II SA/Ol 219/19

Dnia 20 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D N na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W z dnia "[...]"r. Nr "[...]" w przedmiocie powołania Dyrektora K Centrum Kultury w K postanawia odrzucić skargę. 1. W dniu "[...]"r. D N skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W z dnia "[...]"r. nr "[...]" stwierdzające nieważność Zarządzenia nr "[...]" Burmistrza Miasta K z dnia "[...]" r. w sprawie powołania Dyrektora K Centrum Kultury w K, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wskazano na naruszenie art. 91 ust. 1 i ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, art. 15 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej oraz art. 7 i art. 2 Konstytucji RP. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie aktu nadzoru oraz o obciążenie organu kosztami postępowania w sprawie. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazał, iż stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, legitymację procesową do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy posiada wyłącznie gmina, której interes prawny, uprawnienia albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia zaś skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Oznacza powyższe, iż poza wskazanymi podmiotami żaden inny podmiot nie może wnieść skargi na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody. Przytoczono w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2014 r,. sygn. II OSK 915/14, w którym potwierdzono, że stronami w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze pozostaje organ nadzoru oraz jednostka samorządu terytorialnego, której aktu lub czynności dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn.zm) zwanej dalej: p.p.s.a. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Dlatego podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest ocena dopuszczalności wniesienia skargi przez skarżącego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W stwierdzające nieważność zarządzenia nr "[...]" Burmistrza Miasta K z dnia "[...]" r. w sprawie powołania Dyrektora K Centrum Kultury w K (dalej: Dyrektora KCK) . Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Wyjaśnić natomiast pozostaje, że niedopuszczalność skargi będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuacje wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, gdyż oczywisty brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r. sygn. OSK 1229/04, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Podlegająca odrzuceniu skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W wniesiona została przez skarżącego - D N, którego zarządzeniem z dnia "[...]"r. Burmistrz Miasta K powołał na stanowisko Dyrektora KCK. Tymczasem z treści art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 994, z późn.zm) zwanej dalej: u.s.g., wynika i nie budzi to żadnych wątpliwości na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego, że do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uchwała lub zarządzenie organu gminy, który podjął uchwałę lub zarządzenie, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, które Sąd podziela, że artykuł 98 ust. 1 u.s.g. wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody przez jakikolwiek podmiot inny niż gmina lub związek komunalny, nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie to narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2005 r. sygn. OSK 1229/04 (dostępny CBOSA) wskazał, że art. 98 ust. u.s.g. legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego przyznaje wyłącznie gminie lub związkowi międzygminnemu, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Ponadto ograniczenie legitymacji do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru wynika też expressis verbis z art. 148 p.p.s.a., który stanowi, że "Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego uchyla ten akt". W świetle dyspozycji ww. przepisów nie jest zatem dopuszczalne, aby skargę na podstawie art. 98 ust. 1 u.s.g. mógł wnieść inny podmiot niż gmina lub związek międzygminny (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. II OSK 915/14, publ. NZS 2014/3/3; postanowienie NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. II OSK 2691/13, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. II OZ 314/13, a także w postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. II OSK 823/07, dostępne w CBOSA ). Podkreślić należy również, że art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny [...] - nie ma zastosowania w tej sprawie. Legitymacji do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze nie można wyprowadzić również z przepisu art. 28 k.p.a., o czym obszernie wypowiedziano się w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2005 r,. sygn. akt OSK 1598/04 z aprobującą glosą M. Czyżewskiego i I. Waksmundzkiej, Admn. 2006/110-125. Reasumując, z uwagi na fakt, iż przedmiotowa skarga została wniesiona w sprawie przez inny podmiot niż podmiot wymieniony enumeratywnie w art. 98 ust. 3 u.s.g. i jako taka jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu. Powyższe oznacza, iż skarżący nie posiada kompetencji do kontroli takiego przejawu działalności organu nadzoru. .