II SA/Ol 1307/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. W dniu "[...]" do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" B. B. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ciotką J. M. Decyzją z dnia "[...]", wydaną z upoważnienia Burmistrza "[...]" przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", odmówiono B. B. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną ciotką J. M. Powyższe rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji uzasadnił brakiem obowiązku alimentacyjnego wnioskodawczyni względem ciotki, a tym samym niespełnieniem ustawowej przesłanki do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Od tej decyzji wnioskodawczyni złożyła odwołanie wskazując iż, opiekuje się ciotką od wielu lat i jest jedyną, poza jej osiemdziesięcioletnią siostrą, również wymagającą opieki, bliską osobą. Wskazała również na orzeczenia sądów administracyjnych, w których prezentowany jest pogląd. że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobom spokrewnionym, na których nie ciąży obowiązek alimentacyjny, wywodząc to z konstytucyjnej zasady równości Decyzją z dnia "[...]". nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071, ze zm.), dalej określanej jako: K.p.a., utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć w sprawach zasiłków rodzinnych i dodatków do nich stanowią przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 139., poz. 992 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu; innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. 1964 r. Nr 9 poz. 59 ze zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności; opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia. rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Po myśli art. 17 ust. 1 a tej ustawy osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1 przedmiotowego przepisu. Z brzmienia powyższych przepisów wynika. iż uprawnienie do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego ustawa o świadczeniach rodzinnych zawsze łączy z istnieniem obowiązku alimentacyjnego. W tym zakresie ustawa odsyła do przepisów prawa rodzinnego. Zgodnie z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. W myśl art. 617 K. r. i o. krewnymi w linii prostej są osoby, z których jedna pochodzi od drugiej. Krewnymi w linii bocznej są natomiast osoby, które pochodzą od wspólnego przodka. ale nie są krewnymi w linii prostej. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż wnioskodawczyni nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Brzmienie przepisów art. 17 ust. 1 i 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozwala na przyjęcie, iż świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane każdemu spokrewnionemu, na którym nie ciąży obowiązek alimentacyjny. Pogląd taki znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 326/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał, iż "istnienie obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne jest przesłanką konieczną, od której wystąpienia uzależnione jest przyznanie świadczenia ". Podobne stanowisko wyrażone zostało w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 361/12. Dlatego też Kolegium nie podzieliło argumentów zawartych w odwołaniu od decyzji, odwołujących się do wyroku NSA w Warszawie z dnia 10 lutego 201O r., sygn. akt I OSK 1873/10. Z akt sprawy wynika, iż osoba wymagająca opieki jest ciotką wnioskodawczyni. Nie jest zatem krewną w linii prostej i nie obciąża jej obowiązek alimentacyjny względem ciotki. W tej sytuacji nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkująca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium związane jest obowiązującym stanem prawnym. Skoro na wnioskodawczyni nie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec ciotki to świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie B. B. zarzuciła, iż decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego poprzez wyłącznie literalną, niekonstytucyjną interpretację art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, co miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a., z uwagi na to, że organy zaniechały ustosunkowania się do jej indywidualnej sytuacji, rozpatrzenia wszystkich aspektów sprawy, które powodują, ze zaliczenie skarżącej do kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego staje się jak najbardziej uzasadnione. W treści skargi opisała przebieg postępowania w sprawie przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, a także wyjaśniła, że opiekuje się ciotką J. M. od wielu lat, mieszka razem z nią i prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe, a przede wszystkim jest jedyną, poza osiemdziesięcioletnią siostrą, również wymagającą opieki, jej bliską osobą. Powołała się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych, w których prezentowany jest pogląd, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobom spokrewnionym, na których nie ciąży obowiązek alimentacyjny, wywodząc to z konstytucyjnej zasady równości. Podkreśliła, że biorąc pod uwagę prokonstytucyjną wykładnię przepisów, w jej ocenie, decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem organy te błędnie przyjęły, że jednoznaczne sformułowanie przepisu art. 17 ust. 1 i ust. 1a wyłącza możliwość rozszerzenia przez organ orzekający kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego na osoby nie obciążone obowiązkiem alimentacyjnym względem osoby, którą się opiekują, a to skutkuje tym, że tracą gwarancję równego traktowania wobec prawa osoby, które poświęcając się opiece nad krewnymi lub powinowatymi, wobec których nie mają obowiązku alimentacyjnego, ale dla których są jedynymi członkami rodziny i rezygnują dla nich ze swojej aktywności zarobkowej i zawodowej. W ocenie skarżącej, taka wykładnia omawianych przepisów ustawy nie jest prawidłowa i narusza konstytucyjną zasadę równości. Skarżąca zarzuciła też, że wbrew wymogom wynikającym z art. 7 i 77 K.p.a. organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie tj. nie wzięły pod uwagę okoliczności dotyczących charakteru relacji pomiędzy skarżącą a jej ciotką J., z którą tworzy ona dwuosobową rodzinę, wprawdzie niepełną, ale o silnych więzach. Wskazała też, że Kolegium powołując w swej decyzji dwa orzeczenia wydane przez WSA w Gdańsku, nie uzasadniło swojego stanowiska, dlaczego w sytuacji istnienia przeważającego orzecznictwa opartego o prokonstytucyjną, celowościową systemową wykładnię art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, wybiera jednak znaczenie literalne. Zwróciła się o wzięcie pod uwagę przedstawionych przez nią argumentów i rozpatrzenie jej sprawy w świetle rzeczywiście zaistniałych okoliczności. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do wydania orzeczenia o zmianie decyzji poprzez przyznanie stronie określonego prawa czy uprawnienia wynikającego z przepisów prawa. Sąd administracyjny ocenia czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materalnoprawną wydanych w sprawie orzeczeń stanowi art. 17 ust. 1 i ust. 1 a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 nr 139, poz. 992 ze zm.), który w brzmieniu na dzień orzekania stanowił, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1. matce lub ojcu; 2. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. nr 9, poz. 59 ze zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3. opiekunowi faktycznemu dziecka - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W myśl ust. 1 a wskazanego przepisu osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku, gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki o której mowa w ust. 1. Obowiązek alimentacyjny jest natomiast regulowany przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. nr 9, poz. 59 ze zm.), określanej dalej jako: K.r. i o. W myśl art. 128 K. r. i o. obowiązek alimentacyjny to obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania, który obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Stosownie natomiast do treści art. 617 § 1 i § 2 K. r. i o. krewnymi w linii prostej są osoby, z których jedna pochodzi od drugiej. Krewnymi w linii bocznej są osoby, które pochodzą od wspólnego przodka, a nie są krewnymi w linii prostej. Stopień pokrewieństwa określa się według liczby urodzeń, wskutek których powstało pokrewieństwo. Wskazać należy, że wśród krewnych w linii prostej rozróżnia się linię wstępną, do której należą rodzice, dziadkowie, pradziadkowie oraz linię zstępną do której należą między innymi: dzieci, wnuki, prawnuki. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, J. M. (siostra matki strony) jest ciotką skarżącej, a więc nie należy do kręgu osób, na których zgodnie z wyżej przedstawioną regulacją ciąży obowiązek alimentacyjny – nie jest jej krewną w linii prostej. Jak zatem słusznie wskazały organy orzekające w niniejszej sprawie, stosunek wiążący skarżącą z jej ciotką jest stosunkiem pokrewieństwa w linii bocznej (siostrzenica - ciotka). Organ decydujący o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego jest związany wskazanymi wyżej przepisami, a jego zadaniem jest jedynie stwierdzenie na podstawie przedłożonych dokumentów i złożonych oświadczeń, czy wnioskodawca spełnia ustawowe wymagania dla jego otrzymania. Wykazanie przez wnioskodawcę, że spełnia on ustawowe kryteria otrzymania świadczenia, obliguje organ do jego przyznania w formie decyzji administracyjnej. Z kolei ich niespełnienie wymusza konieczność wydania decyzji odmownej. Ponieważ ustawodawca nie zdecydował się na zamieszczenie w ustawie przepisu dającego możliwość uwzględniania przypadków szczególnych, wykraczających swoim stanem faktycznym poza kryteria ustalone we wskazanych wcześniej przepisach, nie pozostawił tym samym organom pomocy społecznej prawa przyznawania przedmiotowego świadczenia na zasadzie uznania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W konsekwencji prawidłowo uznały, że skarżąca nie jest uprawniona do uzyskania wnioskowanego świadczenia z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad swoją ciotką. Jak już wyżej wskazano istnienie obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby ubiegającej się o przedmiotowe świadczenie rodzinne jest przesłanką konieczną od której wystąpienia uzależnione jest przyznanie świadczenia. Nadto, wskazać również należy, że regulacja art. 17 ust. 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mogła stanowić podstawy przyznania stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Stosownie do treści tej normy prawnej, osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku, gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki o której mowa w ust. 1. Ponownie należy wskazać, że skoro skarżąca B. B. jest w stosunku do J. M. krewną w linii bocznej (siostrzenicą), to nie ciąży na niej obowiązek alimentacyjny wobec J. M. Oczywistym jest więc, że w tej sytuacji brak jest podstaw do stosowania przepisu art. 132 K. r. i o., zgodnie z którym obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania nie jest możliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Odnośnie do przedstawionych przez skarżącą wywodów dotyczących zastosowania w niniejszej sprawie wykładni prokonstytucyjnej przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, Sąd w całości podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 311/11. W orzeczeniu tym, Sąd między innymi wskazał, że w takiej sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca (sprawująca opiekę nad niepełnosprawnym wujem) "przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej byłoby możliwe, gdyby przepis art. 17 ust. 1a brzmiał następująco: osobie, innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1. Jednakże przepis ten tak nie brzmi. Zawiera istotny warunek - chodzi o osobę - na której ciąży obowiązek alimentacyjny. Propozycja (...) skarżącej, że alimentacja nie może być postrzegana jedynie jako realizacja ustawowego obowiązku, jest może trafna z życiowego punktu widzenia, a nie ustawowego. Przyjmując ten punkt widzenia należałoby uznać, że każdy względem każdego ma obowiązek alimentacyjny, skoro odrzucamy obowiązek ustawowy alimentacji". Nadto, Sąd ten wskazał, że "dla Sądu jest także oczywiste, że wszelkie przepisy i wyprowadzone z nich normy prawne należy interpretować w zgodzie z Konstytucją. Jest to podstawowy standard prawniczego myślenia. To Konstytucja tworzy system wartości w demokratycznym państwie prawa. Problem polega natomiast na tym, gdzie kończy się wykładnia prokonstytucyjna. W ocenie Sądu nie może ona prowadzić do kreowania nowej normy prawnej, gdyż w przeciwnym razie władza sądownicza będzie zastępować władzę ustawodawczą. Jeżeli ma być inaczej, to należy zmienić Konstytucję. Zasada podziału władz leży u podstaw zachodnioeuropejskiej cywilizacji prawnej. Skarżąca w istocie żąda, aby Sąd ocenił, że świadczenie jej się należy, wbrew wyraźnej treści art. 17 ust. 1a ustawy. Skarżąca domaga się, aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne poza ustawowym obowiązkiem alimentacji, czyli wbrew wyraźnej treści przepisu art. 17 ust. 1a ustawy. Żąda się kreowania nowego przepisu. Nie ulega wątpliwości, że pojęcie - obowiązek alimentacyjny - użyte w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 lipca 2008 r. zostało jasno zdefiniowane w art. 128 K.r. i o. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniach z dnia 18 lipca 2008 sygn. P 27/07 i z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. P 23/05 nie wskazuje na konieczność kreowania obowiązku świadczeń pielęgnacyjnych w stosunku do osób, na których nie ciąży obowiązek alimentacyjny. Mówi się o naruszeniu zasady równości, ale w obrębie tej samej klasy podmiotów – podmiotów, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Powoduje to, że w powyższej sprawie nie można mówić o naruszeniu zasady równości. Skarżąca nie stanowi rodziny w rozumieniu art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W przepisie tym zawarta jest legalna definicja rodziny a w tej definicji, wbrew poglądom (...) skarżącej, skarżąca nie mieści się". (...) Przepis art. 17 ust. 1a jest przepisem jasnym i należy uznać, że taka była wyraźna wola ustawodawcy. Przyjmuje się przecież założenie, że ustawodawca jest racjonalny. Gdyby wola ustawodawcy była inna, to wyeliminowano by określenie - na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Rozróżnienie zostało wprowadzone przez ustawę i nie można go pomijać." Odnosząc się więc do zarzutów skargi, Sąd nie podziela stanowiska na które powołuje się skarżąca w skardze i nie popiera stanowiska zawartego w wyrokach sądów administracyjnych, w których sądy te uznały za wadliwe decyzje w sprawach, gdzie o świadczenia występowały osoby spoza kręgu podmiotów obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym, to jest krewni w linii bocznej. Pogląd ten zakwestionował także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1710/10, który stanął na stanowisku, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie będącej opiekunem prawnym i krewną w linii bocznej w stosunku do niepełnosprawnego dziecka. Należy wskazać, iż rolą sądów administracyjnych nie jest korygowanie przepisów prawa, ale kontrola stosowania prawa przez organy administracji. W sytuacji, gdy przepis stanowiący podstawę prawną załatwienia sprawy administracyjnej – art. 17 ust. 1 ustawy – w sposób jednoznaczny wskazuje, że adresatem świadczenia pielęgnacyjnego jest osoba obciążona obowiązkiem administracyjnym, to nie można zarzucić organom działania z naruszeniem prawa, wówczas gdy organy odmawiają przyznania osobom nie objętym hipotezą przepisu art. 17 ust. 1 ustawy. Sąd zwraca uwagę, że w powołanych przez skarżącą w skardze wyrokach Trybunału Konstytucyjnego, między innymi w sprawie P 41/07, Trybunał opowiadał się za jak najszerszym objęciem hipotezą przepisu art. 17 ust. 1 ustawy podmiotów obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym względem osób wymagających opieki, dlatego też poglądy zawarte w tych orzeczeniach nie są miarodajne dla sprawy, gdzie świadczenia pielęgnacyjnego domaga się osoba spoza osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym, a więc siostrzenica. Odnośnie do wskazanych przez skarżącą zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej w toku niniejszego postępowania, Sąd nie stwierdził, aby organy procedujące w sprawie w sposób istotny, a więc mający wpływ na wynik sprawy, naruszyły te przepisy, zaś uzasadnienie decyzji organu odwoławczego zasadniczo odpowiada wymogom stawianym przez treść art. 107 § 1 i 3 K.p.a.. Racje ma przy tym skarżąca, że organ odwoławczy nie odniósł się w swoim uzasadnieniu szerzej do innych możliwych interpretacji przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia , jednakże nie sposób zauważyć, że te kwestie (dotyczące innej interpretacji przepisów prawa) w ogóle nie zostały podniesione przez skarżącą w treści odwołania, a dopiero w skardze do Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.