II SA/Ol 834/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję I. T.D. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od I.T.D. na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z "[...]" Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1-14 z poźn. zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159, poz. 1128 z późn. zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16) -po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 zł złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną nałożenia kary przez organ I instancji stanowiło naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu marki A o nr rej. "[...]", przeprowadzonej w dniu 13 stycznia 2016 r., na drodze krajowej nr "[...]". Z kontroli sporządzono protokół kontroli z dnia 13 stycznia 2016 r. Pismem z dnia 24 lutego 2016 r. strona wniosła odwołanie. Odwołujący się podniósł, że termin na wczytanie danych z tachografu cyfrowego wynosi 90 dni zarejestrowanej działalności, nie zaś 90 dni kalendarzowych, co wprost wynika z przepisów. Strona wniosła o uchylenie wydanej decyzji organu I instancji. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli oraz danych z tachografu cyfrowego, wskazuje, że przedsiębiorca nie dokonał wczytania danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. "[...]", zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt sprawy wynika, że data sczytywania danych z tachografu cyfrowego została przekroczona o 12 dni (ostatni odczyt miał miejsce w dniu 3 października 2015 r.). Mając na uwadze powyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, organ odwoławczy doszedł do wniosku, że z treści przepisów krajowych wynika obowiązek sczytywania danych odpowiednio co 90 i 28 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Organ wskazał, że obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa, tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych, niż czyni to rozporządzenie unijne. Przepisy rozporządzenia nr 581/2006 miałyby zastosowanie jedynie wtedy, jeśli Państwo Członkowskie określiło dłuższe okresy sczytywania danych, wówczas obowiązywałyby okresy maksymalne określone przez Komisję. Organ odwoławczy podkreślił, iż pomimo prawidłowego wezwania strony do przedstawienia dowodów wskazujących na sczytywanie danych z urządzenia rejestrującego i z karty kierowcy w wymaganych terminach, strona była bierna i nie przesłała żadnych dowodów na powyższą okoliczność. Brak reakcji strony na przesyłane wezwania odnośnie dostarczenia danych cyfrowych potwierdza prawidłowość ustaleń podjętych przez organ I instancji. Przedstawiony w toku postępowania kalendarz ciągłości danych z pojazdu o nr "[...]" za rok 2015 oraz 2016 nie jest podstawą do zwolnienia przedsiębiorcy z nałożonej na niego kary. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ odwoławczy stwierdził, iż wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania w I instancji nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skargę na wymienioną decyzję wniosła spółka A. Strona skarżąca powyższej decyzji zarzuciła: a) obrazę przepisów prawa materialnego wynikających z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych; b) obrazę przepisów prawa materialnego wynikających z art. 1 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 1 lipca 2010 r. nr 581/2010 poprzez błędną ich wykładnię w zakresie maksymalnych okresów na wczytywanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Strona skarżąca mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że dnia 13 stycznia 2016 r. na drodze krajowej nr "[...]" doszło do kontroli samochodu ciężarowego marki A o nr rej "[...]", będącego własnością Skarżącego. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji, nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Powyższa kara została nałożona na stronę za "naruszenie obowiązku wczytania danych z urządzenia rejestrującego". Zdaniem skarżącej Spółki doszło do błędnej wykładni przez organy I i II instancji przepisów zawartych w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych, w zakresie obowiązku poboru danych z tachografu cyfrowego co najmniej raz na 90 dni, jednocześnie bez wskazania o jakie dni chodzi: czy kalendarzowe czy robocze (kiedy wykonywana jest działalność pojazdu). Zdaniem strony skarżącej, pomocy w interpretacji należy szukać w przepisach wspólnotowych, gdzie w preambule rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 1 lipca 2010 r. nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców jednoznacznie zostało wskazane, że określając maksymalne okresy na wczytywanie danych należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Powyższy zapis nie dotyczy dni kalendarzowych, ale dni działalności pojazdu lub kierowcy. W ocenie Spółki ustawodawca jednoznacznie wskazuje, że regulacje dotyczą jednostek pojazdowych i dni ich zarejestrowanej działalności, a nie dni zarejestrowanej działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że organ twierdzi, iż dane należy pobierać w terminach co najmniej raz na 90 lub 28 wszystkich dni kalendarzowych i opierając się o taką wykładnię nałożył na odwołującego się karę pieniężną przewidzianą w załączniku nr 3 Ip. 6.3,11. do ustawy o transporcie drogowym. Swoje działanie uzasadnia twierdzeniem, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 wskazuje jedynie maksymalne okresy wczytywania danych, a państwa członkowskie mogą określić krótsze terminy. Skarżąca wskazała, że zarówno rozporządzenie Komisji (UE) 581/2010, jak i rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych określają takie same terminy. Zarówno w pierwszym jak i drugim rozporządzeniu zapisano, że odczytów należy dokonywać co najmniej raz na 90 dni w przypadku tachografów cyfrowych oraz co najmniej raz na 28 dni w odniesieniu do kart kierowców. Nie wydaje się więc, że Polska skorzystała z możliwości skrócenia powyższych terminów. Dodatkowo, zważywszy na brak w rozporządzeniu Ministra Transportu definicji "dni", które należy brać pod uwagę przy określaniu terminów, należy – w ocenie Spółki - uznać że znajdzie tu zastosowanie rozporządzenie Komisji (UE) 581/2010, które ma pierwszeństwo przed przepisami krajowymi. Dodatkowo w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 zapisano: "Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami". Po przeanalizowaniu danych działalności ww. pojazdu wynika, że pojazd został zatrzymany i skontrolowany w 88 dniu działalności, czyli w chwili kontroli nie doszło jeszcze do popełnienia opisanego w protokole kontroli naruszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza akt sprawy wskazuje, że stan faktyczny nie jest sporny pomiędzy stronami. Organ wskazuje, że przedsiębiorca sczytywał dane z tachografu z naruszeniem obowiązujących przepisów. W ocenie organu data sczytania danych z tachografu cyfrowego została przekroczona o 12 dni. Natomiast przedsiębiorca twierdzi, że nie naruszył obowiązujących przepisów, a po przeanalizowaniu danych działalności pojazdu wynika, że pojazd został zatrzymany i skontrolowany w 88 dniu działalności, czyli w chwili kontroli nie doszło jeszcze do popełnienia opisanego w protokole kontroli naruszenia. Przy czym zauważyć należy, że różnica pomiędzy organem a skarżącą w sposobie sczytywania danych wynika z różnej interpretacji przepisów prawa regulujących powyższą problematykę. Wyjaśnić należy, że obowiązek wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wynika z przepisu art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Stosownie do treści tego przepisu, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 : i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Wskazać dalej należy, że stosownie do treści lit. c ustępu 5 art. 10 rozporządzenia nr 561/2006 Komisja może, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 24 ust. 2, określić maksymalny okres, w którym zgodnie z lit. a) ppkt i) należy wczytać odpowiednie dane. Maksymalne okresy dotyczące wczytywania danych określone zostały w wykonaniu powyższej delegacji, w rozporządzeniu Komisji Europejskiej nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. W preambule rozporządzenia wskazano, że regularne wczytywanie danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową i na karcie kierowcy jest niezbędne dla skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, natomiast określenie maksymalnego okresu na wczytywanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy pozwoli na ściślejsze ujednolicenie warunków działalności przedsiębiorstw transportu drogowego w całej Unii. Stosownie do art. 1 ust. 1 i ust. 3 powołanego rozporządzenia maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej i 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Przy czym z pkt 3 preambuły rozporządzenia Komisji wynika, że określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. W polskim porządku prawnym problematykę sczytywania danych z tachografów i kart kierowców reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180 poz. 1494 ze zm.). W przepisie art. 23a zawarto upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków ich przechowywania przez podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierując się koniecznością zagwarantowania okresowego i regularnego pobierania danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy oraz przechowywanie tych danych przez podmiot wykonujący przewozy drogowe z zachowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu 561/2006 Parlamentu Europejskiego. W wykonaniu tej delegacji Minister Transportu wydał rozporządzenie z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych; zwane poniżej "rozporządzeniem". W myśl natomiast § 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia, dane z tachografu cyfrowego podmiot pobiera co najmniej raz na 90 dni. W oparciu o powyższej opisany stan prawny organ stwierdził, iż dane na karcie kierowcy i z urządzenia rejestrującego pobierane są odpowiednio co 28 i 90 dni kalendarzowych. Organ wskazał, że z treści rozporządzenia wynika obowiązek sczytywania danych odpowiednio co 90 i 28 dni kalendarzowych, a więc częściej niż wynikałoby to z przepisów rozporządzenia nr 581/2010 Komisji UE. Organ podał przy tym, że obowiązek ten wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa krajowego, tj. przytoczonego wyżej rozporządzenia wydanego na podstawie art. 23a ustawy o transporcie drogowym, które określają surowsze wymagania w zakresie sczytywania danych, niż czyni to rozporządzenie unijne. Wskazać dalej należy oceniając wykładnię prawa dokonaną przez organ w badanej sprawie, że poruszona problematyka była sporna także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, o czym świadczy chociażby okoliczność, że organ II instancji na poparcie swojego stanowiska przywołał wyroki tychże sądów (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 14 stycznia 2015 r. sygn.. akt II SA/Sz 734/14). Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że wykładnia przepisów przedstawiona przez organ nie znalazła akceptacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia z 3 listopada 2015 r. w sprawie II GSK 2396/14 (por: baza orzeczeń nsa.gov.pl ), w okolicznościach analogicznych jak w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przywołane rozporządzenie Komisji nie mogło zostać pominięte przez GITD przy ustalaniu okresu, w jakim skarżący miał wczytywać dane z kart kierowców. O obowiązku stosowania się organu do przepisów rozporządzenia Komisji, decyduje bowiem treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz związana z tym przepisem zasada zobowiązująca organy administracji do przestrzegania pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego i odmowy stosowania prawa krajowego niezgodnego z prawem wspólnotowym. Stosownie do art. 2 rozporządzenia Komisji ( UE ) nr 581/2010 rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami. NSA stwierdził, iż naruszając zasadę prymatu prawa unijnego nad prawem krajowym GITD pominął, iż dniami zarejestrowanej działalności, zgodnie z pkt (3) preambuły rozporządzenia Komisji są dni, w których działalność kierowcy powinna być rejestrowana dla potrzeb skutecznej kontroli przestrzegania przez kierowcę i przedsiębiorstwo przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i okresów odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są natomiast te okresy, gdy nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe, jak przyjął to GITD, kierując się wyłącznie przepisami krajowymi. Zdaniem NSA, nie można wymagać od adresata normy ustanawiającej wymóg wczytywania danych rejestrowanych, aby realizował ten wymóg także za dni, w których obowiązek rejestracji danych nie istniał. Sąd Naczelny podkreślił, że stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Dlatego też GITD winien uwzględniać w toku swych działań kontrolnych jedynie dni rejestrowane, czyli takie, które powinny interesować organ z uwagi na cele regulacji nakładających ograniczenia w zakresie czasu pracy kierowcy. W ocenie NSA wskazane przepisy rozporządzenia Komisji nie pozostawiają wątpliwości co do tej kwestii. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1556/14 vide: baza orzeczeń nsa.gov.pl, jak też w wyrokach WSA w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie II SA/Bd 767/15, WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r. w sprawie III SA/Kr 745/14, WSA w Gliwicach w sprawie II SA/Gl 1028/15 ). Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził także w wyrokach z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn.. akt II GSK 2677/14 i z dnia 5 maja 2016 r. sygn.. akt II GSK 2719/14. Podzielając zaprezentowane stanowisko w zakresie wczytywania danych z karty kierowcy, zdaniem Sądu orzekającego, w odniesieniu do okresów wczytywania danych z tachografów "pojęcie dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia ( WE) nr 561/2006. Takie rozumienie wskazanego pojęcia koresponduje bowiem z celami obowiązku regularnego wczytywania danych zarejestrowanych przez jednostkę pojazdową jakim pozostaje skuteczna kontrola przestrzegania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdów i odpoczynku ustanowionych rozporządzeniem ( WE) nr 561/2006. Przyjęcie jego odmiennego rozumienia obligowałoby bowiem do realizacji obowiązku pobrania danych z tachografu pojazdu także np. w sytuacji niewykorzystywania go przez dłuższy czas do przewozów z uwagi na awarię (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 7 kwietnia 2016 r. sygn.. akt II SA/Go 134/16). W konsekwencji przyjąć należy, że prawidłowa wykładnia omówionych przepisów uzasadnia wniosek, że postanowienia rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 roku w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografu (...), w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2010 r. oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców są ze sobą komplementarne. Rozporządzenie Komisji doprecyzowuje jedynie zasady obliczania okresów na wczytanie danych z jednostki transportowej bądź karty kierowcy, czego w krajowym rozporządzeniu nie uregulowano. Rozporządzenie nr 581/2010 stanowi bowiem, iż przy ustalaniu tych okresów uwzględnia się nie wszystkie dni, ale wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Zatem wbrew stanowisku organu II instancji nie można przyjąć – przy obowiązku dokonywania wykładni przepisów rozporządzenia krajowego, jako aktu realizującego uprawnienie Państwa członkowskiego do określenia krótszych niż maksymalne okresów na wczytywanie danych – iż wynika z niego inny sposób ich wyliczania (dni kalendarzowe) niż przyjęcie wyłącznie dni rejestrowanej działalności w rozumieniu omówionym powyżej. W tym miejscu należy także przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn.. akt II SA/Gl 18/16, w którym Sąd odwołał się do różnych wersji językowych rozporządzenia Komicji (UE) nr 581/2010 dokonując wykładni pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". WSA w Gliwicach stwierdził mianowicie w uzasadnieniu wyroku, że użyte określenie "zarejestrowana działalność" może budzić wątpliwości, czy chodzi tu o okres, gdy przedsiębiorca "podlega rejestracji", czy też okres w jakim dane były rejestrowane (czyli dni, w których były wykonywane przewozy). Odwołując się do innych wersji językowych należy przyjąć, iż rację ma skarżący. W wersji angielskiej odwołanie 3 preambuły brzmi "For the determination of the maximum periods within which data are to be downloaded, only days with a recorded activity should be counted". Odwołanie to należy rozumieć następująco "w celu określenia maksymalnych okresów, w których dane mają być pobierane powinny być liczone tylko dni z zarejestrowaną aktywnością". Podobnie wygląda sytuacja w przypadku wersji niemieckiej. Brzmi ona "Zur Bestimmung der Höchstzeiträume für das Herunterladen von Daten sollten lediglich die Tage gezählt werden, an denen eine Tätigkeit aufgezeichnet wurde". Odwołanie to należy rozumieć następująco "aby ustalić maksymalne okresy na wczytanie danych, liczą się tylko te dni, w których działalność została zarejestrowana (zapisana)". Biorąc pod uwagę to, że rozporządzenie Komisji Europejskiej jest aktem nie podlegającym implementacji do krajowego porządku prawnego, ale aktem stosowanym w sposób bezpośredni należy uznać, iż w sprawie wiążące jest rozporządzenie Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców. Wykładnia jego art. 1 ust 3 w nawiązaniu do przywołania trzeciego preambuły wskazuje wyraźnie, że chodzi tu o dni aktywności (faktycznego wykonywania działalności). Biorąc powyższe pod uwagę skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wykładnia przepisów prawa dokonana przez organ była błędna. Zatem "pojęcie dni zarejestrowanej działalności" oznacza dni w których pojazd był używany do przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia ( WE) nr 561/2006. W konsekwencji zaprezentowanego stanowiska, zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu w całości. W sprawie koniecznym jest bowiem dla stwierdzenia czy doszło do naruszeń prawa w zakresie realizacji obowiązku wczytywania (pobierania) danych z tachografu, uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w zakresie dni zarejestrowanej działalności w zaprezentowanym powyżej rozumieniu. Mając powyższe na uwadze należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 100,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 ppsa.