadek utraty towaru w transporcie. Jak wynika z wyjaśnień Strony transporty te nie były również objęte ubezpieczeniem. Przedstawione powyżej okoliczności dotyczące wystawionych przez FHU B. faktur za usługi transportowe oraz przeprowadzone analizy zdolności przewozowych firmy A., zdaniem organu II instancji pozwoliły uznać, iż faktury wystawione przez T. P. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Oceny takiej nie zmieniły zeznania przesłuchanych pracowników firmy A, mimo, że potwierdzili oni fakt korzystania z obcego transportu, z tego powodu, że żaden z nich nie potrafił wskazać konkretnego pojazdu, którym przewożone były okna. W ocenie organu odwoławczego, nie bez znaczenia w sprawie pozostałe kwestie związane z całą działalnością gospodarczą prowadzoną przez T. P. Wystawiane przez T. P. faktury sprzedaży, w tym dla firmy A, były ewidencjonowane w rejestrach sprzedaży i wykazywane w deklaracjach VAT-7. Jednak w trakcie postępowań kontrolnych prowadzonych wobec T. P. ustalono, że nie posiadał on żadnych dowodów zakupu za 2002 i 2003 rok, a za 2004 przedłożył jedynie faktury za usługi telefoniczne. Nadmienić należało, iż w wyniku przeprowadzonej u T. P. kontroli podatkowej za 2004r., obejmującej m.in. wykonanie usług transportowych dla firmy A udokumentowanych spornymi fakturami VAT, na podstawie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzono, że przedmiotowych usług FHU A nie wykonała. Powyższe ustalenia zostały zawarte w decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dnia "[...]". Nr "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do marca 2004r. i Nr "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2004r., które organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzjami Nr "[...]’ i Nr "[...]" z dnia "[...]" i które podlegały kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wyrokami z dnia 30.10.2008r. o sygn. akt: I SA/Ol 322/08 i I SA/Ol 323/08 (prawomocnymi z dniem 2 grudnia 2008r.) oddalone zostały skargi T. P. na w/w rozstrzygnięcia organu II instancji, kwestionujące prawdziwość wystawionych faktur sprzedaży przez FUH B, m.in. dla firmy A. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikało, iż faktury wystawione przez T. P. dla firmy A nie dokumentowały faktycznej sprzedaży usług transportowych. W konsekwencji, podatek VAT w kwocie 922 zł wykazany w fakturze VAT o nr "[...]" z dnia 14.07.2004r. i w kwocie 594 zł w fakturze VAT nr "[...]" z dnia 04.08.2004r., jako związany z czynnościami, które faktycznie nie miały miejsca nie podlega rozliczeniu w deklaracji VAT-7 za lipiec i sierpień 2004r., z uwagi na brzmienie z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Według organu odwoławczego, nie były wystarczającym dowodem na wykonanie usług przez A, oświadczenia wykonawcy i zlecającego wykonanie usługi, że dane usługi zostały wykonane. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, brak było jednoznacznych dowodów potwierdzających wykonanie usług transportowych, z których wynikałoby: kto był wykonawcą usługi (kierowca), trasa, czy częstotliwość wyjazdów. Natomiast ogólnikowe zeznania kierowców i pracowników nie potwierdzają, że taka okoliczność miała miejsce. Na decyzję odwoławczą strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzję organu I instancji. Strona zaskarżonej decyzji organu podatkowego II instancji, zarzuciła naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 120 Ordynacji podatkowej, a nadto - art.121 § 1 , art. 121 § 2, art. 122 w związku z art. 187 § 1 , art. 123, art.180 § 1 w związku z art. 181, art.187 §3, art.188, art.191, art. 193§ 1, art.210 §4 Ordynacji podatkowej oraz szeregu przepisów, w szczególności z naruszeniem art. 171 kpk, a zwłaszcza § 4, § 5 pkt 1 oraz § 7 oraz art. 148 § 1 pkt 1 kpk, w związku z art. 150 § 1 kpk, art. 183 § 1 kpk, co wyczerpuje przesłanki zakazu z art.171 § 7 kpk. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w postępowaniu kontrolnym nie pojawił się niezbity dowód, z którego wynikałoby, że kontrolowanym okresie nie było obcych usług transportowych. W ocenie skarżącego, kontrolujący odrzucili wszystkie dowody potwierdzające racje strony, a skoncentrowali się na świadkach, którzy nie uczestniczyli w obrocie gospodarczym. Kontrolujący stworzyli własny plan w czterech wariantach, który klasyfikował działania skarżącego, w zakresie potrzeb transportowych, stosując niedopuszczalne domniemania. W ocenie skarżącego Organy kontrole stosując z góry założenie, T.P. działał nierzetelnie, to tym samym jego kontrahenci też byli nierzetelni. Ustosunkowywując się do decyzji organu I instancji, skarżący stwierdził, że bezpodstawnie uznano, że T. P. nie wykonał zleconych usług transportowych ujętych zakwestionowanych fakturach, ponieważ firma B wykonała te usługi. Ponadto skarżący zarzucił błędne wyliczenia kursów wykonywanych przez T. P. dla skarżącego, a także błędne wyliczenie ilości okien transportowanymi własnymi samochodami. Odnosząc się do zeznań świadków skarżący zaznaczył, ze długi okres czasu wpłynął na treść ich zeznań. Zgłoszone zarzuty świadczyły o dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, skoro organy działały w sposób powodujący nieufność wobec organów podatkowych W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanego dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organy Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia kwestii, czy prawidłowo organy podatkowe zakwestionowały dokonanie przez skarżącego A. K. obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającej z faktury VAT nr "[...]" z dnia 14 lipca 2004 r. na wartość netto 4.190 zł i podatek VAT 921,80 zł, a także z faktury VAT nr "[...]" z dnia 4 sierpnia 2004 r. na wartość netto 2700 zł, podatek VAT 594 zł, wystawionych przez Firmę B. Sąd rozpatrujący sprawę podzielił pogląd organów podatkowych, które stanęły na stanowisku, że skoro, przedmiotowe faktury VAT stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane, to w myśl postanowień art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), faktury te nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego, a w związku z tym nie dawała podstaw do odliczenia wymienionego w nich podatku naliczonego. Organ uznały bowiem, że T. P. faktycznie nie wykonał spornej usługi transportowej na rzecz firmy A gdyż w świetle zgromadzonych dowodów nie zaistniała taka potrzeba, zaś usługi transportu okien firma A mogła wykonać we własnym zakresie. Na tle zasadniczej kwestii spornej związanej z prawem skarżącego do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony z wymienionych faktur, istotnego znaczenia w stanie faktycznym sprawy nabiera zatem odpowiedź na pytanie, czy w związku z przeprowadzonym postępowaniem podatkowym organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, a jeżeli tak, to czy prawidłowo zastosowały prawo materialne, w tym przypadku przepisy obowiązującej w dniu wystawienia dokumentu ustawy z dnia 14 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Zgodnie z art.122 oraz art.187 §1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe zostały zobowiązane do zebrania materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie faktów istotnych dla danej sprawy, a także dokonania wyczerpującego rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W rozpatrywanej sprawie, w świetle zebranego materiału dowodowego organy podatkowe prawidłowo dokonały rozstrzygnięcia, po wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu wszechstronnej analizy zebranych dowodów. Zebrany materiał dowodowy został szczegółowo omówiony wydanych decyzjach, doprowadzając do konkluzji, że zakwestionowane faktury wystawione przez T.P., nie odzwierciedlały faktycznie wykonanej usługi, dlatego nie dawały podstaw do odliczenia podatku naliczonego A. K. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że Firma B nie wykonała usługi transportowej na rzecz A.K, albowiem z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że nie zaistniała potrzeba wynajmowania obcego transportu przez Firmę A, a Firma A.K. posiadała własne środki transportowe, wystarczające do przewozu wyprodukowanych i zamówionych okien. W ocenie Sądu, dokonanie przez organy podatkowe wyliczenie symulacyjne możliwości przewozowych, na podstawie dokonanych przewozów przez Firmę A, specyfikacji produkcji i dostaw wyprodukowanych okien, dokonanych wyliczeń w czterech wariantach, pozwoliła bezspornie przyjąć tezę, że nie wystąpiła potrzeba korzystania przez A. K. z transportu T.P., który nie posiadając żadnych środków transportowych wystawił dwie faktury za tzw. fikcyjne usługi transportowe. Tym bardziej, że ustalenia kontroli skarbowej, przeprowadzonej w firmie B. wykazały, że w 2004 roku nie dokonał on żadnych zakupów, a kontrolującym przedstawił jedynie faktury za usługi telefoniczne, stwierdzając że jego głównym kontrahentem jest firma X, nie zarejestrowana i nie prowadząca żadnej działalności, były podstawą decyzji podatkowych, określających podatek VAT. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przy dokonanych ustaleniach odnośnie dwóch zasadniczych kwestii spornych organ podatkowy wskazał art. 86 ust.1 i 2 ustawy VAT, pozwalający podatnikowi na obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług stanowiącego sumę kwot podatku określonego w fakturach. Uzasadniając rozstrzygnięcie co do pierwszego ze spornych zagadnień Dyrektor Izby Skarbowej powołał również § 14 ust.2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, z którego treści wynikało, że podstawy do obniżenia podatku należnego nie stanowią faktury w przypadku, gdy dokumentują czynności które nie zostały dokonane. Podkreślić w tym miejscu należy, iż przepisy powołanego rozporządzenia w rozważanym zakresie stanowią doprecyzowanie zasady wynikającej wprost z art. 86 ust.1 i 2 ustawy. Definicja podatku naliczonego wynikająca z treści art. 86 ust. 2 ustawy o VAT stanowi bowiem o tym, iż jest to "suma kwot podatku określonego w fakturach". W definicji tej posłużono się pojęciem faktury jako dokumentu, w którym wykazana jest kwota zmniejszająca podatek należny u nabywcy otrzymującego ten dokument. Nie budzi wątpliwości, iż nie chodzi w tym przypadku o każdy wystawiony przez zbywcę dokument, lecz o fakturę wystawioną prawidłowo, tj. zgodnie z przepisami prawa. Prawidłowa faktura to nie tylko dokument spełniający wymogi formalne i materialne, lecz także i te, które odnoszą się do podatnika wystawiającego dokument oraz podatnika go otrzymującego. Szczególną moc dowodową w stanie prawnym obowiązującym od 1 maja 2004r. nadawał temu dokumentowi art. 106 ustawy o podatku VAT, upoważniając do wystawienia faktury podatników dokumentujących dokonaną czynność opodatkowaną. Faktura jest więc dokumentem księgowym, którego zasadniczą funkcją jest udokumentowanie transakcji i umożliwienie poprawnego ujęcia jej w księgach zarówno sprzedawcy, jak i nabywcy. Wystawienie faktury jest jednym z podstawowych zdarzeń rodzących obowiązek podatkowy (art. 19 ust. 4 ustawy), a także jest ona tym dokumentem, który umożliwia podatnikowi - nabywcy towaru lub usługi - odliczenie podatku naliczonego (art. 86 ustawy) przy nabyciu towarów lub usług (p. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2004r. o sygn. akt I SA/Wr 1128/02 LEX nr 129613). Prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika wprawdzie z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi. Jednak to, czy miało ono miejsce podlega ocenie organów podatkowych, analizujących wiarygodność przedłożonych im dokumentów. Ciężar udowodnienia, że zachodzą przesłanki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy VAT spoczywa natomiast na podatniku. Podstawą rozstrzygnięcia omawianej kwestii było, jak wynika z uzasadnienia decyzji nie zaistnienie transakcji, co organ stwierdził po nie przedstawieniu przez stronę stosownych dowodów i podjęciu stosownych czynności wyjaśniających. W oparciu o zgromadzone dowody uznał tym samym, że wystawca faktury w rzeczywistości nie świadczył wykazanej w niej usługi. Stanowiło to zaś dostateczny powód zastosowania przez organy dyspozycji § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zawartego w skardze twierdzenia o niedopuszczalnym - zdaniem skarżącego - przerzucaniu negatywnych skutków zaniedbań kontrahentów na stronę skarżącą należało zwrócić uwagę na szczególny charakter przywołanych unormowań. Przewidziana w cyt. wyżej § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., konsekwencja nieprawidłowego udokumentowania transakcji, polegająca na zakazie oparcia na tego rodzaju fakturach obniżenia podatku należnego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, nie jest skonstruowana na zasadzie winy. Z tego też powodu nie ma znaczenia w sprawie stopień staranności nabywcy, jaki wykazał przy sprawdzeniu wiarygodności podatkowej sprzedającego (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1999 r. III SA 8080/98, LEX nr 42848). Zauważyć należy, iż zawarta w § 14 ust.2 pkt 4 lit. a wspomnianego rozporządzenia sankcja w postaci utraty prawa do obniżenia podatku należnego znajduje swoje umocowanie w art. 86 ust. 21 ustawy VAT. Sąd podzielił stanowisko i argumentację organu II instancji w odniesieniu do podnoszonego na etapie postępowania odwoławczego zarzutu nie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w kontroli działalności T.P. i włączenia materiałów z tej kontroli do niniejszego postępowania. Ustosunkowując się do powyższej kwestii, należało zaznaczyć, że organ I instancji postanowieniem z dnia 7 lutego 2007 r. włączył do akt sprawy materiały dowodowe zgromadzone w związku podjętymi czynnościami kontrolnymi wobec T.P. W ocenie Sądu, wydanie takiego postanowienia nie pozostawało w sprzeczności z treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie zwracał uwagę na kompetencje organów do ustalania stanu faktycznego również w oparciu o dowody zgromadzone przez inne organy, w innych postępowaniach, o ile dowody te mogą przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej. Przyjęcie zasady pośredniej, której istota polegała na ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody przeprowadzone lub zgromadzone przez inny organ, sprzyja bowiem ekonomice postępowania. Jednocześnie przepis art. 192 Ordynacji podatkowej stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy podatkowe obydwu instancji, stosownie do treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, przed wydaniem decyzji każdorazowo zawiadamiały skarżącego o prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i do wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów. Wobec powyższego, należy uznać, że umożliwienie stronie pełnego udziału w postępowaniu, w tym przyjęcie wnioskowanych dowodów i rozważenie argumentacji strony, czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej. Dodać należy, iż niezrozumiałym jest wskazywanie przez podatnika, że w toku postępowania podatkowego wnosił o ponowienie dowodu z zeznań T.P., gdyż okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Wręcz przeciwnie z pisma skarżącego z dnia 2 lutego 2007 r. wynikało, że wniósł On o oddalenie materiału dowodowego dotyczącego stwierdzonych nieprawidłowości w działalności T.P. Za bezzasadny w świetle powyższych rozważań należało uznać również zarzut naruszenia art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę poinformowania strony co do związku zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z przepisami prawa podatkowego oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 października 2008 r., oddalającym skargę T.P. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 321/08. Jak bowiem wynikało z akt sprawy, strona nie skorzystała z przysługującego jej na mocy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej uprawnienia do zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Uznać zatem należy, że dobrowolna rezygnacja skarżącego z możliwości czynnego udziału w postępowaniu w tym zakresie, oznaczała, iż godził się On z ewentualnymi konsekwencjami wydania przez organ podatkowy rozstrzygnięcia na podstawie dowodów, które nie były Mu znane. W świetle powyższego, czynienie z tego względu organowi II instancji zarzutu w sytuacji, gdy dopełnił on obowiązków, ciążących na nim na mocy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, należało uznać za nieuzasadnione. Na uwzględnienie nie mógł również zasługiwać zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażącą bezstronność zarówno w sposobie prowadzenia postępowania, jak i ocenie prawnej ustalonego stanu faktycznego. W odniesieniu do powyższego, należy zaznaczyć, iż brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu skargi osoby, której miałby dotyczyć wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniu, nie pozwala Sądowi w pełni odnieść się do tak postawionego zarzutu. Niemniej jednak, zauważyć należy, że w toku postępowania instancyjnego strona nie złożyła wniosku o wyłączenie pracownika organu. Ze względu na powyższe zarzut ten należało uznać za całkowicie bezzasadny. W kwestii przywołanych przez stronę skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1625/06 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 94/08) zauważyć należy, że poglądy w nich wyrażone zapadły na gruncie odmiennych w stosunku do przedmiotowej sprawy stanów faktycznych. Jak wskazuje sama strona, przedmiotem rozstrzygnięcia w powołanych sprawach była kwestia prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Natomiast w niniejszej sprawie, zaskarżoną decyzją pozbawiono stronę prawa do odliczenia podatku naliczonego ze względu na ustalenie, iż transakcja objęta zakwestionowaną fakturą nie miała miejsca w rzeczywistości. Reasumując stwierdzić należy, iż z akt kontrolowanej przez Sąd sprawy wynika, że ustalenia faktyczne organów i wysnuta z nich ocena prawna nie budzą zastrzeżeń, natomiast pomimo zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu podatkowym, o uzupełnienie materiałów tego postępowania strona nie wniosła. Z tego względu zarzut skargi dotyczący faktycznie naruszenia przez organy podatkowe zasady podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej) nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Dyrektor Izby dokonał również prawidłowej oceny zastosowania w sprawie przepisów prawa europejskiego oraz orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Zauważyć należy, iż cały stan faktyczny związany z powstaniem obowiązku podatkowego zaistniał w 2004r., a więc po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Zdaniem zaś Sądu, po 1 maja 2004r. polskie organy administracyjne i prawodawcze były związane postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, czy VI Dyrektywy VAT, co zostało dokładnie rozpatrzone przez organy podatkowe, natomiast Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w tym zakresie. Podnieść należy, iż ustawa z dnia 14 maca 2004 roku o podatku od towarów i usług, jest implementacją VI Dyrektywy i w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa unijnego. W pełni podzielając powyższe poglądy, zgodzić należało się zatem ze stanowiskiem organu, iż powołane w skardze wyroki ETS oraz wydane po 1 maja 2004r. orzeczenia sądów krajowych mogą być uwzględnione przy ocenie prawnej okoliczności sprawy, której przedmiotem było określenie zobowiązania podatku VAT powstałego po przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Niewątpliwie trafną jest też uwaga, iż powołane przez skarżącego wyroki odnoszą się do odmiennych stanów faktycznych. W okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy Sąd stwierdził, że w związku z zaskarżoną decyzją organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sprawie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, z zapewnieniem stronie czynnego udziału. Dokonując oceny prawnej poczynionych ustaleń faktycznych, organ nie naruszył prawa materialnego, zaś swoje stanowisko w sprawie uzasadnił w sposób przekonywujący i wyczerpujący, w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.