II SA/Ol 281/11

Dnia 14 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]", po rozpatrzeniu wniosku z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, Burmistrz Miasta i Gminy ustalił dla M.B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: a) zmianie sposobu użytkowania części budynku byłej ubojni zwierząt na cele mieszkalne na działce nr "[...]" w M., b) zmianie sposobu użytkowania budynku administracyjno warsztatowego na potrzeby obory, c) zmianie sposobu użytkowania budynku stolarni na potrzeby obory, d) budowie płyty obornikowej o powierzchni 355 m² i zbiornika na gnojowicę o pojemności 284 m³, e) budowie 5 silosów przejazdowych o wymiarach 6 do 8 m szerokości i 40 m długości każdy na kiszonkę w tym 3 silosy z wykorzystaniem ścian budynku byłej kotłowni i 2 silosy w pobliżu płyty na obornik i zbiornika na gnojowice - inwestycje z pkt. b, c, d i e na działce Nr "[...]" w M. przy ul. "[...]". Decyzja ta została doręczona inwestorowi w dniu 27 lipca 2007 r. Pismem z dnia 20 listopada 2007 r. p. G. i Z.R. złożyli wniosek w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa o wznowienie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr "[...]" i "[...]" położonych w M. i wnieśli o uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy. Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 151 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, orzekł uchylić prawomocną decyzję z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy w całości i ustalić warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku byłej ubojni zwierząt na cele mieszkalne na działce nr "[...]" w M. przy ul. "[...]". Na skutek złożonego odwołania przez M.B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stanowisko Kolegium, iż postępowanie wznowieniowe może toczyć się jedynie w stosunku do decyzji ostatecznej, natomiast takiego charakteru nie posiada decyzja Burmistrz Miasta i Gminy z dnia "[...]", gdyż do chwili obecnej nie zostały rozpoznanie odwołania od tej decyzji p. W.S., Z.R. oraz A.T. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło decyzję Burmistrz Miasta i Gminy z dnia "[...]" i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W motywach uzasadnienia organ wskazał, iż materiały tej sprawy nie wskazują aby zostało przeprowadzone pełne postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, jak również aby uczestnicy postępowania mogli wypowiedzieć się w tej sprawie skoro zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało im doręczone wraz z decyzją jedną przesyłką za jednym potwierdzeniem odbioru. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył M.B. zarzucając dowolność w ustaleniu stanu faktycznego sprawy przez Kolegium, jak również bezpodstawne przesądzenie, iż sprzeciwy wniesione przez W.S., Z.R. oraz A.T. stanowią odwołania od decyzji z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Ol 820/08) uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia "[...]" wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego tej sprawy poprzez jednoznaczne ustalenie, czy zostały wniesione odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]", bowiem organ bez ustalenia tej okoliczności dowolnie założył, że sprzeciwy wniesione przez p. W.S., Z.R. oraz A.T. stanowią odwołania od decyzji organu I instancji z dnia "[...]". Po zwrocie akt sprawy do Kolegium i uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego w kierunku wskazanym przez Sąd Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy dla M.B. W uzasadnieniu stwierdzono, iż po dokonanych ustalenia w tej sprawie - przesłuchaniu stron i pracownika urzędu - nie budzi wątpliwości okoliczność, iż nikt z uczestników postępowanie nie złożył odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż organ I instancji nie powiadomił o wydaniu decyzji żadnego z uczestników postępowania. Zatem wniesione sprzeciwy nie stanowiły odwołania, gdyż strony je składające nie miały wiedzy na temat wydanej w tej sprawie decyzji. Na marginesie jednak Kolegium wskazało, iż umorzenie postępowania nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Stąd też aby zapewnić innym stronom postępowania poza inwestorem udział w każdym jego stadium decyzja kończąca postępowanie przed organem I instancji winna być również doręczona innym stronom postępowania. Dopiero wówczas taka decyzja wejdzie do obrotu prawnego, a strony będą mogły korzystać ze swoich uprawnień i zainicjować postępowanie odwoławcze. Po przekazaniu akt sprawy Burmistrz pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. zawiadomił wszystkie strony postępowania, że zostało zakończone postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 28 czerwca 2007 r. na wniosek M.B. dotyczące ustalenia warunków zabudowy zakończone decyzją SKO z dnia "[...]" i zgodnie z zawartym tam pouczeniem przesyła się stronom postępowania decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" wraz z pouczeniem, iż od niniejszej decyzji służy stronom odwołanie do kolegium w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Od otrzymanej decyzji odwołanie złożyli p. G. i Z.R. oraz A.T. zarzucając, iż planowana inwestycja ma być realizowana w granicach administracyjnych miasta M., przy czym dla okolicznych mieszkańców w związku z taką zabudową wystąpią ogromne niedogodności spowodowane smrodem od zgromadzonej kiszonki i prowadzonej hodowli oraz będą rozprzestrzeniały się szczury, muchy i inne gryzonie. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzyło postępowanie odwoławcze od projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" (powinno być "[...]") ustalającej warunki zabudowy. W motywach rozstrzygnięcia podano, że z uwagi na okoliczność, iż w przekazanych aktach sprawy znajduje się decyzja zatytułowana "decyzja - projekt o ustaleniu warunków zabudowy", która została opatrzona pieczęcią nagłówkową urzędu oraz pieczęcią imienną Burmistrza z jego podpisem oraz kserokopia "decyzji - projekt" nie poświadczona za zgodność z oryginałem przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, czy przesłana stronom przy zawiadomieniu z dnia 15 grudnia 2010 r. decyzja stanowiła decyzję czy też projekt decyzji, a także czy strony otrzymały kserokopie załącznika nr 1 i 2 do decyzji oraz czy załączniki te były podpisane zgodnie z wymogami art. 107 § 1 kpa. Organ pismem z dnia 8 lutego 2011 r. poinformował, że przesłana stronom decyzja stanowiła jedynie projekt decyzji, a załączniki 1 i 2 do tej decyzji nigdy nie były podpisane zgodnie z wymogami art. . 107 § 1 kpa. W tym stanie faktycznym Kolegium uznało, iż wniesienie odwołania od projektu decyzji, nawet doręczonego stronom jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, gdyż nie istnieje przedmiot zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 127 kpa odwołanie można wnieść od decyzji, która weszła do obrotu prawnego, nie można zaś wnieść odwołania od projektu decyzji. Zaznaczono, iż w sytuacji stwierdzenia przesłanek niedopuszczalności odwołania - organ odwoławczy stosownie do art. 134 kpa powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania, jednakże w sytuacji gdy stwierdzenie, czy w sprawie istnieją przesłanki niedopuszczalności odwołania wymaga przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego organ bada istnienie tych przesłanek w postępowaniu odwoławczym, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze może zakończyć decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W tym okolicznościach Kolegium było zobligowane do zakończenia postępowania odwoławczego poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Na tę decyzję M.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w tej sprawie wskazując, iż po 3 i pół rocznej bezczynności, gdy decyzja z "[...]" ustalająca warunki zabudowy stała się ostateczną Burmistrz postanowił pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. przesłać treść tej decyzji stronom, które dotychczas tej decyzji nie otrzymały i postanowił dla tych stron na nowo wykreować termin do złożenia odwołania. Kolegium umarza natomiast postępowanie odwoławcze popełniając w treści decyzji rażące omyłki pisarskie uznając, iż nie ma przedmiotu zaskarżenia. Wobec sprzecznych ocen organów w tej sprawie w różnym czasie, jak również braku związania Kolegium oceną prawną tutejszego Sądu - sygn. akt II SA/Ol 820/08 oraz niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 105 kpa niezbędna jest interwencja Sądu, gdyż dalsze czynności organów mogą przynieść więcej szkody i całkowicie zniweczyć jego cel. Skarżący wskazał, iż Kolegium jest związane oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku Sądu, iż Burmistrz wydał w tej sprawie w dniu "[...]" decyzję ustalająca warunki zabudowy dla M.B., co pozostawało dotychczas bezsporne dla każdego, dla Kolegium także. Obecne twierdzenie Kolegium, że nie wydana została decyzja lecz projekt decyzji jest całkowitym nieporozumieniem, gdyż jak zauważył sam organ ta decyzja - projekt został opatrzony właściwą pieczęcią urzędu i własnoręcznym podpisem piastuna organu oraz doręczona inwestorowi, co oznacza, że taka decyzja weszła do obrotu prawnego i jeśli w terminie nie wniesiono od niej odwołania stała się ostateczna. Powszechny jest pogląd, iż w przypadku wielości stron postępowania doręczenie decyzji jednej ze stron powoduje wejście takiej decyzji do obrotu prawnego. Jeżeli zaś pominięto pozostałe strony postępowania to przysługują im stosowne środki zaskarżenia w trybie wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego doręczenie decyzji pozostałym stronom po tak długim czasie było działaniem dalece spóźnionym, a poza tym nie rodziło dla tych stron nowego terminu do wniesienia dowołania, gdyż decyzja z dnia "[...]" już dawno stała się ostateczna. W tych okolicznościach Kolegium po wniesieniu odwołań winno wydać stosowne rozstrzygnięcie w trybie art. 134 kpa, nie zaś umarzać postępowanie odwoławcze na zasadzie art. 105 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że skutkiem prawnym decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego jest pozostawanie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje. Wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: ustawą ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że akt ten narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa art. 134 § 1 ustawy ppsa, który stanowi, że Sąd nie jest związany granicami skargi, czyli zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a to oznacza, że z urzędu bierze pod uwagę naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a zatem czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą umorzono postępowanie odwoławcze z odwołania A.T. i G. i Z.R. od projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia "[...]" ustalającej na wniosek M.B., warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na a) zmianie sposobu użytkowania części budynku byłej ubojni zwierząt na cele mieszkalne na działce nr "[...]" w M., b) zmianie sposobu użytkowania budynku administracyjno warsztatowego na potrzeby obory, c) zmianie sposobu użytkowania budynku stolarni na potrzeby obory, d) budowie płyty obornikowej o powierzchni 355 m² i zbiornika na gnojowicę o pojemności 284 m³, e) budowie 5 silosów przejazdowych o wymiarach 6 do 8 m szerokości i 40 m długości każdy na kiszonkę w tym 3 silosy z wykorzystaniem ścian budynku byłej kotłowni i 2 silosy w pobliżu płyty na obornik i zbiornika na gnojowice - inwestycje z pkt. b, c, d i e na działce Nr "[...]" w M. przy ul. "[...]". Podejmując takie rozstrzygniecie Kolegium skorzystało z przysługującego uprawnienia wynikającego z art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) dalej zwana: kpa. Organ odwoławczy stwierdził w toku postępowania wyjaśniającego, iż przy piśmie Burmistrza z dnia 15 grudnia 2010 r. została m.in. wskazanym stronom przesłana decyzja - projekt z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy, która stanowiła jedynie projekt tej decyzji, przy czym nigdy załączniki nr 1 i 2 do tej decyzji nie były podpisane stosownie do art. 107 1 kpa, co potwierdził Burmistrz w swoim piśmie z dnia 8 lutego 2011 r. Skoro zatem odwołanie może być przez stronę wniesione jedynie od decyzji, która weszła do obrotu prawnego, to nie może taki środek zaskarżenia być wniesiony od projektu decyzji. W przypadku zaś wniesienia odwołania od projektu decyzji taka czynność jest niedopuszczalna z przyczyny przedmiotowej bowiem nie istnieje przedmiot zaskarżenia. W odniesieniu do tak przedstawionej sytuacji faktycznej i dokonanej oceny prawnej stwierdzić pozostaje w pierwszej kolejności, iż Kolegium zupełnie pominęło najistotniejszą w tej sprawie okoliczność, iż decyzja - projekt z dnia "[...]" weszła do obrotu prawnego nie z chwilą jej doręczenia przy piśmie Burmistrza z dnia 15 grudnia 2010 r. lecz z chwilą jej doręczenia inwestorowi M.B., co miało miejsce w dniu 27 lipca 2007r. jak wynika z akt adm. tej sprawy. Z analizy nadesłanych akt administracyjnych wynika także, iż inwestor nie złożył od tej decyzji odwołania, natomiast kwestią sporną, która wymagała ustalenia była okoliczność, czy pozostałe strony postępowania, poza inwestorem, wniosły w tej sprawie odwołanie, bowiem Kolegium za takie odwołanie uznało sprzeciwy wniesione przez W.S., Z.R. oraz A.T. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do charakteru prawnego tych pism przez Kolegium na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Ol 820/08) w decyzji z dnia "[...]" Rep. "[...]" jednoznacznie przesądzono, iż od decyzji z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy nie zostały wniesione odwołania co skutkowało umorzeniem wszczętego postępowanie odwoławczego. Zatem nie może budzić żadnych wątpliwości okoliczność, iż z chwilą podjęcia decyzji z dnia "[...]" jednoznacznie przesądzono, iż skoro od decyzji organu I instancji z dnia "[...]" nie wniesiono odwołania to decyzja ta uzyskała przymiot ostatecznej. Całkowitym nieporozumieniem było natomiast wyrażone w uzasadnieniu tej decyzji stanowiska Kolegium, iż skoro do chwili obecnej decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została doręczona poza inwestorem żadnej z pozostałych stron tego postępowania, to należy ten błąd naprawić poprzez przesłanie tym stronom decyzji wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskrżenia w postaci wniesienia dowołania. W tym miejscu wskazać pozostaje, iż poza sporem pozostaje tak w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie pogląd, iż w przypadku pominięcia którejkolwiek ze stron postępowania administracyjnego w toku prowadzonego postępowania strona taka może skutecznie złożyć odwołanie jedynie w terminie otwartym dla strony, której decyzja została doręczona. Jeżeli zaś taki termin już upłynął to stronie pominiętej, której decyzji nie doręczono, przysługuje jedynie uprawnienie wynikające z nadzwyczajnego trybu postępowania jakim jest instytucja wznowienia postępowania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 lipca 1999r. sygn. IV SA 703/97, teza 2, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 505/08, wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. I OSK 1126/09,wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006 r. sygn. I SA/Wa 1854/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005,. s. 759). Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do zaakceptowania poglądu organu odwoławczego, że przesłanie na nowo w jakimkolwiek terminie decyzji organu I instancji stronom pominiętym w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem takiej decyzji, która uzyskała charakter decyzji ostatecznej, na nowo otwiera dla tych pominiętych stron postępowania termin do skutecznego wniesienia odwołania od ostatecznej decyzji administracyjnej. Pogląd taki pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 kpa, zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia rozstrzygnięcia przez Kolegium, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zatem w przypadku gdy odwołanie od decyzji zostanie złożone przez stronę pominiętą z przekroczeniem terminu, jaki służył inwestorowi, któremu decyzja organu I instancji została doręczona, to jedynym rozstrzygnięciem dla organu odwoławczego pozostaje instytucja przewidziana w art. 134 kpa tj. stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. W błędzie pozostaje organ odwoławczy, iż po przesłaniu pominiętym stronom przy piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r. decyzji - projektu organu I instancji z dnia "[...]" i wniesieniu odwołania przez te strony postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe na skutek braku przedmiotu zaskarżenia, gdyż projekt decyzji nie wszedł do obrotu prawnego. W tej sprawie decyzja organu I instancji z dnia "[...]" mimo, iż nosi nazwę "decyzja - projekt" stanowi niewątpliwie decyzję administracyjną zawierając wszystkie elementy decyzji administracyjnej określone w art. 107 1 kpa, co nie budziło wątpliwości także tut. Sądu, który wypowiedział się w tej sprawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Ol 820/08). Decyzja ta weszła do obrotu prawnego z chwilą doręczenia jej inwestorowi i z tą chwilą wywołała skutki prawne z niej wynikające. Nie do przyjęcia pozostaje pogląd, iż decyzja ta dla swojego wejścia do obrotu prawnego wymagała doręczenia wszystkim stronom postępowania, w tym pominiętym przez organ I instancji. Dla takiego rozumienia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego brak jest podstawy prawnej. Stosownie bowiem do art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej . Zatem z chwilą doręczenia decyzji decyzja taka rozpoczyna swój byt prawny, wiąże ona organ ją wydający co oznacza, iż została wprowadzona do obrotu prawnego i jej wzruszenie jest dopuszczalne jedynie w granicach określonych przepisami kpa. Z treści tej normy prawa nie sposób wyczytać, jak uczynił to organ odwoławczy, iż taka decyzja rozpoczyna swój byt prawny dopiero z chwilą jej doręczenia wszystkim stronom tego postępowania. Z uwagi na powyższe zupełnie bez znaczenia dla bytu prawnego decyzji z dnia "[...]" pozostaje okoliczność, czy Burmistrz przy piśmie z dnia 15 grudnia 2010 r. przesyłając informację o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy po rozpoznaniu wniosku M.B. załączył kserokopię projektu - decyzji podpisaną, czy też nie podpisaną, skoro po upływie ponad trzech lat decyzja z dnia "[...]" uzyskała już charakter decyzji ostatecznej, zaś poinformowanie pozostałych stron postępowania o jej treści mogło mieć jedynie charakter informacyjny. Na marginesie jedynie należy wskazać, iż jeżeli organ odwoławczy dostrzega jak podaje w uzasadnieniu swojej decyzji inne uchybienia, czy wady w wydanej decyzji przez organ I instancji to stosownie do przepisu art. 16 kpa może dokonać jej zmiany czy uchylenia jedynie w ściśle uregulowanych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczona na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 1 tej ustawy.