II SA/Ol 49/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]’ w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Starosta I (dalej: organ I instancji, Starosta) decyzją z dnia "[...]"r. znak "[...]" orzekł o zatrzymaniu T B (dalej: skarżący) prawa jazdy kat. AM, B1, B nr. "[...]" serii "[...]" wydanego "[...]"r. oraz zobowiązaniu go do niezwłocznego zwrotu prawa jazdy nr. "[...]" serii "[...]" do organu. W motywach uzasadnienia wskazano przebieg postępowania, które obejmowało wydanie dnia "[...]" r. decyzji nr. "[...]" w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wyjaśniono, że zgodnie z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 12 ust.1 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r. poz. 970 ze zm.) osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, a odpowiednie orzeczenie przedstawić winna staroście w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Wyjaśniono, że przepisy obowiązujące w chwili orzekania tj. od dnia 4 czerwca 2018 r. - przepis art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami - również nakłada na osobę skierowaną na badanie, obowiązek przedłożenia orzeczenia lekarskiego w powyższym terminie. Skarżący, mimo prawidłowego doręczenia skierowania (data odbioru "[...]"r.) nie dostarczył w zakreślonym terminie wymaganego orzeczenia lekarskiego, dlatego też w dniu "[...]"r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania jego prawa jazdy. Podkreślono, że w toku postępowania (w dniu "[...]" r.) wpłynęło z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z treści orzeczenia wynikało, że badaniu lekarskiemu T B poddał się "[...]"r., tj. blisko miesiąc po upływie terminu przedłożenia Staroście orzeczenia. W ocenie organu oznacza to, że warunek określony w przepisie art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie został spełniony. Z tego względu organ zobligowany był do wydania decyzji na podstawie przepisu art. 102 ust.1 pkt. 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Od tej decyzji odwołanie wniósł T B, zarzucając organowi błędne przyjęcie, że skarżącemu należy zatrzymać prawo jazdy kategorii AM, B1, B nr."[...]", serii "[...]" wydane w dniu "[...]"r. ponieważ nie przedłożył w wymaganym czasie zaświadczenia lekarskiego, mimo, iż zaświadczenie takie złożył, a z jego treści wynika, że brak jest przeciwskazań do kierowania pojazdami. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i nie zatrzymywanie jego prawa jazdy. W uzasadnieniu podniósł, że przez długi okres czasu nie przebywał w miejscu zamieszkania, a mimo to w ramach toczącego się przed Starostą postępowania dostarczył dokument medyczny - kartę konsultacyjną diabetologiczną wydaną przez Zakład Opieki Zdrowotnej Miejski Ośrodek Zdrowia w L, z której treści wynika, iż brak jest przeciwskazań do kierowania przez niego pojazdami kategorii B. Organ kierując się czysto formalnymi przesłankami, nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji obiektywnych okoliczności życiowych i zdrowotnych, które przemawiały za odstąpieniem od zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Decyzją z dnia "[...]" r. nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 ust.1 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, który nakazuje staroście wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa art. 79 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten stanowi zaś, że uprawniony lekarz po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej stosowne orzeczenie lekarskie. Z akt sprawy wynika, że obowiązek przedstawienia orzeczenia lekarskiego został nałożony na skarżącego decyzją Starosty z dnia "[...]"r, na mocy której skierowano go na kontrolne badanie lekarskie celem stwierdzenia braku lub istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja została doręczona skutecznie skarżącemu w dniu "[...]"r. Podkreślono, że postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy wszczęte zostało przez organ I instancji zawiadomieniem z dnia "[...]"r, którego doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. nastąpiło "[...]"r. Nadto orzeczenie lekarskie nr. "[...]" wydane przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B + E, T - wpłynęło do organu I instancji "[...]"r. Przesłane zostało ono wraz z informacją o wniesieniu przez skarżącego odwołania od tegoż orzeczenia do Uniwersyteckiego Centrum Medycyny M w G. Następnie w dniu "[...]"r. organ został poinformowany o dacie badań lekarskich ("[...]"r.) przeprowadzonych w związku z odwołaniem od orzeczenia nr. "[...]". Następnie w dniu "[...]"r. organ otrzymał oryginał orzeczenia lekarskiego nr. "[...]" wydanego przez uprawnionego lekarza Uniwersyteckiego Centrum Medycyny M, stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. W ocenie Kolegium w przedstawionym stanie sprawy bezspornie wynikało, że skarżący będąc zobowiązanym do przedłożenia w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie (tj. do "[...]"r.) w celu stwierdzenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - nie przedstawił wymaganego orzeczenia. W związku z tym organ zobowiązany był wszcząć postępowanie, a następnie wydać decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Wyjaśniono, że decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy kierowcy, który nie przedstawił organowi w zakreślonym terminie badań lekarskich, mimo, że został na niego nałożony decyzją taki obowiązek, ma charakter związany. Oznacza to, że organ zobowiązany był do ustalenia, czy skarżący poddał się badaniu lekarskiemu, a więc czy zgłosił się do uprawnionego lekarza, a jeżeli tak, to co wynika z tak wydanego orzeczenia lekarskiego. Podkreślono, że choć w dacie wydawania rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy organ I instancji posiadał już wiedzę, że wobec skarżącego stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B2, B+E, T, która to okoliczność stanowi podstawę do wszczęcia innego postepowania – w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, to w ocenie Kolegium wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy było zasadne. Organ prowadząc już określone postępowanie w sposób szybki zastosował sankcję w postaci zatrzymania prawa jazdy i zobowiązał do niezwłocznego zwrotu dokumentu - co miało na celu wyeliminowanie z ruchu drogowego osoby której stan zdrowia nie pozwala na bezpieczne dla siebie i innych poruszanie się pojazdem po drogach. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że postępowanie którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, a organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy czy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści jak i procedury, w której zapadło. Przedłożony przez odwołującego się dokument w postaci karty konsultacyjnej diabetologicznej, w treści którego lekarz o specjalizacji diabetologicznej zawarł stwierdzenie, że skarżący jest zdolny do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B - w świetle wymagań stawianych zarówno osobie orzekającej co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jak i samemu dokumentowi, którego wzór jest załącznikiem do wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, uznać należało za niewystarczający do stwierdzenia, iż w przypadku skarżącego nie istnieją przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami mechanicznymi. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Sądu wywiódł T B. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 102 ust.1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017r. poz. 978, z poźn.zm.) polegające na przyjęciu przez SKO, że ziściły się przesłanki do zatrzymania prawa jazdy ze względu na nie dostarczenie wymaganych dokumentów medycznych mimo, iż skarżący w toku prowadzonego postępowania przed organami przedłożył dokumenty medyczne, z których wyraźnie wynika, iż brak jest przeciwwskazań zdrowotnych po jego stronie do kierowania pojazdami; - § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017r. poz. 250) poprzez stwierdzenie, że przedłożony przez skarżącego dokument medyczny nie spełnia kryteriów orzeczenia lekarskiego mimo, iż treść tego dokumentu nie może budzić jakichkolwiek zastrzeżeń pod względem fachowości i rzetelności; - naruszenie przepisów postępowania, art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie wszechstronne rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji pozostającej w sprzeczności z interesem prawnym obywatela oraz podstawowymi zasadami współżycia społecznego, gdyż w konsekwencji pozbawiono skarżącego prawa do poruszania się pojazdem, co z kolei jest mu niezbędne w celu normalnego, codziennego funkcjonowania. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w jego ocenie organy naruszyły art. 102 ust. 1 pkt.3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, gdyż pominęły okoliczność, iż skarżący w toku postępowania dostarczył dokument medyczny, który stwierdzał, że jest on zdolny do kierowania pojazdami. Dokument ten został wydany przez lekarza specjalistę, a jego wydanie zostało poprzedzone rzetelnym i fachowym badaniem lekarskim skarżącego, na podstawie którego ocenił, że może on kierować pojazdami. Organy naruszyły także § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców poprzez stwierdzenie, że przedłożony przez skarżącego dokument medyczny nie spełnia kryteriów orzeczenia lekarskiego. Zaznaczał, ze choć dokument nosił inną nazwę niż orzeczenie lekarskie, to nie wpływa to na jego treść w szczególności rzetelne stwierdzenie czy skarżący jest zdolny kierować pojazdami czy też nie. Powyższe uchybienia dowodzą także w opinii skarżącego naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 2107) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn.zm) dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje m.in. w sytuacji stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania, objętej kontrolą sądową decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu, stanowił art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2005r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341) dalej: u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, jeśli osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawia w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy, który z kolei stanowi, że uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej stosowne orzeczenie lekarskie. Przede wszystkim podkreślić należy, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydana na podstawie wskazanego przepisu nie ma charakteru fakultatywnego, lecz obligatoryjny, co oznacza, że jeśli osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego o istnieniu lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, to organ ma obowiązek wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. I OSK 778/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. IV SA/Po 674/17; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Rz 1782/16, dostępne na stronie internetowej http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Związany charakter decyzji oznacza, że obowiązkiem organu jest ustalenie jedynie, czy dana osoba poddała się badaniu lekarskiemu i z jakim wynikiem. W sytuacji zaś nieprzedstawienia w wymaganym terminie orzeczenia lekarskiego organ ma bezwzględny obowiązek zatrzymania prawa jazdy. Wymienione obowiązki zostały w niniejszej sprawie wykonane, a ustalenia organów orzekających w sprawie są prawidłowe. Skarżący bowiem do wykonania badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy ze względu na zastrzeżenia do jego stanu zdrowia został skierowany prawomocna decyzją Starosty I z "[...]"r., wydaną w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy. W pouczeniu tej decyzji wskazano, że na przedmiotowe badanie lekarskie należało się zgłosić w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania strony, a orzeczenie lekarskie skarżący miał przekazać do organu w terminie 3 miesięcy od otrzymania powyższej decyzji. Pouczono też skarżącego, że niedostarczenie orzeczenia lekarskiego w wyznaczonym terminie skutkuje wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. pouczenia te wyczerpywały normę art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 u.k.p. O decyzji z dnia "[...]"r. skarżący dowiedział się w dniu "[...]"r., zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji (akta adm. karta "[...]"), czego strona nie kwestionuje. Przesadzającą i bezsporną dla oceny skarżonej decyzji pozostaje okoliczność, że skarżący nie zgłosił się na kontrolne badania lekarskie w wyznaczonym terminie i w związku z tym po upływie ponad 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji o skierowaniu na badania, Starosta rzeczoną decyzją orzekł o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., gdyż w zakreślonym terminie nie stawił się na badania lekarskie i nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W związku z tym, działając na podstawie wskazanego przepisu ustawy, organ zobowiązany był do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Podkreślić pozostaje, że wydana decyzja nie ma charakteru uznaniowego lecz jest tzw. decyzją związaną, czyli taką, którą organ jest zobowiązany wydać. Takie stanowisko powszechnie prezentowane jest przez sądy administracyjne (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 403/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2088/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Go 736/16, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2224/14, dostępny w CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym skargę podziela pogląd o związanym charakterze decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy kierowcy, który nie zgłosił się w terminie na badania lekarskie, mimo że została wydana decyzja nakazująca poddanie się takiemu badaniu. Związany charakter decyzji oznacza, że obowiązkiem organu było ustalenie, czy skarżący poddał się badaniu lekarskiemu, a w sytuacji ustalenia braku zgłoszenia się na badanie lekarskie w wyznaczonym terminie, miał obowiązek zatrzymania prawa jazdy. Fakt przedłożenia innych, niż wymagane przez ustawę, dokumentów lub zaświadczeń lekarskich (na marginesie jedynie należy podnieść, że przeprowadzonych także z naruszeniem wskazanego przez organ terminu) nie zwalniał organu administracji publicznej od wydania kwestionowanej decyzji. Istotną okolicznością w sprawie był bowiem sam fakt nieprzeprowadzenia, pomimo obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego. Organy wyjaśniły skarżącemu powody skierowania go na badania lekarskie, a jakiekolwiek wątpliwości co do stanu jego zdrowia mógł usunąć tylko uprawniony lekarz po przeprowadzeniu odpowiedniego badania lekarskiego. Badania, na które został skarżący skierowany miały na celu wykazanie, czy stan zdrowia skarżącego pozwala mu na bezpieczne dla siebie i innych poruszanie się pojazdem po drogach. Na marginesie jedynie pozostaje nadmienić, że skarżący po poddaniu się badaniu lekarskiemu z naruszeniem terminu wyznaczonego przez organ, otrzymał orzeczenie lekarskie, które było dla niego niekorzystne, co nie mogło być zignorowane przez organ. Podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący braku uwzględnienia przez organy przedstawionego zaświadczenia lekarskiego - karty konsultacji diabetologicznej wydanej przez Zakład Opieki Zdrowotnej Miejski Ośrodek Zdrowia w L, z którego wynika, iż brak jest przeciwskazań do kierowania przez niego pojazdami kategorii B - nie może być uznany za słuszny. Warunki i tryb przeprowadzenia badania lekarskiego, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., określają przepisy rozdziału 12 tej ustawy oraz wydane na ich podstawie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017r. poz. 250). Nie jest zatem możliwe by skarżący skierowany na badania w oparciu decyzję Starosty wydaną w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. mógł przedstawić jakiekolwiek wyniki badań lub zaświadczenie pochodzące od dowolnie wybranego lekarza. Wręcz przeciwnie konieczne jest przedstawienie w terminie określonym w decyzji o skierowaniu na badania orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie określonym ww. rozporządzeniem. Przywoływany akt, poza trybem wydania orzeczenia lekarskiego określa również uprawnione do wykonywania badań i wydawania orzeczeń lekarskich podmioty. Badanie którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Obejmuje ono także całokształt czynników określających stan zdrowia mających wpływ na kierowanie pojazdami. Tym samym z punktu widzenia realizacji obowiązków wynikających z decyzji Starosty z dnia "[...]"r. w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami bez znaczenia pozostają dokumenty lub zaświadczenia lekarskie nie stanowiące orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w ww. decyzji. Nie stanowią one okoliczności o charakterze prawnie istotnym, mogącym wpływać na przedmiot postępowania w zakresie wydania decyzji o zatrzymaniu uprawnienia do kierowania pojazdami. Ustawodawca wprost określił bowiem, że ocena stanu zdrowia, jeśli zachodzą okoliczności o których mowa w art. 99 ust.1 pkt 2 lit. b, może odbywać się w ścisłe określonym trybie, dotyczącym zarówno uzyskania orzeczenia lekarskiego, podmiotu wystawiającego taki dokument jak i czasu jego uzyskania. Nie spełnienie tych przesłanek obliguje zaś organ do jego zatrzymania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.