II SA/Ol 280/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. . od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 280/11 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym polegającym na ustanowieniu adwokata. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia "[...]" (sygn. akt II SA/Ol 280/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę A. Z. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia. W dniu 5 grudnia 2011 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie imiennie wskazanego przez niego adwokata. Skarżący podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie otrzymuje również innych świadczeń z urzędu pracy, ani świadczeń z pomocy społecznej. Zaznaczył, że nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Środki finansowe na jego koncie w kwocie 1.286,64 zł zostały bezterminowo zablokowane przez komornika. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 36m² i nieruchomość rolną o powierzchni 0,59ha. Wnioskodawca załączył zaświadczenie potwierdzające, że dnia 4 października 2011 r. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku oraz kopie historii rachunku bankowego i wydruk z tego rachunku wskazujący wysokość zablokowanych środków. W dniu 19 grudnia 2011 r. wnioskodawca został wezwany przez Referendarz sądowego do złożenia oświadczenia i przedłożenia wymienionych w wezwaniu dokumentów, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. W zakreślonym terminie wnioskodawca nadesłał pismo, datowane na dzień 9 stycznia 2012 r., w którym stwierdził, iż "przedłożył już oświadczenia i dokumenty źródłowe o stanie majątku, rodziny i finansów i to niektóre za okres znacznie przekraczający uprawnienie do jego żądania, a niektóre z informacjami wybiegającymi też poza zakres możliwości ich żądania". Jednocześnie wnioskodawca uznał, iż działania referendarzy sądowych narażają go na niepotrzebne koszty, są nieuprawnione i niepotrzebne, gdyż zmierzają do powielania przedłożonych już informacji i przedłużania sprawy, podczas gdy powinny być brane pod uwagę z urzędu. Odnosząc się do poszczególnych punktów wezwania, powołał się na fakt złożenia już uprzednio oświadczeń i dokumentów w żądanym zakresie. Dodał, iż przedkłada tylko wpłaty za okres od końca listopada do dnia niniejszego pisma w postaci jednej wpłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, gdyż innych wpływów nie było, a stan wszystkich środków na rachunku na dzień niniejszego pisma to kwota 10,51 zł. Podał, iż nie zawsze ponosił refundowane koszty, gdyż co do zasady korzystał z okazyjnych darmowych przejazdów, a te które musiał ponieść, uiścił ze zgromadzonych na koncie oszczędności. Wyjaśniał również, iż nieruchomości rolne są liche i o małym areale, zatem nie wszystkie dają się użytkować tak aby poczyniony na nie nakład się zwrócił. Dlatego też nie użytkuje ich w całości. W kwestii aktów notarialnych wnioskodawca stwierdził, że już takowe przedłożył i jego zdaniem, informacje z nich usunięte nie mają żadnego wpływu na zasadność wniosku o prawo pomocy. Postanowieniem z dnia "[...]" (sygn. akt II SA/Ol 280/11) Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w O. odmówiła wnioskodawcy ustanowienia adwokata, gdyż pomimo udzielenia przez wnioskodawcę odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dokumentów źródłowych i oświadczeń, nie była możliwa ocena jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W złożonym sprzeciwie A. Z. zarzucił naruszenie art. 245 § 3, art. 246 § 1, art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Podniósł, iż nie przyznano mu wnioskowanego prawa pomocy, mimo iż wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny, gdyż nie posiada stałych dochodów ani żadnych oszczędności lub przedmiotów wartościowych. Zaznaczył przy tym, że spełnił warunki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, ubiega się jednak wyłącznie o przyznanie tego prawa w zakresie częściowym. Ponadto nie wzięto pod uwagę faktu, iż skarżący złożył wnioski o ustanowienie adwokata w kilkudziesięciu sprawach, w których zamierza wnieść skargi kasacyjne od niekorzystnych dla niego orzeczeń tut. Sądu. W ocenie skarżącego odmowa ustanowienia adwokata była wadliwa, nieobiektywna i naruszyła jego konstytucyjne prawo do sądu, zagwarantowane w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ponadto Referendarz sądowy rozpoznała jednego dnia 17 wniosków skarżącego, tym samym przedmiotowy wniosek oceniał przez pryzmat wcześniej rozpoznanej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270), zwanej w dalszej części p.p.s.a, w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, iż sprzeciw został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpatrzeniu. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy przede wszystkim podkreślić, iż prawo pomocy, zarówno w zakresie całkowitym, jaki i częściowym jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania strony postępowania z budżetu Państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1099/11). Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Powinien on zatem przekonać Sąd o konieczności przyznania mu prawa pomocy. Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, tj. należycie udokumentować swoją sytuację materialną, gdyż to na podstawie przekazanych przez niego informacji Sąd dokonuje merytorycznej oceny wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. np. postanowienia NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 409/10 i z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 833/11). Przy czym wskazać należy, iż to Sąd dokonuje oceny, czy osoba ubiegająca się o prawo pomocy spełnia przesłanki określone w ustawie. W związku z tym to Sąd – a nie wnioskodawca – decyduje jakie dokumenty, czy oświadczenia są niezbędne dla ustalenia sytuacji materialnej strony. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy nie może kwestionować uprawnień Sądu do żądania określonych dokumentów, czy też przedkładać je w formie przez siebie wybranej (np. usuwając niektóre dane). Skoro bowiem strona ubiega się o pomoc finansowaną ze środków publicznych, to musi zaakceptować fakt, iż jest obowiązana ujawnić wszystkie okoliczności dotyczące swojej sytuacji majątkowej, niezależnie od własnej oceny czy dana okoliczność ma, czy też nie ma znaczenia dla ustaleń czynionych przez Sąd. Podnieść także należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, składany na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.) ma na celu ogólne przedstawienie sytuacji materialnej i rodzinnej wnioskodawcy. W przypadku gdy oświadczenie strony zawarte w tym wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych lub budzi wątpliwości możliwe jest wezwanie wnioskodawcy, na podstawie art. 255 p.p.s.a., do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z przepisów art. 246 § 1 pkt 2 i art. 252 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że Sąd musi dysponować precyzyjnymi danymi dowodzącymi istnienia ustawowych przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy. Uwzględniając zatem treść cytowanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie Sądu w kwestii przyznania prawa pomocy zawsze zależy od tego, co zostanie wykazane przez stronę. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, polegającym na ustanowieniu adwokata. Winien więc wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, ponadto nie otrzymuje innych świadczeń z tego tytułu, nie ubiegał się też o świadczenia z pomocy społecznej. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych, a zgromadzone na rachunku bankowym środki finansowe w kwocie 1.286,64 zł zostały bezterminowo zablokowane przez komornika. Wnioskodawca wykazał ponadto, że jest właścicielem mieszkania o pow. 36m² i nieruchomości rolnej o pow. 0,59ha. Powyższe dane, zawarte w formularzu PPF nie są wystarczające do oceny, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy. Z tych też względów został on wezwany, na podstawie art. 255 p.p.s.a., do przedłożenia oświadczenia wskazującego wysokość wszelkich środków pieniężnych uzyskanych w okresie od 1 stycznia 2011 r. do dnia odbioru niniejszego wezwania ze wskazaniem daty ich uzyskania, wysokości oraz tytułu ich uzyskania (w przypadku wpływów z tytułu refundacji kosztów, wskazać należy dodatkowo źródło sfinansowania refundowanych wydatków), wszystkie kategorie ponoszonych wydatków (wyżywienie, opłaty ze wskazaniem jakie, itd.) oraz przybliżoną miesięczną wysokość każdego z nich, skąd pochodziły środki pieniężne na zakup mieszkania, czy uprawiane są wszystkie trzy działki o łącznej powierzchni 0,59ha, a także wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres od 5 października 2011 r. do dnia odbioru niniejszego wezwania oraz kopii aktów notarialnych nabycia mieszkania oraz nieruchomości rolnych (dopuszczalne jest jedynie usunięcie danych zbywcy). Odpowiadając na powyższe wezwanie referendarza sądowego, skarżący odesłał do uprzednio złożonych wyjaśnień i dowodów. Należy jednak zauważyć, że składając pisma dowodowe i oświadczenia w innych sprawach o przyznanie prawa pomocy (m.in. o sygn. akt: II SA/Ol 701/11, II SA/Ol 703/11, II SA/Ol 704/11, II SA/Ol 705/11, II SA/Ol 706/11), skarżący również nie udzielił pełnych wyjaśnień, umożliwiających zbadanie faktycznej wysokości i źródeł uzyskiwanego przez niego dochodu oraz rodzaju i wysokości ponoszonych stałych wydatków. Ponadto ze złożonych w tych postępowaniach kopii aktów notarialnych z dni: 15 czerwca 2004 r., 21 września 2005 r. i 13 sierpnia 2010 r. (z których treści skarżący usunął niemal wszystkie dane), nie wynikało, jakie jest przeznaczenie trzech działek, o łącznej powierzchni 0,59ha, ani jaka była cena zakupu (wartość) tych gruntów i mieszkania. Dodać należy, że powyższą ocenę podzielił NSA, który postanowieniami z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 156/12, I OZ 157/12, I OZ 158/12, I OZ 159/12 i I OZ 160/12, oddalił zażalenia skarżącego na postanowienia tutejszego Sądu wydane w sprawach o wskazanych wyżej sygnaturach. Uwzględniając udzielone przez skarżącego w niniejszej sprawie informacje oraz dane zawarte w oświadczeniach dokumentach uprzednio złożonych przez skarżącego, należy stwierdzić, że również w niniejszej sprawie nie wykazał on, jakimi środkami pieniężnymi rzeczywiście dysponuje oraz jakiego rodzaju i w jakiej wysokości ponosi wydatki. Ponadto nie wskazał źródeł środków pieniężnych wydatkowanych na zakup mieszkania w 2010 r., a także zaniechał przedłożenia kopii aktów notarialnych nabycia mieszkania i trzech nieruchomości. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wezwanie z dnia 19 grudnia 2011 r. nie zostało przez skarżącego wypełnione w sposób należyty, gdyż nie przesłał on wszystkich żądanych dokumentów i oświadczeń, a pisma i wyjaśnienia, które zostały przekazane do oceny Sądu nie wskazują jednoznacznie, jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa skarżącego. Podkreślenia natomiast wymaga, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 211/06). Dodać również trzeba, że wnosząc sprzeciw od postanowienia z dnia 24 lutego 2012 r., skarżący także nie przedłożył wszystkich dokumentów i oświadczeń, lecz polemizował z zasadnością ich żądania. Natomiast, nawet jeżeli w dacie realizacji wezwania skarżący miał wątpliwości co do zasadności żądania niektórych danych, to referendarz sądowy szczegółowo wyjaśniła w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 lutego 2012 r., że zwrócenie uwagi na zależność między przeszłymi zdarzeniami a obecną sytuacją wnioskodawcy wynikło z założenia przyjętego po porównaniu jego wniosków o przyznanie prawa pomocy, złożonych w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 523/09 i w sprawie niniejszej, że całość majątku nieruchomego została przez niego nabyta po dniu 18 sierpnia 2009 r., mimo że był on wówczas osobą bez stałego źródła dochodu i oszczędności. Nie było więc wykluczone, że żądane informacje dotyczyły okoliczności bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Uzasadnione było zatem ustalenie, kiedy oraz jakiego rodzaju i wartości nieruchomości nabył wnioskodawca, a także skąd pochodziły środki pieniężne na ich nabycie, jeśli było ono odpłatne, a także źródeł i wysokości dochodu skarżącego i jego wydatków. Złożone w niniejszej sprawie oświadczenia skarżącego nie pozwalają ocenić jego faktycznej sytuacji materialnej i zdolności finansowych. Skoro zaś skarżący nie przedstawił informacji, które wskazywałyby w sposób niebudzący wątpliwości na te okoliczności, to rozpoznawany wniosek należy ocenić jako niezasadny wobec niemożności przeprowadzenia pełnej analizy posiadanych przez stronę środków. Osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy winna mieć świadomość, że domagając się przyznania tego prawa musi uprawdopodobnić okoliczności przemawiające za uwzględnieniem złożonego wniosku. Przedstawienie i uwiarygodnienie okoliczności uzasadniających wniosek leży więc w interesie strony. Skoro zaś w niniejszej sprawie skarżący uchylił się od przedstawienia żądanych w trybie art. 255 p.p.s.a. dowodów, gdyż przedłożył do oceny Sądu jedynie wybrane selektywnie informacje i dokumenty, to winien był liczyć się z oceną, że brak będzie podstaw do uznania jego twierdzeń i oświadczeń za uprawdopodobnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009r., sygn. akt I OZ 744/09, LEX nr 552404 oraz powołane wyżej postanowienie z dnia 16 marca 2012r.). Odnosząc się natomiast do wywodu dotyczącego naruszenia odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie art. 45 ust. 1 Konstytucji, przyznać należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie dostępu do sądu osobom, których wyjątkowo trudna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy dochodzi zatem do konieczności wyważenia pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi nie mającemu dostatecznych środków a zasadą powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych. Jak już bowiem wyżej wskazano, przyznanie prawa pomocy jest jednoznaczne z przerzuceniem tego ciężaru na budżet Państwa. Dostrzec jednakże trzeba, że prawo dostępu do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń. W przypadku gdy dostęp jednostki do sądu jest ograniczony, to ograniczenie nie będzie sprzeczne z powołanym wyżej przepisem Konstytucji, gdy ograniczenie dostępu do sądu nie narusza samej istoty tego prawa, gdy zmierza do realizacji uzasadnionego prawnie celu oraz gdy zachowana została rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, do realizacji którego stosowane środki zmierzały (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FZ 398/10). Ponadto, Europejski Trybunał Praw Człowieka w § 27 wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r. (skarga nr 2917/05) stwierdził, że ustalenie czy zapewnienie pomocy prawnej jest niezbędne dla zagwarantowania prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy musi być przyjmowane na podstawie okoliczności konkretnej sprawy i będzie zależeć m.in. od wagi (znaczenia) sprawy dla strony, złożoności mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych oraz procedur, zdolności strony do skutecznej obrony. Podkreślenia wymaga, że sam fakt, że w celu wniesienia skargi kasacyjnej skarżący musi skorzystać z pomocy fachowego pełnomocnika, w świetle art. 165 p.p.s.a. w związku z 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, nie stanowi wystarczającej przesłanki do przyznania prawa pomocy. Przyznanie stronie fachowego pełnomocnika uzależnione bowiem jest od jej trudnej sytuacji materialnej (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Op 405/10). Podobnie, wielość spraw prowadzonych przed sądem i zamiar wniesienia skarg kasacyjnych w kilkudziesięciu sprawach, nie może być odrębną podstawą przyznania prawa pomocy, niezależną od sytuacji materialnej wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący jednak nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w sentencji postanowienia.