II SAB/Ol 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 12 czerwca 2012 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]", skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania w rozpatrzeniu wniosku o uzupełnienie postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że poinformował skarżącego, iż na postanowienie dowodowe wydane na podstawie art. 56 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, a można je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Ponadto skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania można złożyć po wyczerpaniu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2012 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, rozdzielił skargi w ten sposób, że pod kolejnymi numerami w repertorium SAB wpisano odrębnie skargę na bezczynność (sygn. akt II SAB/Ol 48/12) oraz skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Ol 49/12). Zarządzeniem z dnia 3 lipca 2012 r., Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]", w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 20 września 2012 r. A. Z. został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. Z. wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. tutejszy Sąd odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków. Postanowieniem z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 122/13, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko WSA, oddalając zażalenie skarżącego na to postanowienie. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 kwietnia 2012 r. A. Z. został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 793/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie. W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, a złożył kolejny wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. W związku z powyższym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił a złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. II SO/Bk 20/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek A. Z. o wyłączenie Sędziów WSA w Olsztynie i Referendarzy sadowych w WSA w Olsztynie od rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie II SAB/Ol 49/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, Przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, skarżący nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zgadzając się z dotychczasowymi rozstrzygnięciami wydanymi w tym zakresie. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r. II FSK 2274/10 i powołane tam orzecznictwo). W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., I FSK 1395/08, niepubl.; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 458). Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tejże strony. W takiej sytuacji ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma wpływu na bieg terminu do wykonania wezwania o uiszczenie wpisu sądowego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.