I SA/Ol 189/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010r. oddala skargę. I SA/Ol 189/15 Uzasadnienie Decyzją z dnia "[...]" . Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia "[...]" w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010r. w kwocie 43 581 zł. Wysokość podatku ustalono przyjmując do podstawy opodatkowania: budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 1.381,72 m2, budynki letniskowe o powierzchni 190,93 m2, budynki mieszkalne o powierzchni 35,29 m2, budowle o wartości 66.335 zł, grunty związane z działalnością gospodarczą - 27.888 m2 oraz grunty pozostałe - 990 m2. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym zgodnie z art. la) ust. 1 pkt 3 ww. ustawy "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Tak więc do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. la) ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wystarczające jest samo posiadanie gruntów, budynków i budowli przez przedsiębiorcę, a fakt przejściowego niewykorzystywania nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej z innych powodów aniżeli względy techniczne, o których mowa w art. la) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie niweczy tego związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym nie wyklucza objęcia ich podatkiem od nieruchomości i to według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ przyjął, że w badanym okresie (2010 r.) J.D.był przedsiębiorcą, zaś w/w budynki wchodziły w skład jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 (1) Kodeksu cywilnego. Organ przyjął, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, że J. D. figurował jako właściciel nieruchomości położonej w obrębie K., Gmina K. o łącznej powierzchni 2,8878 ha. W skład tej nieruchomości wchodziły działki: Nr 46/5 o pow.0,16 ha - opis użytku dr (drogi), Nr 46/6 o pow.2,4320 ha- opis użytku B (tereny mieszkaniowe), Nr 46/7 o pow. 0,0525 ha - opis użytku B (tereny mieszkaniowe), Nr 46/8 o pow. 0,0465 ha- opis użytku B (tereny mieszkaniowe), Nr 50/2 o pow. 0,1968 ha- opis użytku Bi (inne tereny zabudowane). W związku z powyższym stwierdzono, że w stosunku do wszystkich będących w posiadaniu J. D. w spornym okresie gruntów, budynków, budowli - był on podatnikiem podatku od nieruchomości, który z wyjątkami przewidzianymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. la ust. 1 pkt 3), zobowiązany był uiszczać od nieruchomości według stawek najwyższych. Organy dokonywały pomiaru powierzchni użytkowej kompleksu Rekreacyjno-Wypoczynkowego. Ustalono, że w w/w kompleksie znajduje się: 39 domków letniskowych, budynek recepcji, budynek główny nr inw. 1-124 (budynek administracyjno-restauracyjny) oraz hotel pracowniczy. Organy obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia stanu technicznego powyższego kompleksu na podstawie oględzin w/w domków w dniu "[...]" 2010 r. (a więc w okresie, którego dotyczy przedmiotowa decyzja), organ podatkowy nie stwierdził, aby stan techniczny w/w domków był katastrofalny lub na tyle zły, aby po dokonaniu remontów nie mogły być one wykorzystane w działalności gospodarczej. Również sam podatnik we wniesionych w dniu "[...]" 2010 r. uwagach do protokołu oględzin z dnia "[...]" 2010 r. wskazał, iż zgadza się z ustaleniami organu podatkowego zawartymi w protokole, iż domki jednokondygnacyjne 2 osobowe w ilości 6 sztuk i 4 osobowe w ilości 19 sztuk są w stanie ogólnym dostatecznym i nie można uznać, że względy techniczne stanowiły przeszkodę w wykorzystywaniu ich do działalności gospodarczej. Z protokołu oględzin tych domków letniskowych wynika, że ich stan techniczny był dostateczny, po przeprowadzeniu remontów oraz poprawieniu warunków sanitarnych i estetycznych nadawały się one do używania. Zatem organ podatkowy opodatkował stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków pozostałych 12 domków typu BRDA: bez podpiwniczenia o nr 6, 7-9 oraz z podpiwniczeniem o nr 2-5 i 10-13 o łącznej powierzchni 155,64 m2, które nie były i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ podkreślił również, że w sprawie przedstawiono odmienne opinie dotyczące charakteru posiadanych przez J. D. obiektów budowlanych tj: opinię o kwalifikacji obiektów budowlanych w Kompleksie Rekreacyjno- Wypoczynkowym opracowana przez tech. bud. W. L. z dnia "[...]" 2011 r. oraz opinię techniczną dotycząca prawidłowości naliczania zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2010 z dnia "[...]" r. opracowaną przez inż. H. Ł.. Dlatego postanowieniem z dnia "[...]" r. powołano biegłego sądowego w zakresie budownictwa lądowego inż. H. A (biegły wpisany na listę biegłych Sądu Okręgowego ) na okoliczności czy posiadane przez J. D. obiekty budowlane znajdujące się w Kompleksie Rekreacyjno- Wypoczynkowym są budynkami, czy budowlami w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo budowlane, czy w/w obiekty są trwale związane z gruntem, czy w/w obiekty mają fundamenty i jakiego rodzaju, czy w/w obiekty można oderwać od fundamentów i przenieść w inne miejsce bez ich istotnego uszkodzenia. Biegły z swojej opinii z dnia "[...]" r. jednoznacznie stwierdził, że posiadane przez J. D. obiekty budowlane są budynkami w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane oraz, że są one trwale związane z gruntem, przy czym biegły wyjaśnił, iż o braku trwałego związania z gruntem nie świadczy możliwość przeniesienia budynku. Biegły stwierdził ponadto, iż budynki posiadają właściwe fundamenty odpowiednie do ich masy oraz nośności gruntu, na którym zostały posadowione. Opinia ta była zgodna z opinią biegłego powołanego przez organ tj. technika budowlanego W. L., który również wskazał, iż posiadane przez podatnika domki letniskowe i "hotel pracowniczy" są budynkami, a nie budowlami w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i są trwale związane z gruntem. Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ podatkowy przyjął wartość budowli na podstawie przedłożonej przez J. D.ewidencji środków trwałych w łącznej wysokości 66.335 zł. przy czym wartość ta jest zgodna z rozliczeniem wartości zakupionego Ośrodka Wczasowego w 1995 r. Powyższą decyzję zaskarżył J. D.. W nieformalnej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" wskazał, że decyzja jest dla niego krzywdząca i posiada oczywiste błędy i sprzeczności w ustaleniach organów podatkowych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przepisami prawa. Skarżący zarzucił błędne i dowolne sklasyfikowanie obiektów i gruntów - jako budowli i budynków oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zakwestionował istnienie budynków z uwagi na ich stan techniczny i podkreślił, że istnieje jeden budynek o powierzchni użytkowej 771,30 m2. Nie zgodził się z kwalifikacją domków letniskowych jako obiektów trwale związanych z gruntem i kontenerowego hotelu pracowniczego jako budynku trwale związanego z gruntem. Podkreślił, że nie prowadzi działalności gospodarczej, a tym samym przedmiot sporu nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej oraz, że ewentualny przedmiot działalności gospodarczej nie może być wykorzystywany do tej działalności z uwagi na właściwości techniczne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014r.poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Przy czym zauważyć należy, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego, gdyż rolą sądu jest kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Sąd zbadał więc jej prawidłowość zarówno pod względem zastosowania przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia , w pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przepisów postępowania. przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzenia dowodów oraz ich oceny, zapewnić mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 Ordynacji podatkowej), a tylko prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, przystającego do tych ustaleń. Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art.180 § 1 , 187 § 1, 191 i 197 Ordynacji podatkowej. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazane podstawy prawne w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu są prawidłowe i znalazły się w uzasadnieniach organów obu instancji zgodnie z wymogami art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wskazać należy, że organ przeprowadził wyczerpujące postepowanie dowodowe w sprawie. Organ podatkowy przeprowadził szereg czynności mających na celu ustalenie powierzchni użytkowej spornych domków letniskowych. Kilkakrotnie przeprowadzono oględziny Kompleksu Rekreacyjno – Wypoczynkowego przy czym członkowie komisji (jak wynika z akt) zostali wpuszczeni na teren ośrodka pod warunkiem podpisania oświadczenia, z którego wynikało, że wchodzą na jego teren na własną odpowiedzialność. W związku z powyższym, zrezygnowano z rzeczywistego pomiaru powierzchni użytkowej pozostałych 6 domków letniskowych z garażem (nr 2,3,4,5,11,13) oraz 2 domków bez garaży (nr 6, 8) ze względu na ich stan techniczny i bezpieczeństwo członków komisji. Powierzchnię użytkową domków letniskowych nr 2,3,4,5,11,13 przyjęto na podstawie średniej powierzchni użytkowej domków nr 10 i 12, a powierzchnię użytkową domków letniskowych nr 6,8 przyjęto na podstawie średniej powierzchni użytkowej domków nr 9,7. Domki te są domkami o zbliżonej powierzchni użytkowej. Organ pierwszej instancji nie miał innej możliwości ustalenia powierzchni ww. domków, gdyż podatnik nie przedłożył dokumentów, z których wynikałyby ich wielkości. W przedłożonym bowiem przez podatnika w dniu "[...]" r. akcie notarialnym z dnia "[...]" r. w sprawie zakupu Ośrodka Wypoczynkowego nie są wykazane powierzchnie użytkowe budynków wchodzących w skład Ośrodka Wypoczynkowego. Ponadto podczas dokonywanych oględzin w dniu "[...]" r. dokonano również pomiarów powierzchni użytkowych domków letniskowych w Ośrodku Wczasowym (domków, które były własnością podatnika w dniu "[...]" r.). Organ wielokrotnie wzywał podatnika do wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzał oględziny nieruchomości, analizował dostarczone przez stronę dokumenty. Sąd za prawidłowe uznaje stanowisko organów co do kwalifikacji domków letniskowych do kategorii budynków. Biegły H.A w swojej opinii wskazał elementy, które muszą wystąpić, aby dany obiekt uznać za budynek i po dokonaniu oględzin stwierdził wystąpienie tych elementów. Powołując treść art. 3 ust.2 ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, że pod pojęciem budynek należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, biegły wskazał, iż obiekty wchodzące w skład kompleksu rekreacyjno-wypoczynkowego to budynek recepcji, budynek mieszkalny oraz domki kempingowe. Żaden z tych obiektów nie jest przystosowany do swobodnego postawienia na ziemi. Wszystkie wymagają posadowienia na fundamencie odpowiednim do ich wagi oraz nośności gruntu, na którym zostały posadowione. Powołał również załącznik do ustawy Prawo budowlane określający kategorie obiektów budowlanych, który wprost wymienia domy letniskowe: Kategoria III - inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie. Biegły stwierdził, że w świetle powyższego obiekty wchodzące w skład kompleksu rekreacyjno-wypoczynkowego należy uznać za budynki. Sąd za zasadne uznał stanowisko organów uwzględniające zarzuty skarżącego, iż powierzchnie budynków ulegają zmianie w wyniku trwania remontu, w tym zmianie uległy powierzchnie części piwnicznej, co skutkować powinno zastosowaniem innych wskaźników do liczenia powierzchni użytkowej to wskazać należy, iż organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że do celów wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r. przyjął powierzchnię części piwnicznej budynku głównego przed remontem oraz wliczył do powierzchni użytkowej 50% powierzchni części piwnicznej. Organ podatkowy zastosował zatem sposób wyliczenia części piwnicznej na korzyść podatnika. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego, iż domki letniskowe należy uznać za budowle, gdyż nie są trwale związane z gruntem z uwagi na możliwość ich przeniesienia lub rozebrania bez ich uszkodzenia. Zgodnie z art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Fundament jak wskazuje orzecznictwo sądowo administracyjne jest elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt. Może być on wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji (wyrok NSA z dnia 25 marca 2011r, II OSK547110, niepubl.) ( ... ). Wskazać należy w tym miejscu na wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013r., w którym to NSA wskazał, iż "Sąd nie podzielił także stanowiska organu co do tego, że istnieje możliwość przeniesienia tego obiektu w inne miejsce za pomocą ciężkiego sprzętu i to powoduje, iż sporny obiekt nie może być uznany za budynek. Zdaniem Sądu współczesne technologie w zakresie budownictwa oraz budowy ciężkich maszyn budowlanych pozwalają bowiem na przeniesienie w inne miejsce takich budynków, w szczególności zabytkowych, w celu ich ochrony przed zburzeniem czy rozebraniem, jak kościoły czy pałace. A zatem ta okoliczność nie może być wyznacznikiem oceny co do charakteru przedmiotów tego obiektu". W świetle powyższego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż możliwość rozebrania domków świadczy o tym, że nie mogą być one uznane za budynki. Możliwość bowiem przetransportowania budynku na inne miejsce przy użyciu maszyn i urządzeń nie świadczy o tym, iż nie mamy do czynienia z budynkiem. Za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organu co do wartości budowli stanowiącej podstawę wymiaru podatku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi: dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia - roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jak stanowi art. 4 ust. 5 w/w ustawy jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień l stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych (ust. 6 art. 4 ww. ustawy). Z przedłożonych przez podatnika dokumentów, tj. ewidencji środków trwałych oraz rozliczenia wartości zakupionego Ośrodka Wczasowego wynika, iż podatnik posiada następujące budowle: - droga - o wartości 7.751 zł, - kanalizacja - o wartości 6.976 zł, - ogrodzenie - o wartości 11.625 zł, - parking - o wartości 2.862 zł, - zbiornik szamba - o wartości 1.134 zł, -linia elektryczna - o wartości 7.512 zł, - transformator - o wartości 5.902 zł, - molo - o wartości 11.804 zł, - studnia głębinowa - o wartości 10.769zł. Łączna wartość budowli wykazanych w ewidencji środków trwałych wynosi 66.335 zł Jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości prawidłowo zatem organ podatkowy przyjął wartość budowli na podstawie przedłożonej przez podatnika ewidencji środków trwałych w łącznej wysokości 66.335 zł. W/w wartość jest zgodna z przedłożonym przez podatnika w dniu "[...]" r. rozliczeniem wartości zakupionego Ośrodka Wczasowego w 1995 r. Za nieskuteczne Sąd uznał zarzuty skarżącego co do nieprowadzenia przez niego działalności gospodarczej, a co za tym idzie przyjęcia przez organ niewłaściwych ustaleń faktycznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym zgodnie z art. 1a) ust. 1 pkt 3 ww. ustawy "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Tak więc sam fakt posiadania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie sposób wykorzystania tej nieruchomości. Wobec braku definicji działalności gospodarczej w ustawie podatkowej, pojęcie to należy rozumieć w takim znaczeniu, jaki nadała mu obowiązująca w badanych latach ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. I tak przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, prawna lub niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu prowadzi działalność gospodarczą. Z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że uznaje się za działalność gospodarczą zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Podkreślić należy, że skarżący prowadził działalność gospodarczą od 15 czerwca 1992r. do 15 lutego 2011r. Tak więc w spornym okresie czasu (2010r) był przedsiębiorcą, a sporna nieruchomość i posadowione na niej budynki przedsiębiorstwem jako zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. ( art. 551 k.c.). W zakresie interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., a w szczególności w kwestii niewykorzystania przedmiotu opodatkowania do działalności gospodarczej ze względów technicznych istnieje jednolite i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela. Względy techniczne oznaczają przede wszystkim trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Względy techniczne nie mogą mieć przy tym charakteru przejściowego. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również sama redakcja powołanego przepisu, na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2009 r. II FSK 747/08, z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09, z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10, z 10 czerwca 2011 r., II FSK 226/10, z 14 listopada 2012 r. II FSK 521/11, z 19 lipca 2013 r. II FSK 2188/11, z 7 lutego 2014 r. II FSK 458/12 i II FSK 1059/12, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie cecha ta postrzegana jest w doktrynie, gdzie wskazano, że interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, że przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości, Komentarz, Warszawa 2012, s. 53 ). Przez użyte w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2014 r. II FSK 821/12 oraz L. Etel, Podatek /.../ s. 55). Sąd za prawidłowe uznał również stanowisko organów w kwestii opodatkowania budynku ujętego w ewidencji środków trwałych jako hotel pracowniczy tj. za nieskuteczne uznał zarzuty skarżącego, że istnieją przesłanki do opodatkowania niższą stawką podatku od nieruchomości (właściwą dla budynków mieszkalnych). Podczas przeprowadzanych oględzin organ stwierdził, iż w 2010 r. w/w budynek nie był zajęty na cele mieszkalne. W toku oględzin stwierdzono, iż w w/w budynku znajdował się samochód osobowy oraz piła mechaniczna. Zważywszy na powyższe, prawidłowo organ przyjął, że budynek należało opodatkować stawką najwyższą przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że podatnik nie występował ani o rozbiórkę domków, ani o zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem i na podstawie przepisów art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.