II SA/Ol 1047/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., Wójt Gminy B. (dalej jako: "Wójt", "organ pierwszej instancji"), ustalił na rzecz A. S. (dalej jako: "skarżący"), warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] w obrębie B. Określono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, m.in. wskazując maksymalną powierzchnię sprzedaży 500 m2, usytuowanie budynku główną kalenicą budynku w przybliżeniu równolegle do linii rozgraniczającej z działką nr ewid. [...], maksymalną wysokość poziomu okapu w przedziale od 4,1 do 6,2 m, maksymalną wysokość budynku w przedziale od 6,4 do 10,2 m, dopuszczalną ilość kondygnacji naziemnych 1, maksymalną szerokość elewacji frontowej w przedziale od 15,8 do 23,7 m, maksymalną powierzchnię zabudowy 760 m2, stosunek powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni działki minimalnie 20% oraz stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni działki w przedziale od 20% do 32%. Wskazano również nieprzekraczalną linię zabudowy i określono warunki wynikające z ochrony dziedzictwa kulturowego, ochrony środowiska, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."), uchyliło ww. decyzję Wójta z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej opisano przebieg postępowania i wyjaśniono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Sprawdzeniu, czy przesłanki te zostały spełnione, służy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której sposób wykonania reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"). Podano, że analiza powinna być sporządzona w sposób jasny i jednoznacznie wskazywać, jakie kryteria przyjął jej autor i dlaczego wyznaczył takie, a nie inne wskaźniki dla nowej zabudowy; wyjątki od reguł określania warunków muszą być natomiast w sposób szczególny uzasadnione. Podniesiono, że w sprawie nie sposób uznać, by sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu była prawidłowa. Dodano, że w zasadzie żaden z ustalonych parametrów nie jest konsekwencją wyników przeprowadzonej analizy, a warunki zabudowy zostały ustalone w sposób dowolny i uznaniowy, co nie może zyskać akceptacji organu odwoławczego. Podano, że w analizie nie wykazano spełnienia warunku kontynuacji funkcji, który co prawda w orzecznictwie rozumiany jest szeroko, ale należy pamiętać, że są różne rodzaje usług (uciążliwe, nieuciążliwe), a skoro planowany budynek będzie pełnił funkcję handlową, to konieczna była bardziej szczegółowa analiza pod kątem funkcji budynków z wyznaczonego obszaru. Niezgodnie z § 5 rozporządzenia określono również wskaźnik zabudowy, który jest niższy od średniego wskaźnika, a organ pierwszej instancji nie uzasadnił zastosowania odstępstwa. Podniesiono również, że w świetle przepisów rozporządzenia, niedopuszczalne jest określanie wskaźnika zabudowy w tzw. widełkach. Tożsamy zarzut postawiono określeniu górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy, podkreślając, że rozporządzenie zezwala jedynie przy szerokości elewacji frontowej zastosować tolerancję do 20%. Wyjaśniono, iż odstępstwa od średnich wskaźników w obszarze analizowanym każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Samo zaś przekroczenie przez jednostkowe nieruchomości, nie uprawnia jeszcze do odstępstwa od zasady wyrażonej w rozporządzeniu. Nie można również ustalać gabarytów inwestycji w sposób niejednoznaczny i mało precyzyjny, poprzez określenie wielkości maksymalnej lub w widełkach, albo poprzez odwołanie się do pojęć nieskonkretyzowanych, tj.: istniejąca wartość, obecna szerokość. Z uwagi na fakt, że wskazane wyżej uchybienia trudno byłoby sanować na etapie postępowania odwoławczego, niezbędne było podjęcie rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Sprzeciw od powyższej decyzji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. S., zarzucając organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu sprzeciwu wyjaśniono, że tabela zawarta w analizie zawiera określenie rodzaju zabudowy każdego z budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, jeśli więc Kolegium uważało, że w analizie należy iść dalej, niż wymaga tego przepis, mogło samodzielnie dokonać pogłębionej analizy. Podano, że również argumenty uzasadniające brak możliwości ustalenia wskaźnika zabudowy w formie widełek są wadliwe i nie uwzględniają licznego orzecznictwa w tym przedmiocie, również orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska powołano szereg wyroków sądów administracyjnych, w świetle których możliwe jest ustalenie parametrów nowej zabudowy w formie "widełkowej", jak też przez wskazanie maksymalnie dopuszczalnych, granicznych wielkości tych parametrów. Odnosząc się do zarzutu braku wyjaśnienia zastosowania odstępstwa od średniego wskaźnika, przytoczono fragmenty analizy, z których wprost wynika takie uzasadnienie i podniesiono, że uzasadnienie odstępstw znajduje się w analizie, a organ odwoławczy może się ewentualnie nie zgadzać ze stanowiskiem organu pierwszej instancji. Podniesiono, że organ odwoławczy posłużył się argumentami, które nie uzasadniały uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ponieważ nie wykazano, aby decyzja Wójta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracji publicznej. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji na podstawie ww. kryteriów, Sąd uznał, że wniesiony w niniejszej sprawie sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw, sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to także z treści art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględnia sprzeciw od decyzji i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Zatem podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zachodziły w sprawie przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Stosownie zaś do art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że wydanie decyzji kasacyjnej uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które powinny znaleźć potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Po pierwsze, organ odwoławczy ma obowiązek wykazać, że postępowanie przed organem pierwszej instancji, w którym została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie - niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez organ pierwszej instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2463/21, LEX nr 3271547). Dodać również należy, że decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu odwoławczego co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się natomiast w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, CBOSA). Wskazać bowiem należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowna ocena całego zebranego materiału dowodowego, ewentualnie jego uzupełnienie, gdyż dokonuje on po raz drugi rozstrzygnięcia w całości tej samej sprawy, a nie jedynie oceny prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy – w przeciwieństwie do sądu administracyjnego – jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. W sytuacji zatem, gdy ma on możliwość skorzystania z art. 136 k.p.a., to również braki dowodowe nie mogą, co do zasady, stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. okaże się niewystarczające, należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Tylko przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, CBOSA). Wydanie decyzji kasacyjnej jest możliwe wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, a działanie organu odwoławczego nie ma tylko charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Co do zasady, obowiązkiem tego organu jest więc ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy będącej przedmiotem postępowania. Wydając zaś decyzję kasacyjną, organ odwoławczy powinien w jej uzasadnieniu nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 1166/20, LEX nr 3047891). W ocenie tutejszego Sądu, Kolegium nie wykazało, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a w szczególności, nie wyjaśniło, z jakiej przyczyny odstąpiło od merytorycznej oceny decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji kasacyjnej, organ odwoławczy uchylił decyzję Wójta i przekazał ją do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając, że analiza urbanistyczna jest nieprawidłowa, a "w zasadzie żaden z ustalonych w decyzji parametrów zabudowy nie jest konsekwencją wyników przeprowadzonej analizy". Zakwestionowano również określenie wskaźnika zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz wysokości kalenicy w tzw. widełkach, jako niejednoznaczne i mało precyzyjne. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią przepisy u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Natomiast sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że ustalanie wskaźników i wymiarów planowanej zabudowy, wymaganych według rozporządzenia, jest dopuszczalne w formie tzw. "widełek", czyli w określonych przedziałach wielkości (por. wyrok NSA z 16 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2957/17, LEX nr 2769094 oraz wyrok NSA z 7 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1419/18, LEX nr 2738144 i powołane tam orzecznictwo), co stanowiło główny zarzut Kolegium. Wynika to z faktu, że ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy kubaturowej ustalone zostaną w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Precyzyjne określanie tych wskaźników nie jest więc konieczne z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć decyzja o warunkach zabudowy – tj. ustaleniu jaki rodzaj zabudowy w danym terenie może powstać z zachowaniem zastanego tam ładu przestrzennego (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 869/12, CBOSA). Podkreślić raz jeszcze wypada, że określenie parametrów nowej zabudowy może przybrać postać wskazania wielkości granicznych (minimalnych i maksymalnych) lub tzw. widełek, przy czym, w każdym przypadku takie ustalenie wskaźników musi mieć swoje uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Z analizy stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji wynika natomiast, że charakter i cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym są bardzo zróżnicowane i niejednolite, w związku z czym, nałożenie na skarżącego konieczności realizacji inwestycji o sztywnych parametrach nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej – jak słusznie wskazało Kolegium – ma kluczowe znaczenie dla należytego zbadania spełnienia przez inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W rozpoznawanej sprawie z analizy wynika, że obszar analizowany został wyznaczony w sposób prawidłowy, a ustalenie parametrów w drodze wyjątków od średnich wielkości należycie uzasadnione i umotywowane. Nie można się również zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w analizie nie wykazano spełnienia warunku kontynuacji funkcji, ponieważ z tabeli znajdującej się na str. 3 analizy (k. 78 akt administracyjnych) wynika, że w analizowanym obszarze znajduje się już zabudowa o funkcji usługowej. Zgodzić się należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "handel polega na wymianie usług i mieści się w działaniu podejmowanym w celu zaspokajania potrzeb określonej grupy ludzi jako ogólnopojęte świadczenie usług. A zatem w pojęciu szeroko rozumianej funkcji usługowej mieści się także funkcja handlowa" (wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2786/13, LEX nr 1780561). W istocie, argumentacja decyzji kasacyjnej sprowadza się do polemiki dotyczącej meritum sprawy, nie zaś uchybień procesowych, które miały wpływ na wynik postępowania. W ocenie tutejszego Sądu, zaprezentowane przez Kolegium wątpliwości nie oznaczają niewyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać merytorycznie. Kluczowa dla spraw z zakresu warunków zabudowy kwestia w postaci wyznaczenia obszaru analizowanego została wyjaśniona, a organ odwoławczy uznał wyznaczenie obszaru analizowanego za prawidłowe. Dokonanie oceny spełnienia warunku dotyczącego określenia wskaźnika zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości w widełkach nie mieści się w ramach przesłanki koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ustalenie tych okoliczności możliwe było bowiem na etapie postępowania odwoławczego, ewentualnie poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że analiza urbanistyczna jest niewątpliwie kluczowym dowodem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, jednak nie jedynym. Ani w przepisach k.p.a., ani u.p.z.p., ustawodawca nie zastrzegł natomiast, że dowód z analizy urbanistycznej może być przeprowadzony jedynie przed organem pierwszej instancji. Z kolei zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody muszą zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest wyłącznie dokonanie kontroli rozstrzygnięcia. Zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i postępowanie przed organem odwoławczym mają w pełni merytoryczny charakter. Wobec tego, przeprowadzenie analizy przez organ odwoławczy oraz ocena wniosków z niej płynących nie przekracza możliwości Kolegium do wydania w sprawie decyzji in merito (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3011/17, LEX nr 2408525 i powołane tam piśmiennictwo i judykatura). Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić więc należy, że Kolegium nie wykazało, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, a wątpliwości organu odwoławczego – stanowiących w istocie polemikę z podjętym rozstrzygnięciem merytorycznym – nie dało się wyeliminować w trybie przewidzianym w art. 136 k.p.a., co uniemożliwiło merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Tym samym, nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od sprzeciwu (100 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).