II SA/Ol 545/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków pełnienia służby uchyla zaskarżoną decyzję. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia "[...]" r. znak: "[...]" Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O, na podstawie art. 165 ust.7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016 r., poz.1948 z poźn.zm.) dalej: ustawa lub P.w.u.KAS, złożył J W pisemną propozycję określająca nowe warunki pełnienia służby. Funkcjonariusz potwierdził odbiór propozycji w dniu "[...]" r. Oświadczenie o przyjęciu propozycji służby w Izbie Administracji Skarbowej w O funkcjonariusz złożył w dniu "[...]"r. Pismem z dnia "[...]"r. J W (dalej: skarżąca) zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedstawionej decyzji zarzuciła niewłaściwe ustalenie stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego i z uwagi na powyższe wniosła o: - uchylenie złożonej propozycji w części dotyczącej stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego oraz ponowne określenie stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby tj. stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej z uposażeniem zasadniczym określonym, co najmniej mnożnikiem "[...]" kwoty bazowej, - ewentualnie, uchylenie zaskarżonej propozycji w części dotyczącej uposażenia zasadniczego oraz ponowne określenie uposażenia zasadniczego z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby z mnożnikiem nie niższym niż "[...]". Decyzją z dnia "[...]" r. znak: "[...]", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia "[...]"., znak: "[...]" określającą nowe warunki pełnienia służby. J W "[...]" r. złożyła skargę na ww. decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 14 listopada 2017r. sygn. akt. II SA/Ol 739/17 uchylił zaskarżoną decyzję z "[...]" r. w przedmiocie warunków pełnienia służby. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O decyzją z dnia "[...]"r. nr. "[...]", utrzymał w mocy decyzję z "[...]"r. nr. "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, przytoczono treść art. 165 ust. 3 i 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Wskazano, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS) w O mając wyłączne prawo kształtowania stosunku służbowego złożył J W pisemną propozycję określającą nowe warunki pełnienia służby w służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w O z dnia "[...]" r., uwzględniając posiadane kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby i dotychczasowe miejsce zamieszkania. Organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyznaczenia w propozycji z "[...]" r. stanowiska służbowego poniżej kwalifikacji i doświadczenia zawodowego skarżącej, uznał zarzut za bezpodstawny. Podniósł, że konsekwencją wejścia w życie ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej było powstanie nowych struktur na terenie danego województwa, w ramach których stworzone zostały nowe komórki organizacyjne. Powstanie nowych struktur spowodowało, że skarżąca przestała pełnić służbę na stanowisku audytora wewnętrznego. Propozycja określająca nowe warunki pełnienia służby składana była na podstawie art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. W procesie przedkładania propozycji sytuacja każdej osoby była rozpatrywana indywidualnie pod kątem przesłanek ustawowych, tj. posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego i miejsca zamieszkania. W oparciu o akta osobowe skarżącej organ przedstawił ustalenia jakie poczynił w zakresie dotyczącym jej kwalifikacji i przebiegu kariery zawodowej. Organ zaznaczył, że składając skarżącej propozycję pełnienia służby wziął pod uwagę zarówno potrzeby pracodawcy, zadania ustawowe jakie zostały nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i środków przeznaczonych na ich uposażenie, jak również kwalifikacje i doświadczenie jakim legitymuje się strona. Podkreślono, że o ustaleniu funkcjonariuszowi wysokości poszczególnych składników propozycji zadecydowały następujące elementy. Posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy - w tym względzie organ ograniczony był treścią art. 169 ust. 1 P.w.u.KAS, który stanowi, że funkcjonariuszowi, który otrzymał propozycję pełnienia służby w służbie Celno-Skarbowej przysługuje stopień równorzędny do dotychczasowego. Z tego względu zaproponowano funkcjonariuszowi stopień służbowy komisarza, którego mnożnik został ustalony na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 414). Dyrektor IAS zaznaczył również, że określenie stanowiska służbowego skarżącemu funkcjonariuszowi nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, trybu awansowania oraz dokonywania zmian na stanowiskach służbowych (Dz.U. z 2017r. poz. 444). Rozporządzenie to zawiera wykaz stanowisk służbowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej oraz wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych. Jak zaznaczono od 1 marca 2017 r. stanowiska służbowe: audytor wewnętrzny, radca prawny i pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych nie są zaliczane do stanowisk eksperckich. Nadto zadania realizowane na tych stanowiskach od dnia 1 marca 2017 r. nie wchodzą w skład katalogu zadań zgodnie z art. 2 ust.2 ustawy o KAS, realizowanych wyłącznie przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Nie są więc realizowane przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Wyjaśniono także, iż mnożnik uposażenia zasadniczego funkcjonariusza J W został ustalony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U. 2017r. poz. 446), które dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej zaliczanego do kategorii stanowisk eksperckich funkcjonariuszy w izbach administracji skarbowej i urzędach skarbowych oraz urzędach celno-skarbowych przewiduje rozpiętość 2,321-2,721 mnożnika. Organ podkreślił, że w każdym przypadku wynagrodzenie (uposażenie) winno być tak ustalone aby odpowiadało rodzajowi wykonywanej pracy. Jednak funkcjonariusz, którego kompetencje są wyższe, niż wymagane na danym stanowisku, nie ma podstaw do żądania od pracodawcy, zwiększenia mu poziomu wynagrodzenia zasadniczego. W ocenie organu kompetencje J W są szersze od pozostałych ekspertów służby Celno-Skarbowej w Dziale G, co nie oznacza, że funkcjonariuszowi temu przysługuje prawo do ustalenia uposażenia na znacznie wyższym poziomie od pozostałych ekspertów służby Celno-Skarbowej, którzy również spełniają wymagania niezbędne do zajmowania stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej. Odnosząc się do kolejnej składowej wynagrodzenia organ wyjaśnił, że dodatek za wieloletnią służbę w Słubie Celno-Skarbowej ustalony w propozycji przysługuje funkcjonariuszowi od dnia "[...]"r. na podstawie art. 240 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Podstawę do jego wyliczenia stanowi uposażenie zasadnicze. Następnie wskazano, że dodatek stażowy skarżącej naliczany jest od dnia "[...]" r. i na dzień przyjęcia propozycji tj. "[...]"r. funkcjonariusz posiadała dodatek za wieloletnią służbę w wysokości "[...]"%. Reasumując organ stwierdził, że biorąc pod uwagę obiektywne przyczyny, takie jak obowiązek realizacji zadań ustawowych jakie zostały nałożone na jednostkę, przy jednoczesnym zachowaniu limitu etatów funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej i ograniczone środki przeznaczone na ich uposażenia, ukształtował stanowisko służbowe i uposażenie J W na określonym w propozycji z "[...]" r. poziomie. Uposażenie to zostało ustalone na poziomie innych funkcjonariuszy wykonujących podobną pracę. Ustalenie uposażenia na poziomie przedstawionej propozycji było zgodne z interesem społecznym utożsamianym z interesem służby, przejawiającym się koniecznością dostosowania uposażenia do zakresu odpowiedzialności i obowiązków, ale też posiadanych środków finansowych. Od tego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiodła J W, zarzucając: - naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niewykonanie przez Dyrektora IAS w O zaleceń Sądu zawartych w wyroku WSA z 14 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 739/17 uchylającego pierwotną decyzję i przekazującego ją do ponownego rozpoznania, a w szczególności nie uwzględnienie oceny prawnej zawartej w ww. wyroku, a także nie odniesienie się przez Organ do twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tych, które zostały zgłoszone w toku postępowania odwoławczego oraz nie zapewnienie skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji; - naruszenie art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP oraz art. 165 ust. 7 z 16 listopada 2016 r. P.w.u.KAS poprzez nieuzasadnione obniżenie stanowiska i uposażenia zasadniczego na podstawie pozaustawowych kryteriów; - naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6, art.7, art. 8, art. 9 i art. 10 i 11 k.p.a. oraz art. 77, 78 i 80 k.p.a., w szczególności przez brak zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego ze skutkiem w postaci rażącego naruszenia słusznego interesu skarżącej, poprzez niedostateczne odniesienie się przez organ do posiadanych przez skarżącą kwalifikacji oraz przebiegu służby, co skutkowało niepełnym rozpoznaniem sprawy i zaproponowaniem warunków pełnienia służby z uposażeniem poniżej posiadanych kwalifikacji i doświadczenia zawodowego oraz w istocie braku uzasadnienia faktycznego, oraz braku odniesienia się do zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, oraz poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym przez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo braku możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnym braku okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji z podniesionymi naruszeniami prawa. Z uwagi na powyższe, na zasadzie art. 106 §3 p.p.s.a., skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: - ujawnienie znajdującego się w Izbie Administracji Skarbowej w O arkusza Excel, w oparciu o który ustalono większość wynagrodzenia skarżącej w sposób niezgodny z ustawą tj. przy założeniu że maksymalna wysokość jej wynagrodzenia nie powinna przekroczyć kwoty "[...]" zł brutto, niezależnie od jej kwalifikacji, kompetencji i doświadczenia zawodowego, - na okoliczność podniesionych zarzutów odwoławczych, jako, że arkusz taki nie znajduje się w aktach osobowych skarżącej ani prawdopodobnie w aktach osobowych żadnego z funkcjonariuszy, a został wytworzony w Izbie Administracji Skarbowej w O i był jedyną przesłanką ustalania warunków pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w O, - dot. kwalifikacji i przebiegu służby funkcjonariuszy Izby Administracji Skarbowej w O, którym w propozycji, o której mowa w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS ustalono stanowisko starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej ze wskazaniem ustalonych w propozycji mnożników kwoty bazowej uposażenia zasadniczego, - na okoliczność zasadności podniesionych zarzutów odwoławczych, a w szczególności na okoliczność udowodnienia, że Dyrektor IAS w O ustalając w przedłożonej skarżącej propozycji stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz uposażenie zasadnicze nie uwzględnił posiadanych przez nią kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, a w szczególności obniżając skarżącej uposażenie do poziomu z "[...]" r. nie uwzględnił, że w latach "[...]" znacząco podniosła swoje kompetencje oraz pełniła służbę, realizując zarówno zadania wynikające z karty zakresu obowiązków i uprawnień, jak również podejmując działania dodatkowe, które miały pozytywny wpływ na rozwój całej Służby Celnej. Uwzględniając treść art. 145 §1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. skarżąca wnosiła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie do rozpoznania Dyrektorowi IAS w O, ewentualnie o zmianę decyzji i przywrócenie skarżącej stanowiska równoważnego z poprzednio zajmowanym tj. stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej oraz przywrócenie uposażenia zasadniczego w wysokości, którą skarżąca posiadała przed wręczeniem propozycji służby tj.: wg. mnożnika kwoty bazowej wynoszącego "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie zarówno samej skargi jak i zawartych w niej wniosków dowodowych. Podtrzymał wcześniejszą argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przed rozpoznaniem zasadności skargi pozostaje wskazać, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) dalej jako: p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności pozostaje przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie wypowiedział się już WSA w Olsztynie wyrokiem z 14 listopada 2017r. sygn. akt. II SA/Ol 739/17, w którym uchylił zaskarżoną decyzję z "[...]" r. w przedmiocie warunków pełnienia służby oraz wskazał konieczne do ustalenia okoliczności sprawy. Stosownie zatem do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, iż związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, odmiennych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc obowiązującą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i ocenionych już faktów i dowodów, oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1328/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej, jak wskazano wyżej, Sąd w wyroku z 14 listopada 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 739/17) uznał, iż wymienione w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS kryteria tj: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. W rzeczonej sprawie, elementami związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są warunki, na jakich dany funkcjonariusz pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Podane okoliczności wskazują w tej sprawie na słuszny interes skarżącej, będącej funkcjonariuszem publicznym, który przemawia za istnieniem domniemania prawnego, wyprowadzonego z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS, a także z art. 7 in fine k.p.a., że przedstawione temu funkcjonariuszowi nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełnił służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności na które organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obalenie tego domniemania, o czym już wspomniano, jest możliwe tylko w sytuacji wykazania, że konkretne okoliczności, tworzące w danej sprawie interes społeczny, przemawiają za zmianą (pogorszeniem) sytuacji prawnej funkcjonariusza. W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, organ nie w pełni zastosował się do wskazanej wyżej oceny prawnej. Po pierwsze organ zdaje się wskazywać, że w ramach rozpiętości mnożnika kwoty bazowej dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej (2,321-2,721) wynikającego z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz.U z 2017 r. poz. 446), posiada on pełną swobodę w kształtowaniu wysokości wynagrodzenia funkcjonariuszy. Jak wskazywał organ, przedkładanie propozycji służby poszczególnym funkcjonariuszom miało charakter indywidualny. Mnożnik uposażenia zasadniczego wyższy niż "[...]" zaproponowano osobom ze stażem większym oraz mniejszym niż skarżąca. Jednocześnie organ przyznał, że kompetencje J W są szersze od pozostałych ekspertów Służby Celno- Skarbowej w Dziale G. Organ podkreślił jednocześnie, że nie oznacza to, iż funkcjonariuszowi przysługuje prawo do ustalenia uposażenia na znacznie wyższym poziomie od pozostałych ekspertów służby Celno-Skarbowej, którzy spełniają wymagania niezbędne do zajmowania tego stanowiska. W tym miejscu podkreślić należy jednak, że mnożnik kwoty bazowej "[...]" jaki przyznano skarżącej, jest najniższym z możliwych na zajmowanym przez nią stanowisku eksperta Służby Celno-Skarbowej. Uzasadnione są zatem wątpliwości, czemu wobec, podkreślanych przez sam organ wysokich kompetencji skarżącej otrzymała ona najniższy mnożnik kwoty bazowej, mimo, że jak wskazano, posiada ona szczególnie wysokie kompetencje. Kwestia ta wymaga szczególnego uzasadnienia przez organ, ten posiadał bowiem możliwość gradacji wynagrodzenia w ramach wynikających z rozporządzenia widełek i rozstrzygniecie w tych granicach wymaga wskazania na motywy jakimi kierował się organ. Za nie wystarczające uznać należy wyjaśnienia organu wskazujące, że funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach eksperckich w Dziale G mają wystarczające kwalifikacje, a wobec tego ich uposażenie powinno być ustalone podobnie, mimo, że niejednokrotnie kompetencje pracowników są wyższe niż wymagane na danym stanowisku. Sygnalizowana przez organ potrzeba braku dyskryminacji płacowej osób zajmujących podobne stanowiska służbowe nie może być równoznaczna z ustaleniem identycznych wynagrodzeń i nie uwzględnianiu, w ramach przyznanej organowi swobody w kształtowaniu wynagrodzeń, szczególnych cech i walorów pracowników. Skoro bowiem ustawodawca założył różną wysokość mnożnika kwoty bazowej na określonym stanowisku, to uznać należy, biorąc pod uwagę zasadę racjonalnego prawodawcy, iż zakładał on możliwość różnicowania wysokości wynagrodzenia. Wobec możliwości gradacji wysokości mnożnika w granicach określonych w rozporządzeniu, przyjęcie jego określonej wysokości, tym bardziej minimalnej wymaga wyjaśnienia i uzasadnienie. Kwestia ta jest tym istotniejsza, że jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu wynagrodzeń funkcjonariuszy Działu G (k. 98 akt administracyjnych) na stanowisku eksperta Służby Celno- Skarbowej występuje zróżnicowanie wysokości mnożnika uposażenia zasadniczego w ramach jednego działu. Niezbędne zdaje się wyjaśnienie przez organ, kryteriów jakimi posługiwał się ustalając określoną wysokość mnożnika dla poszczególnych funkcjonariuszy, oraz czemu, jeśli sam uznaje że kompetencje skarżącej są szersze od pozostałych ekspertów Służby Celno-Skarbowej w Dziale G nie znalazło to odzwierciedlenia w wysokości uposażenia. Przeciwnie skarżąca otrzymała mnożnik w minimalnej wysokości, podczas gdy co najmniej jedna osoba na takim samym stanowisku posiada mnożnik w wyższej wysokości tj. "[...]", a skoro to skarżąca posiada najszersze kwalifikacje, to nie ten czynnik zdecydował o przyznaniu takiego wyższego uposażenia innemu funkcjonariuszowi w tym dziale. Organ w uzasadnieniu decyzji, lakonicznie wskazał tylko, że ustalenie uposażenia na poziomie przedstawionym w propozycji było zgodne z interesem społecznym utożsamianym z interesem służby, przejawiającym się koniecznością dostosowania uposażenia do zakresu odpowiedzialności i obowiązków, ale też posiadanych środków finansowych. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organy w toku rozpatrzenia sprawy powinny uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywateli. Abstrahując od oceny czy interes społeczny może być wprost utożsamiany z interesem służby, wskazać należy, że organ powinien mieć także na uwadze słuszny interes obywatela w tym przypadku skarżącej. Ten zaś nie musi być tożsamy z interesem służby. Co zrozumiałe interes obywatela w tym przypadku polega na jak najlepszym zabezpieczeniu jego potrzeb materialnych - czyli wysokości uposażenia, na poziomie nie gorszym niż otrzymywane wcześniej i odpowiadającym jego kwalifikacjom. Organ winien wyjaśnić powody dokonania wszelkich zmian na niekorzyść obywatela. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie może być uznana za pełną, wystarczającą i odpowiadającą wymogom jakie określił Sąd w wyroku z dnia "[...]"r., gdzie w uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że wymienione w art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS kryteria tj: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby odnoszą się także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby, a na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Na prawidłowość takiej wykładni wprost wskazuje art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS nakazujący brać pod uwagę m.in. kwalifikacje funkcjonariusza. Dlatego też choć ustawodawca pozostawił organowi możliwość ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego na zasadzie uznania administracyjnego, to uznanie nie może oznaczać dowolności. Organ związany jest bowiem nie tylko mnożnikami uposażenia wynikającymi z rozporządzenia z 28 lutego 2018 r., ale również kryteriami ustalenia warunków zatrudnienia jakie ustawodawca ustalił w szczególnej ustawie reformującej administrację skarbową, w tym m.in. art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. Ten tryb szczególny nakazuje brać pod uwagę uwarunkowania tym przepisem wskazane. Na taką wykładnię art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS wskazano również w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, gdzie m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 799/17 oraz WSA w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018r. sygn. Akt IV SA/Gl 1064/17 wyjaśniono, że wymienione w art. 165 ust. 7 ustawy z 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej warunki takie jak posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia (orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Reasumując propozycja składana skarżącej winna mieć charakter indywidualny. Nie negując prawa organu do prowadzenia polityki płacowej wskazać należy, że skoro organ podaje, że kwalifikacje skarżącej są wyższe od kwalifikacji innych funkcjonariuszy na podobnych stanowiskach, to z kolei niezrozumiałe jest dlaczego (karty 98 akt adm. i tabela zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) niektórzy inni funkcjonariusze na podobnych stanowiskach mają wyższe mnożniki kwoty bazowej wynagrodzenia zasadniczego. W tej kwestii nie jest wystarczające powołanie się na niczym nie skrępowane uznanie administracyjne organu, pomijające szczególne warunki składanych propozycji na jakie wskazuje art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. Organ rozpoznając sprawę ponownie zastosuje się do wskazań zawartych w wyroku, mając na uwadze, że obecnie wysokość uposażenia winna odzwierciedlać także kwalifikacje funkcjonariusza i skutki z tego płynące z art. 165 ust. 7 P.w.u.KAS. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji.