II SA/Ol 131/15

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 roku sprawy ze skargi spółki A na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził u S. A. chorobę zawodową - chorobę zakaźną lub pasożytniczą albo ich następstwa - boreliozę. Organ wskazał w uzasadnieniu, że postępowanie wyjaśniające w sprawie wykazało, iż S. A. pracując w określonych zakładach pracy na zajmowanych kolejno stanowiskach: stażysty technika budowy, majstra budowy, kierownika budowy, inspektora ds. konserwacji urządzeń melioracji podstawowych, inspektora nadzoru – wykonywał roboty konserwacyjne i inwestycyjne związane z melioracją, bezpośrednio nadzorował pracę robotników, sprzętu i środków transportowych, dokonywał obmiary wykonywanych robót przez pracowników, brał udział w dochodzeniach wodno-prawnych związanych z urządzeniami melioracji podstawowych, sprawował nadzór nad stacjami pomp i dokonywał ich odbiorów. Czynności te wykonywał w terenie zalesionym, zakrzaczonym bagiennym i trawiastym, w tym także w korytach stawów, potoków i rzek. Tak więc miejsce oraz charakter pracy, jaką S. A. wykonywał, stwarzały ryzyko narażenia na powstanie chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw: boreliozy. S. A. był badany przez jednostkę uprawnioną do orzekania w sprawie chorób zawodowych pierwszego stopnia, tj.: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, który orzeczeniem lekarskim nr "[...]" z dnia "[...]" rozpoznał schorzenie znajdujące się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych w poz. 26 - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - pod postacią boreliozy. W uzasadnieniu orzeczenia WOMP wskazał, że badany w okresie od 1974 z przerwami pracował jako stażysta technik budowy, majster budowy, kierownik budowy, inspektor ds. konserwacji urządzeń melioracji podstawowych, inspektor nadzoru i był narażony na ukąszenia przez kleszcze oraz możliwość zakażenia krętkiem Borrelia burgdorferi. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo A uzupełnione następnie pismem pełnomocnika strony z 8.12.2014 r., w którym zarzucono decyzji PPIS: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: art. 2351 Kodeksu pracy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie, że borelioza mieści się w wykazie chorób zawodowych, kiedy to właściwa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosku, że ta jednostka chorobowa nie mieści się w wykazie, a wydane w tym zakresie orzeczenie lekarza winno zostać poddane ocenie stosownie do obowiązujących przepisów proceduralnych i dokonana kwalifikacja nie jest w tym przypadku dla organu wiążąca. 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: a) § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) poprzez wydanie orzeczenia bez koniecznych dokumentów umożliwiających wydanie rzetelnego orzeczenia, b) § 6 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ww. rozporządzenia w zw. art. 7, 77 § 1 kpa poprzez wykonanie oceny narażenia zawodowego bez przeprowadzenia w tym wypadku wyczerpującego postępowania dowodowego, co czyni rozstrzygnięcie dowolnym, c) art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem powołanej normy, stąd polemika z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji jest niemożliwa. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji. Ponadto stwierdził, że w załączniku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) - w wykazie chorób zawodowych pod poz. 26 pkt 2 ujęta była borelioza. Jednocześnie w poz. 26 pkt 7 wskazano "inne choroby zakaźne lub pasożytnicze". Z uwagi na to, że w przypadku chorób wywołanych przez czynniki biologiczne wymienienie wszystkich schorzeń jest niemożliwe - ustawodawca w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367) w poz. 26 jako choroby zawodowe wskazał ogólnie "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", co oznacza, że w tym przypadku za chorobę zawodową można uznać każde zakażenie, jeżeli zostanie stwierdzone, że zostało ono spowodowane narażeniem zawodowym, a jego objawy wystąpiły w okresie upoważniającym do rozpoznania choroby zawodowej. Dlatego też występowanie czynnika szkodliwego także poza środowiskiem zawodowym, nie przesądza o tym, że rozpoznana choroba zawodowa nie może być stwierdzona. Organowi znane są dane dotyczące endemicznego występowania zakażonych kleszczy na terenie województwa warmińsko - mazurskiego, dlatego też prowadząc postępowanie w sprawie uznania boreliozy za chorobę zawodową wnikliwie analizuje zakres wykonywanych czynności na danym stanowisku pracy oraz ustala, czy w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Podkreślono, że Inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznawania choroby zawodowej, polegającej na diagnozie, że dane schorzenie znajduje się (bądź nie) w wykazie chorób zawodowych. Natomiast decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie zebranego materiału dowodowego oceny narażenia zawodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego (§ 8 ust. 1). W ocenie PWIS wydane orzeczenie w przedmiotowym postępowaniu nie wymagało dodatkowego wyjaśnienia czy też uzupełnienia, ponieważ jest rzeczowo i przekonywująco uzasadnione, jak również nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Ponadto organ nie dysponował przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenie to podważyć. Skargę na ww. decyzję wywiodło Przedsiębiorstwo A, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w postaci: a) art. 7, 77 § 1, 80 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego pozwalającego na uznania, że choroba zawodowa stwierdzona u S. A. pozostawała, lub mogła pozostawać w dużym prawdopodobieństwie z zatrudnieniem u skarżącej, art. 28 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca winna być stroną prowadzonego postępowania, mimo tego, że w rzeczywistości nie można było przyjąć, że zatrudnienie u pozwanej narażało w jakimkolwiek stopniu S. A. na powstanie choroby zawodowej, a do tego objawy choroby nie mogły powstać w związku z zatrudnieniem u skarżącej, skoro od rozwiązania stosunku pracy upłynęło ponad 30 lat, art., 7, 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie w jakich okolicznościach i w jakich terminach doszło do zarażenia boreliozą, art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyjaśnienia w treści decyzji, powodów uznania, że w rzeczywistości istnieje materialna podstawa orzekania, a nadto brak wskazania powodów, dla których uznano, że w rzeczywistości mogło dojść do zakażenia boreliozą u skarżącej, co znacząco utrudnia polemikę z treścią wydanej decyzji. art. 7, 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności w jakich dochodziło do ugryzienia przez kleszcza, co uniemożliwia w ogóle uznania w tym przypadku tego, że doszło do wystąpienia choroby zawodowej. Podniesiono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 231 Kp w brzemieniu obowiązującym w okresie zatrudnienia A. A., jak też art. 2351 Kp poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji tego przyjęcie, że w przypadku kiedy w dacie zatrudnienia u skarżącej w wykazie chorób zawodowych nie występowała borelioza możliwe jest przyjęcie, że u skarżącej wskazana osoba mogła być zarażona chorobą zawodową nie ujętą w wykazie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu i nie zgadzając się z zarzutami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dlatego też rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2014r. poz. 1502 j.t.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ² powołanej ustawy). Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1367). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu. Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W niniejszej sprawie podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej było orzeczenie lekarskie nr "[...]" Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 16 października 2014r. (akta adm., k. – 65), który rozpoznał schorzenie znajdujące się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych w poz. 26 - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - pod postacią boreliozy. W uzasadnieniu orzeczenia WOMP wskazał, że badany w okresie od 1974 z przerwami pracował jako stażysta technik budowy, majster budowy, kierownik budowy, inspektor ds. konserwacji urządzeń melioracji podstawowych, inspektor nadzoru i był narażony na ukąszenia przez kleszcze oraz możliwość zakażenia krętkiem Borrelia burgdorferi. Według wywiadu badany był wielokrotnie kłuty przez kleszcze. Przede wszystkim podnieść należy, że powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych ściśle określa tryb postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia bądź braku istnienia choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia, oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Decyzję taką wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Należy podkreślić, że organ administracji nie ma wiedzy specjalistycznej i nie może dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie takie, co wynika z mechanizmu postępowania w sprawie chorób zawodowych, stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Przy czym stanowisko specjalistycznej jednostki orzeczniczej winno być zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, że orzeczenia lekarskie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Kontroli sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje inspektora sanitarnego stwierdzające chorobę zawodową lub decyzje orzekające o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji Sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Można również dopuścić zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez organ (inspektora sanitarnego) lub sąd administracyjny w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak i w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej można żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dn. 9 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98 Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok z 24 lutego 1998 r. NSA 1520/97 publ. ONSA 1998/4/150). W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie pod względem formalnym nie budzi żadnych wątpliwości. Zdaniem Sądu, chybione są zarzuty strony skarżącej dotyczące braków w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, które to nie pozwalały stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie rozpoznane u pracownika ma związek ze sposobem wykonywana przez niego pracy. Należy bowiem wskazać, że oceny tego związku przyczynowego dokonuje organ inspekcji sanitarnej nie tylko na podstawie orzeczenia lekarskiego, ale także formularza oceny narażenia zawodowego pracownika. W związku z tym stwierdzenie zawarte w orzeczeniu lekarskim dotyczącym przyczyn powstania choroby zawodowej jest jednym z dowodów. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis art. 235¹ Kodeksu pracy wprost zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy, a występującym schorzeniem. Oznacza to, że zdiagnozowana u osoby zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia choroba nie zostanie uznana za chorobę zawodową tylko w przypadku, gdy zostanie wykazane bezspornie, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Jednocześnie należy wskazać, że jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ugruntowany został pogląd, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie oraz że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999r., sygn. akt III RN 110/98 OSNAP i US 1999r./22 poz. 709). Należy również zwrócić uwagę, że ze względu na warunek wykazania związku pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych ustawodawca wprowadził zasadę, zgodnie z którą rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika, może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ze zn. 2 Kp). W przypadku choroby, o którą chodzi w badanej sprawie – poz. 26 wykazu chorób zawodowych, wedle treści załącznika nie można określić okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Świadczy to o trudnościach w diagnozie choroby i fakcie, że jej objawy mogą ujawnić się (zostać zdiagnozowane) po upływie znacznego okresu od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lipca 2012r., II SA/Lu 323/12). Niezasadny jest zatem zarzut skargi odnoszący się do nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności ukłucia przez kleszcze oraz okoliczności i terminu zarażenia boreliozą. Istotą bowiem postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest stwierdzenie bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba taka została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W sporządzonej zaś przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (akta adm., k . – 61) w sposób szczegółowy oraz wyczerpujący przedstawiono stanowiska pracy zajmowane przez S. A., a także wskazano na rodzaj czynności wykonywanych przez niego w Przedsiębiorstwie A oraz w innych zakładach pracy. Oznaczono również czynnik biologiczny (ukąszenie przez kleszcze), będący przyczyną choroby zawodowej. Zwrócić należy uwagę, że w załączniku nr 4 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. z 2013r., poz. 1379) ustalony został wzór: "karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej", którą sporządza się oceniając narażenie pracownika lub byłego pracownika przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W pkt 19 karty ustalono, że w przypadku gdy pracownik wykonywał pracę w narażeniu na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej, w innym miejscu zatrudnienia lub wykonywania pracy niż podane w pkt 10 (miejsce zatrudnienia lub wykonywania pracy, z którym wiąże się podejrzenie choroby zawodowej będące powodem zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej), określa się jakie to były miejsca pracy (należy wówczas powtórzyć charakterystykę pkt 10 -18 na odrębnym formularzu). W związku z ww. obowiązkiem sporządzono wymaganą kartę (akta adm., k . – 60). W karcie tej m.in. przedstawiono charakterystykę wykonywanej pracy (rodzaj wykonywanych czynności) w Przedsiębiorstwie B – obecnie Przedsiębiorstwo B. Wskazano nazwę budów, w których pracownik brał udział z ich opisem (np. czyszczenie koryta rzeki, budowa kanału burzowego, drenowanie gruntów ornych i użytków zielonych). Przedstawiono przebieg pracy strony w rzeczonym przedsiębiorstwie w latach 1978-1982 na stanowisku majstra. Określono czynnik biologiczny narażenia zawodowego w postaci borrelia burgdorferi. Ustalono również okres narażenia zawodowego na czynniki, które wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej: 7 lat (01.09.1974 – 23.10.1974, 01.11.1976 – 31.08.1983); służba wojskowa (23.10.1974 – 16.10.1976). Biorąc zatem pod uwagę zebrany materiał dowodów stwierdzić trzeba, że organ dokonał prawidłowej oceny związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy, w tym warunkami pracy wykonywanej u skarżącej, a stwierdzoną chorobą zawodową. Dlatego też zarzut skarżącej co do braku dokładnie poczynionych ustaleń w tym zakresie jest chybiony i niezasadny. Nie ma przy tym znaczenia argument podnoszony przez stronę skarżącą, że w dacie zatrudnienia A. A. w przedsiębiorstwie skarżącej w wykazie chorób zawodowych nie występowała borelioza. Należy zwrócić uwagę, że co do zasady organy orzekają na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydawania przez nie ich rozstrzygnięć, a w tym czasie niewątpliwie borelioza występowała już w wykazie chorób zawodowych. Trzeba mieć tu ponadto na uwadze postęp jaki dokonuje się w medycynie, przez co wykaz chorób zawodowych wraz z rosnącą wiedzą medyczną, ulega rozszerzeniu i modyfikacji. Ponadto podnieść należy, że organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też doszło do narażenia zawodowego w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wprawdzie na podstawie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., organ inspekcji sanitarnej przesyła decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Przesłanie decyzji nie stanowi jednak wskazania zakładu pracy, w którym doszło do zachorowania, gdyż organy inspekcji sanitarnej mają jedynie kompetencje do ustalenia, gdzie występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia. Zakład pracy, będący adresatem decyzji, nie staje się automatycznie zobowiązanym do świadczeń z tytułu choroby zawodowej, gdyż zagadnienie odpowiedzialności odszkodowawczej pozostaje poza właściwością organów inspekcji sanitarnej, a do rozpoznawania tego rodzaju spraw są powołane sądy powszechne (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 1780/00, Lex nr 77662,: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 lipca 2008r., sygn. akt IV SA/Gl 330/08; wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010r., III SA/Łd 272/10, dostępne w CBOIS). Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.