II SA/Ol 131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Knop po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Ostródzie na uchwałę Rady Gminy Łukta z dnia 25 maja 2006 r. nr XXXV/293/2006 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Łukta 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały nr XXXV/293/2006 Rady Gminy Łukta z dnia 25 maja 2006 r. w sprawie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Łukta w części obejmującej: § 1, § 2 pkt 2, 3, 13, 14, 18, 19, 20, 21, 26, 27, 28, § 3 pkt 1, 2, 10, § 4 pkt 4 ppkt g, § 5 pkt 3, § 16 pkt 1, § 21, § 24; 2. orzeka, że zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu. W dniu 25 maja 2006 r. Rada Gminy Łukta podjęła uchwałę Nr XXXV/293/2006 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Łukta. Skargę na powyższy akt wywiódł Prokurator, podnosząc zarzut naruszenia § 135 w związku z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) poprzez zamieszczenie we wskazanych przez skarżącego postanowieniach regulaminu, przepisów regulujących materię wykraczającą poza upoważnienie ustawowe. Podniesiono, że: - w § 3 pkt 10 Regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości do zapewnienia utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości poprzez selektywne zbieranie odpadów innych niż komunalne, powstających na terenie nieruchomości w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej (np. medycznych, weterynaryjnych), pomimo uregulowania tego problemu w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze z.) oraz w art. 4 ust. 2 pkt 1 ppkt "a" ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdzie dano radzie gminy upoważnienie wyłącznie do określenia szczegółowych wymagań w zakresie utrzymania czystości obejmujących prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych; - w § 4 pkt 4 ppkt "g" Regulaminu ustalono normatywy pojemników, w których należy gromadzić odpady komunalne nie zbierane w sposób selektywny przez prowadzących działalność gospodarczą przy dwutygodniowym cyklu odbioru, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie daje delegacji ustawowej do ustalenia normatywów pojemników lub kontenerów do gromadzenia odpadów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, co uregulowane jest w ustawie o odpadach; - w § 5 pkt 3 Regulaminu nałożono na organizatorów imprez masowych w miejscach publicznych określone w nim obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku mimo, iż podmioty te, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie mogą być uznane za właścicieli nieruchomości - w § 16 pkt 1 Regulaminu zobowiązano właścicieli utrzymujących psy do ich zarejestrowania oraz systematycznego szczepienia przeciwko wściekliźnie, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach upoważnia radę gminy do określenia w regulaminie, w odniesieniu do osób utrzymujących zwierzęta domowe, wyłącznie obowiązków mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Ponadto obowiązek szczepienia psów nałożono w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625); - w § 21 i § 24 Regulaminu zobowiązano właścicieli nieruchomości do przeprowadzania deratyzacji i ponoszenia jej kosztów, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach daje radzie gminy upoważnienie wyłącznie do wyznaczenia regulaminem obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji terminów jej przeprowadzenia, samo zaś zadanie należy do gminy. Ponadto Prokurator zarzucił naruszenie § 137 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez powtórzenie w § 1, § 2 pkt 2, 3, 13, 14, 18, 19, 20, 21, 26, 27, 28 i § 3 pkt 1 i 2 Regulaminu przepisów i definicji pojęć unormowanych w innych ustawach. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zakwestionowanej uchwały w całości, w uzasadnieniu wskazując m.in., że jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 4 ust. 1 i 2 i art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy ma obowiązek uchwalenia regulaminu obejmującego szczegółowo uregulowanie dotyczące utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Jak stanowi powyższy przepis regulamin jest aktem prawa miejscowego. Wiąże on zatem wszystkich, którzy znajdują się na terenie gminy, nie tylko jej mieszkańców, ale także osoby, które znajdują się na terenie gminy, choćby czasowo. Akta prawa miejscowego stanowione są na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Stosownie do treści § 143 w zw. z § 135 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w uchwale będącej aktem prawa miejscowego zamieszcza się przepisy prawne regulujące sprawy z zakresu przekazanego ustawą upoważniającą dany organ do uregulowania określonego rodzaju spraw. Ponieważ wyliczenie spraw zawarte w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ma charakter wyczerpujący, w uchwale rady gminy (regulaminie) muszą znaleźć się postanowienia odnoszące się do wszystkich określonych w nim punktów. Jednocześnie nie wolno w niej zamieszczać postanowień, które wykraczałyby poza zakres przedmiotowy tego artykułu. Dlatego też zapisy § 3 pkt 10, § 4 pkt 4 ppkt "g", w § 5 pkt 3, § 16 pkt 1, § 21 i § 24 Regulaminu należy uznać za wykraczające poza zakres przedmiotowy powyższego artykułu, bowiem regulują materię przekraczającą ramy upoważnienia ustawowego. Dodatkowo podkreślił, iż analiza zapisów zaskarżonej uchwały pozwala stwierdzić naruszenie przepisu § 137 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Powyższa norma stanowi, że w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Natomiast w zaskarżonej uchwale powtórzono definicje wielu pojęć, które zostały uprzednio uregulowane w ustawach. I tak, w § 1 uchwały powtórzono zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i czego mają dotyczyć, co jest uregulowane w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 2 uchwały powtórzono definicję "nieruchomości", która jest uregulowana w art. 46 § 1 kodeksu cywilnego, w § 2 pkt 3 uchwały powtórzono definicję "właścicieli nieruchomości", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 13 uchwały powtórzono w sposób zmodyfikowany definicję "odpadów komunalnych", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach, w § 2 pkt 14 uchwały powtórzono definicję "odpadów wielogabarytowych" która jest uregulowana w art. 4 ust. 2 pkt 1 ppkt "a" i art. 8 ust. 2b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 18 uchwały powtórzono definicję "odpadów niebezpiecznych", która jest uregulowana w art. 3 ust. 2 ustawy o odpadach, w § 2 pkt 19 uchwały powtórzono definicję "nieczystości ciekłych", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 20 uchwały powtórzono definicję "zbiorników bezodpływowych", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy, w § 2 pkt 21 uchwały powtórzono definicję "stacji zlewnych", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 26 uchwały powtórzono definicję "zwierząt domowych", która uregulowana jest w art. 4 pkt 17 ustawy o ochronie zwierząt, w § 2 pkt 27 uchwały powtórzono definicję "zwierząt gospodarskich", która uregulowana jest w art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, w § 2 pkt 28 uchwały powtórzono definicję "zwierząt bezdomnych", która uregulowana jest w art. 4 pkt 16 o ochronie zwierząt. Nadto, w § 3 pkt 1 i 2 uchwały dokonano niedokładnego powtórzenia treści przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy Łukta uznał zasadność skargi w zakresie dotyczącym stwierdzenia nieważności § 3 pkt 10, § 4 pkt 4 ppkt "g", w § 5 pkt 3, § 21 i § 24 uchwały Nr XXXV/293/2006 Rady Gminy Łukta z dnia 25 maja 2006 r., a w pozostałym zakresie wniósł o oddalenie skargi. Argumentował, że norma kompetencyjna zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie upoważnia do regulowania przez radę gminy, kwestii związanych z ponoszeniem kosztów deratyzacji, wymagań w zakresie selektywnego zbierania odpadów inne niż komunalne, ustalania normatywów pojemników na gromadzenie odpadów komunalnych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, czy też wymagań wobec organizatorów imprez masowych w zakresie dotyczącym wyposażenia miejsc, w których odbywa się impreza masowa. Powyższe powoduje, że skarga w zakresie dotyczącym stwierdzenia nieważności § 3 pkt 10, § 4 pkt 4 ppkt "g", § 5 pkt 3, § 21 i § 24 uchwały jest zasadna. Podniósł, iż § 16 pkt 1 uchwały wskazuje, że zawarte w tym zapisie zobowiązanie właścicieli utrzymujących psy do ich zarejestrowania oraz systematycznego szczepienia przeciwko wściekliźnie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego uprawniającego do określenia w regulaminie obowiązków mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi. Ponadto, zawarty w regulaminie zapis dotyczący systematycznego szczepienia psów odsyła w tym zakresie do ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, przez co nie może być uznany za dokonujący powtórzeń norm zawartych w innych aktach prawnych rangi ustawowej. Ponadto, wskazując na § 1 Regulaminu podniósł, iż wolą autora uchwały nie było cytowanie treści art. 4 ust 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a jedynie wyznaczenie granic regulacji zawartej w powołanej uchwale z jednoczesną systematyką przyjętych rozwiązań. Dlatego też kolejne rozdziały regulaminu nawiązują swoimi tytułami do przyjętego w § 1 wyliczenia. Podniósł, że dokonanie w § 2 pkt 2, 3, 13, 14, 18, 19, 20, 21, 26, 27, 28 i w § 3 pkt 1 i 2 uchwały powtórzeń definicji ustawowych, nie jest naruszeniem, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności wskazanych zapisów uchwały. Zasady techniki prawodawczej są bowiem zespołem reguł (dyrektyw) wskazujących, jak poprawnie konstruować akty normatywne i włączać je do systemu prawa lub eliminować z niego. Dyrektywom techniki prawodawczej nadano rangę rozporządzenia w przekonaniu, że nakazując ich respektowanie aktem powszechnie obowiązującym, zapewni się im większą skuteczność. Ujęcie tych dyrektyw w rozporządzenie jest wyrazem przekonania ustawodawcy, że spełniają one doniosłą rolę w staraniach o dobre prawo, ale nie zmienia ich charakteru, pozostają one regułami konstruowania poprawnych aktów normatywnych i rzetelnego dokonywania zmian w systemie prawa, a nie regułami konstruowania "ważnych" aktów normatywnych. Ich naruszenie powoduje, że akt normatywny staje się wadliwy - złej jakości, ale jest ważny albowiem powtórzenie przepisów rangi ustawowej w przepisach aktów podstawowych stanowi superfluum prawodawcy, które będąc uchybieniem w technice legislacyjnej, nie może być jednak oceniane jako naruszenie przepisu stanowiącego delegację ustawową. W związku z powyższym zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia polegającego na powtórzeniu zwrotów, definicji i regulacji ustawowych należy uznać za niezasadne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 31 marca 2011 r. Prokurator zmodyfikował żądanie skargi w ten sposób, że zwrócił się o stwierdzenie nieważności wyłącznie wskazanych w skardze, zakwestionowanych przepisów uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga jest zasadna. W świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Wynika to również wprost z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a zwłaszcza z art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Należy zatem wyraźnie podkreślić, iż wszelkie uchwały podejmowane przez radę gminy muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin ten określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące kwestii wymienionych w pkt 1-8 ust. 2 art. 4 cytowanej ustawy. Należy przy tym podkreślić, iż wskazany katalog spraw musi być traktowany ściśle. Jest to katalog zamknięty, wyznaczający dokładnie zakres kompetencji organu. Jednocześnie jest to katalog wyczerpujący, tzn. uchwalając regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień (v: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 471/06, publ. Dz. Urz. Lubus. 2007/3/55). Określenie "regulamin określa" prowadzi bowiem do jednoznacznego wniosku, iż zapisy przedmiotowego regulaminu muszą bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że przedmiotowy regulamin stanowi prawo miejscowe, co powoduje, że powinien on zawierać treści normatywne, a nie powtórzenie norm zawartych w innych przepisach. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2010 r. (sygn. akt II OSK 1930/09, niepubl.) takie "powtarzanie" przepisów za innymi aktami prawnymi pozbawia w istocie akt charakteru normatywnego, czyni go niejasnym i nieczytelnym, a w konsekwencji uniemożliwia osiągnięcie funkcji, dla jakiej jest stanowiony. Zatem skoro przepisy regulaminu mają jedynie "uzupełniać" przepisy rangi ustawowej kształtujące prawa i obowiązki wymienionych w nich podmiotów, to także z tego powodu nie jest dopuszczalne dokonywanie w nich powtórzeń przepisów zawartych w innych aktach normatywnych. Zatem regulamin czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Przepis ten stanowi bowiem delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne, niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób, niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 585/06, pub. LEX nr 243159), podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym, a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, iż naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, zaś normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Nie można też dokonywać wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. W ramach wskazanej wyżej delegacji ustawowej brak jest upoważnienia rady gminy do formułowania w regulaminie jakichkolwiek definicji określonych pojęć. Dotyczy to nie tylko pojęć użytych wyłącznie w regulaminie na jego potrzeby, lecz również ustalenia znaczenia pojęć ustawowych – zawartych w ustawie upoważniającej i innych ustawach. Rada gminy nie została bowiem uprawniona do definiowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca (wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, niepubl.). Zakaz powtarzania regulacji ustawowych wynika również z § 118 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. Nr 100 poz. 908). W aktach prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Odmienne interpretowanie pojęć zawartych w ustawie, czy też regulowanie pewnych kwestii inaczej, niż uczynił to ustawodawca również stanowi naruszenie prawa. Należy bowiem wyraźnie podkreślić, iż akt prawa miejscowego, jako wydany na podstawie upoważnienia ustawowego nie może naruszać delegacji ustawowej. Przepisy regulaminu mają jedynie "uzupełniać" przepisy rangi ustawowej, kształtujące prawa i obowiązki wymienionych w nich podmiotów. Stosownie do treści § 137 omawianego rozporządzenia, który ma zastosowanie (zgodnie z § 143) także do aktów prawa miejscowego, w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Tym bardziej również nie jest możliwa ich modyfikacja. Niedopuszczalne jest zatem, tak jak uczyniono to we wskazanych przez stronę skarżącą przepisach Regulaminu, powtarzanie w nim przepisów oraz definicji pojęć unormowanych uprzednio w ustawie. Nie można zatem podzielić stanowiska, które zdaje się sugerować w odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łukta, jakoby powtarzanie definicji ustawowych w akcie prawa miejscowego nie było naruszeniem istotnym. Zaznaczyć trzeba bowiem, że powtórzenie regulacji ustawowych lub ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne, gdyż trzeba się liczyć z tym, ze powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (v: wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/90). Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy, Rada Gminy Łukta wyszła poza kompetencje przyznane jej przez art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Bezsprzeczne jest, że we wszystkich wskazanych w skardze regulacjach § 1 i § 2 Regulaminu powtórzono zapisy i definicje pojęć uprzednio uregulowanych w ustawach. Rzeczą pozbawioną sensu byłoby wskazywanie w tym miejscu wszystkich takich zapisów wraz z ich wzorcami ustawowymi. Analiza prawna dokonana przez Sąd nie pozostawia jednak wątpliwości, że w tym zakresie stanowisko zawarte w skardze należy podzielić w całej rozciągłości. Jedynie tytułem przykładu warto wskazać, że w § 1 uchwały zaczerpnięto w całości zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, zacytowano przepisy powyższej normy. Natomiast, na przykład w § 2 pkt 2 uchwały powtórzono definicję "nieruchomości", która jest uregulowana w art. 46 § 1 kodeksu cywilnego, w § 2 pkt 3 uchwały powtórzono definicję "właścicieli nieruchomości", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 13 uchwały powtórzono w sposób zmodyfikowany definicję "odpadów komunalnych", która jest uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o odpadach. Odnosząc się z kolei do kwestii nałożonych w § 16 ust. 1 Regulaminu obowiązków, a mianowicie obowiązku zarejestrowania psa i przeprowadzania terminowych szczepień ochronnych przeciw wściekliźnie, to stwierdzić należy, że taka regulacja wspomnianych przepisów prawa miejscowego jest niedopuszczalna. Przede wszystkim delegacja ustawowa zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy, mówiąca, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi, nie upoważniała Rady Gminy Łukta do takiego nałożenia obowiązku zarejestrowania psa, który nie znajduje się w zakresie wspomnianej delegacji ustawowej. Ponadto kwestię obowiązkowego poddawania psów szczepieniom ochronnym reguluje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. W art. 56 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy zawarto obowiązek poddawania psów w wieku powyżej 3 miesiąca, raz na 12 miesięcy, szczepieniu przeciw wściekliźnie, więc nie powinno to stanowić materii podlegającej uregulowaniu przepisami prawa miejscowego. Dodatkowo należy zauważyć, że wymóg uzyskania zezwolenia właściwego miejscowo wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wynika z art. 10 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Natomiast obowiązek opłacania podatku od posiadanego psa wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Oznacza to, że nie jest to materia regulowana prawem miejscowym. Reasumując stwierdzić należy, że zakwestionowane w skardze zapisy Regulaminu w sposób istotny naruszają prawo, ponieważ zawierają postanowienia, w których powtórzono definicje ustawowe, postanowienia regulujące zagadnie wynikające wprost z poszczególnych norm ustaw i zawierające niedopuszczalne powtórzenia ustawowe, oraz postanowienia stanowiące przekroczenie upoważnienia ustawowego. W związku z powyższym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonych przepisów uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd orzekł, iż zaskarżona uchwała w części opisanej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.