II SA/Ol 149/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia 16 listopada 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. odmówił stwierdzenia u J.D. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 122, poz. 851 ze zm.). W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił przebieg zatrudnienia wnioskodawcy i ocenę narażenia zawodowego, z której wynikało, że wnioskodawca w latach 1976-1980, pracując jako laborant w Instytucie Chemizacji Rolnictwa, narażony był na drażniące opary spalanego materiału roślinnego z dodatkiem kwasu azotowego, kwasu siarkowego i perhydrolu. Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej w O. orzeczeniem z dnia 21 kwietnia 2009 r. rozpoznał u wnioskodawcy astmę oskrzelową atopową, a Instytut Medycyny Pracy w Łodzi stwierdził w orzeczeniu z dnia 4 września 209 r. u strony eozynowe zapalenie oskrzeli. W tej sytuacji brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Po rozpoznaniu odwołania strony W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 28 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że u odwołującego się nie wystąpiło uczulenia na alergeny zawodowe, lecz eozynowe zapalenie oskrzeli. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było natomiast orzeczenie przez właściwą placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych. Tego warunku odwołujący się jednak nie spełnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.D. na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II SA/Ol 206/10, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, gdyż organy administracji nie przeprowadziły żadnych badań w kierunku ustalenia szkodliwości oparów chemicznych na zdrowie skarżącego ani też nie wyjaśniły, dlaczego badania takie uznały za zbędne. Natomiast z karty oceny narażenia zawodowego wynikało, że skarżący w okresie od 1976 r. do 1980 r., wykonując obowiązki laboranta w Instytucie Chemizacji Rolnictwa, był narażony na wdychanie oparów kwasu siarkowego, azotowego i perhydrolu. Ponadto nie zbadano występowania u niego przewlekłej choroby narządów głosu, wskazanej w wykazie chorób zawodowych pod poz. 15 i nie ustalono czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia tej choroby zawodowej. Decyzją z dnia 6 grudnia 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. ponownie odmówił stwierdzenia u J.D. choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu organ powtórzył zawarte w piśmie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 11 października 2010 r. wyjaśniania. Podał, że pierwsze dolegliwości pod postacią duszności wystąpiły u wnioskodawcy w 1976 r. podczas pracy w laboratorium, w kontakcie z czynnikami chemicznymi (opary kwasu siarkowego, azotowego i perhydrolu) oraz materiałem roślinnym (głównie len i rzepak). Analiza danych o narażeniu zawodowym nie potwierdziła jednak zawodowego narażenia strony na czynniki o udokumentowanym działaniu alergizującym na organizm ludzki, które mogłyby być uznane za alergeny zawodowe. Dla uznania zawodowej etiologii astmy konieczne było natomiast udowodnienie, że pierwotną przyczynę astmy stanowiła swoista nadwrażliwość na alergen specyficzny dla tego środowiska. W ocenie jednostki orzeczniczej, brak było również podstaw do podejrzenia astmy o typie nieimmunologicznym (RADS), gdyż nie zostało potwierdzone narażenie zawodowe na czynniki chemiczne o działaniu drażniącym, występujące w bardzo wysokich stężeniach, odpowiadających wielokrotnościom normatywów higienicznych. Zaznaczono ponadto, że przebieg kliniczny tej choroby jest odmienny. Wyniki badań wykonanych w trakcie hospitalizacji strony w Klinice Instytutu Medycyny Pracy nie spełniały zatem kryteriów upoważniających do rozpoznania astmy oskrzelowej, dały natomiast podstawy do rozpoznania eozynofilowego zapalenia oskrzeli, które jednak nie jest ujęte w wykaz chorób zawodowych. Zdaniem organu pierwszej instancji, wykonanie badań alergologicznych w kierunku uczulenia na kwas siarkowy, azotowy i perhydrol nie było uzasadnione, gdyż te substancje, według aktualnej wiedzy, nie wykazują działania alergizującego na organizm ludzki. Czynniki chemiczne mogą wywierać tylko działanie drażniące na układ oddechowy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaznaczył również, że w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 6 lutego 2009 r. uwzględniono informacje strony dotyczące rodzaju i sposobu wykonywanych czynności oraz warunków pracy w laboratorium (niesprawna wentylacja). Informacje te i opis narażenia zawodowego, sporządzony w odwołaniu od decyzji z dnia 16 listopada 2009 r., zostały uwzględnione przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi podczas wydawania opinii z dnia 11 października 2010 r. Organ pierwszej instancji zaznaczył ponadto, że decyzją z dnia 15 czerwca 2009 r. orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u J.D. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz. 1115). Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania. W złożonym odwołaniu J.D. zarzucił, że pomimo pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, organ pierwszej instancji nie stwierdził u niego choroby zawodowej. Podniósł, że pracował w niewielkim, pozbawionym wentylacji pomieszczeniu spalania, w którym wdychał toksyczne produkty reakcji chemicznych oraz spalania mieszanek roślin i składników chemicznych. Nie był więc narażony na działanie czystych oparów czynników chemicznych, jak to błędnie przyjęły organy administracji. Podkreślił również, że nie był narażony na alergeny. Zarzucił, że nie uwzględniono charakteru szkodliwości reakcji chemicznych, prowadzonych w niewłaściwych warunkach, wartości toksycznych stężeń szkodliwych substancji i czasu ich oddziaływania na organizm człowieka. Zdaniem odwołującego się istniał związek przyczynowy miedzy prowadzeniem badań laboratoryjnych a schorzeniem dróg oddechowych, stanowiących chorobę zawodową. Organ administracji brał jednakże pod uwagę tylko alergiczną postać astmy oskrzelowej, a nie działania toksycznych zadymień i reakcji czynników chemicznych. Odwołujący się podniósł, że przyczyn astmy oskrzelowej należało szukać pośród czynników chemicznych, uwarunkowań pulmonologicznych i innych przyczyn somatycznych. Zaznaczył, że w wyniku pracy w opisanych warunkach musiał poddać się długotrwałemu leczeniu, następnie zaś zakazano mu pracy z odczynnikami chemicznymi. Jego schorzenie ma więc niewątpliwie zawodowy charakter. W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 1 lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że odwołujący się, pracując w Instytucie Chemizacji Rolnictwa w okresie od 1 listopada 1976 r. do 15 lutego 1980 r. na stanowisku laboranta, narażony był na czynniki chemiczne i materiał pochodzenia roślinnego, gdyż brał udział w badaniach nad wpływem nowego nawozu na wzrost i rozwój roślin. Uprawiane rośliny, po uprzednim zmieleniu i zalaniu kwasem siarkowym lub azotowym, spalano w kolbach dodając w trakcie spalania perhydrol. Organ odwoławczy wskazał, że J.D. był badany przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej w O. i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, które wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wprawdzie wykonane przez Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej w O. testy skórne punktowe i badanie spirometryczne spoczynkowe dały podstawy do rozpoznania astmy oskrzelowej atopowej, jednakże nie było podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii tej choroby. Natomiast w wyniku ponownie przeprowadzonego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia nie stwierdzono uczulenia na alergeny zawodowe, co było podstawą do wydania orzeczenia lekarskiego z dnia 4 września 2009 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. Wyniki wykonanych przez tę jednostkę badań dały jednak podstawy do rozpoznania eozynofilowego zapalenia oskrzeli. Organ odwoławczy wyjaśnił, że mimo zapalenia podobnego do stwierdzanego w astmie, w eozynofilowym zapaleniu oskrzeli nie stwierdza się m.in. nadreaktywności oskrzeli. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił ponadto, że astma oskrzelowa charakteryzuje się różnego stopnia zwężeniem dolnych dróg oddechowych, zapaleniem dróg oddechowych oraz nadreaktywnością oskrzeli. Wyróżnia się dwa typy tej choroby: wywołaną przez alergeny astmę zawodową o typie immunologicznym, która rozwija się powoli, po okresie utajenia i na ogół poprzedzona jest zespołem zwiastunów oraz astmę zawodową o typie nieimmunologicznym, tj. zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych (RADS), powstający wskutek narażenia na czynniki chemiczne o działaniu drażniącym występujące w bardzo wysokich stężeniach, odpowiadających wielokrotnościom normatywów higienicznych. Astma ta rozwija się szybko, najpóźniej w 24 godziny po narażeniu i nie jest poprzedzona objawami zwiastującymi. Cechuje ją ciężka, długotrwała, nieswoista nadreaktywność oskrzelowa. Organ odwoławczy podniósł również, że chory na astmę oskrzelową w objawowej fazie choroby musi wykazywać cechy nadreaktywności oskrzeli. Jednakże w przypadkach monowalentnego uczulenia na konkretny alergen (np. zawodowy), wielomiesięczny brak narażenia może spowodować zmniejszenie, a nawet ustąpienie nadreaktywności. Przy ponownym kontakcie z alergenem dochodzi do powtórnego rozwoju alergicznego stanu zapalnego, którego wykładnikiem jest nadreaktywność. Z powyższych względów niezbędnym było wykonanie badania w kierunku uczulenia na alergeny zawodowe. Badania te dały jednak wynik ujemny. Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaznaczył, że jednostka orzecznicza brała również pod uwagę narażenie na drażniące czynniki chemiczne, którego skutkiem mogłoby być stwierdzenie u odwołującego się astmy nieimmunologicznej. Jednakże badania nie ujawniły koniecznej w przypadku astmy oskrzelowej nadreaktywności oskrzeli. Ponieważ jednostka orzecznicza nie rozpoznała u wnioskodawcy astmy oskrzelowej, podnoszone kwestie dotyczące pominięcia charakteru szkodliwości reakcji chemicznych, wartości toksycznych stężeń szkodliwych substancji, czasu oddziaływania tego elementu ryzyka na organizm, brak wentylacji i procedura spalania, nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Organ drugiej instancji wskazał ponadto, że przed wydaniem orzeczenia lekarskiego jednostki orzecznicze znały charakter i warunki wykonywanej przez wnioskodawcę pracy (w tym brak sprawnego wyciągu w pokoju spalań), gdyż były one zawarte w ocenie narażenia zawodowego z dnia 6 lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że jednym z elementów niezbędnych do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, jest rozpoznanie przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych choroby, która została wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Warunek ten nie został spełniony, gdyż jednostka orzecznicza nie rozpoznała u strony astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. W złożonej skardze J.D. zarzucił, że po wykluczeniu astmy typu immunologicznego, organ powinien był przyjąć, że wystąpiła astma oskrzelowa o typie nieimmunologicznym. Zdaniem skarżącego mylnie uznano, że nie zostało potwierdzone narażenie zawodowe na czynniki chemiczne o działaniu drażniącym w bardzo wysokich natężeniach i że był inny przebieg kliniczny choroby skarżącego. Wskazał, że w pozbawionym wentylacji pokoju spalań pracował w gęstych oparach toksycznego dymu. Organy pominęły zaś charakter i szkodliwość czynników chemicznych, których stężenie przekraczało dopuszczalne normy, a także czas ich oddziaływania na układ oddechowy i struny głosowe skarżącego. Zarzucił, że nie przeprowadzono eksperymentu polegającego na odtworzeniu jego warunków pracy i stosowanej wówczas metody spalania "demineralizacji na mokro", co spowodowałoby wystąpienie objawów astmy, tj. nadreaktywności oskrzeli i pozwoliłoby na ustalenie, że czynnikiem alergizującym jest toksyczny dym. Skarżący stwierdził, że nie było potrzeby przeprowadzenia testów alergicznych dotyczących wyizolowanych czynników, skoro nie jest on na nie uczulony. Wywiódł, że rozpoznanie astmy lub innego schorzenia oskrzeli i strun głosowych, powstałych wskutek pracy w opisywanych szkodliwych warunkach, musi prowadzić do uznania takiej choroby za chorobę zawodową. W ocenie skarżącego, skoro był narażony na czynniki chemiczne występujące w środowisku pracy, to istnieją podstawy do stwierdzenia u niego choroby zawodowej, gdyż istnieje związek przyczynowy między schorzeniem dróg oddechowych a sposobem wykonywanej pracy. Zarzucił ponadto, że organy administracji nie zrealizowały rzetelnie wytycznych zawartych w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II SA/Ol 206/10. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną jest prawidłowość uznania, że rozpoznana u skarżącego choroba (eozynofilowe zapalenie oskrzeli) nie stanowi choroby zawodowej. Skarżący podał, że w wyniku pracy w pozbawionym wentylacji pomieszczeniu spalania, narażony był na działania toksycznych oparów spalanych roślin i związków chemicznych. Powyższe doprowadziło do powstania u niego schorzenia dróg oddechowych, które należy uznać za chorobę zawodową, gdyż istnieje związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy a rozpoznaną chorobą. Stanowiska tego nie można podzielić. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Do wydania przez organ inspekcji sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej konieczne jest więc, aby rozpoznana u badanego jednostka chorobowa była wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Wykaz taki zawarty jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869). Ponadto, niezbędne jest również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynności szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej u badanego. W niniejszej sprawie, z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z dnia 21 kwietnia 2009 r., nr x o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej w O. wynika, że u skarżącego rozpoznano astmę oskrzelową atopową, która nie miała zawodowej etiologii. Skarżący zakwestionował to orzeczenie i został ponownie zbadany w Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J.Nofera w Łodzi. W wyniku przeprowadzonych tam dodatkowych badań u skarżącego rozpoznano eozynofilowe zapalenie oskrzeli, co stwierdzono w orzeczeniu lekarskim z dnia 4 września 2099 r., nr y o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie to jest ostateczne. Rozpoznana u skarżącego choroba bezspornie nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia. Okoliczność ta wyklucza wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Wyjaśnić bowiem skarżącemu należy, że nawet wywołana pracą w warunkach narażenia zawodowego choroba pracownika, nie może być uznana za chorobę zawodową, jeżeli nie znajduje się w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że rozpoznane u skarżącego eozynofilowe zapalenie oskrzeli nie znajduje się w tym wykazie. W tej sytuacji bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje fakt, że jednostki orzecznicze nie przeprowadziły wnioskowanego przez skarżącego eksperymentu. Ewentualne dodatkowe postępowanie dowodowe mogłoby być konieczne, tylko w przypadku stwierdzenia, że skarżący cierpi na astmę oskrzelową, która to choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych pod poz. 6. Bezpodstawny jest również zarzut, że skoro właściwe jednostki orzecznicze wykluczyły istnienie astmy immunologicznej, to powinny były diagnozować astmę typu nieimmunologicznego, gdyż skarżący pracował w warunkach narażenia na działanie toksycznych oparów czynników chemicznych. Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, astma zawodowa o typie immunologicznym wywołana jest przez alergeny. (W sprawie bezsporne jest, że skarżący nie jest uczulony na alergeny zawodowe -ziemniaka, len i olej rzepakowy). Natomiast, astma zawodowa o typie nieimmunologicznym, tj. zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych (RADS), powstaje wprawdzie wskutek narażenia na czynniki chemiczne o działaniu drażniącym, które występują w bardzo wysokich stężeniach, odpowiadających wielokrotnościom normatywów higienicznych, ale cechuje ją ciężka, długotrwała, nieswoista nadreaktywność oskrzelowa. Podkreślić należy, że właściwa jednostka orzecznicza nie stwierdziła jednak u skarżącego nadreaktywności oskrzeli. Zdaniem skarżącego, przeprowadzenie eksperymentu, polegającego na spalaniu mieszanek roślin i związków chemicznych w pomieszczeniu bez wentylacji, spowodowałoby, że ponownie byłby on narażony na wystąpienie alergenu. W konsekwencji wystąpiłaby nadreaktywność oskrzeli, która ustąpiła w wyniku długotrwałego leczenia. Jednakże, jak wyjaśnił organ odwoławczy, w wyniku narażenia na czynniki chemiczne powstaje astma o typie nieimmunologicznym, a nie astma immunologiczna (wywołana przez alergeny). Natomiast zmniejszenie, a nawet ustąpienie nadreaktywności może mieć miejsce tylko w przypadkach wielomiesięcznego braku narażenia na konkretny alergen. Ponowny rozwój nadreaktywności następuje w przypadku powtórnego kontaktu z alergenem a nie z czynnikiem chemicznym. Czynniki chemiczne, na które narażony był skarżący, nie mogą bowiem wywierać na układ oddechowy działania alergizującego, lecz działanie drażniące (zob. pismo Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 11 października 2010 r.). Ponadto, co również podniesiono w skarżonej decyzji, astma o typie nieimmunologicznym rozwija się najpóźniej w 24 godziny po narażeniu, nie jest poprzedzona objawami zwiastującymi, zaś przebieg zdiagnozowanej u skarżącego choroby był inny. Przypomnienia wymaga, że podstawę decyzji wydawanej w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej stanowi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim i karcie oceny narażenia zawodowego pracownika (byłego pracownika). Jej wydanie poprzedza zatem postępowanie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej. Stosownie do § 6 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, wydaje uprawniony lekarz na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić trzeba, że organ inspekcji sanitarnej, wydający decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, jest związany orzeczeniem lekarskim. Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11). Organy orzekające w sprawie są więc związane orzeczeniem lekarskim, o ile spełnia ono wymogi konieczne z punktu widzenia art. 84 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 64/11 i z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1548/10). Wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie są obiektywne, uzasadnione i przekonujące. W tej sytuacji polemika skarżącego z ustaleniami wynikającymi z tych orzeczeń lekarskich, jest bezskuteczna. Dodać należy, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej nie jest nakierowane na ustalenie stanu zdrowia skarżącego, a także pochodzenia stwierdzonego schorzenia, lecz na stwierdzenie, czy choroba strony, wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ma zawodową etiologię. Po ustaleniu więc, że rozpoznana u skarżącego choroba nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, organy administracji nie były uprawnione do badania przyczyn tego schorzenia. Sprawa choroby zawodowej skarżącego była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, a zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wyroku z dnia 6 maja 2010 r. (sygn. akt II SA/Ol 206/10), którym uwzględniono poprzednią skargę strony z uwagi na naruszenie przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Nie można podzielić zarzutu, że organy administracji nie wykonały zaleceń Sądu zawartych w powyższym wyroku. Sąd zarzucił bowiem brak badań w kierunku szkodliwości oparów chemicznych na zdrowie skarżącego i jednocześnie zaniechanie wyjaśnienia, dlaczego takie badania uznano za zbędne. Ponownie rozpoznając sprawę wyjaśniono, że nie było potrzeby wykonywania powyższych badań skoro choroba strony nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Dodać też należy, że organ pierwszej instancji decyzją z dnia 15 czerwca 2009 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.