II SA/Ol 352/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [....] Starosta ograniczył sposób korzystania z należącej do R.G. części nieruchomości, stanowiącej działkę nr [....] obr. K., gm. G., poprzez zezwolenie Spółce A (dalej jako: Spółka) na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110 kV G.-O." oraz późniejszą ich eksploatację. 2. Po rozpatrzeniu wniosku Spółki, Starosta decyzją z dnia [....] udzielił jej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości będącej własnością R.G., stanowiącej działkę nr [....] obr. K., gm. G., w celu założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości linii 110 kV G.-O. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 124 ust. 1a w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 1774, ze zm.) dalej jako: u.g.n., art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 201 r. poz. 1257) dalej jako: k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że za wydaniem takiej decyzji przemawia społeczny oraz wyjątkowo ważny interes Spółki, w tym interes gospodarczy, tj. zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego całego regionu. Projekt dotyczący budowy linii 110 kV G.-O. jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że wydanie takiej decyzji było niezbędne w celu uzyskania przez Spółkę dostępu do wskazanej nieruchomości i przeprowadzenia przez nią planowanej linii elektroenergetycznej. 3. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie domagając się uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i brak przeprowadzenia całościowej oceny materiału dowodowego, polegające na błędnym przyjęciu konieczności niezwłocznego zajęcia nieruchomości w celu budowy linii elektroenergetycznej; - art. 108 k.p.a. poprzez wadliwe wskazanie konieczności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w związku z przyjęciem, że za wydaniem decyzji przemawia społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony; - art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez przyjęcie, że istnieje uzasadniony interes gospodarczy uzasadniający wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Skarżący zarzucił również, że będąc właścicielem nieruchomości nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na brak poinformowania o prowadzonym postępowaniu w zakresie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. 4. Decyzją z dnia [....], nr [....] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że dla wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości muszą być spełnione następujące przesłanki: konieczny jest wniosek podmiotu, który ma realizować cel publiczny; musi być wydana decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości; musi wystąpić jeden z przypadków wskazanych w art. 108 k.p.a. Z wniosku złożonego przez Spółkę wynikało, że za wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie wskazanej części nieruchomości i nadaniu temu zezwoleniu rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia przede wszystkim zabezpieczenie interesu społecznego. Planowana linia elektroenergetyczna ma za zadanie zwiększenie pewności zasilania dla obszaru miast G. i O. oraz powiatów [....]. Budowa tej linii zwiększy istotnie zdolność przesyłową oraz pewność zasilania odbiorców w energię elektryczną. Nastąpi poprawa bezpieczeństwa energetycznego regionu, a także zmniejszą się straty energii podczas przesyłu prądu. Potencjalnie budowa tej linii może zwiększyć atrakcyjność inwestycyjną regionu. Spółka wskazała również na ważny interes gospodarczy. Obecnie zasilanie GPZ w G. i O. przez linie [....] może nie być wystarczające i powodować komplikacje zwłaszcza w okresach zwiększonego poboru energii elektrycznej oraz podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Spółka podniosła także, że brak zgody właściciela na udostępnienie nieruchomości uniemożliwia wykonanie badań geologicznych koniecznych do opracowania części projektu budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie wydał decyzję, na podstawie której zezwolił Spółce na niezwłoczne zajęcie wskazanej części nieruchomości wraz z nadaniem tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto organ wyjaśnił, że bezzasadny jest zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Na rozprawie administracyjnej w dniu [....] w siedzibie Starostwa Powiatowego w G. wszystkie strony zostały poinformowane, że przedmiotem rozprawy jest postępowanie wszczęte na wniosek Spółki, prowadzone w trybie art. 124 ust. 1 i ust. 1a u.g.n. Właściciel nieruchomości został także poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w aktach sprawy dokumentami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów i zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia rozprawy. 5. Na powyższą decyzję R.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez przyjęcie, że istnieje uzasadniony i ważny interes gospodarczy uzasadniający utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, w sytuacji gdy przesłanki wskazane w art. 124 ust. 1a u.g.n. nie zostały spełnione, a przeprowadzone postępowanie nie zapewniło skarżącemu realizacji uprawnień wynikających z art. 10 § 1 i art. 80 k.p.a.; - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji pomimo wadliwego uzasadnienia tej decyzji, nieobejmującego oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz szczegółowego rozważenia przesłanek, które stanowiły podstawę tego rozstrzygnięcia; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo jej wadliwości i niezastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłocznie zajęcie nieruchomości powinno być najpierw wszczęte postępowanie, a właściciel nieruchomości powinien zostać pouczony o przysługujących mu uprawnieniach procesowych, inaczej ma miejsce naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Tymczasem skarżący z uwagi na brak informacji o wszczęciu postępowania w zakresie zezwolenia na niezwłocznie zajęcie nieruchomości oraz o jego przebiegu, nie miał możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Zdaniem skarżącego, postępowanie dotyczące niezwłocznego zajęcia nieruchomości nie może być prowadzone wspólnie z postępowaniem dotyczącym ograniczenia korzystania z nieruchomości. Skarżący podniósł również, że w sprawie nie zaistniały podstawy konieczne do wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nieprawidłowo zatem zostało utrzymane w mocy rozstrzygnięcie oparte w całości na żądaniu Spółki, bez zbadania przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1a u.g.n. Skarżący wskazał, że planowana inwestycja dotyczy nowej linii elektroenergetycznej 110 kV, która zastąpi istniejące stacje elektroenergetyczne 110/15 kV, zasilające aktualnie miejscowości na terenie powiatu [....]. Nie ma zatem konieczności niezwłocznego wybudowania nowej linii, skoro miejscowości te są zasilane za pomocą innych linii. Przesłanka konieczności poprawy bezpieczeństwa energetycznego nie została udowodniona przez Spółkę. Nie został również wykazany ważny interes gospodarczy wynikający z budowy nowej linii, twierdzenia o możliwych problemach z zasilaniem nie zostały udowodnione. W ocenie skarżącego, zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wydane tylko wtedy, gdy bez niezwłocznego rozpoczęcia realizacji celu publicznego, cel ten w ogóle nie mógłby być zrealizowany. Tymczasem okoliczności te nie zaistniały w niniejszej sprawie. Skarżący zarzucił również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pominął zarzuty właściciela nieruchomości dotyczące braku wykazania ważnego interesu strony, jak też nie odniósł się do wadliwego przyjęcia, że istnieje uzasadniony interes gospodarczy uzasadniający wydanie decyzji o natychmiastowym zajęciu nieruchomości. 6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm) zwanej dalej: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu pozostaje wskazać, iż Sądowi z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 18 lipca 2017r. sygn. akt II SA/Ol 346/17 oddalona została skarga R.G. na decyzję Wojewody z dnia [....] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [....], którą ograniczono sposób korzystania z części nieruchomości, stanowiącej działkę nr [....] obr. K., gm. G., poprzez zezwolenie Spółce A na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110 kV G.-O." oraz późniejszą ich eksploatację. Skarżący od tego wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest natomiast decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zezwalającą Spółce na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości będącej własnością skarżącego, w celu założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości linii 110 kV G.-O. Zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodzie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak z kolei wynika z art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei z art. 108 § 1 k.p.a. wynika, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Powyższe oznacza, że po wydaniu decyzji, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, starosta, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji przytoczonych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z akt administracyjnych Starosta (dalej: Starosta) decyzją z dnia [....] ograniczył sposób korzystania z należącej do skarżącego części nieruchomości, stanowiącej działkę nr [....] obr. K., poprzez zezwolenie Spółce na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych i nadziemnych urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń wchodzących w zakres inwestycji celu publicznego pn. "Budowa linii 110 kV G.-O." oraz późniejszą ich eksploatację. Następnie po rozpatrzeniu wniosku Spółki, Starosta decyzją z [....] udzielił jej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części wskazanej nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości linii 110 kV G.-O.. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Starosty została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Dokonując sądowej kontroli przesłanek wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, należy zwrócić uwagę, iż to ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Starosta udziela, w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w rzeczonej sprawie pozostają dwie przesłanki: inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione wyjątkowo ważnym interesem strony oraz ważnym interesem społecznym. Planowana linia elektroenergetyczna ma za zadanie bowiem zwiększenie pewności zasilania dla obszaru miast G. i O. oraz powiatów [....]. Obecnie istniejące linie elektroenergetyczne na terenie powiatu [....] nie stanowią gwarancji dla prawidłowego zaopatrywania ludności i podmiotów gospodarczych na tym terenie w energię elektryczną. Z uwagi na istniejący układ linii elektroenergetycznej obecnie Główny Punkt Zasilania (GPZ) w O. połączony jest liniami [....]; a GPZ w G. liniami [....], zaś budowa linii O. – G. pozwoli na połączenie tych dwóch wydłużonych odcinków i utworzenie tzw. "pętli" łączącej GPZ [....]. Takie ukształtowanie konfiguracji sieci niewątpliwie znacząco powiększy bezpieczeństwo energetyczne regionu, gdyż uszkodzenie odcinka pomiędzy dwoma GPZ nie spowoduje automatycznie odcięcia GPZ, a w konsekwencji całego powiatu od energii elektrycznej, w którą może być zaopatrzony od strony odcinka sprawnego. Budowa tej linii zwiększy zatem istotnie zdolność przesyłową oraz pewność zasilania odbiorców w energię elektryczną. Nastąpi poprawa bezpieczeństwa energetycznego regionu, a także zmniejszą się straty energii podczas przesyłu prądu. Nadto brak zgody właściciela na udostępnienie nieruchomości uniemożliwia wykonanie badań geologicznych koniecznych do opracowania części projektu budowlanego. Uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również ważny interes gospodarczy, o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. Jak wynika to z uzasadnienia skarżonej decyzji, obecne zasilanie GPZ w G. i O. przez istniejące linie może nie być wystarczające i powodować komplikacje zwłaszcza w okresach zwiększonego poboru energii elektrycznej oraz podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Słusznie podniesiono nadto w odpowiedzi na skargę, przez uczestnika postępowania- Spółkę, że występujące obecnie zagrożenia dla linii elektroenergetycznych ze strony nagłych zjawisk pogodowych o znacznej sile, w kontekście ostatnich wydarzeń w północno-zachodnich i północnych regionach kraju, w których następstwie huraganowego wiatru doszło do zerwania linii elektroenergetycznych, wszelkie działania zmierzające do zapewnienia stabilności zasilania w energię elektryczną winny być realizowane bez zbędnej zwłoki. Poza tym podkreślenia wymaga także, iż słusznie wskazano, że inwestycja powyższa została zapoczątkowana w 2011r. i dalsze jej opóźnienia może prowadzić do znaczących i nieodwracalnych szkód po stronie uczestnika, jak i całego społeczeństwa i gospodarki powiatów [....]. W orzecznictwie przyjmuje się, że budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes inwestora, ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2016r. sygn. akt: I OSK 1648/15, I OSK 1650/15, I OSK 1719/15, I OSK 1988/14, I OSK 2251/15, I OSK 2480/15, I OSK 2432/15, I OSK 2875/15, I OSK 3013/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2013r., sygn. akt I OSK 2967/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej j jest realizacją celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Występuje tu zatem zarówno interes społeczny, jak i gospodarczy, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015r., sygn. I OSK 1244/15, dostępny w CBOSA). Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I OSK 3417/15, dostępny w CBOSA). W świetle powyższego za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego w postaci art. 124 ust. 1 a u.g.n. poprzez niewykazanie spełnienia wszystkich przesłanek. W ocenie Sądu, organy trafnie bowiem przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki: ważnego interesu społecznego, wyjątkowo ważnego interesu strony, a także ważnego interesu gospodarczego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Za bezpodstawne należy także uznać pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Stwierdzić należy, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.