II SA/Ol 797/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent O., po ponownym rozpatrzeniu uzupełnionego wniosku inwestora W. S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową i mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną przy ul. D. 22 w O. na działce nr "[...]" obr. "[...]". W uzasadnieniu wyjaśniono, że postanowieniem z dnia "[...]" nałożono na wnioskodawcę obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z rzeczywistym stanem projektowania oraz decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a także uzupełnienie projektu o uzgodnienie z Miejskim Zarządem Dróg i Mostów w O. co do zbliżenia projektowanego budynku do pasa drogowego na odległość mniejszą od ustawowej oraz uzgodnienia pozostałych robót budowlanych w pasie drogowym. Poprawiona i uzupełniona dokumentacja została w terminie przedłożona i organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Od tej decyzji odwołanie wniósł W. S. - właściciel sąsiedniej nieruchomości podnosząc, że rozwiązanie przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym, w szczególności dotyczące lokalizacji tak dużego obiektu w zbliżeniu do pasa drogowego ul. D. nie gwarantuje bezpieczeństwa i sprawności ruchu kołowego oraz pieszego, co spowoduje znaczne ograniczenie w możliwości zagospodarowania jego nieruchomości, na której planuje budowę specjalistycznej przychodni lekarskiej. Zdaniem skarżącego, decyzja Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w O. z dnia "[...]" wyrażająca zgodę na zbliżenie projektowanego obiektu do granicy pasa drogowego ul. D., nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dotyczącego odstąpienia od usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 6m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Z kolei w decyzji Prezydenta O. z dnia "[...]" nie wyjaśniono dlaczego zatwierdzony projekt budowlany dopuszcza budowę schodów zewnętrznych do projektowanego budynku usytuowanych poza nieprzekraczalną linią zabudowy, wyznaczoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień oraz pozwoleń. Wskazano, że inwestor posiada zgodę Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w O. na zbliżenie do granicy pasa drogowego ul. D. projektowanego na działce "[...]" budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną, a Wojewoda jest tą decyzją związany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., w wyniku rozpoznania skargi W. S., wyrokiem z dnia "[...]" (sygn. akt "[...]") uchylił decyzję Wojewody z dnia "[...]". W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, chociaż skarżący wskazywał w toku postępowania odwoławczego, iż projektowana inwestycja narusza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną w decyzji o warunkach zabudowy, gdyż schody do budynku zostały w projekcie zlokalizowane poza tą linią. Wyjaśniono, że z decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji wynika, że została ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy, naniesiona także na załączniku graficznym do decyzji. Natomiast w przedstawionym projekcie zagospodarowania terenu linia ta nie została zaznaczona. W związku z tym nakazano organowi odwoławczemu ustalenie, czy zaprojektowane schody do budynku handlowo-usługowego nie naruszają nieprzekraczalnej linii zabudowy, a następnie ocenę, czy przedłożony projekt budowlany nie narusza ustaleń określonych w decyzji o warunkach zabudowy i czy inwestorowi może być wydane pozwolenie na budowę. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 39 ust. 3 ustawy o drogach poprzez wydanie decyzji przez zarządcę drogi o zezwoleniu na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym mimo niewystąpienia określonej w tym przepisie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" wskazano, że przepis ten był podstawą wydania decyzji Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w O. z dnia "[...]" o wyrażeniu zgody na zbliżenie projektowanego obiektu do granicy pasa drogowego. Wskazano, że decyzja ta została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i nie podlega kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie. Sąd uznał także za niezasadny zarzut wydania decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz zezwolenia na zbliżenie projektowanego budynku do pasa drogowego przez ten sam organ. Wskazano, że z przepisów prawa wynika, że wójt (odpowiednio burmistrz, prezydent miasta) jest organem właściwym w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, a także decyzji zezwalającej na lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych w szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeżeli dotyczy to drogi gminnej. Z kolei pozwolenie na budowę jest wydawane przez starostę, a ponieważ O. jest miastem na prawach powiatu, to właściwym organem do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę na terenie miasta jest Prezydent O. Nie stwierdzono zatem naruszenia przepisów o właściwości, gdyż decyzje zostały wydane przez upoważnione organy. Wojewoda, rozpoznając ponownie odwołanie W. S., decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prezydent O. postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym i we wniosku, a następnie decyzją z dnia "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową i mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną przy ul. D. 22 w O., na działce oznaczonej nr geod. "[...]", obr. "[...]". Na skutek odwołania wniesionego przez W. S. Wojewoda, decyzją z dnia "[...]", ponownie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezydent O. postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na W. S. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie weryfikacji treści wniosku, usunięcia rozbieżności pomiędzy treścią wniosku, a zakresem robót wskazanych w projekcie budowlanym; poprawnego wypełnienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzupełnienia projektu budowlanego o aktualne warunki i uzgodnienia z dysponentem sieci gazowej, załączenia aktualnego oświadczenia oraz zaświadczenia o przynależności do izby samorządu zawodowego projektantów i sprawdzających. Po uzupełnieniu projektu budowlanego Prezydent O. decyzją z dnia "[...]" zatwierdził projekt budowlany budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną i udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową i mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną tj. przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz zjazdami i ciągami pieszo-jezdnymi przy ul. D. 22 w O. na dz. Nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", obr."[...]". W uzasadnieniu opisano tok czynności podejmowanych przez organy i sąd administracyjny w niniejszej sprawie. Wskazano, że po raz kolejny przeanalizowano poprawność projektu w zakresie miejsc postojowych, wskazując że zostały one uregulowane w dwóch rozporządzeniach: o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z uwagi na fakt, że miejsca postojowe zostały zaprojektowane i uzgodnione przez zarządcę drogi w formie zatoki przy drodze publicznej uwzględniono wyjaśnienia Inwestora, że zastosowano parametry miejsc postojowych określonych w drugim rozporządzeniu. Wskazano przy tym, że głębokość 4,5m dotyczy długości miejsca postojowego do granicy działki, a w rzeczywistości długość miejsc postojowych (aż do krawędzi jezdni) jest większa niż 5m. Zatem de facto spełnione zostały warunki obu rozporządzeń. Nie stwierdzono nieprawidłowości co do odległości miejsc postojowych od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Odnośnie projektowanego muru oporowego wskazano, że kwestia ta była rozpatrywana we wcześniejszych rozstrzygnięciach organu i nie była podważana w rozstrzygnięciach Wojewody wydawanych na skutek wnoszenia odwołań. Natomiast w obecnym poprawionym i uzupełnionym projekcie budowlanym nie wprowadzono żadnych zmian w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego prawidłowości decyzji MZDiM oraz decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że obie decyzje uzyskały przymiot ostateczności i nie mogą być kwestionowane w niniejszym postępowaniu, a rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące dla organu prowadzącego postępowanie. Wskazano, że inwestor wypełnił wszystkie zalecenia Wojewody. Uzyskane warunki zostały uaktualnione, a projektanci, w związku ze zmianami w obowiązujących przepisach, złożyli oświadczenie o zgodności złożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami. Inwestycja jest także zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Od powyższej decyzji odwołał się W. S. Podniósł, że organ I instancji nie uwzględnił wnoszonych przez niego zarzutów dotyczących muru oporowego, zaprojektowanego na granicy z jego nieruchomością. Wskazał, że mur oporowy jako budowla powinien być wyraźnie wymieniony w orzeczeniu decyzji o pozwolenie na budowę oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Podniósł, że obniżenie poziomu posadowienia projektowanego budynku, z czym wiąże się konieczność wybudowania muru oporowego, w sposób niedopuszczalny oddziaływać będzie na jego nieruchomość i spowoduje ograniczenie lub wręcz uniemożliwi jej zagospodarowanie zgodnie z posiadaną decyzją o warunkach zabudowy. Podtrzymał również wcześniejsze zarzuty dotyczące nieprawidłowo zaprojektowanych miejsc postojowych i dopuszczeniu zbliżenia projektowanego budynku z naruszeniem zasad określonych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W piśmie z dnia "[...]" W. S. dodatkowo wskazał na konieczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy wydanej dla jednej działki, a decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną na kilka działek. W dniu "[...]" do Wojewody wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, w którym wskazał, że projektowany mur oporowy nie zajmuje terenu skarżącego, a proponowana technologia robót budowlanych gwarantuje liniową obudowę wykopu bez ingerencji w teren sąsiada. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dacie ważności decyzji Prezydenta O. z dnia "[...]" o warunkach zabudowy, a w dniu "[...]" doprecyzował jego zakres. Do wniosku zostało załączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, poprawione w dniu "[...]". Z powyższych dokumentów wynika, że inwestor wystąpił o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową i mieszkalno-biurową wraz z garażem i infrastrukturą techniczną, tj. przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz zjazdami i ciągami pieszo-jezdnymi przy ul. D. 22 w O. na dz. nr "[...]","[...]","[...]","[...]", obr. "[...]". Inwestor wskazał, że prawo do wykonywania robót budowlanych na powyżej wskazanych nieruchomościach wynika z aktu notarialnego, zgód współwłaścicieli nieruchomości oraz decyzji i uzgodnień z Miejskim Zarządem Dróg i Mostów i Prezydentem O. Podano, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Prezydenta O. o warunkach zabudowy. Jak wynika z projektu budowlanego, budynek odpowiada funkcji handlowo-usługowej z częścią mieszkalno-biurową. Budynek zlokalizowano zgodnie z określoną w decyzji nieprzekraczalną linią zabudowy. Wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu, intensywność zabudowy, liczba miejsc postojowych odpowiada parametrom określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację zjazdu z ul. D. w O. na dz. "[...]", jak również zgodę na rozwiązania projektowe obsługi komunikacyjnej pieszej i kołowej przedmiotowej inwestycji oraz zgodę na zbliżenie do granicy pasa drogowego ul. D. w O. projektowanego budynku. Wskazano, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, dojść i dojazdów, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby do tego uprawnione. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się, dotyczących niezgodności z przepisami zaprojektowanego układu komunikacyjnego wyjaśniono, że inwestor decyzjami z dnia "[...]" i z dnia "[...]" uzyskał zgodę zarządcy drogi na zjazd z ul. D., możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego wybudowaniem budynku handlowo-usługowego z częścią magazynową i mieszkalno-biurową wraz z garażem oraz zgodę na zbliżenie do granicy pasa drogowego ul. D. w O. projektowanego budynku. Wyjaśniono, że prawidłowość wydanych decyzji zarządcy drogi była już weryfikowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w wyroku z dnia "[...]". Powołane decyzje są ostateczne, a Wojewoda jako organ administracji architektoniczno - budowlanej jest nią związany. Odnośnie zaś muru oporowego zaprojektowanego na granicy z działką skarżącego wyjaśniono, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wymagają zgody sąsiada na lokalizację obiektów budowlanych przy granicy działki budowlanej, a zaprojektowany mur oporowy nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z możliwością zagospodarowania działki skarżącego, nie pozbawia jej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów. Podniesiono, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 listopada 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę nie wskazują jak szczegółowo należy podać nazwa i rodzaj oraz adres całego zamierzenia budowlanego. Wskazano, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, a z projektu tego wyraźnie wynika, że w zakres przedmiotowej inwestycji włączony jest również mur oporowy. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do tut. Sądu W. S. żądając jej uchylenia, jak też uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, - naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, - naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia przez organ w sposób dostateczny wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący podniósł, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie przewiduje budowy muru oporowego na działce "[...]", na granicy z jego działką o nr "[...]". W ocenie skarżącego nie można uznać, że mur oporowy mieści się w pojęciu infrastruktury technicznej, co potwierdza definicja zawarta w art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Według tego przepisu przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej należy rozumieć budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zarzucił, że mur oporowy przewidziany do realizacji na granicy z jego nieruchomością nie jest przeznaczony do pełnienia samodzielnego zadania, czyli do zabezpieczenia przed zsunięciem się istniejącej skarpy ziemnej. Będzie on stanowił integralną całość z nowo realizowanym budynkiem handlowo-usługowym i jego zadaniem będzie zabezpieczenie przed zsunięciem się skarpy ziemnej, powstałej w związku z projektowanym posadowieniem budynku handlowo-usługowego na działce "[...]", przewidującym duże obniżenie istniejącego poziomu terenu na granicy z jego działką o nr "[...]". Zatem dopuszczalność budowy muru oporowego powinna wynikać jednoznacznie z decyzji Prezydenta O. o ustaleniu warunków zabudowy, czego decyzja ta nie przewiduje. Decyzja ta nie dopuszcza również możliwości tak dużego obniżenia poziomu posadowienia projektowanego budynku. W ocenie skarżącego wynika to z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które określają sposób wyznaczania górnej krawędzi elewacji przyszłej inwestycji budowlanej jako przedłużenie odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zatem wyznaczona w decyzji o warunkach zabudowy wysokość elewacji budynku określana jest w odniesieniu do istniejącego poziomu terenu, nie zaś dowolnie modyfikowanego poprzez kilkumetrowy wykop lub nasyp. Pomimo tego organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, który zawiera rozwiązania zakładające budowę muru oporowego. Ponadto wskazał, że budowa muru oporowego nie została objęta decyzją o pozwoleniu na budowę i w tym zakresie jest niezgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym. Skarżący ponownie wskazał, że obniżenie poziomu posadowienia projektowanego budynku z czym wiąże się konieczność wybudowania muru oporowego w sposób niedopuszczalny oddziaływać będzie na jego nieruchomość i spowoduje ograniczenie lub wręcz uniemożliwi jej zagospodarowanie zgodnie z posiadaną decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu budowlanego nie wynika bowiem, czy konstrukcja muru oporowego, którego zadaniem jest zabezpieczenie przed osuwanie się skarpy powstałej w związku z projektowanym posadowieniem budynku, uwzględnia fakt, że skarpa ta dodatkowo będzie obciążona budynkiem, na którego budowę skarżący otrzymał promesę w postaci decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego brak gruntownego wyjaśnienia tej kwestii stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 i 144 kodeksu cywilnego, zaś organy administracji architektoniczno – budowlanej winny mieć na uwadze nie tylko interes inwestora i jego prawo do zagospodarowania jego działki zgodnie z jego wolą, ale również taki sam interes i wolę właściciela działki sąsiedniej, który nie powinien zostać ograniczony ponad przeciętną miarę w możliwości zabudowy swojej działki zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Skarżący podniósł ponadto, że rozbieżności pomiędzy decyzją Prezydenta O. o ustaleniu warunków zabudowy a projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Prezydenta O. o pozwoleniu na budowę, dotyczą zarówno zakresu terytorialnego jak i zakresu tematycznego, co także stanowi naruszenie art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał argumentację zawartą w zakwestionowanej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśniono, że organ wydający pozwolenie na budowę uwzględnia stan faktyczny istniejący w dacie orzekania i nie może odnieść się do zdarzeń przyszłych i hipotetycznych. Natomiast odnosząc się do zarzutu rozbieżności pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a pozwoleniem na budowę wskazano, że budowa przyłączy zwolniona jest z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a roboty budowlane na działkach nie wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy dotyczą budowy przyłączy. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu "[...]" pełnomocnik skarżącego – odpowiadając na pytanie Sądu o wskazanie konkretnych ograniczeń w możliwości zagospodarowania działki należącej do skarżącego, wynikających z realizacji przedmiotowej inwestycji - nie potrafił ich wymienić, wskazując ogólnie, że spowoduje to ograniczenie możliwości użytkowania działki skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd we wskazanym zakresie i według podanych powyżej kryteriów kontrola legalności obu wydanych w sprawie decyzji wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotowa sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 3 października 2012r. (sygn. akt II SA/Ol 451/12) uchylił decyzję Wojewody z dnia "[...]", uznając jedynie za uzasadnione zarzuty dotyczące niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w odniesieniu do ustalonej w tej decyzji nieprzekraczalnej linii zabudowy poprzez zaprojektowanie schodów do budynku, naruszających tę linię. Sąd nie stwierdził innych, istotnych uchybień. W związku z tym w niniejszej sprawie należy zastosować art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przy czym "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10). Natomiast użyte w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" dotyczy nie sentencji, lecz uzasadnienia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Należy wskazać, że ocena prawna, o której mowa w powołanym przepisie, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Przy czym zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą tylko w wypadku zmiany stanu prawnego - jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98) – lub w sytuacji, gdy po wydaniu orzeczenia sądowego nastąpi zmiana istotnych okoliczności faktycznych, bądź też wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Wolters Kluwer, Warszawa 2006, s. 325-326 i B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2012r., sygn. akt II FSK 1328/10 (LEX nr 1104099) stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że większość zarzutów podnoszonych obecnie w skardze dotyczy kwestii odnoszących się do stanu faktycznego, który istniał w dacie wydawania wyroku przez tut. Sąd w dniu 3 października 2012r. i który nie uległ zmianie. Skoro zaś Sąd uchylając wcześniejszą decyzję Wojewody wskazał na konieczność uzupełnienia postępowania tylko we wskazanym wyżej kierunku i nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, mimo że nie był związany zarzutami i wnioskami skargi, to skład orzekający w niniejszej sprawie nie może wyrazić odmiennej oceny prawnej w tym zakresie. Zauważyć zatem należy, że kwestia muru oporowego była podnoszona już w jednym z pierwszych pism skarżącego, które wpłynęło do organu I instancji w dniu "[...]". Budowa muru oporowego została przewidziana w projekcie przedmiotowej inwestycji już w dacie złożenia pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę. Sąd orzekający poprzednio w niniejszej sprawie nie stwierdził jednak ani niezgodności w tym zakresie decyzji o warunkach zabudowy z zatwierdzonym projektem, ani nie zakwestionował okoliczności, że mur ten nie został wymieniony w treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazać jedynie należy, że faktycznie konstrukcje oporowe stanowią obiekty budowlane zaliczane do budowli (art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409, dalej jako: Prawo budowlane), których wzniesienie wymaga pozwolenia na budowę. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę. Przy czym jak wskazał sam skarżący - i co nie budzi zastrzeżeń w świetle dokumentacji projektowej - przedmiotowy mur oporowy jest częścią całego zamierzenia inwestycyjnego i ściśle związany z jest z budową projektowanego budynku. Ani zaś z przepisów Prawa budowlanego, ani z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. Nr 120 poz. 1127 ze zm.) nie wynika, na ile szczegółowo należy opisać zamierzenie inwestycyjne we wniosku o pozwolenie na budowę, a także w decyzji w tym przedmiocie. Skoro zatem już wcześniej organ zatwierdził projekt budowlany (przewidujący także budowę muru oporowego) i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku, a Sąd orzekający poprzednio w niniejszej sprawie nie stwierdził w tym zakresie naruszenia prawa, to nie ma podstaw do kwestionowania takiego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Z tych samych względów niezasadne są zarzuty dotyczące niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z zatwierdzonym projektem budowlanym. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, zobowiązującego do zapewnienia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej wyjaśnić należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) nie określają odległości, w jakiej mur oporowy powinien znajdować się od granicy działki. Budowa takiego muru nie wymaga także zgody właściciela sąsiedniej działki. Ponadto wskazać należy, że mur ten ma zabezpieczać między innymi działkę sąsiednią przed osuwaniem się ziemi, a w związku z tym trudno uznać, że może negatywnie oddziaływać na działkę sąsiednią. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez skarżącego konieczności badania przez organ możliwości zagospodarowania działki należącej do skarżącego wyjaśnić należy, że twierdzenie to nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Nie ma bowiem żadnych podstaw prawnych, aby żądać od inwestora analizy dotyczącej kwestii możliwości zagospodarowania działki skarżącego i to w odniesieniu do planowanych dopiero w nieokreślonej przyszłości jego zamierzeń inwestycyjnych. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, może on uwzględniać wyłącznie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, a nie zdarzenia przyszłe i hipotetyczne. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, że decyzja o warunkach zabudowy określa wysokość poziomu na jakiej winien być posadowiony budynek, gdyż ani przepisy ustawy z dnia 27 marca 2013r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) nie regulują tej kwestii. Jest ona rozstrzygana dopiero na etapie pozwolenia na budowę, gdyż parametry te określa się dopiero w projekcie budowlanym. Natomiast przytaczany przez skarżącego § 7 powołanego rozporządzenia wprawdzie stanowi, że określenia górnej krawędzi elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, ale wysokość tą mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Trudno zatem uznać, że przepis ten odnosi się do kwestii posadowienia budynku. Niezasadne jest także twierdzenie skarżącego, że istnieje rozbieżność pomiędzy treścią decyzji o warunkach zabudowy, której dotyczy działki, na której wybudowany będzie przedmiotowy obiekt, a pozwoleniem na budowę dotyczącym także działek przez które przeprowadzone będą przyłącza do budynku. Z mocy art. 59 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym budowa przyłączy nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W związku z tym działki te nie musiały być wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podnieść natomiast należy, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ – zgodnie z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego – dokonał sprawdzenia spełnienia wymogów określonych w tym przepisie i ustalił, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyjaśnić przy tym należy, że wskazywana w poprzednim wyroku Sądu niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy odnośnie nieprzekraczalnej linii zabudowy została usunięta, gdyż inwestor dokonał stosownej korekty projektu. W tym stanie rzeczy ustalenia organu nie budzą wątpliwości, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.