I SA/Ol 486/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 września 2014r. sprawy ze skargi "[...]" Parku Krajobrazowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013r. Oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013r.. Jak wynika z przekazanych akt sprawy i uzasadnień wydanych decyzji, "[...]" Park Krajobrazowy (dalej podatnik, strona, odwołujący się, skarżący) jest trwałym zarządcą gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa, obejmujących szereg wyszczególnionych w decyzjach organów obu instancji działek, położonych w gminie M., obręb Ł., O., T., W. i M.. Strona złożyła w dniu 17 stycznia 2013r. deklarację na podatek rolny na 2013r.. Burmistrz Miasta M. (dalej Burmistrz, organ I instancji) ocenił jednak, że podatnik błędnie wykazał powierzchnię gruntów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz powołując się na art. 3a ustawy o podatku rolnym błędnie zwolniła się z opłacania tego podatku. Powyższe stało się przedmiotem sporu w sprawie i po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego postanowieniem z 20 czerwca 2014r. Burmistrz ww. decyzją z dnia "[...]" określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013 rok w kwocie 36.174 zł. Powołał się m.in. na art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p., oraz art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 6a i art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. nr 136, poz. 969 ze zm.), dalej u.p.r.. W uzasadnieniu decyzji organ uznał, że skoro strona jest trwałym zarządcą gruntów Skarbu Państwa, to na niej ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym od gruntów położonych w gminie M.. Stwierdził, że w stosunku do spornych gruntów nie ma zastosowania zwolnienie od podatku o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 u.p.r., bowiem grunty będące w posiadaniu strony nie są w ewidencji gruntów zaklasyfikowane jako użytki ekologiczne. W odwołaniu od tej decyzji strona wniosła o jej uchylenie. Podniosła, że nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji, gdyż jedynie działki 51/1, 51/2, 51/3, 51/4 w obrębie Ł. oraz działki 42, 46/1 w obrębie T. nie są objęte formami ochrony przyrody umożliwiającymi zwolnienia od naliczenia płatności podatku, pozostałe zaś działki wymienione w przedmiotowej decyzji, będące w zarządzie podatnika znajdują się w rezerwacie przyrody "Jezioro Ł." na mocy rozporządzenia nr 18 Wojewody z dnia 3 września 2004r. (Dz. Urz. Woj. nr 122, poz. 1565) lub w dwóch użytkach ekologicznych "O." na mocy rozporządzenia nr 3 Wojewody z dnia 6 marca 2009r. w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "O." (Dz.Urz. Woj. nr 37, poz. 621) i Polder W. na mocy rozporządzenia nr 4 Wojewody z dnia 6 marca 2009r. w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "Polder W." (Dz. Urz. Woj. nr 37, poz. 622). Wskazała, że tym samym zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 8 u.p.r. grunty te są zwolnione z podatku. Zarzuciła także, że decyzja nie zawiera dokładnych informacji o naliczeniu należności podatkowych od poszczególnych jej elementów i nie daje podatnikowi obrazu na jaką kwotę należności od poszczególnych działek zostały naliczone zobowiązania podatkowe. Dodała, że organ I instancji posiadał wiedzę o formach ochronnych, gdyż powoływał się na rozporządzenie w sprawie rezerwatu przyrody w niniejszej decyzji, jak też na rozporządzenia o ww. użytkach ekologicznych i zobowiązany był przy wydawaniu decyzji do uwzględnienia innych ewidencji i rejestrów, jakimi są ewidencje rezerwatów przyrody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ odwoławczy, organ II instancji) w uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" podtrzymało stanowisko organu I instancji, że zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 12 ust. 1 pkt 8 u.p.r., zgodnie z którym zwolnieniem objęte są użytki ekologiczne, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. SKO podkreśliło, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania i jakakolwiek wykładnia rozszerzająca przepisów wprowadzających ulgi podatkowe jest niedopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1999r., sygn. akt I SA/Łd 932/97). Organ odwoławczy wyjaśnił, że są to grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. "E-Ws", "E-Wp", "E-Ps", "E-R". Podał, że takie stanowisko zostało także potwierdzone przez orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Kr 1227/08, jak też przyjmuje się je w doktrynie. W ocenie SKO o zaliczeniu danego gruntu użytków ekologicznych decydują zapisy w ewidencji gruntów. Dane z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010r. nr 193, poz. 1287), dalej p.g.k., stanowią podstawę dokonywania wymiaru podatku. Organ odwoławczy ocenił, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że sporne działki nie były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki ekologiczne. Podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem rolnym, zgodnie z klasyfikacją ewidencyjną. Gdyby zaś były użytkami ekologicznymi podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i korzystały by ze zwolnienia przewidzianego w tej ustawie. Ponadto dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego, ponieważ zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a podważanie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Za słusznie SKO uznało w tym zakresie stanowisko organu I instancji, że właściciel gruntu kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym wskazaną ewidencję. Kolegium podało, że przed wydaniem decyzji Burmistrz przeanalizował takie dokumenty jak ww. rozporządzenia Wojewody, sporządził na bazie wypisów z ewidencji gruntów dołączone do akt sprawy wykazy gruntów do opodatkowania i gruntów objętych rezerwatem Ł., z którymi to wykazami strona miała możliwość zapoznania się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona, reprezentowana przez radcę prawnego Z.B., wniosła o uchylenie decyzji Kolegium i Burmistrza w całości, jak też zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 12 ust. 1 pkt 8 u.p.r. i art. 21 ust. 1 p.g.k. poprzez błędne uznanie, że wyłącznie treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków decyduje o przysługiwaniu zwolnienia podatkowego wskazanego w art. 12 ust. 1 pkt 8 u.p.r. i w konsekwencji, że jedynie grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki ekologiczne podlegają ww. zwolnieniu od podatku rolnym, II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 194 § 1 i 3 O.p. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia treści wskazywanych przez stronę i znanych organowi rozstrzygającemu ww. rozporządzeń Wojewody w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "O.", w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "Polder W.", oraz nieuwzględnienie okoliczności, że w 2013r. nastąpiła zmiana klasyfikacji spornych działek w ewidencji gruntów na użytki ekologiczne - i w konsekwencji zaniechanie wydania orzeczenia w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej i z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, 2. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniami prawa materialnego i naruszeniami przepisów postępowania wskazanymi w niniejszej skardze. W treści skargi strona podała, że zasada związania organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków nie jest zasadą bezwzględną, obowiązującą niezależnie od okoliczności sprawy. Przywołała w tym zakresie uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013r. sygn. akt II FPS 2/13 (Lex nr 1388356). Wskazała, że w orzecznictwie za dopuszczalne uznano zastąpienie danych z ewidencji gruntów danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego, i powołała się na prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2013r. sygn. akt I SA/Kr 846/12 Lex nr 1342567, WSA w Kielcach z dnia 10 października 2012r. sygn. akt I SA/Ke 342/12 Lex nr 1234828, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Go 1197/11 Lex nr 1125392, WSA w Poznaniu z dnia 2 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Po 758/11 Lex nr 1109081, WSA w Warszawie z dnia 24 listopada 2006r. sygn. akt III SA/Wa 2394/06 Lex nr 298133). Dodatkowo powołała się na wyroki: WSA w Lublinie z dnia 25 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Lu 847/12 (Lex nr 1348325), WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Go 1197/11 (Lex nr 1125392), WSA w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Rz 1022/12 (Lex nr 1234886). Skarżący uznał, że sporne działki, wbrew zapisom w ewidencji gruntów, stanowią użytki ekologiczne, o czym wiedziały organy obu instancji. A zatem wydając kwestionowane rozstrzygnięcia organy winne były uwzględnić rzeczywisty stan faktyczny i prawny nieruchomości, wynikający z powołanych wyżej rozporządzeń Wojewody, a nie niezgodny z rzeczywistością stan wynikający z nieaktualnego zapisu w ewidencji. Powołał się w tym zakresie na wyroki: WSA w Lublinie z dnia 18 października 2013r. sygn. akt I SA/Lu 560/13, NSA z dnia 7 marca 2006r. sygn. akt: I FSK 563/05 (LEX nr 250355) i WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2013r. sygn. akt I SA/Gd 164/13, Lex nr 1368402). Podatnik podniósł, że zgodnie z art. 194 § 3 O.p. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Uznał, że w niniejszej sprawie tego typu dowód, obalający prawidłowość zapisów ewidencji, został już przeprowadzony. Jednak organy obu instancji nie uwzględniły treści ww. rozporządzeń Wojewody i wynikających z nich skutków prawnych, błędnie uznając, że wiążące są w tym wypadku jedynie zapisy ewidencji gruntów i budynków, co strona uznaje za niezgodne z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), jak również z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Powołując się na wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012r. sygn. akt II FSK 2632/10 (LEX nr 1225422) skarżący wskazał, że od dłuższego czasu podejmował starania w celu zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, i w ich rezultacie sporne działki oznaczone wcześniej jako drogi, zostały w listopadzie 2013r. zaklasyfikowane w ewidencji jako użytki ekologiczne. Okoliczność zmiany treści wpisów w ewidencji została całkowicie pominięta przez Kolegium, co ma świadczyć o naruszeniu obowiązku ponownego wnikliwego rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym całokształtu okoliczności sprawy, z którego to obowiązku nie zwalnia organu nawet fakt, że strona nie zakwestionowała w odwołaniu pewnych zapisów decyzji. W opinii strony powołane rozporządzenia Wojewody o ustanowieniu użytków ekologicznych mają walor dokumentów urzędowych. Jednakże z uwagi na istniejące rozbieżności co do kwalifikacji tego typu aktów z ostrożności skarżąca wskazała, że jeżeli orzecznictwo przewiduje możliwość obalenia w postępowaniu podatkowym zapisów ewidencji gruntów za pomocą dokumentów urzędowych takich jak np. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, decyzja Ministra Środowiska dot. przeznaczenia działki na cele leśne, czy też decyzja o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolnej (przykłady z cytowanego orzecznictwa) to jest oczywistym, że tym bardziej możliwe jest obalenie takich zapisów w trybie art. 194 § 3 O.p. za pomocą treści rozporządzenia Wojewody mającego walor aktu prawa miejscowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasową argumentację. Wyjaśniło, że nie była mu znana okoliczność zmiany klasyfikacji gruntów skarżącej w ewidencji na użytki ekologiczne, SKO wiedziało jedynie, że strona zamierza starać się o ww. zmianę. Kolegium wskazało, że o ile zmiana nastąpiła, stronie przysługuje obecnie prawo wzruszenia zaskarżonej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie p.u.s.a.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b)ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [jednolity tekst Dz. U. z 2012 r., poz.270], powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, uregulowana jest w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). W wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05, LEX nr 242985, stwierdza się, że w świetle art. 21 p.g.k. organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Bardzo zbliżony pogląd zawarty jest w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05, LEX nr 849690 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496. Prowadząc postępowanie, organ podatkowy ma obowiązek uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków . Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2013.1381 j.t.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Każdy użytek rolny, bez względu na jego powierzchnię, podlega nie podatkowi od nieruchomości, tylko podatkowi rolnemu. O tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane wynikające z ewidencji stanowią podstawę opodatkowania gruntów podatkiem rolnym. Wynika to bezpośrednio z przepisu, gdzie stwierdza się, że: "Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne". Użytki ekologiczne są to grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. "E-Ws", "E-Wp", "E-Ps", "E-R". Rozporządzenia Wojewody, jako akt prawa miejscowego nie może uchylić przepisów ustawy podatkowej. Zgodnie z treścią art. 44 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U Nr 92, poz. 880 ze zm. ), w brzmieniu obowiązującym w 2009r. " Ustanowienie pomnika przyrody, stanowiska dokumentacyjnego, użytku ekologicznego lub zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje w drodze rozporządzenia wojewody albo uchwały rady gminy, jeżeli wojewoda nie ustanowił tych form ochrony przyrody. Rozporządzenie wojewody lub uchwała rady gminy, o których mowa w ust. 1, określają nazwę danego obiektu lub obszaru, jego położenie, sprawującego nadzór, szczególne cele ochrony, w razie potrzeby ustalenia dotyczące jego czynnej ochrony oraz zakazy właściwe dla tego obiektu, obszaru lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 45 ust. 1. Zgodnie z treścią art. 20. ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m.in. rodzajów użytków gruntowych. Stosownie do treści art., 22 ust. 1 powołanej ustawy "Podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian". Rejestr gruntów ma charakter przedmiotowo - podmiotowy. Przedmiotowy charakter gruntu, zgodnie z ustawą podatkową, może wynikać tylko i wyłącznie z rejestru gruntów. Takie domniemanie natomiast nie dotyczy strony podmiotowej rejestru gruntów. Ustalenie właściciela, posiadacza , może wynikać z innych dokumentów: prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych itp. Zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej " Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach" (§ 3). W świetle powyższych rozważań art. 194 § 3 o.p. nie daje podstawy do obalenia domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków, dotyczących kwalifikacji prawnej gruntów. Zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dane dotyczące przedmiotu opodatkowania, są wiążące dla organu podatkowego, ponieważ zgodnie z art. 194 § 1 O.p. mają walor dokumentu urzędowego i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a podważanie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Za słuszną należy uznać zatem ocenę organu, że właściciel gruntu kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym wskazaną ewidencję. W konsekwencji za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia art. 194 § 1 i 3 O.p w związku z treścią art. 121 § 1, art. 122, art. 127, O.p. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia treści wskazywanych przez stronę i znanych organowi rozstrzygającemu rozporządzeń Wojewody w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "O.", w sprawie ustanowienia użytku ekologicznego "Polder W.". Nie jest też uzasadniony zarzut nieuwzględnienie okoliczności, że w 2013r. nastąpiła zmiana klasyfikacji spornych działek w ewidencji gruntów na użytki ekologiczne, gdyż te dokumenty nie zostały przedstawione w postępowaniu podatkowym. Sąd nie podzielił tez poglądów, w tym zawartych w powołanych wyrokach, że organ podatkowy może w postępowaniu podatkowym, na podstawie innych dowodów, podważyć kwalifikację prawną gruntów wynikającą z ewidencji gruntów. W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutu naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Skarga okazała się l bezzasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.