I SA/Ol 78/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. J.M. we wniesionej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. Uzasadniając wniosek pełnomocnik strony, r.pr. M.I., podał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 22.09.2014r., nr "[...]" oraz nr "[...]". Przedmiotowe zagraniczne tytuły wykonawcze wystawiło centralne biuro łącznikowe - Izba Skarbowa w Poznaniu Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w Koninie, na podstawie wniosku administracji norweskiej o dochodzenie należności pieniężnych, przekazanego wraz z zaktualizowanym tytułem wykonawczym z dnia 30.01.2014r. nr "[...]". W toku postępowania zobowiązany obok zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu merytorycznego rozpoznania zarzutów. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 12.12.2014r. nr "[...]" podjął zawieszone postanowieniem z dnia 08.10.2014r. postępowanie egzekucyjne, wobec treści art. 57 § 1 w związku z art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1619). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że żądanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006r., sygn. akt II FZ 882/05, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w ocenie Sądu, nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, samo zostało wydane w toku takiego postępowania, nie nakłada zaś na zobowiązaną żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jej praw, czy obowiązków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014r. sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013r. sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gl 315/13, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 17 września 2010r. sygn. akt I SA/Lu 635/10, dostępne w Internecie j.w.). Wypada również zaznaczyć, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera uzasadnienia. Niewystarczające jest bowiem samo stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Strona wyraża natomiast przekonanie o nieprawidłowości wydanych w niniejszej sprawie decyzji i zasadności swojego stanowiska. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. skarżący powinien przedstawić w sposób rzeczowy wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie postanowienia nie zawiera. Sąd podziela zatem pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05 (dostępne w Internecie j.w.), iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu i w konsekwencji - do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Sąd, będąc właściwym do rozpoznania skargi, nie może działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron, albowiem mogłoby to rodzić zarzut braku bezstronności, naruszenia równowagi procesowej stron. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.