II SA/Ol 59/26

Dnia 17 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 roku sprawy ze skargi T. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym nr 1066/2025 z 12 września 2025 r. Komendant Miejski Policji w Olsztynie zwolnił z dniem 16 września 2025 r. ze służby w policji T.M. ( dalej również jako: skarżący ). W uzasadnieniu wskazano, że skarżący zwrócił się raportem z 11 września 2025 r. o zwolnienie go ze służby w policji z dniem 16 września 2025 r. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Odwołaniem datowanym na 28 września 2025 r. skarżący zwrócił się o uchylenie przedmiotowego rozkazu personalnego i przywrócenie go do służby na dotychczasowych warunkach. Wskazał, że decyzja o odejściu ze służby była przedwczesna, zaś on chciałby nadal pełnić służbę. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, po uprzednim wezwaniu skarżącego do podpisania odwołania, decyzją Nr 8/2025 z 21 listopada 2025 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze służby i ustalił tę datę na dzień 30 listopada 2025 r., w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji powołano się na art. 41 ust. 3 którego treść nakazuje zwolnienie policjanta w terminie do 3 miesięcy, od pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zwolnienie ze służby, jeżeli zaś funkcjonariusz wnosi odwołanie to godzi się na późniejsze określenie daty zwolnienia. Odwołanie oświadczenia woli jest skuteczne jedynie wówczas, gdy doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Skarżący świadomie podjął decyzję w wystąpieniu z policji, nie działał pod wpływem błędu, czy groźby bezprawnej. To policjant zainicjował postępowanie w sprawie zwolnienia go ze służby i winien być świadomy skutków swoich czynności i składanych oświadczeń. Nową datę zwolnienia ze służby określono z uwagi na konieczność prawidłowego doręczenia decyzji organu odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję wywiódł T.M., reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił: 1/ Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: a/ art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 61 § 1-2 k.c. poprzez uznanie, że raport o zwolnienie był skutecznym i ważnym oświadczeniem woli, mimo że został złożony pod wpływem istotnego błędu co do treści czynności prawnej, wywołanego zapewnieniami Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie o możliwości cofnięcia raportu po zapadnięciu korzystnego wyroku karnego, b/ art. 82 k.c. przez brak zastosowania tego przepisu przy ocenie skutków prawnych złożonego przez skarżącego oświadczenia woli o rezygnacji ze służby. 2/ Naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie organu tj.: a/ art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak umieszczenia znaku decyzji Nr 8/2025, co skutkowało koniecznością uznania decyzji za formalnie wadliwą skutkującą jej nieważnością oraz zaniechanie zawarcia obligatoryjnego pouczenia w treści rozkazu personalnego K.M.P. w Olsztynie z 12 września 2025 r. o tym, że decyzja podlega wykonaniu w trybie art. 130 § 4 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania, b/ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji poprzez oparcie rozstrzygnięcia personalnego i późniejszej decyzji na oświadczeniu woli uzyskanym w warunkach sprzecznych z lojalnością organu wobec funkcjonariusza ( zapewnienie o późniejszej zgodzie na cofnięcie raportu, a następnie odmowa), co doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań i z rażącym naruszeniem zasady zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, c/ art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności ustnej umowy/uzgodnienia z komendantem co do warunkowego charakteru raportu, zgodnej woli stron co do kontynuowania służby w szeregach policji przez skarżącego, d/ art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego – pominięcie dowodów i okoliczności wskazujących na błąd co do skutków złożenia raportu ( treść ustaleń między komendantem, przewodniczącym NSZZP i skarżącym), co skutkowało dowolnym ustaleniem, że raport skarżącego zawierający prośbę o zwolnienie ze służby w policji nie był obarczony wadą oświadczenia woli, e/ art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe niezastosowanie polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, co doprowadziło do błędnego przekonania i ustalenia, że oświadczenie woli w postaci raportu o zwolnieniu ze służby było pozbawione wad oświadczenia woli, f/ at. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę sądowoadministracyjną: brak odniesienia się do wady oświadczenia woli, brak analizy wpływu zapewnień przełożonego na decyzję o złożeniu raportu, zaniechanie wyjaśnienia braku przywrócenia do służby pomimo pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania karnego, g/ pominięcie relewantnych skutków prawomocnego korzystnego rozstrzygnięcia w postępowaniu karnym ( warunkowe umorzenie na korzyść policjanta ) przy ocenie zasadności utrzymania zwolnienia, co narusza art. 7 k.p.a. oraz standard wynikający z orzecznictwa NSA w sprawach policjantów zwolnionych mimo późniejszego uniewinnienia/ warunkowego umorzenia postępowania. 3/ Błąd w ustaleniach faktycznych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji: a/ wadliwe przyjęcie przez organ, że skarżący w pełni świadomie podjął decyzję o wystąpieniu z szeregów policji, a także nie był w błędzie co do treści podejmowanej przez siebie czynności prawnej, w sytuacji gdy decyzja ta została na nim wymuszona przez KMP w Olsztynie oraz błędnie zakładał, że organ wyrazi zgodę na jej wycofanie w przypadku zapadnięcia korzystnego wyroku w postępowaniu karnym, b/ błędne przyjęcie przez organ, że ewentualna wada oświadczenia woli jest irrelewantna z punktu widzenia postępowania administracyjnego, podczas gdy – zgodnie z uchwałą NSA ws. I OPS 4/11 – raport o wystąpienie ze służby jest oświadczeniem woli w rozumieniu k.c., którego przepisy zapewniają funkcjonariuszowi gwarancje ochrony w razie wady tego oświadczenia; organ nie powinien budować decyzji na oczywiście wadliwym oświadczeniu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego z 12 września 2025 r. i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz.1267). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r., poz. 143 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z 21 listopada 2025 r. uchylająca rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie z dnia 12 września 2025 r. w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w policji, ustalająca datę zwolnienia ze służby na dzień 30 listopada 2025 r. i utrzymująca w mocy w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 41 ust. 3 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie tego przepisu organ nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zwolnienie ze służby. Istotą przedmiotowego wystąpienia jest to, że prośba policjanta o zwolnienie go ze służby nie ma wyłącznie charakteru procesowego żądania dotyczącego uruchomienia procedury zwolnieniowej. Takie wystąpienie policjanta zawiera nie tylko żądanie wszczęcia stosownego postępowania administracyjnego, ale wywołuje także skutki w zakresie prawa materialnego. Prawo zgłoszenia wystąpienia ze służby jest bowiem elementem wyznaczającym materialnoprawny status funkcjonariusza, łączący się z dobrowolnym, a nie przymusowym charakterem służby. Jest to więc czynność o charakterze mieszanym, w której występują łącznie elementy materialnoprawne i procesowe. Przewidziane w kodeksie cywilnym ograniczenia możliwości odwołania oświadczenia woli złożonego innemu podmiotowi wynikają z chęci ochrony nie tylko osoby, która złożyła oświadczenie woli, ale i podmiotu, któremu oświadczenie zostało złożone. Złożenie bowiem takiego oświadczenia wywołuje skutki prawne także w sferze interesów tego podmiotu. W razie złożenia oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku prawnego o charakterze trwałym druga strona zmuszona jest często do nawiązania innego stosunku tego samego rodzaju. W odniesieniu do stosunków, w ramach których świadczone są określone czynności, będzie to dotyczyło konieczności znalezienia innej osoby, która będzie czynności takie świadczyła. Stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem dwustronnym, którego przedmiotem jest zatrudnienie. Zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby powoduje ustanie stosunku służbowego w formie i w terminie przewidzianym w ustawie. Organ, który jest stroną tego stosunku, nie ma możliwości odmowy zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Gdyby zaś przyjąć, że funkcjonariusz może bez żadnych ograniczeń cofnąć zgłoszenie o wystąpieniu ze służby aż do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, oznaczałoby to, że to zwolniony funkcjonariusz decyduje o tym, kiedy organ może podjąć czynności związane z zawarciem np. nowego stosunku służbowego. Policjant żądając rozwiązania z nim stosunku służbowego składa oświadczenie woli skierowane do określonego adresata, to jest przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Ustawa o Policji nie reguluje zasad składania oświadczeń woli w administracyjnoprawnych stosunkach służbowych, dlatego też do omawianych oświadczeń policjantów należy stosować przepis art. 61 Kodeksu cywilnego. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wielu wyrokach między innymi: z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 597/07 (LEX nr 447316); z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1816/07 (LEX nr 536816); z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 425/08 (LEX nr 520750). Podobne stanowisko wynika również z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 4/11 (ONSAiWSA 2012/2/20, OSP 2012/6/58, LEX nr 1103552). Uchwała ta dotyczyła wprawdzie interpretacji art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ale powołany przepis ma niemal identyczną treść jak analizowany art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Różnica tych regulacji sprowadza się jedynie do innego terminu zwolnienia funkcjonariusza ze służby. We wskazanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów przyjął, że: "Pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.) jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.)". Zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie adresowane do innego podmiotu wywiera skutki prawne z chwilą, gdy dotarło do adresata w takiej formie, że mógł się on zapoznać z treścią tego oświadczenia. Odwołanie oświadczenia woli jest skuteczne jedynie wówczas, gdy doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem. W świetle tej regulacji oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane po tym jak doszło do wiadomości adresata tylko za jego zgodą (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1847/18). W niniejszej sprawie skarżący prośbę/raport o zwolnienie go ze służby do Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie sporządził w dniu 10 września 2025 r. Bez wątpienia adresat tego wniosku zapoznał się z żądaniem policjanta najpóźniej w dniu następnym i to dzień 11 września 2025 r. stanowi cezurę czasową, wyznaczającą, ze względu na dyspozycję art. 61 § 1 k.c., moment dopuszczalności skutecznego cofnięcia raportu funkcjonariusza wyrażającego chęć zwolnienia ze służby. Skarżący zaś dopiero w raporcie/odwołaniu z dnia 28 września 2025 r. od rozkazu personalnego z 12 września 2025 r. złożył oświadczenie o cofnięciu swego wystąpienia ze służby, powołując się na to, że podjęta przez niego decyzja była przedwczesna. Taka czynność nie mogła jednak odnieść już zamierzonego przez skarżącego skutku. W związku z powyższym za słuszne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że drugie z oświadczeń woli skarżącego było spóźnione. By wywrzeć skutki prawne, winno ono dotrzeć do organu najpóźniej w chwili, w której organ zapoznał się z treścią pierwszego z raportów. W konsekwencji pismo skarżącego z 28 września 2025 r. należało uznać za odwołanie od rozkazu personalnego z 12 września 2025 r. wydanego przez organ pierwszej instancji. W orzecznictwie sądów, nie budzi wątpliwości, że do złożonego przez policjanta oświadczenia mają zastosowanie przepisy dotyczące wad oświadczenia woli zawarte w art. 82-88 k.c. Zgodnie z przepisem art. 88 § 1 k.c. uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Należy jednak pamiętać, że uprawnienie do uchylenia się od skutków prawnych wadliwego oświadczenia woli ma charakter prawa podmiotowego kształtującego i przysługuje wyłącznie osobie, której oświadczenie dotknięte było wadą. Pomimo tego, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie podnosił zarzutu złożenia wadliwego oświadczenia woli, to organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po analizie treści raportu o zwolnienie ze służby oraz odwołania słusznie wykluczył to aby raport o zwolnienie ze służby mógł być złożony pod wpływem błędu lub groźby bezprawnej. Niczego w tym przedmiocie nie zmienia pismo skarżącego datowane na 15 grudnia 2025 r. ( k – 9 akt sądowych ) skierowane do Komendanta Miejskiego policji w Olsztynie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Zarówno z tego oświadczenia, jak i większości zarzutów skargi wynika, że błąd skarżącego wynikał z jego przekonania, że wypadku warunkowego umorzenia postępowania rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby zostanie uchylony. Taki tok rozumowania nie może być uznany za słuszny i możliwy do zaakceptowania. W rzeczywistości skarżący i jego pełnomocnik stawiają tezę, że w dniu 10 września 2025 r. skarżący pozostawał pod wpływem błędu, ale wyłącznie w sytuacji, gdyby sąd okręgowy rozpoznając apelację w sprawie karnej pomimo wcześniejszego skazania uniewinnił go lub warunkowo umorzył postępowanie. Należy postawić tezę, że w przypadku skazania przez sąd odwoławczy skarżący nie podnosiłby tego, że działał pod wpływem błędu. Za słusznością powyższego poglądu przemawia postępowanie skarżącego, który w dniu 10 września 2025 r. złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 16 września 2025 r. Data ta nie jest przypadkowa, gdyż w dniu następnym miała się odbyć końcowa rozprawa przed Sądem Okręgowym w Elblągu w VI wydziale Karnym Odwoławczym. Kiedy sąd okręgowy zdecydował się na odroczenie wydania wyroku i jego publikację 1 października 2025 r., skarżący w międzyczasie tj. 28 września 2025 r. złożył odwołanie, które nie jest podpisane. Tak więc aż do chwili ogłoszenia wyroku tj. do 1 października 2025 r. od 10 września 2025 r. skarżący nie dostrzegał działania pod wpływem błędu, jednocześnie zauważyć należy, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne jest wyrokiem uznającym winę danej osoby po przyjęciu przez sąd, że jej stopień i społeczna szkodliwość nie są znaczne. Dlatego też nie są słuszne zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Podniesione w niniejszym uzasadnieniu argumenty w dużej mierze odnoszą się również do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny, dlatego nie naruszono art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 80 k.p.a., 107 § 1 i 3 k.p.a. obligującego organ administracji publicznej do oceny nie tylko każdego dowodu z osobna, ale wszystkich dowodów łącznie. Zgromadzony materiał dowodowy pozwala bowiem na ocenę, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, które były istotne i niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie, w postępowaniu administracyjnym, co do zasady, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Zasada ta jednak doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony. W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Wskazać należy, że treść art. 7 k.p.a. obliguje organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny, w tym w ramach postępowania odwoławczego, także w odniesieniu do okoliczności powoływanych przez podmiot wnoszący odwołanie. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania, sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Natomiast w kontekście zasad z art. 8 i art. 11 k.p.a. doniosłą rolę pełni uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy zauważyć, że zasadniczym celem uzasadnienia aktu administracyjnego jest wykazanie, że przyjęte rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej jest wynikiem poprawnego logicznie stosowania normy prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść rozstrzygnięcia należy uznać za zgodną z prawem. Motywy aktu administracyjnego winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do podjęcia rozstrzygnięcia. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji aktu w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnianie argumentacji sformułowanej przez organ i wyręczanie go w ten sposób z obowiązku oceny spełnienia przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (zob. wyrok NSA z 16.07.2024 r. III OSK 51/23). Zasada przekonywania nie zobowiązuje natomiast organu do osiągniecia "rezultatu" w postaci przekonania strony. Organ powinien wykazać się jedynie starannością co do przedstawienia motywów swoich działań. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony. W ocenie sądu organy nie naruszyły żadnego z przepisów postępowania. Organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony zwłaszcza w sytuacji, kiedy strona skarżąca, tak jak w rozpoznawanej sprawie, powołuje się na błąd dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego. Nie sposób jednocześnie nie zauważyć tego, że procedury dotyczącej zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy nie można określić jako szczególnie skomplikowanej. Organ po prostu jest związany treścią złożonego raportu i jego moc decyzyjna ogranicza się do wskazania terminu zwolnienia nie dłuższego niż 3 miesiące od dnia złożenia raportu. W ocenie sądu nie było najmniejszej konieczności przeprowadzania jakichkolwiek czynności z organem pierwszej instancji, który swoje stanowisko przedstawił 2-krotnie. Po raz pierwszy wydając rozkaz personalny w dniu 12 września 2025 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby, i po raz drugi przekazując 8 października 2025 r. odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji wraz ze swoim obszernym stanowiskiem. Należy również zauważyć, że skarżący składając odwołanie nie miał żadnych podstaw do tego, aby przypuszczać, że odwołanie zostanie rozpoznane przez inny organ niż ten, do którego zostało skierowane tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji W żadnym przypadku za błąd organu odwoławczego nie można uznać tego, że wezwał on skarżącego do podpisania odwołania, błędem i to rażącym byłoby to gdyby tego nie uczynił. Decyzja wydana przez K.W.P. w Olsztynie została w sposób właściwy oznaczona i nosi ona Nr 8/2025, brak wskazania znaku sprawy nie może wskazywać na jej wadliwość. Przynajmniej niezrozumiały jest zarzut dotyczący naruszenia art. 130 § 4 k.p.a, dotyczący braku pouczenia skarżącego o możliwości wcześniejszego wykonania rozkazu personalnego przed upływem terminu do wniesienia odwołania, skoro w rozkazie był określony termin zwolnienia ze służby, a skarżący i tak się od niego odwołał. Odnosząc się do kolejnego zarzutu stwierdzić należy jedynie tyle, że jeżeli skarżący uważa, że naruszone zostały jego oczekiwania, to z pewnością nie były to oczekiwania uzasadnione, podobnie jak wielość zarzutów postawionych w skardze nie musi oznaczać ich zasadności. Zasadnie Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, wydając zaskarżoną decyzję, uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby, ustalając jednocześnie nową datę zwolnienia na dzień 30 listopada 2025 r. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter konstytutywny, bowiem rozwiązuje istniejący dotąd administracyjnoprawny stosunek służbowy. Organ, o czym była mowa powyżej, z uwagi na kategoryczne sformułowanie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zwolnienie ze służby. Organowi administracji pozostawiono jednak swobodę w zakresie określenia daty, w jakiej nastąpi zwolnienie policjanta, z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie do 3 miesięcy od złożenia wniosku (wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r., I OSK 1840/11, LEX nr 1264615; wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r., VIII SA/Wa 104/12, LEX nr 1276033). Zgodnie zaś z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, który się od niego odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej, albo od wydania postanowienia kończącego sprawę w inny sposób. Organ odwoławczy uznając decyzję pierwszoinstancyjną za słuszną powinien uchylić ją w części dotyczącej terminu zwolnienia, ustalić nowy termin w przyszłości, a w pozostałej części utrzymać ją w mocy (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2001 r. sygn. akt II SA 2931/00 - opublikowano CBOSA). Termin więc orzeczonego ostatecznie zwolnienia skarżącego ze służby nie mógł być wcześniejszy od daty decyzji ostatecznej w tym przedmiocie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA 2224/00, LEX nr 53773) i dlatego Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji w tej części. Do skargi dołączone zostały dokumenty, o których dopuszczenie i przeprowadzenie z nich dowodu wnosił pełnomocnik skarżącego. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z: - opinii dotyczącej możliwości warunkowego umorzenia postępowania karnego ( nie dotyczy postępowania administracyjnego, nadto jest wiele bardziej wartościowych publikacji), - decyzji organu II instancji ( znajduje się w aktach administracyjnych ), -"transkrypcji fragmentu nagrania" ( nie wykazano jej przydatności do stwierdzenia jakiejkolwiek istotnej okoliczności, niewiadomą pozostaje jej autentyczność, choćby z uwagi, że jest to "fragment" ). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.