I SA/Ol 802/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 lutego 2019r. sprawy ze skargi Spółdzielni A na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.: "Kompleksowa modernizacja energetyczna wielorodzinnych budynków mieszkalnych" do konkursu nr "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014 – 2020 (dalej: "RPO") w ramach Osi priorytetowej – Efektywność energetyczna. Cel projektu stanowiła termomodernizacja 11 budynków mieszkalnych zlokalizowanych w M. przy ul. "[...]" wraz z wykonaniem wspomagania podgrzewu ciepłej wody przy pomocy instalacji solarnej oraz wymianie źródła ciepła na kotły na pellet. Pismem z dnia "[...]" Zarząd Województwa, działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa na lata 2014 – 2020 (dalej jako: "IZ"), poinformował wnioskodawcę, że projekt przeszedł pozytywnie weryfikację wymogów formalnych i został przekazany do oceny formalno – merytorycznej Komisji Oceny Projektów (zwanej dalej: "KOP"). W wyniku pozytywnej oceny kryteriów formalnych został następnie skierowany do oceny kryteriów merytorycznych. Pismem z dnia "[...]" IZ poinformowała, że wniosek o dofinansowanie został oceniony negatywnie na etapie oceny merytorycznej, z uwagi na niespełnienie kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 9 "Wskaźniki". W uzasadnieniu informacji o negatywnej ocenie projektu wskazano, że we wniosku aplikacyjnym błędnie wprowadzono wartość wynikającą z obliczeń na podstawie audytu energetycznego oraz błędnie zaprezentowano dane dotyczące ilości zaoszczędzonej energii cieplnej i końcowej. Kryteria merytoryczne wyboru projektów w ramach RPO zostały zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPO i określone w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej Efektywność Energetyczna Regionalnego RPO (dalej: "SZOOP"). Ocenę kryteriów merytorycznych przeprowadzono zaś zgodnie z zasadami określonymi w § 11 Regulaminu konkursu, przy czym stosownie do § 11 ust. 22 Regulaminu, niespełnienie co najmniej jednego z kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) oraz specyficznych (obligatoryjnych) powoduje negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu. W proteście z dnia 18 października 2018 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa podniosła, że dokonana przez IZ ocena jest nietrafna. W jej uzasadnieniu zabrakło rzetelnej analizy i wskazania, które obliczenia są błędne oraz na czym polega ich wadliwość. Zarzut niespełnienia kryterium merytorycznego został uzasadniony jedynie w dwóch zdaniach, podczas gdy wnioskodawca w sposób szczegółowy przedstawił sposób obliczenia wskaźnika. W jego ocenie, wartości wskaźników obliczono poprawnie, jeśli nie weźmie się pod uwagę drobnej różnicy wynoszącej 0,01 GJ, wynikającej z zaokrągleń wskutek matematycznego przeliczania energetycznych jednostek obliczeniowych z kWh na GJ. Jest oczywiste, że ta drobna różnica nie ma istotnego znaczenia w ogólnym bilansie energetycznym i powinna pozostać bez wpływu na merytoryczną ocenę. Zdaniem strony, ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający § 11 ust. 17 i ust. 18 Regulaminu konkursu. Uchwalając Regulamin konkursu IZ celowo zawęziła obowiązek wezwania wnioskodawcy w celu złożenia dodatkowych wyjaśnień i informacji, do jednokrotnego wezwania. Zdaniem strony, wobec wyłaniających się wątpliwości, obowiązkiem organu było ponowne wezwanie jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Pismem z dnia "[...]" IZ poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Jak wskazała, w związku z protestem wyznaczono nowych, niezależnych ekspertów w celu weryfikacji zarzutów. Przedmiot ponownej oceny stanowił projekt w zakresie poprawy efektywności energetycznej 11 budynków mieszkalnych, stanowiących w układzie funkcjonalno-użytkowym 3 odrębne obiekty, dla których powinny być sporządzone odrębne audyty energetyczne. Wnioskodawca przedstawił zaś tylko 1 audyt "kompleksu budynków", co jest nieprawidłowe od strony formalno-prawnej i technicznej wykonania audytu energetycznego. Zdaniem IZ, co najmniej każdy z 3 budynków (lub według wnioskodawcy 11 budynków) powinien być odrębnym przedmiotem audytu, a uzyskane dane i wskaźniki powinny być zaprezentowane w zestawieniu zbiorczym. Zaprezentowane wskaźniki są niewiarygodne, przygotowane według niestandardowej metodyki, która pozwoliła na połączenie danych dotyczących 3 odrębnie usytuowanych budynków. IZ wskazała, że co prawda powyższe uchybienie nie było bezpośrednim przedmiotem protestu, jednak zasadniczo wyklucza prawidłowość przedstawionych obliczeń, w szczególności wiarygodność wskaźników. Odnosząc się do zarzutów protestu, IZ podniosła, że wnioskodawca nieprawidłowo podał wartość wskaźników: "Ilość zaoszczędzonej energii cieplnej" oraz "Zmniejszenie zużycia energii końcowej w wyniku realizacji projektów". Zgodnie z wynikami audytu wartość wskaźnika "Ilość zaoszczędzonej energii cieplnej" wynosi 4.084,83 GJ/rok a nie jak podał wnioskodawca 4.085,12 GJ/rok. Powyższe powoduje zaś dalej idące nieprawidłowości w obliczeniach współczynnika "Zmniejszenie zużycia energii końcowej w wyniku realizacji projektów". Jego wartość, zgodnie z wynikami audytu, wynosi 4.109,77 GJ/rok, a nie 4.058,12 GJ/rok, jak podał wnioskodawca, nieprawidłowo odejmując zamiast dodać do oszczędności energii końcowej cieplnej, wartość oszczędności energii końcowej elektrycznej. Odmawiając zasadności zarzutom protestu, IZ wskazała, że Regulamin konkursu nie przewiduje możliwości dwukrotnego uzupełnienia wniosku na etapie oceny formalno – merytorycznej. Możliwość taką przewidziano jedynie na etapie weryfikacji wymogów formalnych. Dodano, że wnioskodawca przystępując do konkursu, zaakceptował warunki i ustalenia określone w Regulaminie konkursu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Zarzuciła ocenie: 1) rażące naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2010 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431), dalej: "ustawy wdrożeniowej", wskutek przeprowadzenia oceny projektu w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny i stronniczy, co miało istotny wpływ na wynik tejże oceny, 2) naruszenie § 11 ust. 17 i ust. 18 Regulaminu konkursu, co również miało istotny wpływ na wynik oceny. Według skarżącej, ocena projektu była nierzetelna, nietrafna i bezzasadna, a jej przyjęcie nastąpiło w oparciu o niejasne kryteria i przesłanki oraz gołosłowną i przyjętą a priori hipotezę, że we wniosku wprowadzono błędne wartości wskaźników. Brak przedstawienia uzasadnienia oceny projektu uniemożliwił, a co najmniej istotnie utrudnił, złożenie protestu. Strona zaprezentowała swoje stanowisko w przedmiocie sposobu obliczenia zakwestionowanego wskaźnika. Jej zdaniem, został on obliczony poprawnie, gdyż na stronie 27 audytu energetycznego zostały wymienione oszczędności skalkulowane odrębnie dla poszczególnych wariantów przedsięwzięcia. Wartość wskaźnika wyniesie 4.060,19 GJ, co wskazuje, że wartości omawianych wskaźników obliczono poprawnie. Drobna różnica 0,01 GJ była jedynie skutkiem zaokrągleń w konsekwencji przeliczania jednostek obliczeniowych z kWh na GJ. Nie miała istotnego znaczenia finansowego w ogólnym bilansie energetycznym, a zatem powinna pozostać bez wpływu na ocenę. Zdaniem strony, dopiero w dacie oddalenia protestu IZ poinformowała, jakie rzekome błędy popełniono, przy czym nie przedstawiono informacji na temat pochodzenia prawidłowych danych źródłowych, choć strona składając protest, przedstawiła swą metodologię obliczania wskaźników i podała konkretne źródła danych. Ponadto dopiero na etapie rozpatrywania protestu IZ zauważyła, że objęte wnioskiem budynki stanowią 3 odrębne obiekty. Tym samym dopiero po wielomiesięcznej analizie wniosku pod względem formalno-prawnym, IZ nagle i niespodziewanie uznała, że przedłożenie 1 audytu dla kompleksu 11 budynków jest nieprawidłowe. Taka zaskakująca praktyka organu jest dowolna i dowodzi braku przejrzystości i rzetelności oraz całkowicie podważa zaufanie do organu. Z treści wniosku i audytu ewidentnie wynika, że projekt dotyczy 11 budynków mieszkalnych położonych na odrębnych działkach gruntu. Pod względem technicznym niektóre z nich bezpośrednio przylegają do siebie ścianami szczytowymi i wskutek tego tworzą 3 kompleksy budynkowe. Dla niektórych nieruchomości są prowadzone odrębne księgi wieczyste, a dla niektórych jest prowadzona tylko jedna księga wieczysta. Strona dodała, że analizując uzasadnienie oceny IZ, nie sposób ustalić, czy chodziło o wymóg sporządzenia 11 audytów dla 11 budynków, czy też o wymóg sporządzenia 3 audytów dla 3 kompleksów budynków. Organ nie wyjaśnił też, z jakiej przyczyny zbiorcze dane zawarte w audycie sporządzonym dla kompleksu 11 budynków mogą być mniej wiarygodne lub w ogóle niewiarygodne. Uzasadniając zarzut naruszenia § 11 ust. 17 i ust. 18 Regulaminu konkursu, Spółdzielnia podniosła, że z uwagi na uzupełnienie wniosku po wezwaniu przez organ, wobec dalszych wątpliwości, IZ powinna była wezwać beneficjenta do dostarczenia dodatkowych informacji i wyjaśnień. Skarżąca nie zgodziła się tym samym ze stanowiskiem, że obowiązek wezwania wnioskodawcy do dostarczenia dodatkowych informacji i wyjaśnień jest zawężony tylko do jednokrotnego wezwania. Strona zarzuciła, iż zarówno wniosek, jak i protest, był rozpatrywany przez tę samą instytucję. W tej sytuacji faktycznej nie sposób rozsądnie oczekiwać, aby pracownicy IZ wykonujący swoje obowiązki w ramach stosunku pracy, służbowo, hierarchicznie i organizacyjnie podporządkowani kierownictwu IZ, byli niezależni i niezawiśli przy podejmowaniu ocen. Uzasadnia to brak zaufania do bezstronności organu i stronniczego rozpatrzenia protestu. Normy prawne zawarte w art. 56, art. 57 i art. 60 ustawy wdrożeniowej, które sankcjonują omawiany stan rzeczy, jedynie pozorują dwuinstancyjność postępowania i nie są zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę IZ wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zwróciła uwagę, że metodologię obliczenia wskaźników wybiera wnioskodawca. Wybrana zaś metodologia przez ekspertów - wobec braku wskazania w dokumentacji projektowej, informacji na ten temat - nie potwierdziła danych wyliczonych przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu oceny projektu IZ wyraźnie wskazała zaś, jaka powinna być ostateczna wartość wskaźników i z czego wynikał błąd wnioskodawcy. Niezasadny jest też zdaniem IZ, zarzut naruszenia § 11 ust. 17 i ust. 18 Regulaminu konkursu, w sytuacji, gdy możliwość kilkukrotnego uzupełnienia wniosku została wyłączona, z uwagi na ograniczenia wskazanymi w Regulaminie, terminami rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") oraz art. 3 § 3 p.p.s.a., w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa"), zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, jest zbadanie legalności tego aktu pod względem zgodności z prawem. W myśl przepisu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję przeprowadzającą konkurs, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez instytucję właściwą do przeprowadzenia konkursu. Chodzi zatem o ustalenie, czy dokonująca oceny projektu Instytucja Zarządzająca prawidłowo zinterpretowała i zastosowała przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Kontrola sądu administracyjnego przeprowadzona w powyższym zakresie jest o tyle ograniczona, że polega na ocenie, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy i czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z Regulaminu Konkursu. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu dokonanej przez ekspertów – w tym przypadku - poprzez analizę sposobu i prawidłowości obliczenia zakwestionowanego przez IZ wskaźnika. Sąd bada natomiast tę ocenę w kontekście przestrzegania takich kryteriów, jak: równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z ustawy wdrożeniowej, a także kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 380/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 692/11, oba publ. cbosa). W związku z analizą przesłanej w niniejszej sprawie wraz ze skargą dokumentacji konkursowej, kierując się powyższymi przesłankami i badając zaskarżone rozstrzygnięcie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd stwierdził, że zarzuty skarżącej Spółki nie zasługują na uwzględnienie. Dokonana ocena projektu nie narusza bowiem przepisów prawa. Z materiałów sprawy wynika, że w związku z postępowaniem konkursowym IZ stwierdziła naruszenie przez skarżącą Spółdzielnię § 11 ust. 22 Regulaminu Konkursu, wobec niespełnienia kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 9 "Wskaźniki", co związane było z błędnym wprowadzeniem we wniosku aplikacyjnym wartości wynikającej z obliczeń na podstawie audytu energetycznego oraz błędnymi danymi w zakresie ilości zaoszczędzonej energii cieplnej i końcowej. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko IZ nie budzi zastrzeżeń. W okolicznościach sprawy zauważenia wymaga, że wśród przesłanych przez beneficjenta dokumentów konkursowych znajduje się pismo IZ z dnia 13 sierpnia 2013r., z którego wynika, iż na etapie oceny kryteriów merytorycznych ogólnych i specyficznych, badająca wniosek Komisja Oceny Projektu, zwróciła się do Beneficjenta o złożenie wyjaśnień w zakresie wymienionych w kolejnych punktach kryteriów. W punkcie 5 wezwano Spółdzielnię do przedstawienia szczegółowej metodologii wyliczenia ww. wskaźników. W odpowiedzi na wezwanie, odnosząc się w kolejnych punktach do podjętych działań i przyjętej metodologii w zakresie kolejnych kryteriów merytorycznych, w punkcie 5 strona lakonicznie stwierdziła, iż "skorygowano wskaźniki". Nie wyjaśniła natomiast, stosownie do treści wezwania z dnia 13 sierpnia 2013r., szczegółowej metodologii wyliczenia tych wskaźników. Podkreślić w tym miejscu należy, co słusznie podnosi IZ w odpowiedzi na skargę, że w świetle postanowień § 11 ust. 17 i ust. 18 Regulaminu Konkursu, w ramach oceny danej grupy kryteriów była możliwość jednokrotnego wezwania wnioskodawcy do złożenia na piśmie wyjaśnień oraz ewentualnego uzupełnienia wniosku o dofinansowanie. Skarżąca została zaś wezwana do uzupełnienia wniosku na etapie jego merytorycznej oceny, po czym w zakresie spornego kryterium w istocie nie udzieliła odpowiedzi. Sąd podziela dokonaną przez IZ ocenę w zakresie spornego kryterium nr 9, jak również zgadza się ze stanowiskiem organu, zawartym w zaskarżonej informacji i odpowiedzi na skargę co do nieuznania argumentów protestu w powyższym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, kryterium to zostało ocenione przez członków dwóch niezależnych Komisji Oceny Projektów, co skutkowało stanowiskiem IZ, że uzupełniony wniosek o dofinansowanie nie spełnia odpowiednich standardów do jego pozytywnej oceny w zakresie merytorycznym. Wnioskodawca miał obowiązek przedstawić prawidłowe wartości wskaźników realizacji projektu, jak również wskazać źródło przyjętych danych oraz określić metodologię ich pomiaru. Obowiązek ten miał szczególne znaczenie ze względu na to, że po ewentualnym podpisaniu umowy o dofinansowanie, projekt byłby weryfikowany pod kątem osiągnięcia podanych przez beneficjenta wskaźników. Wbrew twierdzeniom skargi, projekt wnioskodawcy nie został oceniony w oparciu o inne kryteria aniżeli projekty pozostałych wnioskodawców, gdyż każdy z nich zobowiązany był do podania wskaźników, metodologii ich obliczenia i źródła danych, w oparciu, o które je obliczono. Obowiązek ten wynikał z Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju RPO na lata 2014-2020, stanowiącej załącznik nr 2 do Regulaminu konkursu. Pomimo wezwania, skarżąca Spółdzielnia nie wyjaśniła, jaką przyjęła metodologię wyliczeń, przedkładając jedynie kolejną wersję dokumentacji projektowej. Z uwagi na brak informacji w tej dokumentacji co do przyjętej metodologii obliczenia wskaźników, eksperci byli uprawnieni do samodzielnego dokonania wyboru metodologii, która nie potwierdziła danych przedstawionych przez wnioskodawcę. Błąd w obliczeniach wskaźnika "Ilość zaoszczędzonej energii cieplnej" miał zaś następnie konsekwencje w obliczeniu wartości wskaźnika "Zmniejszenie zużycia energii końcowej w wyniku realizacji projektów". Należy także zgodzić się z argumentacją organu, że dokonując powtórnie oceny przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, był on uprawniony do powołania się na jeszcze inne nieprawidłowości niż te, na które wskazano w uzasadnieniu informacji o negatywnej oceny projektu, m.in. uchybienia w zakresie wykonania 1 audytu dla kompleksu budynków. Powołanie dodatkowej argumentacji nie może być utożsamiane ze stawianiem nowych, nieznanych zarzutów, wobec których skarżący nie ma możliwości podjęcia obrony, w sytuacji, gdy pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Na uwzględnienie nie mogą zasługiwać wywody skargi odnośnie wykładni art. 56, art. 57 i art. 60 ustawy wdrożeniowej, w myśl których przepisy te jedynie pozorują dwuinstancyjność postępowania i nie są zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W tej kwestii zauważenia wymaga, że przystępując do konkursu, Spółdzielnia zaakceptowała procedurę określoną w Regulaminie konkursu, który w § 14 normuje, iż protest od oceny jest wnoszony do IZ i przez nią rozpatrywany. Na podstawie analizy akt Sąd stwierdził, że zapisy Regulaminu konkursu realizują zasady ustanowione przez ustawodawcę w art. 53 – 68 ustawy wdrożeniowej. Przy czym zakres uprawnień instytucji rozpatrującej protest uregulowano w art. 57 tej ustawy, zgodnie z którym właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 78 Konstytucji RP, każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Treścią tej regulacji jest ustanowienie prawa stron każdego postępowania, w tym także przed organami administracji publicznej, do uruchomienia procedury weryfikującej prawidłowość wszelkich rozstrzygnięć wydawanych przez organ działający w pierwszej instancji. Tryb zaskarżania określa natomiast ustawa, która konkretyzuje określony model weryfikacji orzeczeń i decyzji. Procedura odwoławcza w ustawie wdrożeniowej została uregulowana w rozdziale 15 (art. 53 - 68) i nie narusza norm konstytucyjnych, gdyż rozwiązania w niej przyjęte mieszczą się w zakresie wytyczonym przez Konstytucję RP. Gwarancję bezstronności i przejrzystości postępowania tworzy w tym przypadku § 14 ust. 16 Regulaminu konkursu, zgodnie z którym w rozpatrywaniu protestu nie mogą brać udziału zaangażowane w przygotowanie projektu i jego ocenę. Ponadto zgodnie z art. 60 ustawy wdrożeniowej, w rozpatrywaniu protestu, w weryfikacji, o której mowa w art. 56 ust 2, a także w ponownej ocenie, o której mowa w art 58 ust 3, nie mogą brać udziału osoby, które były zaangażowane w przygotowanie projektu lub jego ocenę. Przepis art 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania. W niniejszej sprawie IZ powyższym normom prawnym nie uchybiła. Odnosząc się do zarzutu skargi odnośnie naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, wskazać należy, że wynikająca z tego przepisu zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie postępowania konkursowego. Zasada przejrzystości formułuje obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów, tak, aby nie istniały jakiekolwiek wątpliwości odnośnie przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria powinny być znane wnioskodawcom, co służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności (wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 856/10; z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5141/16; z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 131/17). Ponadto z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej wynika, że regulamin konkursu powinien m.in. określać kryteria wyboru projektów oraz ich znaczenie. Kryteria wyboru projektów powinny być określone w sposób czyniący zadość przedstawionemu powyżej standardowi, a ich znaczenie, o którym również jest mowa w przywołanym przepisie, odpowiadać powinno celowi danego postępowania konkursowego. Analiza akt niniejszej sprawy daje podstawę do przyjęcia, że Regulamin konkursu na podstawie którego dokonano oceny projektu skarżącej Spółdzielni, te kryteria spełnia. Mając na uwadze powyższe zasady wyrażone w art. 37 ustawy wdrożeniowej, Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie można było zarzucić, że w związku z oceną przez IZ projektu skarżącej Spółdzielni doszło do ich naruszenia. Zdaniem Sądu ocenę tę przeprowadzono zgodnie z Regulaminem Konkursu oraz w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, nie naruszając ani postanowień Regulaminu, jak też art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W postępowaniu konkursowym projekt podlegał ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (art. 37 ust. 2 ww. ustawy). Skarżąca miała zaś możliwość uzupełnienia wniosku o dofinansowanie na etapie oceny merytorycznej, z czego skorzystała, ale w sposób niedokładny i niekompletny, co prawidłowo skutkowało negatywną oceną kryterium merytorycznego ogólnego nr 9. W świetle utrwalonego już orzecznictwa, beneficjent przystępujący do konkursu powinien spełniać dokładnie wszystkie wymogi kryteriów konkursu, jeśli chce pozyskać finansowe środki publiczne. To na nim ciąży obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku z uwzględnieniem znanych mu kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów (p. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 60/17, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1500/11 - publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym postępowanie konkursowe cechuje daleko idące sformalizowanie, które ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności tak, aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy, co z kolei wiąże się z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (p. wyrok NSA z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 1028/17, publ. j.w.). Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego lub materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dlatego podzielił trafność dokonanej przez IZ oceny złożonego przez skarżącą protestu, a tym samym oceny projektu w toku postępowania konkursowego. Z tych względów, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.