II SAB/Ol 48/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 12 czerwca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]", skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując m.in., że poinformował skarżącego, iż na postanowienie dowodowe wydane na podstawie art. 56 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, a można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Ponadto skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania można złożyć po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2012 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie rozdzieliła skargi w ten sposób, że pod kolejnymi numerami w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 49/12). Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2012 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 września 2012 r. A. Z. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r. (sygn. akt II OZ 121/13) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2012 r. A. Z. został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. (sygn. akt II OZ 792/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. (sygn. akt II OZ 103/14). W związku z powyższym, skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k. 240-241). Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia. W uzasadnieniu wskazano, że skarga podlegała odrzuceniu wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którym odmówiono przyznania stronie prawa pomocy. W dniu 9 grudnia 2014 r. (data nadania pocztowego) skarżący wniósł własnoręcznie sporządzoną i podpisaną skargę kasacyjną (zatytułowaną zażalenie) na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia dla skarżącego radcy prawnego, a tut. Sąd postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) odrzucił sprzeciw skarżącego od powyższego postanowienia. Jednocześnie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, gdyż została ona sporządzona osobiście przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób zwolnionych, z racji wykonywanego zawodu prawniczego lub z tytułu posiadania odpowiedniego stopnia naukowego, z obowiązującego przymusu adwokacko – radcowskiego. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2015 r. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2015 r. Sąd odrzucił zażalenie A. Z. na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A. Z. na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r. o odrzuceniu sprzeciwu. A. Z. złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r., odrzucające jego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W reakcji na doręczenie skarżącemu w dniu 28 grudnia 2015 r. zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu, wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, złożył on wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi (zażalenia), określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę (analogicznie zażalenie) na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo; http://orzeczenia,nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi (zażalenia) nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę (zażalenie) są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08; http://orzeczenia,nsa.gov.pl). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy, jak ma to miejsce na gruncie niniejszej sprawy, nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony, a zakres wnioskowanego prawa pomocy mieści się w tym, który jest już prawomocnie orzeczony. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.